III SA/Łd 966/13

Dnia 26 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2014 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za czerwiec 2010r. p o s t a n a w i a : zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...]Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...]określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2010 r. w kwocie 54 880,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniach od 13 do 27 czerwca 2011r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. przeprowadzili kontrolę podatkową w spółce A, obejmującą swym zakresem kontrolę obrotu i zużycia wyrobów akcyzowych, w tym wyrobów przeznaczonych do użycia, oferowanych na sprzedaż lub używanych jako paliwa silnikowe lub paliwa opałowe albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych lub paliw opałowych, a także kontrolę prawidłowości ustalania podstawy opodatkowania i rzetelności rozliczania zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym oraz rozliczania opłaty paliwowej za okres od 1 grudnia 2009 r. do 30 czerwca 2010 r. Działalność spółki w całym okresie objętym kontrolą polegała na odzysku surowców z materiałów segregowanych. W ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej spółka produkowała i sprzedawała komponent szerokiej frakcji KTS-F o kodzie CN 3811. Produkcja tego komponentu odbywała się poza składem podatkowym. Spółka sprzedając komponent jako dodatek do ciężkich paliw opałowych nie odbierała oświadczeń o przeznaczeniu wyrobów do celów opałowych. Ponadto nie składała deklaracji podatkowych i nie płaciła należnego podatku akcyzowego. Decyzję z dnia[...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2010 r. w kwocie 54 880,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w miesiącu styczniu 2010 r. spółka dokonała dwóch sprzedaży komponentu KTS-F do firmy B K.F., B[...], Ć., NIP [...]na podstawie faktur VAT nr [...]z dnia 1 czerwca 2010 r. w ilości 9 540 kg i nr [...]z dnia 21 czerwca 2010r. w ilości 15 400 kg. Przesłuchany w charakterze strony Prezes Zarządu Spółki A G. W. wyjaśnił, że szeroka frakcja komponentu KTS-F powstaje w wyniku depolimeryzacji poliolefin. Komponent przed dalszym przetworzeniem może być dodawany tylko do ciężkich olejów opałowych. Po dalszym przetworzeniu – w zależności od uzyskanej frakcji – może być także dodawany do benzyn, do olejów napędowych i oczywiście do paliw opałowych. Spółka nie dysponuje urządzeniami do takiego przetworzenia. Komponent KTS-F nie może być używany jako samoistne paliwo opałowe, czy napędowe z uwagi na zanieczyszczenia mineralne oraz zanieczyszczenia wodą oraz na procesy powtórnej polimeryzacji zachodzące w komponencie, co ma wpływ na zanieczyszczenie i blokowanie instalacji paliwowych. W piśmie Sekretarza Stanu w Ministerstwie Środowiska z dnia 22 grudnia 2006 r., adresowanym do Z. T. i stanowiącym odpowiedź na jego pisma w sprawie kwalifikacji szerokiej frakcji KTS-F stwierdzono, że uzyskana w tym procesie mieszanina węglowodorów może stanowić wyłącznie komponent do wsadu i dalszego przerobu w zakładach rafineryjnych, w instalacjach rurowo - wieżowych w celu uzyskania odpowiednich frakcji paliw płynnych. Uzyskany komponent winien posiadać właściwości określone w warunkach technicznych opracowanych przez adresata pisma. Ponadto produkt nie może być stosowany bezpośrednio do komponowania paliw silnikowych jak benzyna, czy olej napędowy. Wyklucza się również bezpośrednie wykorzystywanie go jako oleju opałowego. G. W. w trakcie przesłuchania potwierdził, że spółka nie płaciła podatku akcyzowego od produkcji, czy sprzedaży komponentu. Spółka sprzedając komponent jako dodatek do paliw opałowych nie odbierała od nabywców komponentu oświadczeń o przeznaczeniu komponentu na cele opałowe. Odnośnie sprzedaży komponentu firmie B G. W. zeznał, że sprzedał komponent tej firmie w celu dalszej odsprzedaży. Negocjacje handlowe odbywały się ustnie na telefon. Nie miał przy tym wiedzy o celu dalszej odsprzedaży. Nabywca nie poinformował go o tym, uznając to za tajemnicę handlową. On zaś w ogóle nie brał pod uwagę w jakim celu K.F. będzie