III SA/Łd 859/25

Dnia 4 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, , po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. C. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia 11 września 2025 roku nr 132/2025/II w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów oddala skargę. Postanowieniem z 11 września 2025 r. numer 132/2025/II Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: organ II instancji lub ŁPWIS) utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu z 9 lipca 2025 r. oddalające zarzuty E. C. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca). W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne: W związku z nieszczepieniem małoletniego J. C. urodzonego [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Zgierzu (dalej również: PPIS lub PPIS w Zgierzu), upomnieniem 7 listopada 2024 r., wezwał stronę skarżącą do niezwłocznego zgłoszenia się do poradni POZ w celu ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień i rozpoczęcia wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka. W związku z dalszym brakiem szczepień dziecka PPIS w Zgierzu, 27 lutego 2025 r., wystawił tytuł wykonawczy, zobowiązując stronę do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince) i różyczce oraz wystosował do ŁPWIS, jako organu egzekucyjnego, wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej (pismo z 27 lutego 2025 r.). ŁPWIS rolę organu egzekucyjnego przejął od Wojewody Łódzkiego na mocy porozumienia zawartego w dniu 12 lutego 2015 r. pomiędzy Wojewodą Łódzkim i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Łodzi w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z 2015 r., poz. 676 i z 2023 r. poz. 6065) w oparciu o art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2025 r., poz. 428). 19 marca 2025 r. ŁPWIS wydał postanowienie o nałożeniu grzywny, w wysokości 1 800 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku szczepień ochronnych, wynikającego z tytułu wykonawczego z 27 lutego 2025 r. 31 marca 2025 r. strona złożyła zarzuty, podnosząc: wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.) oraz nieistnienie obowiązku wskutek wykonania obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a). Postanowieniem z 18 kwietnia 2025 r. PPIS w Zgierzu oddalił zarzuty strony. Pismem z 30 kwietnia 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na wskazane powyżej postanowienie. ŁPWIS postanowieniem Nr 112/2025/II z 4 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie z 18 kwietnia 2025 r. Zauważyć należy, iż we wskazanym zażaleniu, podniesiono nowe zarzuty zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., tj. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak kwalifikacji dziecka do szczepień ochronnych oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia, które to zarzuty ŁPWIS wyłączył do odrębnego postępowania. Postanowieniem z 9 lipca 2025 r. PPIS w Zgierzu oddalił zarzuty strony. Na strona wniosła w terminie zażalenie. Powołanym na wstępie postanowieniem z 11 września 2025 r. Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżone doń postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu z 9 lipca 2025 r. oddalające zarzuty strony. Organ II instancji, powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 33 § 1 i 2, art. 34 u.p.e.a. wskazał, że przedstawione w art. 33 § 2 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanej z poddania jej egzekucji administracyjnej. W rezultacie strona nie może w tym trybie skutecznie formułować zarzutów w kwestii wszelkich dostrzeżonych nieprawidłowości w działaniu organu egzekucyjnego, czy wierzyciela, chyba że poprzez nie, wskazuje na zaistnienie przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu (wierzyciela załatwiającego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej) do ich rozpatrywania w trybie zarzutów. Organ II instancji wskazał, że podnoszony przez stronę zarzut braku wymagalności obowiązku z uwagi na brak kwalifikacji dziecka do szczepień ochronnych należy uznać za bezzasadny. W ocenie organu II instancji PPIS w Zgierzu w wydanym stanowisku podał podstawę prawną wymagalności obowiązku szczepień w Polsce. ŁPWIS wyjaśnił, że z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) - dalej: "u.ch.z." - wynika wprost, że osoby przebywające na terytorium kraju są obowiązane, na zasadach określonych w ustawie, do poddawania się szczepieniom ochronnym. Ponadto na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 2a u.ch.z. wydano rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.), które określa m. in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (załącznik nr 1 do rozporządzenia). Oznacza to, że wynikający z przepisów obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddanie dziecka szczepieniom ochronnym. Ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych nie przewiduje prawa pacjenta (tu rodzica małoletniego dziecka) do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne. Wręcz przeciwnie, statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym, gdy brak jest przeciwwskazań. Jest to działanie w interesie ogółu. Jedynie więc w sytuacji wskazań lekarskich, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.ch.z.). Ustawodawca przewidział w powołanych powyżej przepisach odpowiedni tryb orzekania przez lekarzy przeprowadzających wizytę kwalifikacyjną do wykonania szczepień ochronnych o odroczeniu tego obowiązku do określonego dnia, a także wskazał dowód, na podstawie którego organy administracji publicznej, zobowiązane do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, stwierdzają zaistnienie tej przesłanki wpływającej na wymagalność obowiązku. Dowodem takim jest niewątpliwie zaświadczenie lekarskie wydane na formularzu (stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia). Formularz ten zawiera wszystkie niezbędne informacje, aby można było ustalić, kiedy lekarskie badanie kwalifikacyjne było przeprowadzone, czy stwierdzono przeciwwskazania do przeprowadzenia obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciw określonej chorobie lub chorobom, a także czy przeciwwskazania te dają podstawy do odroczenia obowiązku szczepień do określonego dnia, czy też są one długotrwałe, wymagające skierowania do poradni specjalistycznej (wyrok NSA z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1988/24). Organ II instancji stwierdził, że w aktach sprawy przesłanych przez wierzyciela obowiązku oraz przez stronę nie ma informacji o stwierdzonych przeciwwskazaniach do wykonania obowiązkowych szczepień, czy ich odroczeniu. Z akt sprawy wynika, iż małoletni został poddany badaniu kwalifikacyjnemu oraz że nie stwierdzono u niego przeciwwskazań do wykonania szczepień, dlatego poddano go szczepieniu przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Natomiast strona skarżąca nie zgodziła się na wykonanie pozostałych szczepień u małoletniego. Strona w zażaleniu przytacza fakt skierowania małoletniego do poradni alergologicznej oraz zapisanie go na wizytę 4 grudnia 2025 r. oraz wywodzi z niego brak wymagalności obowiązku szczepień. Powyższe nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy posiadanych przez ŁPWIS. To w interesie strony pozostaje informowanie o dowodach pojawiających się w sprawie. Ponadto organ II instancji zauważył, że sam fakt skierowania na konsultacje specjalistyczne nie jest odroczeniem od wykonania szczepień obowiązkowych, ponieważ nie jest zaświadczeniem o stwierdzeniu przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych w rozumieniu art. 17 ust. 4 i 5 u.ch.z. ŁPWIS podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, aby jakikolwiek lekarz stwierdził przeciwwskazania do wykonania szczepień i wystawił w tym zakresie stosowne zaświadczenie. Wskazano przy tym, że wierzyciel, nie jest władny sam uzyskać takiego zaświadczenia, lecz może to nastąpić wyłącznie działaniem strony. Organ II instancji ustalił, że strona w toku postępowania w przedmiocie zarzutów, 31 marca 2025 r., poinformowała o wyznaczeniu wizyty w Poradni [...] na dzień 30 kwietnia 2025 r. Strona dotychczas nie poinformowała o wyniku powyższej konsultacji. ŁPWIS w piśmie z 28 maja 2025 r. wezwał do uzupełnienia materiału dowodowego zaświadczeniem o istnieniu przeciwwskazań do wykonania szczepień. Jednakże strona nie odpowiedziała na powyższe pismo. Zatem, dopóki strona takiego zaświadczenia o odroczeniu obowiązku szczepień nie przedstawi, brak jest dowodu na tę okoliczność (wyrok NSA z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 1988/24). W świetle powyższego organ II instancji uznał zarzuty za chybione. Jednocześnie zwrócił uwagę, że wyłącznie dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym, jednakże o tym decyduje lekarz. W przypadkach przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dzieci do konsultacji specjalistycznej. Na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną osoby, u której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2072/18). ŁPWIS podzielił pogląd wyrażony przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 listopada 2022 r., (sygn. akt II SA/Bd 854/22), w którym sąd ten przywołuje Komunikat Wspólny Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej i Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 23.01.2020 r. dotyczący przypadków odmowy poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnego, stwierdzający, że brak jest podstawy prawnej do żądania od lekarza w ramach badania kwalifikacyjnego do szczepienia szczegółowego wyjaśnienia wszelkich wątpliwości dotyczących takich zagadnień, jak: skład i działanie szczepionki, sposób jej produkcji, dystrybucji i przechowywania, możliwych działań niepożądanych, czy szkodliwości szczepionki, statystyka odczynów poszczepiennych i kwestia odpowiedzialności materialnej za powikłania poszczepienne. Podobnie brak jest podstawy prawnej do uzależnienia zgody na wykonanie szczepienia od wypisania przez lekarza zaświadczenia o braku przeciwwskazań do szczepienia, czy też od złożenia przez lekarza pisemnego oświadczenia o gwarancji braku możliwości wystąpienia powikłań poszczepiennych u dziecka. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych. Brak zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu kwalifikacyjnym nie stanowi przesłanki, od której zależy obowiązek poddania dziecka szczepieniu. W związku z zarzutem braku doręczenia upomnienia ŁPWIS wyjaśnił, że upomnienie jest urzędowym dokumentem wystawianym przez wierzyciela. Jego celem jest przypomnienie stronie o konieczności wykonania obowiązku, więc ważne jest wskazanie treści obowiązku. Oprócz wezwania do wykonania obowiązku, zawiera ono pouczenie o skutkach zaniechania w tym zakresie. Bezskuteczny upływ terminu wskazanego w upomnieniu, skutkuje skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie ma również pouczyć stronę o negatywnych następstwach niezrealizowania obowiązku wynikającego np. z ostatecznej decyzji. To zaś powinno motywować stronę do dobrowolnego wykonania obowiązku, bez konieczności stosowania wobec niej przymusu administracyjnego i ponoszenia związanych z nim konsekwencji finansowych - kosztów egzekucyjnych. Upomnienie musi zawierać również informacje identyfikujące osobę zobowiązaną. Ma to na celu prawidłową identyfikację osoby uchylającej się od wykonania obowiązku (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt. I SA/Rz 866/20). ŁPWIS uznał za chybione twierdzenia strony o niedoręczeniu jej w niniejszej sprawie upomnienia. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że upomnienie z 7 listopada 2024 r. zostało doręczone stronie skarżącej 15 listopada 2024 r. - odbiór potwierdził dorosły domownik. Ponadto, upomnienie zawiera wszelkie wymagane rozporządzeniem dane łącznie ze wskazaniem obowiązku oraz PESEL. Uwierzytelniona kserokopia dowodu doręczenia powyższego upomnienia znajduje się w aktach administracyjnych. ŁPWIS za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. PPIS w Zgierzu w wydanym postanowieniu odniósł się do wszystkich zarzutów i kwestii podnoszonych przez zobowiązaną. Wierzyciel w sposób wyczerpujący i zarazem poprawny wyjaśnił stan faktyczny oraz ocenił zebrane dowody w ramach swobodnej a nie dowolnej oceny. Wyniki tych ustaleń przedstawił w uzasadnieniu wydanego w sprawie postanowienia i odniósł się do kwestii wymagalności obowiązku poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera jasne i precyzyjne wyjaśnienia faktyczne i prawne. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. wskazano, iż organ wyczerpująco rozpoznał cały materiał dowodowy kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W sprawie został rozpoznany cały materiał dowodowy, który opierał się głównie na dokumentacji medycznej małoletniego i to on był podstawą do nałożenia obowiązku szczepień. Wierzyciel uzasadnił na jakiej podstawie prawnej (z przytoczeniem przepisów prawa) oraz jakie okoliczności faktyczne uwzględnił wydając określone rozstrzygnięcie. Przedmiotowa sprawa ma charakter związany z kwestionowaniem przez zobowiązaną samego obowiązku szczepień, a nie stanu faktycznego. Organ II instancji nie uwzględnił także zarzutu naruszenia art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie zarzutów za nieuzasadnione pomimo tego, iż tytuł egzekucyjny nie spełniania wymogów, gdyż obowiązek został określony w sposób niedokładny oraz podstawa prawna obowiązku nie została prawidłowo podana. ŁPWIS uznał, że wierzyciel w tytule wykonawczym w części B poz. 1 wskazał akty normatywne na podstawie których zobowiązany ma obowiązek poddać dziecko obowiązkowym szczepieniom ochronnym, a także precyzyjnie wskazał przeciwko jakim chorobom zakaźnym obowiązek szczepień podlega egzekucji. Z powyższego jasno wynika, że strona uchyla się od obowiązku poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym. ŁPWIS podkreślił, że małoletni będąc obecnie w szóstym roku życia nie został zaszczepiony przeciw dziewięciu chorobom zakaźnym, którym można zapobiegać poprzez szczepienia ochronne. Każda z tych chorób zakaźnych może u dzieci mieć ciężki przebieg i prowadzić do stałych następstw zdrowotnych, a nawet zgonu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie organu w całości, zarzucając mu: 1) naruszenie art. 144 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. poprzez ograniczenie rozpoznania sprawy do treści postanowienia wierzyciela i brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów strony skarżącej; 2) na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy; 3) naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku; 4) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpoznania przez organ II instancji zarzutów skarżącej, ograniczenie