III SAB/Łd 2/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz skarżącego M. B. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 23 stycznia 2024 r. pod poz. 258. 21 listopada 2022 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynął wniosek M.B. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec jako przesłankę pobytu wskazał wykonywanie pracy. 7 grudnia 2022 r. wniosek został zarejestrowany w ogólnopolskim systemie informatycznym rejestracji pobytu cudzoziemców Pobyt. Pismem z 17 lipca 2023 r. Wojewoda Łódzki wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku 7 września 2023 r. poprzez uiszczenie opłaty skarbowej za wydanie decyzji w wysokości 440 zł, stawienie się w tym terminie celem złożenia odcisków linii papilarnych, okazanie do wglądu ważnego dokumentu podróży (paszportu) oraz przedłożenie kserokopii wszystkich jego stron zawierających pieczątki, adnotacje i wpisy. Pismem z 7 września 2023 r. Wojewoda Łódzki zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie 21 listopada 2022 r. W piśmie z 2 października 2023 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi poinformował organ administracji, że cudzoziemiec został skazany przez Sąd Rejonowy [...] w związku z popełnieniem czynu określonego w art. 178a § 1 k.k. (sygn. akt [...]). Podczas kontroli pod adresem wskazanym przez organ administracji w piśmie z 20 września 2023 r. nie zastano skarżącego. Pismem z 3 października 2023 r. organ administracji zwrócił się do Sądu Rejonowego [...] o przesłanie wyroku, który zapadł w sprawie sygn. akt [...] oraz o wskazanie kiedy zostało wszczęte postępowanie, czy cudzoziemiec wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu na dzień złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tj. na 21 listopada 2022 r., w przypadku gdy została zasądzona grzywna, czy i kiedy została ona uiszczona. Z uwagi na konieczność oczekiwania na powyższe informacje, pismem z 3 października 2023 r Wojewoda Łódzki zawiadomił skarżącego, że z uwagi na konieczność zgromadzenia i weryfikację dokumentów potwierdzających dane oraz okoliczności zawarte we wniosku termin rozpatrzenia sprawy wyznaczono na 21 listopada 2023 r. 18 października 2023 r. do organu administracji wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z 9 maja 2023 r., sygn. akt [...], na mocy którego skarżący został uznany winnym tego, że 19 listopada 2022 r. prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód marki Audi A4 o numerze rejestracyjnym [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadzącym do stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym 1,34 mg/l, co stanowi przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. i za to wymierzono mu karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 75 zł, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat i świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5 000 zł, zaliczono na poczet orzeczonej grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 19 do 22 listopada 2022 r., zaliczono na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym okresu zatrzymania prawa jazdy od 19 listopada 2022 r. oraz zasądzono koszty sądowe. Pismem z 21 listopada 2023 r. organ administracji zawiadomił skarżącego o przedłużeniu prowadzonego postępowania do 21 grudnia 2023 r. 19 grudnia 2023 r. do organu administracji wpłynęło ponaglenie skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność. Pismem z 21 grudnia 2023 r. organ administracji zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i złożenia końcowego oświadczenia w sprawie w związku z zakończeniem postępowania. W piśmie tym organ administracji poinformował, że do 15 sierpnia 2026 r. dane skarżącego zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (wpis dokonany został 18 grudnia 2023 r. na podstawie wyroku Sądu Rejonowego [...] , sygn. akt [...]). Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się, gdy obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt jest na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej niepożądany. Pismem z 21 grudnia 2023 r. organ administracji zawiadomił skarżącego o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania. 5 stycznia 2024 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęła skarga M.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Wojewody Łódzkiego w sprawie wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu skutkującej niezałatwieniem w terminie sprawy, stwierdzenie, że bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku, przyznanie od organu na jego rzecz kwoty 5 000 zł, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym bez przeprowadzania rozprawy oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 26 marca 2024 r. organ administracji poinformował, że decyzją z 1 lutego 2024 r. odmówił skarżącemu, obywatelowi Ukrainy, urodzonemu 24 października 1995 r., udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w oparciu o art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 104, art. 98, art. 114 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 519 ze zm.). Od decyzji tej 4 marca 2024 r. zostało złożone odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę Łódzkiego w sprawie wniosku złożonego 20 lipca 2023 r. przez obywatela Ukrainy o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na podstawie ustawy o cudzoziemcach sprawa dotycząca udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi na pobyt czasowy jest sprawą z