odsprzedawał zakupiony od spółki A komponent. Jego firma przekazała K. F. kartę charakterystyki komponentu KTS-F, gdzie jest zawarte jego przeznaczenie. Nabywca miał świadomość do czego wyrób ten może być wykorzystany. Wiedział, że K. F. posiada firmę transportową, w ramach której przewozi miedzy innymi paliwa i wyroby spirytusowe. W zastrzeżeniach do protokołu z kontroli spółka wyjaśniła, że komponent ten sprzedawany był jako dodatek w celu poprawienia parametrów ciężkich paliw opałowych z uwagi na korzystniejsze parametry fizykochemiczne, tj. wyższa kaloryczność, mniejsza zawartość siarki, czy niższa temperatura płynięcia, dzięki czemu można utrzymywać go w niższych temperaturach w instalacjach zbiornikowych. Zdaniem spółki wyrób ten nie mieści się w definicji paliw opałowych, wskazanej w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym i tym samym nie podlega akcyzie. Ponadto w art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym ustawodawca wskazał, że dla wyrobów energetycznych innych niż określone w ust. 1 pkt 1 do 13, jeżeli są przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, stawka akcyzy wynosi "0" zł. W efekcie z wykładni literalnej tego przepisu wynika, że zarówno wyroby niewymienione w pkt 1 – 13 przeznaczone do celów innych niż opałowe, a także dodatki lub domieszki do tych paliw podlegają preferencyjnej stawce podatkowej. Gdyby dodatki te miałyby być wyłączone spod takiego traktowania, to zgodnie z zasadami gramatyki przed każdą grupą towarową należałoby zastosować przeczenie "inne niż" lub po pierwszym tego rodzaju zwrocie wymienić je przy zastosowaniu znaku interpunkcyjnego w postaci dwukropka. Na gruncie dyrektywy Rady nr 2003/96 trudno zgodzić się ze stwierdzeniem, że komponent KTS-F podlega akcyzie, skoro dyrektywa w zakresie dodatków i domieszek reguluje wyłącznie kwestię opodatkowania dodatków i domieszek do paliw napędowych. W konsekwencji nie ma również obowiązku produkowania tego wyrobu w składzie podatkowym oraz nie ma obowiązku odbierania od nabywców oświadczeń o jego przeznaczeniu na cele opałowe, o których mowa w art. 89 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym. Wykorzystanie do celów grzewczych komponentu nabytego od spółki potwierdził G. K. oraz jego pracownik J. R. Zeznali oni, że komponent KTS-F zakupiony od spółki służył do ogrzewania szklarni po uprzednim zmieszaniu go z mazutem, to jest ciężkim olejem opałowym C-3. Komponent ten służył do podniesienia parametrów jakościowych mazutu, takich jak kaloryczność czy lepkość. G. K. zeznał, że ogrzewał także samym komponentem. Fakt ten potwierdził również jego pracownik J. R., który jednak zastrzegł, że samym komponentem można było palić przez kilka dni, ponieważ przy takim spalaniu w instalacjach osadzał się osad, który mógł "przeżreć" instalację. Z wyciągu z protokołu kontroli podatkowej wynika, że mieszanie wymienionych wyrobów odbywało się w głównym zbiorniku, tj. w zbiorniku, z którego pobierane było paliwo do spalania poprzez zlanie do tego zbiornika, np. jednej cysterny mazutu i jednej cysterny komponentu KTS-F. G. K. zaznaczył, że proporcje bywały różne. W okresie od grudnia 2009 r. do czerwca 2010 r. G. K. zużył do celów grzewczych 106 000 kg mazutu i 386 672 kg komponentu KTS-F. K. F. potwierdził pisemnie, że nabył od spółki A komponent KTS-F celem dalszej odsprzedaży. Sprzedał go jako samoistne paliwo. Wyjaśnił przy tym, że był zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego w Urzędzie Celnym w K. Sprzedaż komponentu odbywała się do podmiotów zużywających zgodnie z obowiązująca procedurą. K. F. załączył uwierzytelnione kserokopie potwierdzenia zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku akcyzowego AKC-PR z dnia 28 lutego 2005r., zezwolenie na prowadzenie działalności jako podmiot pośredniczący z dnia 13 maja 2005r., kartę do saldowania zabezpieczenia generalnego, miesięczne zestawienie wystawiony dokumentów dostawy za czerwiec 2010r., faktury nr [...]z dnia 1 czerwca 2010r. i nr [...]z dnia 21 czerwca 2010r. zakupu KTS-F od spółki A. Nie udziela takich informacji swoim dostawcom, gdyż jest to tajemnica handlowa. K.F. nie składał spółce oświadczeń o przeznaczeniu zakupionego wyrobu do celów opałowych. Nie okazał zezwolenia z dnia 13 maja 2010r. na prowadzenie działalności jako podmiot pośredniczący wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. z powodu tajemnicy handlowej. Nie poinformował spółki o posiadaniu takiego zezwolenia. Zakupiony komponent sprzedał jako samoistne paliwo. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że spółka w maju 2010r., a także w całym okresie objętym kontrolą produkowała komponent KTS-F jako komponent paliwowy, który również mógł być stosowany jako substytut mazutu i w takim charakterze sprzedawała go swoim kontrahentom. W czerwcu 2010r. jedynym odbiorcą komponentu była firma B. Dowody zebrane w sprawie świadczą o tym, że komponent KTS-F został jej sprzedany w celach opałowych. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie zarzuciła naruszenie: - art. 8 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 13 i art. 86 ustawy o podatku akcyzowym poprzez żądanie zapłaty podatku akcyzowego; - art. 86 cyt. ustawy poprzez uznanie, że KTS-F jest dodatkiem do paliw, - art. 89 ust. 2 ustawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że KTS-F podlega innej stawce niż 0%. - art. 89 ust. 4 ustawy, poprzez błędne zastosowanie stawki sankcyjnej, - art. 2 Dyrektywy Rady nr 96/2003 poprzez opodatkowanie w/w specyfiku, - art. 120, art. 121, art. 122, art. 125 i art. 180 oraz art.187 Ordynacji podatkowej. Uznając za zasadne stanowisko organu pierwszej instancji zajęte w decyzji z dnia[...], organ drugiej instancji zauważył, że kwestią sporną jest okoliczność, czy wyrób energetyczny stanowiący dodatek do paliwa opałowego w celu poprawienia jego parametrów fizykochemicznych można zaliczyć do paliw opałowych, oraz czy na tego rodzaju wyrobach energetycznych ciąży akcyza w stawce innej niż 0 zł określona w art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Za bezsporne organ drugiej instancji uznał, że spółka "sprzedała do firmy D G. K. komponent uzyskiwany w wyniku katalitycznego przerobu odpadów z tworzyw sztucznych – Szeroką Frakcję Węglowodorów KTS-F klasyfikowany do kodu PKWiU 24.66.32-90.00 i CN 3811, a nabywca przeznaczył wyrób energetyczny na cele grzewcze". Z tego względu organ uznał, że było to w istocie paliwo opałowe, albowiem paliwami opałowymi są wyroby energetyczne (w niniejszej sprawie wyrób o kodzie CN 3811) przeznaczony do użycia, oferowany na sprzedaż lub używany do celów opałowych. Organ nie kwestionuje tego, że spółka sprzedawała komponent KTS-F jako dodatek do ciężkich olejów opałowych ze względu na jego właściwości fizykochemiczne, zaś sposób użycia wyrobu przez nabywcę w sposób niezgodny z zaleceniami sprzedawcy, tzn. samoistne spalanie nie może obciążyć tego ostatniego. Jednakże dodatki łącząc się z paliwami opałowymi podnoszą ich właściwości fizykochemiczne i tworząc z nimi integralną część, faktycznie służą temu samemu celowi co paliwo, do którego zostały dodane, czyli celowi opałowemu. W związku z tym podlegają one opodatkowaniu podatkiem akcyzowym według stawki określonej w art. 89 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie organu drugiej instancji uzasadnione zatem jest stwierdzenie, że definicja paliw opałowych wskazana w art. 86 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym obejmuje również inne wyroby określone w art. 89 ust. 1 pkt 1 – 13 przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do celów opałowych, np. dodatki do tych paliw. Komponent KTS-F sprzedany przez spółkę jako dodatek do paliw opałowych należy zaliczyć do tej grupy paliw. Fakt, iż "nabywca tego komponentu m.in. G. K. ogrzewał nim szklarnie jako samoistnym paliwem oznacza, że musiał on wydzielać energię cieplną. Tym bardziej wyrób ten spalany razem z mazutem jako dodatek taką energię wytwarzał, a zatem służył do celów opałowych". Stawka zerowa akcyzy dotyczy wyrobów energetycznych innych niż określone w art. 89 ust. 1 pkt 1 – 13 ustawy o podatku akcyzowym przeznaczonych do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych, jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych. Przepis ten należy odczytywać zgodnie z brzmieniem i wykładnią językową. W przypadku komponentu KTS-F o kodzie CN 3811 jako dodatku do paliwa ma zatem zastosowanie jedna ze stawek akcyzy określonych w art. 89 ust. 1 pkt 15 ustawy o podatku akcyzowym (w zależności od jego gęstości w temperaturze 15 stopni Celsjusza). W czerwcu 2010r. jedynym odbiorcą komponentu KTS-F od spółki A była firma B. Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że komponent ten został sprzedany spółce dla celów opałowych. Do takich dowodów należy zaliczyć udzielone K. F. zezwolenie na prowadzenie działalności jako podmiot pośredniczący. Z analizy treści tego dokumentu i przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia w sprawie zwolnienia od podatku akcyzowego wynika, że zezwolenie to dotyczyło obrotu komponentem KTS-F do celów opałowych. Pozostałe dowody takie jak zeznania świadka K. F., jego pisemne wyjaśnienia oraz przesłana przez niego i Naczelnika Urzędu Celnego w K. dokumentacja jednoznacznie wskazują na to, że zakupiony przez jego firmę w miesiącu czerwcu 2010r. od spółki A komponent KTS-F został następnie sprzedany jako samoistne paliwo do celów opałowych do dwóch gospodarstw ogrodniczych. Z tego tytułu K. F. skorzystał ze zwolnienia z podatku akcyzowego na podstawie § 10 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz.U. nr 32, poz. 228 ze zm.). Z pisma spółki A z dnia 19 września 2011r. wynika, że sprzedaż komponentu rozpoczęła po wcześniejszym przeprowadzeniu rozmów z potencjalnymi odbiorcami, prezentując w tym możliwości wykorzystania produktu. Nie można zatem dać wiary twierdzeniom G. W. i K. F., że transakcja między tymi dwoma firmami została zawarta "w ciemno" bez rozmów handlowych, podczas których potencjalny nabywca między innymi przedstawiłby swoje oczekiwania co do produktu, a sprzedawca nie reklamował jego właściwości. Jak wynika z zestawienia faktur sprzedaży KTS-F przez spółkę A za lata 2007 – 2011 K. F. w okresie od maja 2010r. do kwietnia 2011r. był jedynym odbiorcą komponentu. W tym czasie pomiędzy wskazanymi kontrahentami zawarto 16 transakcji sprzedaży na łączną kwotę 495 263 zł brutto za sprzedaż 295 580 kg komponentu. W odpowiedzi na wezwanie organu do wskazania gęstości komponentu KTS-F w temperaturze 15 stopni Celsjusza (g/cm3) produkowanego i sprzedawanego przez spółkę A w okresie objętym postępowaniem spółka przesłała sprawozdanie z badań z dnia 17 maja 2010r. wykonanych przez E Sp. z o.o. w T. dla firmy B K. F. Oznacza to, że spółka musiała takie sprawozdanie otrzymać od firmy B. W ocenie organu drugiej instancji jest to kolejny dowód świadczący o bliższej współpracy pomiędzy tymi firmami, podważający jednocześnie w tym zakresie zeznania G. W. i K. F. Opinia nr [...]z dnia 27 września 2007r została wydana na wniosek Z. T., a nie spółki. Nie może zatem stanowić dowodu w niniejszej sprawie, ponieważ nie dotyczy komponentu produkowanego przez spółkę. Przedstawione w toku postępowania odwoławczego: opracowanie Wydziału Chemii Politechniki [...] o kierunku możliwego zagospodarowania komponentu KTS-F, kserokopia opinii Wydziału Chemicznego Politechniki [...] z dnia 31 stycznia 2013r. i kserokopia opinii wydanej przez dr hab. inż. A. Ł. prof. Uniwersytetu Technologiczno – Humanistycznego w R. – Zakład Materiałoznawstwa Przetworów Naftowych dotyczą, m.in. kwestii jak postępować z wyrobem, do czego może być użyty, jak klasyfikowany. "Jednakże w prowadzonym postępowaniu bezsprzecznie ustalono, że komponent KTS-F zakupiony przez spółkę A od spółki C i następnie sprzedany G. K. został użyty do ogrzewania szklarni jako samoistny produkt oraz w połączeniu z mazutem." Dyrektywa Rady nr 2003/96/WE zalicza wyroby o kodzie 3811 do produktów energetycznych (art. 2 ust. 1 lit. f). W ust. 3 zdaniu 1 tego samego artykułu dyrektywa nakazuje opodatkować produkty energetyczne – inne niż te, których poziom opodatkowania został w niej określony – w przypadku ich przeznaczenia do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystania jako paliwo silnikowe paliwo do