III SA/Łd 911/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151) cofnął W.B. uprawnienia kategorii B, dokument nr: [...] druk nr: [...], wydane przez ten organ dnia 17 października 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 9 listopada 2012 r. W.B. został skierowany decyzją Starosty [...] na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z powodu otrzymania informacji z Poradni Neurologicznej Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr 1 im. A. w Ł. o konieczności dokonania oceny predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami. W dniu 5 kwietnia 2013 r. wpłynęło do organu orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym nr [...] z dnia [...] r. z Instytutu Medycyny Pracy im. B. w Ł. stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg. kat. B. Datę ponownego badania wyznaczono na 31 sierpnia 2014 r. W związku z powyższym Starosta na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy o kierujących pojazdami zobligowany był do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do czasu doręczenia orzeczenia lekarskiego z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od powyższej decyzji W.B. podniósł, iż wnosi o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Podkreślił, iż nie może zgodzić się z decyzją Starosty, ponieważ podważa wiarygodność orzeczenia lekarskiego z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem silnikowym według kategorii B. Decyzja została wydana w ocenie strony przedwcześnie, bez postawienia z należytą starannością odpowiedniej diagnozy. Skarżący podniósł, iż podczas badania wyjaśniał lekarzowi, który je przeprowadzał, iż jedyne problemy z niskim ciśnieniem, które posiada to rzadkie zmiany związane z nagłą zmianą warunków atmosferycznych. Zdarzenia takie miały miejsce jedynie 2 razy w ciągu posiadania przez niego prawa jazdy i nigdy nie miały gwałtownego przebiegu, który uniemożliwiłby zachowanie należytej ostrożności podczas prowadzenia pojazdu mechanicznego. Skarżący podkreślił, iż wyniki badań EEG i RM - rezonansu magnetycznego głowy w wykonane w br. nie wykazały schorzeń neurologicznych. Zdaniem strony, jednostka chorobowa przypisana w orzeczeniu lekarskim została błędnie wskazana, bez uwzględnienia diagnostyki różnicującej, a żaden z lekarzy, do których do tej pory uczęszczał nigdy nie stwierdził przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. W.B. podkreślił również, iż przez cały okres posiadania prawa jazdy kategorii B, nie spowodował kolizji drogowej. Wskazał, że jest odpowiedzialnym kierowcą i gdyby czuł, iż stan jego zdrowia, w jakikolwiek sposób mógłby zagrażać porządkowi w ruchu drogowym, sam zaprzestałbym prowadzenia pojazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu odwołania W.B., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż z ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] roku wynika, że lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami Instytutu Medycyny Pracy im. B. w Ł. stwierdził u W.B. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, A1, B, B1, T, B+E oraz kategorii C, C1, D, D1, C+E, D+E, C1+E, D1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem, co spowodowało konieczność zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Organ wskazał, że nie może odnieść się merytorycznie do zarzutów odwołania, iż diagnoza nie została postawiona z należytą starannością. W ocenie Kolegium ani organ pierwszej instancji właściwy w sprawach wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami, ani też organ odwoławczy, nie jest uprawniony do kontrolowania merytorycznej poprawności orzeczeń lekarskich. Dołączone do akt sprawy orzeczenie lekarskie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 133), obowiązującego nadal na mocy art. 137 ustawy o kierujących pojazdami, we właściwym trybie i przez uprawnione podmioty. Organ podniósł, iż przewidziana w przepisach procedura została określona w sposób precyzyjny, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego oznacza, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania. Kolegium zauważyło, iż podstawę do weryfikacji tego typu orzeczeń lekarskich stanowią wyłącznie przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 roku, dające w § 12 uprawnienie do odwołania się do właściwego podmiotu odwoławczego. Z uprawnień odwoławczych W.B. skorzystał. Oznacza to, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. obowiązkiem organów administracji publicznej jest uwzględnienie ostatecznego orzeczenia lekarskiego jako dokumentu urzędowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 maja 2008 roku, sygn. akt II SA/Ol 191/08 - LEX Nr 511409). Z uwagi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. oceniło rozstrzygnięcie Starosty [...] jako zgodne z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W.B. zarzucił decyzji Kolegium naruszenie: a/ art. 15 kpa poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy oraz wydanie decyzji wyłącznie na postawie ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, a w szczególności nie uwzględnienie całego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, które to uchybienie godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe, z uwagi na pogwałcenie zasady dwuinstancyjności postępowania, która ma za zadanie ponowne rozpoznanie sprawy przez organ II instancji i wydanie orzeczenia na podstawie wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, co nie zostało dokonane i spowodowało wydanie decyzji przez SKO w S. wyłącznie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przez organ I instancji; b/ art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, co skutkowało niewyjaśnieniem istoty sprawy jak również pominięciem istotnych w sprawie dowodów oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co w rezultacie skutkowało wydaniem wadliwej decyzji; c/ art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zachowania obligatoryjnych elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna tj. brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, który to brak stanowi rażące naruszenie prawa. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji w całości, uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia o stanie zdrowia, które nie wskazuje na jednostkę chorobową, która uniemożliwiałaby prowadzenie pojazdów kategorii B oraz o ponowne skierowanie na badania lekarskie, które pozwolą zweryfikować stan jego zdrowia i potwierdzić możliwość kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B wobec rozbieżnych orzeczeń lekarskich. W uzasadnieniu skargi W.B. ponowił swoje zarzuty dotyczące wadliwości orzeczeń lekarskich wydanych w jego sprawie. Podkreślił, iż w jego ocenie organy przeceniają rolę orzeczenia lekarskiego, które stanowi jedynie środek dowodowy i podlega ocenie jak każdy inny materiał zgromadzony w sprawie. Wskazał, że Kolegium powołało jako podstawę prawna rozstrzygnięcia art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, w sytuacji, gdy podstawę taką winna stanowić ustawa o ruchu drogowym. Niekompletna podstawa prawna spowodowała, że skarżący nie miał możliwości właściwej weryfikacji zasadności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast rozstrzygnięciem z dnia 8 listopada 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony na to postanowienie. