III SA/Łd 868/18

Dnia 18 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 roku sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego A. W. kwotę 7417 (siedem tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.), zwanej dalej u.d.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 31 maja 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że decyzją z 31 maja 2017 r. Prezydent Miasta [...] wymierzył A. W. karę pieniężną w wysokości 112 750,00 zł za zajęcie bez zezwolenia fragmentu pasa drogowego drogi gminnej – ulicy A (nr ew. [...], obręb [...]) o pow. 11 m2. W ocenie organu I instancji, w sprawie miało miejsce zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 u.d.p.. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. - art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący zajął bez zezwolenia pas drogowy o powierzchni 11 m2; - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz wszechstronnego jego rozważenia i właściwej oceny, co skutkowało przyjęciem, że posadowione ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym ul [...] oraz kto wzniósł ogrodzenie; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji okoliczności, którym organ przyznał moc dowodowa oraz tych, którym takiej mocy odmówił; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 4 u.d.p. poprzez błędne nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego mimo braku ku temu podstaw. Organ II instancji podniósł następnie, że bezspornie strona nie dysponowała zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego. Nie ma wątpliwości, co do faktu zajęcia pasa drogowego. Pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 u.d.p.). Z ewidencji gruntów wynika, że działka nr ew. [...], obręb [...] stanowi drogę publiczną: droga gminna (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w P. z 28 kwietnia 2005 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz ustalenia ich przebiegu na terenie Gminy Miejskiej [...] – Dz. Urz. Woj. Łódź. z 2005 r. Nr 186, poz. 1909); nazwa ulicy – A. Została oznaczona w opisie użytku jako "dr". Zgodnie z art. 40 ust. 4 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4 (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.). W ocenie organu II instancji, nie budzi wątpliwości wyliczenie zajętej powierzchni przez Pracownię Geodezyjna "B" s.c.. W toku postępowania dokonano wznowienia znaków granicznych (protokół z 19 czerwca 2015 r.). Pismem z 18 maja 2016 r. biegły ustosunkował się do wątpliwości podniesionych przez Prezydenta Miasta [...] w piśmie z 25 kwietnia 2016 r.. Kwalifikacje biegłego (geodeta uprawniony nr upr. 9397) nie budzą żadnych zastrzeżeń. Opinia jest rzetelna, spójna i logiczna. Ustalenia biegłego zostały przedstawione w sposób jasny i czytelny. Wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej niezależnie od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy, od jego sytuacji osobistej i materialnej i niezależnie od tego czy miał on świadomość, że na zajęcie pasa drogowego powinien mieć zezwolenie. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest faktyczne zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego. Zatem zbędne staje się badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, ponieważ nie mają one wpływu ani na poniesienie przez podmiot odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Obowiązek wymierzenia kary pieniężnej jest niezależny od motywów, jakimi kierował się zajmujący pas drogowy i niezależny od tego, czy miał on świadomość, że zajmuje pas drogowy i że na jego zajęcie powinien mieć zezwolenie. Odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona również od stopnia winy dokonującego takiego zajęcia. Zatem poza zakresem koniecznych ustaleń pozostaje kwestia winy podmiotu zajmującego pas drogowy i jej stopnia. Sankcja administracyjna obejmuje wszystkich naruszających przepisy u.d.p. Skarżący od początku miał pełną świadomość grożącej mu sankcji administracyjnej. Kolegium zweryfikowało poprawność obliczeń kary pieniężnej i są one prawidłowe. W skardze na powyższą decyzję A. W. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a. art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżący zajął bez zezwolenia pas drogowy o powierzchni 11 m2; b. art. 77 § 1 w zw. z art 80 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz wszechstronnego jego rozważenia i właściwej oceny, co skutkowało nieuprawnionym przyjęciem, że posadowione ogrodzenie znajduje się w pasie drogowym ul. Gdańskiej oraz kto wzniósł ogrodzenie; c. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji okoliczności, którym organ przyznał moc dowodową oraz tych, którym takiej mocy odmówił; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 4 u.d.p. poprzez błędne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego mimo braku ku temu podstaw. