III SA/Łd 860/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.T na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę. III SA/Łd 860/20 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz.U. z 2020 nr. poz. 256) - dalej: k.p.a.; art. 92 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 3, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 360) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji powiatu ł.w. z dnia [...], nr [...] o cofnięciu M.T. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...], nr [...] Komendant Powiatowy Policji powiatu ł.w. orzekł o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Z złożonego oświadczenia mieszkaniowego z dnia 24 września 2015 r., stanowiącego podstawę wydania ww. decyzji wynikało, że funkcjonariusz zamieszkuje wraz z żoną w mieszkaniu przy ul. A. 19/21 m. 30 w Ł. Współwłaścicielką mieszkania jest jego żona. W złożonym w dniu 7 kwietnia 2020 r. raporcie kierowanym do Komendanta Powiatowego Policji powiatu ł.w. skarżący wskazał, że jest zameldowany pod adresem [...] G, ul. B. 23, w nieruchomości stanowiącej własność jego małżonki. W związku z powyżej wskazaną rozbieżnością dotyczącą miejsca zamieszkania funkcjonariusza Komendant Powiatowy Policji powiatu ł.w. zawiadomieniem z dnia 4 maja 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia przyznanego stronie prawa do równoważnika pieniężnego. W toku przeprowadzonych czynności procesowym, w oparciu o wyjaśnienia skarżącego oraz pozyskane przez organ informacje ustalono w sposób bezsporny, że M.T. od dnia 14 września 2017 r. jest zameldowany pod adresem [...] G., ul. B. 23, gdzie wraz z rodziną, to jest żoną oraz małoletnim dzieckiem, zamieszkuje w budynku mieszkalnym o powierzchni 148,50 m2. Budynek znajduje się na działce o powierzchni 0,2980 ha i stanowi wyłączną własność E.T. (małżonki skarżącego) nabytą w drodze sądowego podziału majątku spadkowego. Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, że budynek, w którym zamieszkuje skarżący jest przedmiotem ostatecznej decyzji administracyjnej o udzieleniu pozwolenia budowlanego na rozbudowę i nadbudowę istniejącego na gruncie budynku gospodarczego, z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny z instalacjami: wodnokanalizacyjną, elektryczną, centralnego ogrzewania, gazową i zbiornikiem na ścieki. Na dzień wszczęcia niniejszego postępowania inwestor nie zgłosił zakończenia robót budowlanych właściwemu miejscowo powiatowemu inspektorowi nadzoru budowlanego. Przedmiotowa nieruchomość jest podłączona do instalacji elektrycznej, gazowej oraz wodnokanalizacyjnej, co potwierdzają dostawcy ww. usług w przesłanych do organu informacjach dotyczących zawarcia stosownych umów, z punktem odbioru pod wskazanym wyżej adresem oraz wskaźników zużycia poszczególnych mediów. Wobec powyższego Komendant Powiatowy Policji powiatu ł.w. decyzją z dnia [...] cofnął M.T. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przyznane decyzją z dnia [...], nr [...]. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcie M.T. wniósł odwołanie, zarzucając: - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędną subsumpcję - uznanie, że przebudowywany budynek gospodarczy na potrzeby mieszkaniowe w miejscowości G. ul. B. 23 jest budynkiem mieszkalnym, a w konsekwencji wydania skarżonej decyzji; - obrazę art. 92 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie, że przebudowywany budynek gospodarczy na potrzeby mieszkaniowe w miejscowości G. ul. B. 23 nie został przekształcony decyzją administracyjną w budynek mieszkalny; - obrazę art. 82 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez rozstrzygnięcie bez wyraźnej delegacji ustawowej przez przełożonego władnego w sprawach osobowych statusu przebudowywanego budynku gospodarczego na potrzeby mieszkaniowe w miejscowości G. ul. B. 23 jako budynku spełniającego wszystkie wymogi dla zakwalifikowania go jako budynku mieszkalnego, w tym spełnia wszystkie cechy i parametry, co było podstawą wydania kwestionowanej decyzji. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy art. 88, art. 92 ust. 1, art. 95 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2020 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1130). Z treści wskazanych wyżej przepisów organ wywiódł, iż przysługujące funkcjonariuszowi Policji uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem pochodnym, względem podstawowego uprawnienia, jakim jest prawo do otrzymania, w drodze decyzji administracyjnej, lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, której definicję określa ustawa. Przy czym podkreślenia wymaga, iż uprawnienie do lokalu mieszkalnego jest uzależnione od spełnienia przez funkcjonariusza oraz wskazanych w ustawie członków jego rodziny dodatkowych warunków, w tym między innymi warunku nie posiadania w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom zaludnienia, określonym w przepisach wykonawczych. Tym samym, jak podkreślił organ odwoławczy przewidziane w art. 92 ustawy o Policji prawo do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, należy rozpatrywać łącznie z art. 95 ust. 1 pkt 1-4 powołanej ustawy regulującym przesłanki odmowy przyznania funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego. Inaczej mówiąc Policjant, który nie spełnia przesłanek do otrzymania w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego, nie może również otrzymać równoważnika pieniężnego za brak tego lokalu. W ocenie organu odwoławczego dokonane w sprawie ustalenia faktyczne odnośnie miejsca zamieszkania skarżącego wraz z rodziną, tytułu prawnego do zajmowanego budynku, jego powierzchni, jak również przyłączone do budynku i wykorzystywane przez osoby zamieszkujące w nim media, bezspornie pozwalają na stwierdzenie, że M.T. nie spełnia określonych w art. 88 ustawy o Policji warunków otrzymania lokalu mieszkalnego, a tym samym nie spełnia warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które to uprawnienie zostało mu przyznane decyzją z [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż podnoszona przez skarżącego argumentacja, dotycząca braku formalnego zakończenia prac budowlanych, a tym samym braku możliwości uznania budynku za budynek mieszkalny pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Zdaniem organu powoływane, pozostające w toku prace budowlane, jak również nieuzyskanie przez skarżącego formalnej zgody na użytkowanie budynku, w świetle dokonanych ustaleń nie ograniczają w żaden sposób możliwości zamieszkiwania w przedmiotowym budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.T. ponowił zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podnosząc: - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez błędną subsumpcję - uznanie, że przebudowywany budynek gospodarczy na potrzeby mieszkaniowe w miejscowości G. ul. B. 23 jest budynkiem mieszkalnym, a w konsekwencji wydania skarżonej decyzji; - obrazę art. 92 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie, że przebudowywany budynek gospodarczy na potrzeby mieszkaniowe w miejscowości G. ul. B. 23 nie został przekształcony decyzją administracyjną w budynek mieszkalny; - obrazę art. 82 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez rozstrzygnięcie bez wyraźnej delegacji ustawowej przez przełożonego władnego w sprawach osobowych statusu przebudowywanego budynku gospodarczego na potrzeby mieszkaniowe w miejscowości G. ul. B. 23 jako budynku spełniającego wszystkie wymogi dla zakwalifikowania go jako budynku mieszkalnego, w tym spełnia wszystkie cechy i parametry, co było podstawą wydania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu skargi zakwestionował możliwość przypisania sobie przez organ Policji uprawnień właściwego organu architektoniczno- budowlanego, w zakresie prawnego charakteru budynku zajmowanego przez niego ze względu na aktualny stan robót budowlanych. Ponadto zarzucił nieuwzględnienie jego wyjaśnień dotyczących przyczyn przedłużających się prac budowlanych. Zdaniem skarżącego w aktualnym stanie prawnym przedmiotowy budynek jest budową w rozumieniu prawa budowlanego, co wyklucza możliwość uznania go za lokal/budynek mieszkalny. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnosił o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, na mocy § 2 art. 1 ww. ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność, tj. zgodność z prawem zaskarżonego aktu, a mówiąc ściślej, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżący spełnia przesłanki uprawniające go do pobierania równoważnika za brak lokalu. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 360) policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie zaś do § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 946) równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantom w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają lokali, domów lub kwatery tymczasowej, o których mowa w pkt 1-6. Z kolei § 6 rozporządzenia dotyczy sytuacji kiedy cofa się uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z tym przepisem policjantowi cofa się uprawnienie do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego, gdy policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1. W niniejszej sprawie organy obu instancji trafnie przyjęły, iż skarżący utracił uprawnienie do pobierania równoważnika. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego od dnia 14 września 2017 r. zameldowany jest on na pobyt stały w miejscowości G., ul. B. 23, gm. [...]. Dom, w którym mieszka wraz z żoną oraz dzieckiem ma powierzchnię 148, 5 m. kw. Właścicielką tego domu jest żona skarżącego. Skarżący nawet nie podnosi, iż nie mieszka w pod ww. adresem. Stwierdza jedynie, iż w formalnym stanie prawnym przedmiotowy budynek jest budową w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a zatem nie może być uznany za lokal/ budynek mieszkalny. Okoliczność zamieszkiwania przez policjanta wraz z rodziną w G. wywodzić należy także z samego faktu zameldowania w tej miejscowości. Zameldowanie na pobyt stały możliwe jest jedynie w przypadku stałego przebywania w miejscu zameldowania, to jest zamieszkiwania i skoncentrowania spraw życiowych w tej miejscowości. Ponadto fakt stałego pobytu skarżącego i jego rodziny w G., ul. B. 23 znajduje potwierdzenie w dowodzie z dokumentu – pisma Burmistrza Miasta [...] z dnia 28 maja 2020 r., z którego treści wynika, iż do nieruchomości tej złożone są 3 deklaracje na gospodarowanie odpadów komunalnych. Rodzina skarżącego składa się z 3 osób. W świetle ww. okoliczności za niewiarygodne należy uznać wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia 12 maja 2020 r., iż zameldowanie w G. ma fikcyjny charakter i dokonane zostało celem zdawania egzaminu do Polskiego Związku Ł. oraz przyśpieszenia wykonania prac budowlanych. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie prezentowane przez skarżącego stanowisko, dotyczące stosowania w sprawie przepisów prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w obecnym składzie, podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 172/19 ( v. LEX nr 3047248), iż regulacja przedstawiona w art. 92 ustawy o Policji oraz w przepisach rozporządzenia z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego są wyczerpujące i nie ma potrzeby sięgania do przepisów prawa budowlanego. Byłaby bowiem trudna do zaakceptowania sytuacja, w której funkcjonariusz zamieszkiwałaby w lokalu, a jednocześnie nadal otrzymywałaby równoważnik z tego powodu, że nie nastąpiło formalne zawiadomienie organu budowlanego o zakończeniu budowy. Analogicznie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 2 października 2020 r,, sygn. akt I OSK 492/19, uznając że brak formalnego odbioru budynku i pozwolenia na użytkowanie nie może być traktowany jako brak zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, w sytuacji posiadania lokalu umożliwiającego zamieszkanie zgodnie z przysługującymi normami. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniu COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 poz. 1842). d.cz.