się do stwierdzenia, że organ odwoławczy podziela stanowisko wierzyciela; 5) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uznanie przez organ, że skarżąca nie wykonała obowiązku, podczas gdy obowiązek nie może zostać uznany za wymagalny z uwagi na brak kalifikacji dziecka do szczepień ochronnych, brak wykluczenia przeciwwskazań, ponadto brak jest oświadczenia strony skarżącej dotyczącego odmowy szczepień, a także z uwagi na odroczenie terminu wykonania obowiązku; 6) naruszenie art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 81a k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, jak również wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego; 7) naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny, skutkujący uznaniem, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności brak jest oświadczenia o odmowie szczepień, a strona podejmuje kroki w celu wykonania obowiązku. W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) – dalej: "p.u.s.a." - i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne kontrolują zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddane zostało postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 11 września 2025 r., którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu z 9 lipca 2025 r. oddalające zarzuty strony skarżącej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.". Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podniesione w treści zarzutów okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 34 § 1 - 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; uznaje zarzut w całości lub w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut lub stwierdza niedopuszczalność zarzutu. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że 27 lutego 2025 r., PPIS w Zgierzu wystawił tytuł wykonawczy, zobowiązując stronę do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince) i różyczce. Jako podstawę prawną obowiązku organ wskazał art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) - dalej: "u.ch.z." oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 2077) - dalej również: "rozporządzenie". W toku postępowania egzekucyjnego, wszczętego w oparciu o wyżej wymieniony tytułu wykonawczy, strona skarżąca zgłosiła następujące zarzuty: określenie obowiązku w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, brak wymagalności obowiązku z uwagi na brak kwalifikacji dziecka do szczepień ochronnych, brak doręczenia upomnienia, brak spełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W ocenie sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły niezasadność podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym podkreślić należy, że przedmiotowy obowiązek wynika – na co słusznie wskazały organy orzekające w sprawie – z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.ch.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane, na zasadach określonych w ustawie, do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.ch.z., jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.ch.z.). Realizację wskazanego wyżej obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zamieszczone w rozdziale 4, pt.: "Szczepienia ochronne". W myśl art. 17 ust. 1 u.ch.z. osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2 są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 u.ch.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. W art. 17 ust. 10 u.ch.z. ustawodawca zawarł upoważnienie do określenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia w drodze rozporządzenia m.in. wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1) oraz osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku i innych okoliczności stanowiących przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2), schemat szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmujący liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (pkt 2a), przy uwzględnieniu danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań, aktualnej wiedzy medycznej oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia. Ponadto, stosownie do art. 17 ust. 11 u.ch.z. Główny Inspektor Sanitarny ogłasza, w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. We wskazanym powyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określono wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia (§ 2 i 3). Liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki został określony w załączniku 1 do wskazanego rozporządzenia, stanowiącym schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży oraz w ogłaszanym co roku komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych, wydanym w oparciu o cyt. powyżej art. 17 ust. 11 u.ch.z. Z wymienionych powyżej przepisów można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych. Wykonanie tego obowiązku z mocy prawa zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1494/08, Lex/el