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organ administracji nie dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a tym samym wydane rozstrzygnięcie nie jest prawidłowe. Sporne ogrodzenie zostało wzniesione jeszcze przed objęciem w użytkowanie wieczyste nieruchomości przylegającej do wskazanego pasa drogowego przez skarżącego, w czasie gdy teren ten użytkowany był przez Komendę Powiatową Policji. Organy obu instancji zaniechały ustalenia, kto jest i był w okresie objętym niniejszym postępowaniem właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości położonej przy ul. A w P., dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego powinna obciążać podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, ponieważ do wymierzenia kary pieniężnej istotne jest kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym, bez uzyskania zezwolenia. Konstruowanie domniemania, że to obecny użytkownik nieruchomości ponosi odpowiedzialność za nielegalne zajęcie pasa drogowego i automatyczne nakładanie właśnie na niego kary pieniężnej nie ma dostatecznych podstaw prawnych. Obowiązkiem organów jest bowiem najpierw ustalenie faktycznego sprawcy zajęcia drogowego, a dopiero później zastosowanie sankcji administracyjnej. Nie jest wiadomym, na jakiej podstawie organ dokonał ustaleń, że w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.d.p.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz.1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania a mianowicie art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018r. poz.2068 ze zm.), dalej u.d.p. Zgodnie z treścią art.40 ust.1 wymienionej ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. W myśl art.40 ust.2 u.d.p. zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Zgodnie z treścią art.40 ust.12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w Ł. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu A. W. kary pieniężnej – 112 750 zł za samowolne zajęcie fragmentu pasa drogowego drogi gminnej – ulicy A (działka nr ewidencyjny [...]) w okresie od 11 sierpnia 2014r. do 31 maja 2017r. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego. Przede wszystkim nie zostało wyjaśnione jaki podmiot zajmował pas drogowy ulicy A w okresie od 11 sierpnia 2014r. do 31 maja 2017r. Organy administracji obu instancji uznały, że zajęcia w tym okresie dokonał skarżący lecz nie zostało wyjaśnione dlaczego przyjęto taką tezę. Tymczasem z wyjaśnień A.W. złożonych na rozprawie w dniu 22 maja 2018r., jego pisma procesowego z dnia 3 czerwca 2018r. (k.60-63) oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że w dniu 20 stycznia 1997r. A. W. nabył od Skarbu Państwa prawo użytkowania wieczystego działki nr 195 przy ul. A wraz z istniejącym już ogrodzeniem. W dniu 21 grudnia 2012r. prawo użytkowania wieczystego działki nr 195/1 wraz z prawem własności wszystkich naniesień na nieruchomości zostały przeniesione na współwłasność łączną wspólników spółki cywilnej C (A. W., J. O. i S. W.). W dniu 28 listopada 2014r. po przystąpieniu J. H. do spółki C prawo użytkowania działki nr 195/1 zostało przeniesione także na nią. W dniu 4 grudnia 2014r. sporządzone zostało oświadczenie w sprawie wykładni oświadczenia woli z którego wynika, że dotychczasowe oświadczenia dotyczyły przeniesienia własności nieruchomości a nie prawa użytkowania wieczystego. W dniu 19 stycznia 2015r. udział 1/146 nieruchomości (działka nr 195/1) wniesiono aportem do D spółki z o.o. a w dniu 22 maja 2017r. udział ten został zwrotnie przeniesiony na współwłasność łączną wspólników spółki C. W 2018r. ze spółki C wystąpili J. H. i S. W. Powyższe okoliczności wskazują, że w spornym okresie (tzn. od 11 sierpnia 2014r. do 31 maja 2017r.) różne osoby posiadały tytuł prawny do działki nr 195/1. Byli to wspólnicy spółki C (przez krótki okres czasu także D spółka z o.o.) przy czyn skład osobowy spółki ulegał zmianie. Kwestia ta została pominięta przez organy administracji. W uzasadnieniach decyzji organów administracji brak jest rozważań w tym zakresie. Zakładając nawet, że w spornym okresie doszło do samowolnego zajęcia 11 m2 pasa drogowego ulicy a przez właścicieli (użytkowników wieczystych) działki nr 195/1 to kara pieniężna winna być nałożona na te osoby, które zajmowały ten pas. W okresie od 11 sierpnia 2014r. do 31 maja 2017r. różne osoby fizyczne posiadały tytuł prawny do działki nr 195/1 (także Efekt spółka z o.o.) zaś organy administracji nie ustaliły kto faktycznie zajmował ten pas w tym okresie i ewentualnie powinien zostać ukarany karą pieniężną, o której mowa w art.40 ust.12 u.d.p. Organy administracji prowadziły korespondencję jedynie z A. W. i to na niego nałożyły karę pieniężną lecz w aktach administracyjnych brak jest nawet dokumentu wskakującego, że posiada on tytuł prawny do działki nr 195/1 i zajmował samowolnie 11 m2 pasa drogowego. Należy zaznaczyć, że za samowolne zajęcie pasa drogowego