III SA/Łd 882/12

Dnia 7 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , Protokolant ref. staż. Przemysław Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowego dodatku specjalnego oddala skargę. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił majorowi rezerwy pilotowi M. W. przyznania jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2011. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu 17 maja 2012 r. wpłynął wniosek M. W. o wypłacenie jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2011 w wysokości 520 % kwoty pobieranego przez niego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Zgodnie z § 9 a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych ( Dz.U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) żołnierzowi zawodowemu przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny po zakończeniu roku kalendarzowego przy spełnieniu następujących przesłanek: posiadania dziesięcioletniego stażu zawodowego służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego, wykonywania bezawaryjnych zadań określonych w indywidualnym rocznym planie szkolenia lotniczego, a wymiar lotów wykonywanych w ramach realizacji indywidualnego rocznego planu szkolenia lotniczego nie może być niższy niż 40 godzin innym wojskowym statkiem powietrznym. Z istoty wskazanego przepisu wynika, iż jednorazowy dodatek specjalny jest dodatkiem rocznym, przyznawanym za coroczną służbę na stanowisku związanym bezpośrednio z wykonywaniem lotów, a nie za pełnienie takiej służby przez część roku. Żołnierz aby uzyskać uprawnienie do przyznania tego rodzaju dodatku musi bezawaryjnie wykonywać roczny plan szkolenia lotniczego, a nie jego część – w ilości nie mniejszej niż 40 godzin lotu. Żołnierzowi, który nie pełni służby przez okres pełnego roku, bezpośrednio w składzie personelu lotniczego dodatek taki nie może zostać przyznany. Dodatek może być przyznany żołnierzowi. Major W. tej podmiotowej przesłanki w czasie, w którym dodatek mógłby być przyznany za 2011 r. nie spełnia, bowiem w 2012 r. nie jest żołnierzem zawodowym. Ze służby został zwolniony na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] i w dniu 31 maja 2011 r. wygasł z nim stosunek zawodowej służby wojskowej. Wnioskodawca nie spełnił także przesłanki wykonania rocznego indywidualnego planu szkolenia lotniczego, gdyż pełnił służbę zawodową tylko do dnia 31 maja 2011 r. Wykonanie części lotów przewidzianych w rocznym indywidualnym planie szkolenia lotniczego, nawet w wymagalnej minimalnej ilości 40 godzin, nie uprawnia do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego za dany rok, po zakończeniu tego roku kalendarzowego. Wypłaty jednorazowego dodatku specjalnego, którego przyznanie i wysokość reguluje § 9 a w/w rozporządzenia, bądź jego części, nie przewidują przepisy art. 94 i nast. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( tekst. jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) regulujące należności żołnierzy zwolnionych ze służby. M. W. odwołał się od decyzji organu I instancji do Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. M., żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny okoliczności i uznania ich za udowodnione na podstawie niepełnego i niekompletnego materiału dowodowego. W uzasadnieniu podniósł, że organ I instancji wskazał jakie przesłanki odwołujący się powinien spełnić, a następnie w ogóle się do nich nie odniósł . Świadczy to o tym, że organ ten nie znał przesłanek jakie powinien zbadać w niniejszej sprawie. Jako przesłankę przyznania dodatku wskazano posiadanie w 2012 r. statusu żołnierza zawodowego przez stronę. Jednak organ ten wcześniej nie wymienił jej jako niezbędnej do przyznania dodatku. W ocenie strony organ nie wyjaśnił co rozumie przez pojęcie: indywidualny plan szkolenia lotniczego. Ponadto organ odwołał się nieprawidłowo do art. 94 i 95 ustawy o służbie wojskowej, który reguluje należności żołnierzy zwolnionych ze służby wojskowej, podczas gdy strona dochodzi zupełnie innego rodzaju należności. Organ uznał dochodzone świadczenie jako związane z rozwiązaniem stosunku służby wojskowej, gdy tymczasem jest zupełnie odwrotnie. Strona dochodzi świadczenia, do którego nabyła uprawnienie w okresie pełnienia służby wojskowej, a okoliczność, iż w momencie wystąpienia o nie, nie posiada takiego statusu jest bez znaczenia dla sprawy. Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej w T. M. decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że sformułowane przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów nie pozostają w związku z uzasadnieniem odwołania, które skupia się na analizie przepisów rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. Organ odwoławczy podzielił argumentację Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], co do wykładni przepisu § 9a ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. i wskazał, że dla przyznania jednorazowego dodatku specjalnego konieczne jest spełnienie warunków w postaci: 1/ posiadania co najmniej 10 letniego stażu zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego, 2/ pobierania do końca poprzedniego roku kalendarzowego miesięcznego dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów, 3/ bezawaryjne wykonanie zadań określonych w indywidualnym rocznym palnie szkolenia lotniczego oraz 4/ zrealizowanie lotów szkoleniowych w wymiarze co najmniej 40 godzin w okresie roku – w przypadku członka personelu latającego wojskowego statku powietrznego innego niż samolot naddźwiękowy. W ocenie organu odwoławczego skarżący spełnił dwa z powyżej wskazanych warunków, bowiem wykonał szkolenie lotnicze w roku 2011 w wymiarze ponad 40 godzin oraz posiada co najmniej 10 letni staż zawodowej służby wojskowej. Natomiast nie zrealizował w całości indywidualnego rocznego planu szkolenia lotniczego, bowiem szkolenie planowo trwa do grudnia danego roku, a skarżący pełnił służbę do 31 maja 2011 r. Organ wskazał, że z tych samych przyczyn skarżący nie otrzymał w grudniu 2011 r. miesięcznego dodatku specjalnego, o którym mowa w § 9 ust 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, a tym samym nie spełnił także warunku opisanego w punkcie 2. Organ stwierdził ponadto, że strona prawidłowo wskazała w odwołaniu, że przedmiotowa należność nie jest związana ze zwolnieniem ze służby wojskowej i dlatego nie mają wpływu na prawo do niej przepisy art. 94 i 95 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. M. W. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. Art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy przez skarżony organ decyzji organu I instancji przy uznaniu zawartym w uzasadnieniu skrzonej decyzji, że organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnej podstawie materialno-prawnej; 2. Art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, a zwłaszcza nie wyjaśnienie jakie przepisy prawa materialnego stanowią podstawę wydania decyzji – w sytuacji gdy z jednej strony organ utrzymuje w mocy decyzje organu I instancji, a z drugiej kwestionuje tę podstawę prawną ( w treści uzasadnienia swojej decyzji); 3. Artykułów 7, 8, 9, i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji czy obligatoryjna jest przesłanka " bycia żołnierzem" w chwili występowania o przyznanie jednorazowego dodatku specjalnego, aby organ mógł przyznać ten dodatek; 4. Art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 9 a ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez uznanie, że jedną z przesłanek uprawniających do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest zrealizowanie w całości indywidualnego rocznego planu szkolenia lotniczego trwającego do grudnia danego roku kalendarzowego; 5. Art. 80 ust ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 9 a ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez uznanie, że przesłanką do jednorazowego dodatku specjalnego jest pobieranie do końca poprzedniego roku kalendarzowego miesięcznego dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów, podczas gdy zgodnie z § 9 a ust. 2 tego rozporządzenia – pobieranie dodatku specjalnego o charakterze stałym za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej ma wpływ na wysokość jednorazowego dodatku ( zwiększonego o 20 %), a nie na nabycie prawa do jednorazowego dodatku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc bezzasadność zarzutów skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst. jedn. Dz.U. 2012.270 – dalej: p.p.s.a ), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów w stopniu uzasadniającym uchylenie tych aktów. Organy obu instancji nie kwestionują, że na dzień 31 maja 2011 r., tj. wygaśnięcia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, skarżący posiadał co najmniej 10 letni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego oraz że w okresie od stycznia do maja 2011 r. wykonał bezawaryjnie wojskowym statkiem powietrznym zadania określone w indywidualnym planie szkolenia lotniczego w wymiarze lotów nie niższym niż 40 godzin. Bezsporne jest również, iż skarżący pobierał w okresie ponad 10 lat miesięczny dodatek specjalny, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 141, poz. 1497 ze zm.). Sporne w niniejszej sprawie jest natomiast, czy w zaistniałych okolicznościach faktycznych skarżącemu winien przysługiwać za rok 2011 jednorazowy dodatek specjalny przewidziany w § 9 a ust. 