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. Sąd, powołując się na art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe strony zawarte w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przesłanki określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Sąd podzielił stanowisko organów, iż w związku ze zmianą stanu prawnego jaki miał miejsce z dniem 19 stycznia 2013 r. w rozpatrywanej sprawie kontrola zgodności zaskarżonej decyzji musi być dokonana w świetle art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. nr 30, poz. 151 – dalej; "u.k.p."). Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zarzuty strony dotyczące braku wskazania prawidłowej podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia uznać należy zatem za bezpodstawne. Organ nie mógł zastosować w tej sprawie – jak życzył sobie tego skarżący – przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, gdyż na mocy art. 125 pkt 10 lit. b ustawy o kierujących pojazdami z dniem 19 stycznia 2013 r. uchylony został art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym regulujący kwestie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Podkreślenia również wymaga, że treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami jest tożsama z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Treść cytowanego przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Nie mniej analiza przesłanek, jakie muszą być spełnione, aby organ mógł wydać taką decyzję, będzie wskazywała zarazem zakres postępowania dowodowego i rodzaj dowodów, jakie organ musi przeprowadzić. Przede wszystkim podkreślić należy, że sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje, na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Prawidłowe jest także stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie, co do zasadności wydania go o danej treści. Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust 7 ustawy). Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać starości właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno - orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami. Wobec tego, że orzeczenia lekarskie w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. nr 2 poz. 15 ze zm.), podkreślić należy, iż sposób przeprowadzania badań kierowców w oparciu o ten akt prawny był analogiczny. Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia, badanie lekarskie może być wykonane przez lekarza, spełniającego warunek, o którym mowa w § 14 ust. 1 albo 2, zwanego dalej "uprawnionym lekarzem". Z kolei § 9 rozporządzenia stanowi, że badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt. 2-5 ustawy, przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", o czym stanowi § 10 rozporządzenia. Od tak wydanego orzeczenia osoba badana może wnieść odwołanie w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, za pośrednictwem uprawnionego lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, do podmiotu odwoławczego, którym jest m.in. Instytut Medycyny Pracy (§ 12 rozporządzenia). Orzeczenie lekarskie wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania, stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia - jest ostateczne. Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę) jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydane w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., jak również w oparciu o przepisy ustawy o kierujących pojazdami, nie podlegają merytorycznej weryfikacji przez organy administracyjne w prowadzonych przez nie postępowaniach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione medyczne jednostki orzecznicze. Podnieść należy, że zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i w przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania autentyczności dokumentu urzędowego, nie może on być uznany za dowód w sprawie. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawił dowodu, który mógłby doprowadzić do obalenia domniemania zgodności z prawdą ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w jego sprawie. W rozpatrywanej sprawie wydanie zaskarżonych decyzji poprzedziło postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie, w ramach którego wyczerpał procedurę wynikającą z przytoczonych wyżej przepisów i uzyskał ostateczne orzeczenie lekarskie Nr K(77) 2013 z 27 marca 2013 r. wydane przez Instytut Medycyny Pracy im. B. w Ł. stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg. kat. B. Datę ponownego badania wyznaczono na 31 sierpnia 2014 r. W związku z tym organy orzekające zobligowane były do zastosowania art.103 ust.1 pkt.1 lit. a ww. ustawy o kierujący pojazdami. Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skargi dotycząca wadliwości orzeczeń lekarskich wydanych w niniejszej sprawie, ani argumentacja dotycząca naruszenia przepisów proceduralnych. Zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i wbrew zarzutom skargi, w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia. Prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie opisanym w skardze było niedopuszczalne w związku z zastosowaniem szczególnego trybu postępowania w sprawach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, wynikającego z procedury określonej ww. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przez organ art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 107 § 3 oraz 107 § 1 k.p.a. Wyjaśnić również trzeba, iż Sąd - z powołaniem się na art. 106 § 3 p.p.s.a. - oddalił postanowieniem wydanym na rozprawie wnioski dowodowe strony o przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia o stanie zdrowia, które nie wskazuje na jednostkę chorobową, która uniemożliwiałaby prowadzenie pojazdów kategorii B oraz o ponowne skierowanie skarżącego na badania lekarskie, które pozwolą zweryfikować stan jego zdrowia i potwierdzić możliwość kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B wobec rozbieżnych orzeczeń lekarskich. Przepis ten stanowi, iż sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powyższe oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądami administracyjnymi ma charakter wyłącznie uzupełniający, w związku z czym dokonywanie przez sąd samodzielnych ustaleń jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Postępowanie to obejmuje możliwość przeprowadzenia jedynie uzupełniającego dowodu z dokumentów i to wyłącznie w przypadku, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżonym rozstrzygnięciem organu. Nadto przeprowadzenie dowodu jest niezbędne jedynie wówczas, gdy bez określonego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istotnej w sprawie wątpliwości. Warto też zaznaczyć, iż dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Sąd nie ma zatem kompetencji, aby kierować kogokolwiek na dodatkowe badania lekarskie, a zaświadczenie o stanie zdrowia skarżącego nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem stan zdrowia kierowców oceniany jest na podstawie orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione podmioty. Z uwagi na powyższe, wnioski dowodowe skarżącego zostały przez Sąd oddalone na podstawie art. 160 p.p.s.a. w związku z art. 162 i 106 § 3 p.p.s.a. Reasumując, skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 p.p.s.a., tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji. bg