III SAB/Łd 50/17

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Referent stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie złożenia propozycji pracy w Krajowej Administracji Skarbowej postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 30 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. poinformował P. P., że w związku ze zbliżającym się upływem terminu na składania propozycji zatrudnienia na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.; dalej: ustawa), nie otrzyma propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia (podstawę sprostowano pismem z dnia 8 czerwca 2017 r. wskazując, że omyłkowo powołano art. 167 ust. 7 ustawy). Wskazano, że na podstawie art. 170 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stosunek pracy ulega wygaszeniu z dniem 31 sierpnia 2017 r. Następnie pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i przedstawienia mu propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, które organ zobowiązany był złożyć na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy. Odpowiadając na wezwanie w piśmie z dnia 7 lipca 2017 r. organ wyjaśnił, że przepis art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki. W skardze P. P. zarzucił Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. bezczynność wyrażającą się w braku złożenia mu propozycji pracy w Krajowej Administracji Skarbowej, pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ww. ustawy. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do przedstawienia mu propozycji pracy i zaprzestania bezczynności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, jako nieuprawnionej w przedstawionym stanie faktycznym. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej; Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygniecie. Analizując orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd uznał, że aktualnie zagadnieniem spornym i różnie przez sądy ocenianym jest dopuszczalność skarg wnoszonych na wydane - w oparciu o art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej - propozycje dalszego zatrudnienia w administracji celno-skarbowej oraz na informacje o braku propozycji dalszego zatrudnienia, związana z kwalifikacją pisemnych propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby lub bezczynność w przedstawieniu propozycji czy też przekazaniu odwołania przez DIAS. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd z urzędu ustalił, że tutejszy Sąd postanowieniami z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 odrzucił skargi, których przedmiotem była kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy, dotychczasowym funkcjonariuszom Służby Celnej. Od powyższych orzeczeń skarżący wnieśli skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane. Ponadto Sąd powziął wiadomość, że również od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. II SA/Sz 876/17, odrzucającego skargę w przedmiocie odwołania od propozycji zatrudnienia, także została wniesiona skarga kasacyjna. Sprawę zarejestrowano pod sygn. I OSK 2587/17 i nie ma obecnie wyznaczonego terminu rozprawy. Zawieszając przedmiotowe postępowanie Sąd wziął również pod uwagę zasadę określoną w art. 7 p.p.s.a., z której wynika, że sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Zawieszenie postępowania, co do zasady, nie jest instytucją prawną gwarantującą szybkie załatwienie sprawy. Zestawienie przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikającym z art. 7 p.p.s.a. oznacza, że zasadność takiego działania sądu powinna być w każdym przypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy w danej sprawie uzasadnione jest odstąpienie od zasady szybkiego jej rozpoznania. W ocenie Sądu, jednolitość orzecznictwa - wprowadzająca stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz służąca respektowaniu zasady równości wobec prawa, uzasadnia w rozpoznawanej sprawie jej zawieszenie. Wymienione wcześniej postępowania prowadzone przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym - będą miały bowiem wpływ na rozpoznawaną sprawę w zakresie ustalenia charakteru przedstawianej propozycji pracy na podstawie Przepisów wprowadzających ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej i co się z tym wiąże, dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w analogicznych sprawach. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. d.j.