III SAB/Łd 63/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 grudnia 2017 roku sygn. III SAB/Łd 63/17 zawieszające postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi L. N. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie nieprzekazania odwołania do organu II instancji p o s t a n a w i a: 1. na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżone postanowienie; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. kwotę 100,- (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od zażalenia, zaksięgowaną w dniu 22 grudnia 2017 r. pod pozycją 5928. a.l. L. N. w dniu 8 września 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracyjnej Skarbowej w Ł. w przedmiocie nieprzekazania odwołania do organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej odrzucenie, jako nieuprawnionej w przedstawionym stanie faktycznym. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wniesionych w sprawach III SA/Łd 757/17 oraz III SA/Łd 797/17. Zdaniem Sądu wyżej wymienione postępowania prowadzone przed Naczelnym Sądem Administracyjnym mają wpływ na rozpoznawaną sprawę w zakresie ustalenia charakteru przedstawianej funkcjonariuszom propozycji pracy, i co się z tym wiąże dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając: 1. błędne zastosowanie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu w sprawie i przyjęcie, że kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy, innym funkcjonariuszom Służby Celnej w Ł. stanowi podstawę do zawieszenia postępowania, podczas gdy inne postępowanie sądowe należy rozumieć wąsko i przyjmować, że nie dotyczy ono innego postępowania toczącego się w sprawie tego samego rodzaju; 2. błędne zastosowanie art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a. w sprawie i zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu podczas gdy postępowanie kasacyjne wskazane przez sąd w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie zawieszenia dotyczą innych osób, a ich rozstrzygnięcia, choć zapadną w tym samym stanie prawnym, nie będą mieć bezpośredniego wpływu na rozpoznanie skargi złożonej w niniejszym postępowaniu; 3. błędną wykładnię art. 171 i 190 p.p.s.a., poprzez przyjęcie, że Sąd I instancji będzie związany poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w innej sprawie, nawet wówczas, gdy obie sprawy zaistniały w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Z uwagi na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Sytuacja taka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z uwagi bowiem na podniesione w treści złożonego zażalenia okoliczności, uznać należało, że przemawiają za jego uwzględnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/62) przyjął, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego zażalenie jest oczywiście uzasadnione i podlegało uwzględnieniu. Na marginesie zważyć należy, że w sprawach o sygn. I OSK 2587/17 i I OSK 2772/17 Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienia oddalające skargi kasacyjne. Na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o uchyleniu postanowienia. Podstawę zwrotu wpisu od zażalenia stanowił art. 225 p.p.s.a. a.l.