III SAB/Łd 33/15

Dnia 11 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B.-B. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. działającego z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa polegającą na niedoręczeniu zawiadomień i decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej A. B.-B. kwotę 100,- (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 12 maja 2015 roku pod pozycją 2071. W dniu 12 maja 2015 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A. B.-B. na "naruszenia prawa i opieszałość Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi". Skarżąca wskazała, że: "skarży się na Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi", ponieważ zgodnie z pouczeniem złożyła zażalenie 9 czerwca 2014 r. na postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] nr [...], w którym wniosła o spowodowanie doręczenia zawiadomień i decyzji , które jakoby otrzymała. Skarżąca wyjaśniła, że nie otrzymała żadnej informacji od Ministra, a w dniu 19 lipca 2014 r. za pośrednictwem Prezesa Agencji wezwała Ministra do usunięcia naruszenia prawa. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. przekazał skargę według właściwości Prezesowi ARiMR. Odpowiedź na skargę złożyła do WSA Prezes ARiMR. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. działający z upoważnienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie. W odpowiedzi wskazano, że w sprawie powstał spór na tle właściwości organu , którego bezczynność skarży strona. W ocenie organu analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżonym organem jest Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. działający z upoważnienia Prezesa ARiMR. Podniesiono, że Minister nie podejmował w przedmiotowym postępowaniu żadnych czynności, gdyż nie był organem właściwym. Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2015 r. zobowiązano skarżącą do wyjaśnienia, którego organu bezczynność skarży, czy Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi czy też Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z upoważnienia którego działa Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem uznania, że w bezczynności pozostaje Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z upoważnienia którego działa Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł.. Wezwanie doręczono w dniu 30 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie wobec wątpliwości, którego organu bezczynność skarżąca skarży, Sąd wezwał stronę do wyjaśnienia czy organem tym jest Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi czy też Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. działający z upoważnienia Prezesa ARiMR pod rygorem uznania, że w bezczynności pozostaje Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. działający z upoważnienia Prezesa ARiMR. Skarżąca w zakreślonym terminie nie udzieliła odpowiedzi. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga dotyczy zarzucanej Dyrektorowi Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. działającemu z upoważnienia Prezesa ARiMR bezczynności w zakresie niedoręczenia decyzji i zawiadomień. Zasadniczą do rozstrzygnięcia w rozpatrywanym przypadku kwestią jest ustalenie czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 k.p.a., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w danej sprawie. Czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19.09.2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS). Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenia decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 6.06.2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, postanowienie NSA z dnia 12.09.2012, sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS). W tych okolicznościach, uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.