III SAB/Łd 40/17

Dnia 5 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie realizacji obowiązku przedstawienia propozycji służby postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w piśmie z dnia [...] nr [...], powołując się na art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), złożył młodszemu rachmistrzowi celnemu A.G., propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej, w formie umowy o pracę na czas nieokreślony. A.G. w dniu 6 czerwca 2017 r. złożyła oświadczenie o przyjęciu otrzymanej propozycji zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej. Zastrzegła jednocześnie, że będzie korzystać z wszelkich możliwych dróg prawnych, aby pozostać przy prawnie należnym statusie funkcjonariusza. Następnie w dniu 30 maja 2017 r. wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do złożenia jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Zażądała wydania w stosunku do niej decyzji administracyjnej w postaci propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. odpowiedział na pismo strony z dnia 30 maja 2017 r. informując, że propozycja pracy dla funkcjonariusza składana na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie ma charakteru decyzji. A.G. wniosła w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyrażającą się w braku złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. Zarzuciła organowi bezczynność wyrażającą się w braku złożenia jej propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej. Do skargi skarżąca załączyła kopię, skierowanego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, zażalenia z dnia 10 lipca 2017 r. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyrażającą się w braku złożenia stronie propozycji służby. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stwierdził, że niniejsza sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Zarówno propozycja zatrudnienia, jak i informacja o nieprzedstawieniu propozycji pracy/służby nie są decyzją, postanowieniem, czynnością lub aktem, wymienionymi w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017r. poz. 1369)- dalej: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), z tym że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08). Sądowi z urzędu wiadomo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniami z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 odrzucił skargi, których przedmiotem była kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy, innym funkcjonariuszom tej jednostki organizacyjnej. Od powyższych orzeczeń skarżący wnieśli skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane. Z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane rozstrzygnięcia zapadły w zbliżonym stanie faktycznym, jak i prawnym, a ponadto z uwagi na istotną rozbieżność orzecznictwa sądowoadministracyjnego w powyższym zakresie, zasadne w ocenie Sądu, w szczególności z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu rozpoznania wniesionych skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. D.Cz.