winna być wymierzona kara pieniężna na ten podmiot, który dokonał zajęcia przy czym w sytuacji gdy zajęcia dokonała więcej niż jedna osoba to kara winna być nałożona na wszystkie osoby, które zajęły pas drogowy. Dotyczy to także wspólników spółki gdyż wszyscy wspólnicy ponoszą odpowiedzialność za zobowiązania spółki i delikty jakich dopuścili się wspólnicy. W niniejszej sprawie organy administracji nie wyjaśniły dokładnie kto samowolnie zajmował pas drogowy ul. A w okresie 11 sierpnia 2014r. – 31 maja 20-17r. i na jakie podmioty winna być ewentualnie wymierzona kara pieniężna, o której mowa w art.40 ust.12 u.d.p. Organy administracji nie wyjaśniły także kto i kiedy postawił ogrodzenie na działce nr 196/4 (ul. A). Jak wynika z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie oraz z treści jego pisma procesowego z 3 czerwca 2019r. w dniu 20 stycznia 1997r. nabył on od Skarbu Państwa prawo użytkowania wieczystego działki nr 195 i na działce znajdowało się już ogrodzenie. W 1998r. A.W. jedynie zmienił materiał z którego był on wykonany. Ogrodzenie to jest do chwili obecnej zaś z protokołu wznowienia znaków granicznych z 19 czerwca 2015r. wynika, że płot ten aktualnie znajduje się w pasie drogowym ul. A (działka nr 196/4). Natomiast powierzchnia od granicy działki nr 195/1 do ogrodzenia to powierzchnia zajętego pasa (11 m2). Skoro w 1997r. skarżący nabył od Skarbu Państwa prawo użytkowania wieczystego działki nr 195 z istniejącym już ogrodzeniem to oznaczałoby to, że ogrodzenie to najprawdopodobniej zostało wybudowane przez Skarb Państwa. Stan taki istniał przez okres ponad 17 lat i nie był przez nikogo kwestionowany. W sytuacji gdy skarżącemu wymierzono wysoką karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego (112 750 zł) to winno być wyjaśnione jak, kiedy i przez kogo wybudowano ogrodzenie znajdujące się obecnie w pasie drogowym ul. A. Kwestia ta nie została wyjaśniona przez organy administracji. Ma to istotne znaczenie dla ustalenia czy nie ma tutaj zastosowania przepis art.38 ust.1 u.d.p. Przepis ten legalizuje bowiem istnienie w pasie drogowym obiektów, które zostały umiejscowione w pasie przed dniem wejścia w życie ustawy o drogach publicznych tzn. przed 15 kwietnia 1985r. W takim przypadku nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa (por. wyrok NSA w spr. I OSK 811/06 z 28 czerwca 2007r., w spr. II GSK 575/09 z 28 kwietnia 2010r., wyrok WSA w Szczecinie w spr. II SA/Sz 892/11 z 1 grudnia 2011r.) W sytuacji zatem gdy A.W. w dniu 20 stycznia 1997r. nabył użytkowanie wieczyste działki nr 195 od Skarbu Państwa (wg skarżącego wcześniej był to teren użytkowany przez Komendę Powiatową Policji w P.) z istniejącym już ogrodzeniem to powstaje pytanie czy ogrodzenie to nie istniało już przed 15 kwietnia 1985r. a tym samym czy obecnie w rzeczywistości ma miejsce samowolne zajęcie pasa drogowego czy też zezwolenie na takie zajęcie nie jest wymagane. Kwestia ta nie została wyjaśniona przez organy administracji. W aktach administracyjnych brak jest ustaleń w tym zakresie. Nie wiadomo zatem jak, kiedy i przez kogo wzniesiono ogrodzenie w pasie drogowym oraz czy nastąpiło to przed dniem 15 kwietnia 1985r. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organy administracji nie wyjaśniły dokładnie jakie podmioty zajmowały pas drogowy przy ul. A w okresie od 11 sierpnia 2014r. do 31 maja 2017r. ani jak doszło do wybudowania ogrodzenia w pasie drogowym (kiedy i przez kogo oraz czy przed 15 kwietnia 1985r.). Naruszyły tym przepisy art.7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pokt.1c.) p.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 31 maja 2017r. Na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od SKO w Ł. na rzecz A. W. kwotę 7417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 5400 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 2000 zł – wpis sądowy i 17 zł – opłata skarbowa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy dokładnie wyjaśnić okoliczności w jakich doszło do wybudowania ogrodzenia w pasie drogowym ulicy A (kiedy i przez kogo oraz czy miało to miejsce przed 15 kwietnia 1985r.). W sytuacji gdyby się okazało, że nie ma tutaj zastosowania przepis art.38 ust.1 u.d.p. należy szczegółowo ustalić jakie podmioty faktycznie zajmowały pas drogowy w okresie od 11 sierpnia 2014r. do 31 maja 2017r. opierając się na dokumentach niezbędnych do dokonania ustaleń w tym zakresie. Dokumenty te winny zostać załączone do akt admiracyjnych. W razie konieczności należy przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Należy także załączyć wypisy z ewidencji gruntów i budynków dotyczące działek nr 195/1 i 196/4 bo w aktach administracyjnych brak jest tych dokumentów. Po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego należy dokonać wnikliwej jego analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. a.k.