zakresu administracji publicznej, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej. Sprawa ta podlega zatem kognicji sądów administracyjnych zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny może zatem – co do zasady – badać bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie. Jak wynika z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., to bezczynność. Należy zaznaczyć, że 15 kwietnia 2022 r., a więc przed złożeniem przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy 17 listopada 2022 r. (wniosek wpłynął do organu administracji 21 listopada 2022 r.), wszedł w życie przepis art. 100c ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 167 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy", dodany do powołanej ustawy pomocowej na mocy art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 830). Stosownie do powołanego przepisu art. 100c ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej ‒ w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne (art. 100c ust. 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Według art. 100c ust. 3 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Zgodnie natomiast z art. 100c ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. 1 stycznia 2023 r., a więc jeszcze przed wniesieniem skargi przez skarżącego, wszedł w życie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, dodany ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 185) i następnie zmieniony ustawą z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie nazw uczelni służb państwowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1088) oraz ustawą z dnia 9 lutego 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. poz. 232) Przepis art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w aktualnym brzmieniu, stanowi, że w okresie do dnia 30 czerwca 2024 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b)zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne (art. 100d ust. 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Zgodnie z art. 100d ust. 3 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Przepisy art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wprowadziły, ze względu na szczególną sytuację wewnętrzną i zewnętrzną kraju związaną z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, istotne modyfikacje i ograniczenia w zakresie terminu załatwienia wymienionych w nim spraw (w tym spraw dotyczących udzielania cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy) oraz możliwości korzystania ze środków zaskarżenia (w tym wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności organu lub przewlekłości postępowania), w stosunku do reguł wynikających z ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane przepisy stanowią zatem lex specialis w stosunku do przepisów art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 53 § 2b p.p.s.a. Przepis szczególny ma zaś pierwszeństwo w stosowaniu przed regułami ogólnymi, zgodnie z zasadą "lex specialis derogat legi generali". W związku z tym, że w art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie został wskazany początek okresu, od którego termin nie rozpoczyna swojego biegu, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, należy przyjąć, że jego datą początkową jest data wejścia w życie art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, tj. 15 kwietnia 2022 r. Datą końcową tego okresu jest 31 grudnia 2022 r. Datą początkową okresu wskazanego w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy z kolei jest 1 stycznia 2023 r. – data wejścia w życie art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, zaś datą końcową – 30 czerwca 2024 r. Z art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wynika, że przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowania do powiadamiania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie stosuje się, jeżeli organy w okresie od 15 kwietnia do 31 grudnia 2022 r. i od 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. dopuściły się bezczynności oraz były zobowiązane do powiadamiania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie. W konsekwencji tylko w takim przypadku organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa (art. 100c ust. 3 i art. 100d ust. 3 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Taką wykładnię art. 100c ust. 3 i art. 100d ust. 3 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy potwierdzają ust. 4 tych artykułów, zgodnie z którymi zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Oznacza to, że ustawodawca przyjął, że organ nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji z tytułu opóźnień w rozpoznaniu sprawy powstałych w okresie między 15 kwietnia 2022 r. a 30 czerwca 2024 r. z powodu masowego napływu do Polski obywateli Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym rozpoczętym 24 lutego 2022 r. Taką wykładnię przypisu art. 100c ustawy (analogicznego do art. 100d tyle, że odnoszącego się do okresu bezczynności organu od 15 kwietnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.) przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 510/23 oraz w wyrokach z 7 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 1/23; z 21 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2385/22; z 21 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2342/22; z 21 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2382/22; z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1878/22; z 5 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2744/22; z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2514/22; z 6 września 2023 r., sygn. akt II OSK 2504/22. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach. Reasumując dotychczasowe rozważania sąd uznał, że w okresie od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. organ administracji nie może ponosić negatywnych konsekwencji z tytułu opóźnień w rozpoznaniu sprawy z uwagi na treść art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy 17 listopada 2022 r. (21 listopada 2022 r. wniosek wpłynął do organu administracji), czyli w okresie obowiązywania art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Ponaglenie, a następnie skarga zostały natomiast wniesione już w czasie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. W tym stanie rzeczy uznać należy, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w okresie od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. Skarga dotyczy bowiem zaniechania organu administracji w rozpoznaniu sprawy w wymienionym okresie, zaś organ z uwagi na treść art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, nie może ponosić negatywnych konsekwencji z tym związanych. W związku z czym skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, że przepisy art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają zastosowanie nie tylko do obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ale także do pozostałych obywateli Ukrainy, a więc również takich, którzy przyjechali do Polski bez związku z działaniami wojennymi na terytorium tego kraju. Wskazuje na to analiza całości uregulowań ustawy o pomocy obywatelom. Faktem jest, że art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy określa zakres podmiotowy ustawy. W art. 1 ust. 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy stwierdzono, że ustawa reguluje pobyt obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi na terytorium tego państwa. Reguluje także pobyt nieposiadającego obywatelstwa ukraińskiego małżonka obywatela Ukrainy, o ile przybył on na terytorium Polski z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa (art. 1 ust. 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Analiza pozostałych przepisów ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy wskazuje jednak, że zawiera ona także regulacje dotyczące sytuacji prawnej pozostałych obywateli Ukrainy, czyli takich, którzy nie przybyli na terytorium Polski w związku z działaniami wojennymi. Świadczy o tym chociażby przepis art. 42, dotyczący przedłużenia okresów legalnego pobytu obywateli Ukrainy na terytorium RP. Przepis art. 42 ust. 3a ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy przewiduje przedłużenie z mocy prawa okresu ważności wizy obywatela Ukrainy do dnia 30 czerwca 2024 r., jeżeli ostatni dzień okresu jego pobytu w Polsce na podstawie tej wizy przypada po 24 lutym 2022 r. W przepisie art. 42 ust. 5a ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy przewidziano przedłużenie z mocy prawa zezwolenia na pobyt czasowy obywatela Ukrainy do dnia 30 czerwca 2024 r., jeżeli ostatni dzień okresu ważności tego zezwolenia przypada po 24 lutym 2022 r. Podobne przedłużenie z mocy prawa dotyczy okresów ważności kart pobytu, polskich dokumentów tożsamości cudzoziemca oraz dokumentów "zgoda na pobyt tolerowany" wydanych obywatelom Ukrainy do dnia 30 czerwca 2024 r., jeżeli ostatni dzień ich ważności przypada po 24 lutym 2022 r. (art. 42 ust. 8 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Z mocy prawa uznano również za legalny pobyt do dnia 30 czerwca 2024 r. obywatela Ukrainy na terytorium Polski na podstawie dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 11 pkt 1-4 ustawy, jeżeli ostatni dzień pobytu przypada po 24 lutym 2022 r. (art. 42 ust. 11 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy). Wymienione przepisy wskazują zatem, że ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa reguluje także sytuację prawną obywateli Ukrainy, którzy nie przybyli na terytorium Polski w związku z działaniami wojennymi na terytorium Ukrainy. Skoro ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa przewiduje pewne przywileje i udogodnienia prawne dla wszystkich obywateli Ukrainy przebywających w Polsce, to nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla stosowania art. 100c i art. 100d tej ustawy tylko do pewnej grupy obywateli Ukrainy, a mianowicie tych, którzy przybyli na terytorium Polski w związku z konfliktem zbrojnym na terenie Ukrainy. Sąd w obecnym składzie uznał zatem, że przepisy art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mają zastosowanie do wszystkich obywateli Ukrainy przybyłych na teren RP bez względu na przyczynę tego przyjazdu. Reasumując sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna. Dotyczy bowiem bezczynności Wojewodę Łódzkiego w sprawie z wniosku obywatela Ukrainy o udzielenie zezwolenie na pobyt czasowy w czasie obowiązywania art. 100c i art. 100 d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Na marginesie powyższych rozważań należy zauważyć, że Wojewoda Łódzki poinformował sąd, że 1 lutego 2024 r. wydał decyzję o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy w oparciu o art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 104, art. 98, art. 114 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Mając to na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. d.j.