nr 595803 i z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 32/11, Lex/el nr 852219 - dostępne również w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA" – na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie obowiązku, o którym mowa. W rozpoznawanej sprawie obowiązek poddania dziecka strony skarżącej szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym wynika z przepisów ustawowych, zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki został określony w załączniku 1 do rozporządzenia z 27 września 2023 r., stanowiącym schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży oraz w Komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Dziecko strony skarżącej, będąc w szóstym roku życia, nie zostało zaszczepione przeciwko aż dziewięciu chorobom zakaźnym, pomimo że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionek określone w wyżej wskazanych aktach prawnych. Wyznaczony w § 3 ust. 1 rozporządzenia maksymalny termin wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że dopiero po upływie tego terminu obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej. Określony w załączniku nr 1 do wskazanego powyżej rozporządzenia okres, w którym powinny zostać podane dzieciom poszczególne dawki szczepionki, jest wiążący i stanowi o wymagalności obowiązku. W sytuacji, gdy wymagane terminy zaszczepienia już upłynęły, a dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko określonym chorobom zakaźnym, to obowiązek poddania dziecka szczepieniom stał się wymagalny. Niewykonanie zaś obowiązku stanowi podstawę do podjęcia czynności egzekucji administracyjnej i zastosowania środka egzekucyjnego, co też miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia strona skarżąca nie przedstawiła ani żadnej dokumentacji medycznej, ani zaświadczenia lekarskiego, które faktycznie wskazywałoby na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych i konieczność długotrwałego odroczenia wykonania obowiązku szczepień ochronnych dziecka. Z karty uodpornienia dziecka wynika, że rodzice dziecka nie szczepili go z własnej woli, nie wyrażając zgody na szczepienia. Z akt sprawy wynika, że strona w zażaleniu przytacza fakt skierowania małoletniego do poradni alergologicznej oraz zapisanie go na wizytę 4 grudnia 2025 r. z faktu tego wywodząc brak wymagalności obowiązku szczepień. Tymczasem, jak trafnie uznał organ II instancji, sam fakt skierowania na konsultacje specjalistyczne nie jest odroczeniem od wykonania szczepień obowiązkowych, ponieważ nie jest zaświadczeniem o stwierdzeniu przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych w rozumieniu art. 17 ust. 4 i 5 u.ch.z. Z akt sprawy nie wynika, aby jakikolwiek lekarz stwierdził przeciwwskazania do wykonania szczepień i wystawił w tym zakresie stosowne zaświadczenie. Zgodnie z art. 17 ust. 2 u.ch.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.ch.z.). Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.ch.z.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.ch.z.). Jak wynika z treści § 11 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 1, wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej. Zatem, stosownie do powołanych przepisów, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.ch.z., jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. W tym trybie następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie (por. np. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3322/17, Lex/el nr 2774545 i sygn. akt II OSK 43/18, Lex/el nr 2774685; z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 459/19, Lex/el nr 3315461 - dostępne również w CBOSA). Podkreślić jednak należy, że treści wskazanych przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki dotyczące ewentualnych przeciwwskazań są przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, gdyż – jak już wyżej wskazano – wymagalność egzekwowanego obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym wynika z mocy prawa. W związku z powyższym podnoszony przez stronę skarżącą brak badania kwalifikacyjnego, które wykluczałoby przeciwwskazania do wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym, nie ma znaczenia dla stwierdzenia wymagalności wskazanego obowiązku. W ocenie sądu dopiero ustalenie przez lekarza specjalistę, że istnieją podstawy do długotrwałego odroczenia szczepienia stanowi o przejściowym braku wymagalności obowiązku. Natomiast długotrwałe odroczenie obowiązkowego szczepienia ochronnego może nastąpić wyłącznie w wyniku przeprowadzenia konsultacji specjalistycznej. Sporządzony przez lekarza specjalistę wynik konsultacji specjalistycznej obejmuje informacje umożliwiające ustalenie zakresu odroczenia terminu wykonania obowiązku. Z art. 17 ust. 5 u.ch.z. wynika, że lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne jest uprawniony jedynie do wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 2 u.ch.z.) lub do skierowania pacjenta na specjalistyczne badanie. Lekarz ten nie posiada kompetencji do decydowania o długotrwałym odroczeniu terminu szczepienia. Zatem, podkreślić jeszcze raz należy, że sam fakt skierowania na konsultacje specjalistyczne nie jest odroczeniem od wykonania szczepień obowiązkowych, ponieważ nie jest zaświadczeniem o stwierdzeniu przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych w rozumieniu art. 17 ust. 4 i 5 u.ch.z. Wobec powyższego brak podstaw do stwierdzenia, że u dziecka strony skarżącej nastąpiło trwałe odroczenie wykonania obowiązku szczepień ochronnych, które mogłoby stanowić podstawę do uznania zarzutu braku wymagalności przedmiotowego obowiązku. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. zmierzające do zakwestionowania prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych oraz oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie wymagalności obowiązku szczepień ochronnych z uwagi na brak kwalifikacji i brak wykluczenia przeciwskazań do szczepień ochronnych. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej wymagalności obowiązku oraz brak tożsamości obowiązku w upomnieniu oraz tytule wykonawczym. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie organ II instancji opisał treść podlegającego egzekucji obowiązku, prawidłowo wskazując jako podstawę prawną obowiązku przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia z 27 września 2023 r. Organ II instancji prawidłowo również wskazał podstawę wydania zaskarżonego postanowienia. Obowiązek wykonania szczepień ochronnych wymienionych w upomnieniu oraz w tytule wykonawczym jest tożsamy. Okoliczność, że w upomnieniu obowiązek został określony w sposób ogólny nie stanowi nieprawidłowości skutkującej jego wadliwością. Dane zawarte w upomnieniu zawierają elementy wskazane w rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 4 grudnia 2020 r. w sprawie danych zawartych w upomnieniu (Dz.U. poz. 2194) i są wystarczające do zidentyfikowania niewykonanego obowiązku oraz osoby odpowiedzialnej za jego wykonanie w oparciu o kartę uodpornienia dziecka. Prawidłowo organ stwierdził również bezzasadność zarzutu niedoręczenia upomnienia stronie skarżącej, bowiem obowiązek wynikający z art. 15 § 1 u.p.e.a. został spełniony w całości przez prawidłowe doręczenie skarżącej upomnienia znak: EP.967.5.80.2.2024 w dniu 15 listopada 2024 r. na adres jej zamieszkania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przystąpienia do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., a więc mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jako podstawy zarzutu nie wymieniono niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W obecnym stanie prawnym okoliczność, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny i w przypadku stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione, nie przystępuje do egzekucji zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przystąpił do egzekucji uznając tym samym, że wystawiony 27 lutego 2025 r. tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. Wobec faktu, że niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a., nie może być aktualnie podstawą prawną zarzutu, prawidłowo organ administracji zarzut ten oddalił. Wskazać w tym miejscu również należy, że w tytule wykonawczym z 27 lutego 2025 r. wypełniono wszystkie niezbędne pola, w tym także podano podstawę prawną obowiązku, a mianowicie powołane wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 u.ch.z. oraz § 2 – § 3 rozporządzenia z 27 września 2023 r. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie skarżącej, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera odniesienie się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego zarzutów i twierdzeń. Powyższe stanowi realizację wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło również do zarzucanego w skardze naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której mowa art. 15 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym, co pozwala na stwierdzenie, że organ przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające i powtórnie rozważył wszystkie okoliczności faktyczne i prawne tej sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7a k.p.a. podkreślić należy, że wskazany przepis dotyczy występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej. Organ wydał zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o regulacje prawne powszechnie obowiązujące. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały wątpliwości związane z wykładnią przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Nadto, w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, które mogłyby czynić zarzut naruszenia art. 81a k.p.a. zasadnym. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Organy administracji prawidłowo uznały, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. a.kr