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 9 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego, który wykonał bezawaryjnie zadania określone w indywidualnym rocznym planie szkolenia lotniczego, w wymiarze lotów nie niższym niż: 1/ 30 godzin – samolotem naddźwiękowym albo 2/ 40 godzin – innym wojskowym statkiem powietrznym - po zakończeniu roku kalendarzowego przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Wysokość dodatku ulega zwiększeniu o 20% kwoty pobieranego przez żołnierza zawodowego dodatku specjalnego o charakterze stałym, za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad 10 lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%. Z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy istotny jest również ust. 4 powyższego przepisu, stosownie do którego, dla celów ustalenia jednorazowego dodatku, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się staż zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego oraz kwotę dodatku o charakterze stałym, o którym mowa w § 9 ust. 1, ustalone na ostatni dzień roku kalendarzowego, za który żołnierzowi zawodowemu przyznawany jest ten dodatek. Łączna analiza powyższych przepisów pozwala na wyprowadzenie wniosku, że stanowisko organu odmawiające skarżącemu przyznania jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2011, o którym mowa w § 9 a rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, jest zasadne. Powyższy dodatek specjalny przyznawany jest bowiem po zakończeniu roku kalendarzowego, żołnierzowi zawodowemu, który w ramach obowiązków wynikających z opisu zajmowanego stanowiska służbowego wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Dodatkowym warunkiem wynikającym z § 9 a ust. 1 rozporządzenia, jest posiadanie co najmniej 10 letniego stażu zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego oraz bezawaryjne wykonanie przez żołnierza zadań określonych w indywidualnym rocznym planie szkolenia lotniczego w wymiarze lotów nie niższym niż 40 godzin. Wysokość jednorazowego dodatku specjalnego zależna jest od kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym, a ponadto, co w sprawie najistotniejsze, zarówno staż zawodowej służby wojskowej jak i kwota dodatku o charakterze stałym ustalane są na ostatni dzień roku kalendarzowego, za który przyznawany jest jednorazowy dodatek specjalny (§ 9 a ust. 4 rozporządzenia). Powyższe warunki mają charakter równorzędny i zostały podane w sposób jednoznaczny, a zatem brak jest przesłanek do innego ich określenia, niż wynikające z literalnego brzmienia omawianego przepisu. Wystarczy, zatem niespełnienie jednego z wymienionych w tym przepisie warunków, a uprawnienie nie może zostać przyznane. Skarżący tymczasem wszystkich kryteriów warunkujących przyznanie i ustalenie wysokości kwoty jednorazowego dodatku specjalnego nie spełnia, co oznacza, że analizowanie i rozstrzyganie o pozostałych, które wypełnia pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dodatek ten przyznawany jest bowiem żołnierzowi zawodowemu zajmującemu określone stanowisko, spełniającemu warunki do otrzymania stałego dodatku specjalnego za wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Nie ulega wątpliwości, iż skarżący takiego stanowiska na dzień 31 grudnia 2011 r. nie zajmował. Służbę na stanowisku dowódcy eskadry śmigłowców w [...] Dywizjonie Lotniczym, w ramach której wykonywał loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, pełnił bowiem do dnia 31 maja 2011 r.. Z tym dniem wygasł ze skarżącym stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu przejścia na emeryturę. Oznacza to, że od dnia 1 czerwca 2011 r. nie pobierał dodatku specjalnego o charakterze stałym, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Powyższe wynika bezspornie ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie przyznania stronie dodatku specjalnego za maj 2011 r. W przepisie § 9 a ust. 1 mowa jest tymczasem o "dodatku pobieranym". Konsekwencją powyższego jest brak możliwości ustalenia wysokości jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2011, o przyznanie którego ubiega się skarżący. Jego wysokość jest bowiem w sposób nierozerwalny związana z wysokością dodatku specjalnego o charakterze stałym. Wysokość dodatku specjalnego o charakterze stałym w określonej dacie, stanowi kwotę wyjściową dla obliczenia jednorazowego dodatku specjalnego, co oznacza, że brak takich danych uniemożliwia jego ustalenie. Przepisy omawianego rozporządzenia nie przewidują możliwości wyliczenia dochodzonego przez skarżącego dodatku w oparciu o inne parametry, niż wskazane w powyższym przepisie. Prawodawca nie ustalił bowiem, że dla określenia wysokości jednorazowego dodatku przyjąć należy ostatnio otrzymywaną kwotę dodatku, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Sądu analiza przepisu § 9 a rozporządzenia prowadzi zatem do wniosku, że sporny dodatek przyznawany jest żołnierzom zawodowym, którzy na zakończenie danego roku kalendarzowego pełnią w dalszym ciągu służbę na stanowisku służbowym związanym z wykonywaniem lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych, co wiąże się z otrzymywaniem stałego miesięcznego dodatku specjalnego. Ponadto, warunkiem jest wykonanie, w okresie roku kalendarzowego, bezawaryjnie lotów wojskowymi statkami powietrznymi w wymiarze nie niższym niż określony w rozporządzeniu. Wskazać należy, że skarżący nie zrealizował w całości indywidualnego rocznego planu szkolenia lotniczego, pomimo wykonania lotów w wymiarze 40 godzin. Jak wynika bowiem z charakteru indywidualnego rocznego planu szkolenia trwa ono od stycznia do grudnia danego roku kalendarzowego, tymczasem skarżący realizował indywidualny plan szkolenia lotniczego od stycznia do maja 2011 r. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, iż wymóg wykonywania szkolenia w ramach pełnego roku kalendarzowego nie wynika wprost z treści § 9 a rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W ocenie Sądu, przesłanka taka wynika jednoznacznie z literalnego brzmienia omawianego przepisu, bowiem plan roczny, to plan obejmujący cały rok kalendarzowy, a nie jego kwartał. Wskazać również należy, że w orzecznictwie administracyjnym prezentowany jest pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że wypłata jednorazowego dodatku specjalnego żołnierzowi zawodowemu ma niewątpliwie charakter motywacyjny. Dodatek ten ma zachęcać do długoletniego pełnienia służby na stanowiskach służbowych związanych z wykonywaniem lotów i powstrzymać odpływ wyszkolonych żołnierzy ze służby w wojsku. Zatem wypłata jednorazowego dodatku specjalnego żołnierzowi zawodowemu, który nie pełni już służby na stanowisku związanym z wykonywaniem lotów, nie stanowiłaby bodźca do pełnienia służby na tego rodzaju stanowiskach. Bez znaczenia jest przy tym z jakiego powodu doszło do zaprzestania lotów, ponieważ istotne jest tylko to, że dany żołnierz zawodowy lotów już nie wykonuje (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1427/11, II SA/Wa 981/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Ważne jest również, iż brak jest podstaw do uznania, że jednorazowy dodatek specjalny jest formą zapłaty za wykonanie przez żołnierza zawodowego odpowiedniej liczby godzin lotów. Gdyby celem omawianej regulacji prawnej była zapłata za wykonane loty, to dodatek ten byłby wypłacany po wykonaniu odpowiedniej ilości godzin lotów, bez konieczności oczekiwania na zakończenie roku kalendarzowego. Za pełnienie służby o szczególnych właściwościach lub warunkach, czyli wykonywanie lotów w składzie wojskowych statków powietrznych, żołnierz zawodowy – stosownie do § 4 pkt 1 rozporządzenia – otrzymuje miesięczny dodatek specjalny, obliczany w wysokości i na zasadach wynikających z § 9 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Reasumując, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że skarżący nie spełnia przesłanek, określonych w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, do przyznania mu za rok 2011 jednorazowego dodatku specjalnego, przewidzianego w § 9 a tego aktu prawnego. Sąd nie stwierdził przy tym, naruszenia przez organy administracji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 t.j.), które uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak zaznaczono wyżej, stan faktyczny sprawy nie jest sporny, ponieważ istotę sporu stanowiła interpretacja przepisu § 9a ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji nie naruszają treści art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organy prawidłowo wyjaśniły, jakie okoliczności faktyczne wzięły pod uwagę i na tej podstawie wyciągnęły logiczne wnioski. Dokonana przez organ interpretacja przepisów, stanowiących materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, zgodna jest ze stanowiskiem Sądu. Nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wbrew zarzutom strony organ I instancji wydał decyzję na podstawie przepisu § 9 a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Na ten przepis organ I instancji powołał się w decyzji oraz jej uzasadnieniu, wyjaśniając w uzasadnieniu, że art. 94 i inne przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przewidują wypłaty przedmiotowego jednorazowego dodatku specjalnego. Faktycznie w decyzji organ wymienił przepisy art. 94 i 95 w/w ustawy. Jednak powyższe uchybienie, w świetle wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu decyzji, nie może być uznane za istotne i mające wpływ na wynik sprawy. Nie można zgodzić się też z zarzutem, by organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził przyjęcie przez organ I instancji błędnej podstawy materialnoprawnej, a następnie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy na stronie 3 swojej decyzji jedynie potwierdził zasadność stanowiska strony, że przedmiotowa należność nie jest związana ze zwolnieniem ze służby wojskowej, dlatego też na prawo do niej nie mają wpływu przepisy art. 94 i 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Stanowisko to było zbieżne z przyjętym wcześniej przez organ I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. P.M.