ogrzewania, według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego. Wspomniane minimalne poziomy opodatkowania nie zostały ustalone dla wyrobu o kodzie CN 3811. W przypadku przeznaczenia tych wyrobów do wykorzystania, oferowania na sprzedaż lub wykorzystania jako paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania, należy wobec nich zastosować stawkę akcyzy przyjętą dla równoważnego paliwa do ogrzewania lub paliwa silnikowego. Z treści art. 8 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym jednoznacznie wynika, że jeżeli powstał obowiązek podatkowy w stosunku do jednej czynności wymienionej w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu, tylko w przypadku, jeżeli kwota akcyzy, po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy, została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości. Z powyższego wynika, że bez względu na liczbę uczestników obrotu konkretnym wyrobem, jak i na charakter czynności (produkcja, sprzedaż, nabycie) na każdym z nich ciąży W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuciła: 1. naruszenie art. 8 ust. 1, 2 i 6 oraz art. 13 i art. 86 ustawy o podatku akcyzowym poprzez żądanie zapłaty akcyzy od skarżącej; 2. uchybienie art. 86 ustawy o podatku akcyzowym poprzez uznanie KTS-F za paliwo; 3. niewłaściwe zastosowanie art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że KTS-F podlega innej stawce niż 0%; 4. błędne zastosowanie norm art. 89 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym poprzez zastosowanie stawki sankcyjnej; 5. wadliwą wykładnię art. 47 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie obowiązku produkcji KTS-F w składzie podtakowym; 6. naruszenie norm prawa procesowego w zakresie art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 O.p. w dziedzinie zbierania i oceny materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżąca spółka stwierdziła, że nie kwestionuje, że w czerwcu 2010r. dokonała czynności sprzedaży wyrobu o nazwie KTS-F. Jednakże nie może się zgodzić, aby towarowi temu przypisywać cechy dodatku do paliw, a tym bardziej samodzielnego paliwa. Z uwagi na relatywnie duży poziom zanieczyszczeń zwłaszcza pochodzenia organicznego jego zastosowanie jako samodzielnego paliwa jest niemożliwe. Te ułomności powodują, że KTS-F nie może funkcjonować także w charakterze dodatku do paliwa. Produkt ten, mimo posiadania wartości energetycznych, nie może być przeznaczony do bezpośredniego spalania. Każde takie zastosowanie lub nawet usiłowanie zastosowania prowadzi do zniszczenia palników, o czym przekonał się kupujący. Nadto skarżąca spółka podniosła, że w dyrektywie nr 2003/96 prawodawca unormował wyłącznie kwestie opodatkowania dodatków i domieszek do paliw napędowych. W art. 2 ust. 3 dyrektywy wyraźnie wskazał, że wskazane towary powinny być opodatkowane według stawki właściwej dla równoważnego paliwa. W zakresie zaś dodatków do paliw opałowych zrezygnował z podobnej dyspozycji. Zasady opodatkowania przewidziane dla paliw opałowych odniósł tylko do równoważnych węglowodorów wykorzystywanych do celów grzewczych. KTS-F zaś ani nie jest równoważnym towarem w sensie składu z paliwem opałowym, ani też nie może służyć do ogrzewania. Ponadto nie jest spełniony kolejny warunek jego opodatkowania w rozumieniu dyrektywy – nie jest i nigdy nie był on oferowany, sprzedawany ani przeznaczony do wykorzystania jako środek grzewczy. W obrocie handlowym występował on zawsze jako komponent. W rezultacie, zgodnie z prawem wspólnotowym i w odróżnieniu od dodatków do paliw napędowych, składniki poprawiające parametry paliw opałowych nie podlegają opodatkowaniu akcyzą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł., wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W dniu 21 sierpnia 2014 r. wpłynęło do sądu pismo procesowe spółki zawierające wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego skierowane do Trybunału Sprawiedliwości przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 września 2013r. w sprawie o sygn. akt I FSK 454/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sadowego", należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. W