III SAB/Łd 39/17

Dnia 5 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby zawartej w propozycji pracy postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w piśmie z dnia [...] nr [...], powołując się na art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), złożył młodszemu rachmistrzowi celnemu A.G., propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej, w formie umowy o pracę na czas nieokreślony. A.G. w dniu 5 czerwca 2017 r. wniosła do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej odwołanie od otrzymanej propozycji zawierającej decyzję o zwolnieniu ze służby. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - nieważność poprzez oczywistą niezgodność z Konstytucją – art. 2, 7 i 60 Konstytucji, poprzez niezasadne zwolnienie ze służby w formie propozycji pracy ( a nie decyzji administracyjnej sformułowanej wprost) w sytuacji braku jakichkolwiek podstaw i przesłanek faktycznych (merytorycznych) do zwolnienia skarżącej i "ucywilnienia" oraz gdy przesłanki takie nie są w ogóle określone w żadnej ustawie, - nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do złożenia propozycji pracy w świetle przepisów ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, to jest naruszenie art. 165 ust. 3 oraz art. 170 ust. 1 oraz 179 i 180 ustawy o KAS, - naruszenie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, poprzez nieuwzględnienie w procesie składania propozycji ustawowych przesłanek w szczególności posiadanych kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby, - obrazę przepisów postępowania administracyjnego, to jest artykułów 7, 77, , 6, 8, 9, 10 i 107 § 3 k.p.a. Ponadto skarżąca wskazała, że gdyby miało się okazać, że to nie Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem właściwym do rozpatrzenia niniejszego odwołania, to wnosi o przekazanie odwołania do uprawnionego podmiotu. Następnie w dniu 6 czerwca 2017 r. złożyła oświadczenie o przyjęciu otrzymanej propozycji zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej. Zastrzegła jednocześnie, że będzie korzystać z wszelkich możliwych dróg prawnych, aby pozostać przy prawnie należnym statusie funkcjonariusza. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. pismem z dnia 20 czerwca 2017 r., odpowiadając na odwołanie ( z dnia 5 czerwca 2017 r.), wyjaśnił stronie, iż przepisy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie przewidują trybu odwoławczego od propozycji zatrudnienia przedkładanej funkcjonariuszowi. A.G. wniosła w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu jej ze służby, zawartej w propozycji pracy złożonej dnia 26 maja 2017 r. Wniosła o uznanie przez Sąd, iż powyżej wskazana propozycja pracy jest w swej istocie decyzją administracyjną o zwolnieniu ze służby. Zażądała także nakazania przez Sąd Dyrektorowi podjęcia stosownych działań prawnych (procesowych), to jest nakazania mu przekazania odwołania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, ewentualnie zobligowania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do rozpoznania odwołania. Do skargi załączyła kopię, skierowanego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, zażalenia z dnia 10 lipca 2017 r. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyrażającą się w braku załatwienia jej sprawy administracyjnej zgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. Wyjaśniła, że chodzi o jej odwołanie od propozycji pracy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stwierdził, że niniejsza sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Zarówno propozycja zatrudnienia, jak i informacja o nieprzedstawieniu propozycji pracy/służby nie są decyzją, postanowieniem, czynnością lub aktem, wymienionymi w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017r. poz. 1369)- dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), z tym że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08). Sądowi z urzędu wiadomo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniami z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 odrzucił skargi, których przedmiotem była kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy, innym funkcjonariuszom tej jednostki organizacyjnej. Od powyższych orzeczeń skarżący wnieśli skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane. Z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane rozstrzygnięcia zapadły w zbliżonym stanie faktycznym, jak i prawnym, a ponadto z uwagi na istotną rozbieżność orzecznictwa sądowoadministracyjnego w powyższym zakresie, zasadne w ocenie Sądu, w szczególności z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu rozpoznania wniesionych skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. D.Cz.