III SAB/Łd 62/17

Dnia 5 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi L. N. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie przedłożenia propozycji służby postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. . III SAB/Łd 62/17 UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 września 2017 r. L. N. działając na podstawie art. 52 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. polegającą na braku realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej, na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r., przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948) – dalej ustawa wprowadzająca KAS. Wniosła o zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. o zaprzestanie powyższej bezczynności i niezwłoczne złożenie jej propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej na dotychczasowym stanowisku i miejscu pełnienia służby, z uwzględnieniem posiadanych przez nią kwalifikacji, przebiegu służby, jak i miejsca zamieszkania. Uzasadniając wniesioną skargę L. N. wskazała, iż z dniem 14 marca 2006 r. rozpoczęła pełnić służbę w Służbie Celnej. Do lutego 2017 r. pełniła służbę w Urzędzie Celnym w P., na stanowisku eksperta Służby Celnej, w stopniu aspiranta celnego. Z dniem 1 marca 29017 r. stała się funkcjonariuszem Służby Celno – Skarbowej. Dalej skarżąca wskazała iż w wyniku wprowadzenia ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, w dniu 5 maja 2017 r. przedstawiono jej propozycję pracy w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w Ł., Urzędzie Celno – Skarbowym w P., Dziale Podatku Akcyzowego i Podatku od Gier, na stanowisku starszego kontrolera skarbowego. Skarżąca pomimo kwestionowania legalności złożonej jej propozycji pracy, w dniu 15 maja 2017 r. zaakceptowała przedstawione jej warunki, gdyż zmusiła ją do tego jej aktualna sytuacja życiowa i osobista. Odmowa przyjęcia złożonej propozycji skutkowałaby bowiem, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem rozwiązaniem z nią stosunku pracy, z upływem 3 miesięcznego okresu, liczonego od miesiąca, w którym złożyłaby świadczenie o odmowie przyjęcia propozycji pracy. Składając jednak oświadczenie o przyjęciu tych warunków zastrzegła, że będzie podejmować wszelkie kroki mające na celu pozostanie przy prawnie przysługującym statusie funkcjonariusza lub też jego odzyskanie. Strona wskazała także, iż kwestionując przedłożoną jej propozycję pracy ( stanowiąca w istocie zwolnienie ze służby) wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do przedstawienia propozycji służby, jednakże otrzymała od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. informacje, z której wynika, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej, a ustawodawca, co wynika z treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych w tym przepisie wymienionych, autonomiczne prawo w zakresie rodzaju przedstawianych propozycji (pracy lub służby) zarówno pracownikom, jak i funkcjonariuszom. za tym idzie brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej W związku z powyższym skarżąca w dniu 17 lipca 2017 r. złożyła do Szefa KAS zażalenie w trybie art. 37 §1 k.p.a., a następnie po otrzymaniu odpowiedzi na zażalenie, przedmiotową skargę. Dalej skarżąca wskazała, iż z treści art. 165 ust. 3 ustawy wprowadzającej KAS wynika, że "pracownicy zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się z dniem wejścia w życie ustawy , o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 170 , odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej, zwanych dalej "jednostkami KAS", albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, zwanymi dalej "funkcjonariuszami", pełniącymi służbę w jednostkach KAS i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe". W ocenie skarżącej użyty przez ustawodawcę zwrot "odpowiednio" świadczy, że dotychczasowi funkcjonariusze Służby Celnej stają się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Zasadność powyższego twierdzenia wynika także z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, zgodnie z którym "Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania". Konieczność zaproponowania dotychczasowym funkcjonariuszom nowych warunków służby, a nie złożenie propozycji pracy wynika także, w ocenie skarżącej z art. 170 ust. 1 ustawy wprowadzającej KAS. Ponadto zdaniem skarżącej stworzenie sytuacji, w której część z dotychczasowych funkcjonariuszy otrzymuje propozycję