ocenie sądu, okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy oraz zastosowane przez organ interpretacyjny przepisy prawa materialnego czynią zasadnym uznanie, że w sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Co prawda w przepisie tym nie wymieniono wprost TSUE, jednakże - zdaniem sądu - nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na postawione w innej sprawie pytanie prejudycjalne i toczące się w związku z nim postępowanie przed tym właśnie sądem, jeżeli problem prawny w obu sprawach jest taki sam. Należy bowiem zauważyć, że TSUE jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (por. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), a zatem prowadzone przed nim postępowanie jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko NSA, który opowiedział się za szerokim interpretowaniem przesłanki z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (tak NSA w postanowieniu z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 73/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 września 2013r. w sprawie o sygn. akt I FSK 454/13, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej skierował do Trybunału Sprawiedliwości pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego następującej treści: 1) "Czy art. 2 ust. 3 akapit drugi Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z dnia 31 października 2003 r., s. 51, z późn. zm.), przewidujący regułę opodatkowania dodatków do paliw silnikowych według stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego, to jest paliwa, do którego dodatek lub rozcieńczalnik zostały zastosowane, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu do produktów objętych pozycją CN 3811 stawki podatkowej odpowiedniej dla tzw. pozostałych paliw silnikowych określonej w art. 89 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 1 ze zm.)? 2) Czy art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 1 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE L 283 z dnia 31 października 2003 r., s. 51, z późn. zm.) jest bezwarunkowy i wystarczająco precyzyjny, aby mógł być bezpośrednio skuteczny i stanowić bezpośrednie źródło prawa i obowiązku, przesądzającego o stosowaniu do dodatków lub domieszek (rozcieńczalników) do paliw silnikowych stawki przyjętej dla równoważnego paliwa silnikowego? Zdaniem sądu, nie budzi żadnych wątpliwości to, że odpowiedź TSUE na przytoczone wyżej pytania prejudycjalne będzie miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na tożsamość przedstawionych w nich zagadnień i kwestii spornej między spółką a organem interpretacyjnym, polegającej na ustaleniu, czy dodatki do paliw opałowych oznaczone kodem CN 3811 mieszczą się w zakresie definicji paliw opałowych zawartej w art. 86 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym i czy z chwilą przeznaczenia ich do dodania do paliw opałowych stają się one paliwem opałowym w rozumieniu art. 86 ust. 3 ustawy, a czy w konsekwencji właściwa stawka dla tych wyrobów energetycznych, tj. dodatków do paliw oznaczonych wyżej wskazanym kodem powinna zostać określona według stawki przewidzianej dla pozostałych paliw opałowych z art. 89 ust. 1 pkt 15 ustawy. Zadane pytanie jest więc w istocie pytaniem o prawidłowość implementacji Dyrektywy do polskiego porządku prawnego. Z tych wszystkich względów, podzielając wątpliwości NSA wyrażone w wyżej powoływanym pytaniu prejudycjalnym skierowanym do Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności w aspekcie wątpliwości interpretacyjnych wskazanych powyżej przepisów prawa, będących podstawą prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej, a także mając na względzie konieczność rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, doszedł do przekonania, że podjęcie rozstrzygnięcia opartego na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest w pełni uzasadnione. W przedmiotowej sprawie sąd doszedł zatem do przekonania, że opisana kwestia prejudycjalna ma bezpośredni wpływ na wynik niniejszego postępowania. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. k.ż.