dalszej służby, a pozostałej części przedstawia się propozycję pracy, w charakterze pracowników cywilnych stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania przez władze publiczne, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej powyżej wskazana argumentacja wskazuje na błędną interpretację przepisów ustawy wprowadzającej KAS, dokonywaną przez urzędników Ministerstwa Finansów, Szefa KAS oraz poszczególnych organów KAS, wprowadzającą stan "prawnej anarchii", arbitralnego "wybierania sobie" osób, którym przedstawi się propozycję dalszej służby. W ocenie skarżącej trudno podejrzewać, że racjonalny ustawodawca podjął umyślnie i celowo działania niezgodne z Konstytucją, zmierzające do wygaszania stosunku służbowego poprzez niezłożenie propozycji służby, z jednoczesnym brakiem określenia kryteriów podejmowanych w tym zakresie działań oraz przysługującej drogi odwoławczej. W odpowiedzi na wniesioną skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, iż przedłożona skarżącej propozycja pracy nie jest aktem lub czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ustala bowiem, nie stwierdza, jak i nie potwierdza żadnych uprawnień lub obowiązków skarżącej wynikających z przepisów prawa. Stanowi ona jedynie propozycję określająca nowe warunki zatrudnienia, który przyjęcie lub odmowa przyjęcia zależna była tylko od woli skarżącej. Przedmiotowej propozycji pracy nie można także uznać za decyzję administracyjną, gdyż nie rozstrzyga ona żadnej indywidualnej sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga niczego w sposób władczy, jak i nie nakłada na skarżąca żadnego prawnego nakazu postępowania. W związku z powyższym skoro kontrola przedstawionej skarżącej propozycji pracy nie podlega kognicji sądów administracyjnych, to tym samym za niedopuszczalną uznać należy wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu. Natomiast odnośnie wniosku o oddalenie skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując przepisy art. 165 ust. 3, ust. 7 art. 170 ustawy wprowadzającej ustawę KAS stwierdził, iż statuują one autonomiczne prawo pracodawcy – kierownika jednostki organizacyjnej, w zakresie rodzaju propozycji (to jest zatrudnienia na podstawie umowy o pracę albo pełnienia służby) jak jest składna pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki. Złożona skarżącej propozycja pracy miała swoją podstawę prawną w treści art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, a co za tym idzie brak jest podstaw do uznania jej za bezprawną i nieważną. Ponadto co istotne złożona skarżącej propozycja pracy została przez nią przyjęta. Organ wskazał ponadto, iż w udzielonej skarżącej w dniu 28 lipca 2017 r. odpowiedzi na wniesione zażalenie wyjaśniono, że prowadzone postępowanie w sprawie złożonej stronie propozycji pracy nie jest prowadzone w oparciu o przepisy k.p.a., a tym nie może być przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 37 §1 k.p.a. Przyjęty przez organ w sprawie tryb postępowania dotyczący złożenia skarżącej propozycji pracy, wynika z ustawy wprowadzającej KAS, której przepisy nie przewidują w tym przedmiocie żadnego środka zaskarżenia, takiego jak zażalenie, odwołanie, czy też wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym skarżąc była informowana. Tym samym twierdzenie strony, co do pozostawania organu w bezczynności uznać należy za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017r. poz. 1369)- dalej: p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08), z tym że zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08). Sądowi z urzędu wiadomo, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniami z dnia 22 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 odrzucił skargi, których przedmiotem była kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy, innym funkcjonariuszom Służby Celnej Ł. (obecnie Izby Administracji Skarbowej w Ł.). Od powyższych orzeczeń skarżący wnieśli skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznana. Z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane rozstrzygnięcia zapadły w zbliżonym stanie faktycznym, jak i prawnym, a ponadto z uwagi na istotną rozbieżność orzecznictwa sądowoadministracyjnego w powyższym zakresie, zasadnym w ocenie Sądu, w szczególności z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, do czasu rozpoznania wniesionych skarg kasacyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. a.l.