III SAB/Łd 64/17

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia NSA Janusz Furmanek, , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi D. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie braku przedłożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 26 maja 2017 r. starszy aspirant celny D. S. otrzymała od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycję z dnia 15 maja 2017 r., określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w Ł.. Jako podstawę prawną przedłożonej propozycji organ wskazał art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.; dalej: ustawa). W dniu 29 maja 2017 r. skarżąca, na podstawie art. 170 ust. 2 ustawy, przyjęła otrzymaną propozycję zatrudnienia w Izbie Administracji Skarbowej w Ł., składając stosowne oświadczenie. Następnie w dniu 31 maja 2017 r. skarżąca wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. do wydania decyzji administracyjnej w postaci propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej. W odpowiedzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł.w piśmie z dnia 19 czerwca 2017 r. wyjaśnił, że przepis art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej pozostawił kierownikom jednostek organizacyjnych autonomiczne prawo w zakresie rodzaju propozycji jaka składana jest pracownikom i funkcjonariuszom tej jednostki. Skarżąca wniosła w dniu 5 lipca 2017 r. zażalenie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w związku z brakiem przedstawienia propozycji służby. W odpowiedzi, Szef Krajowej Administracji Skarbowej w piśmie z dnia 19 lipca 2017 r. wyjaśnił, że w sprawie propozycji służby/pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy k.p.a., w tym dotyczące załatwiania sprawy, brak jest podstaw do stosowania w tej kwestii również art. 37 k.p.a. stanowiącego o uprawnieniu strony do wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. W skardze D. S. zarzuciła Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. bezczynność wyrażająca się w braku złożenia jej propozycji służby pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ww. ustawy. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do zaprzestania bezczynności i niezwłocznego złożenia jej propozycji służby, uwzględniającej posiadane kwalifikacje, przebieg jej służby oraz miejsce zamieszkania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, jako nieuprawnionej w przedstawionym stanie faktycznym. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej; Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie Sądu (por. postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygniecie. Analizując orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd uznał, że aktualnie zagadnieniem spornym i różnie przez sądy ocenianym jest dopuszczalność skarg wnoszonych przez dotychczasowych funkcjonariuszy celnych na propozycje dalszego zatrudnienia w administracji celno-skarbowej oraz na informacje o braku propozycji dalszego zatrudnienia albo pełnienia służby, związana z kwalifikacją pisemnych propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby lub bezczynność w przedstawieniu propozycji czy też przekazaniu odwołania przez DIAS. Jeśli funkcjonariusz nie otrzymał pisemnej propozycji, złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji albo w ciągu 14 dni od dnia otrzymania propozycji nie złożył żadnego oświadczenia, stosunek służbowy funkcjonariusza wygasł – co do zasady z dniem 31 sierpnia 2017 r. (art. 170 ust. 1–3 Przepisów wprowadzających). Natomiast przyjęcie przez funkcjonariusza propozycji zatrudnienia prowadzi do przekształcenia służby, z dniem określonym w propozycji, w stosunek pracy (art. 171 ust. 1 Przepisów wprowadzających). Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd z urzędu ustalił, że tutejszy Sąd postanowieniami z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 757/17 i III SA/Łd 797/17 odrzucił skargi, których przedmiotem była kontrola zgodności z prawem złożonych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. propozycji pracy, innym funkcjonariuszom Służby Celnej (obecnie Izby Administracji Skarbowej w Ł).. Od powyższych orzeczeń skarżący wnieśli skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które do dnia dzisiejszego nie zostały rozpoznane. Ponadto Sąd powziął wiadomość, że również od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. II SA/Sz 876/17, odrzucającego skargę w przedmiocie odwołania od propozycji zatrudnienia, także została wniesiona skarga kasacyjna. Sprawę zarejestrowano pod sygn. I OSK 2587/17 i nie ma obecnie wyznaczonego terminu rozprawy. Zawieszając przedmiotowe postępowanie Sąd wziął również pod uwagę zasadę określoną w art. 7 p.p.s.a., z której wynika, że sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Zawieszenie postępowania, co do zasady, nie jest instytucją prawną gwarantującą szybkie załatwienie sprawy. Zestawienie przesłanek zawieszenia postępowania z nakazem wynikającym z art. 7 p.p.s.a. oznacza, że zasadność takiego działania sądu powinna być w każdym przypadku wnikliwie oceniona w celu ustalenia, czy w danej sprawie uzasadnione jest odstąpienie od zasady szybkiego jej rozpoznania. W ocenie Sądu, jednolitość orzecznictwa - wprowadzająca stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz służąca respektowaniu zasady równości wobec prawa, uzasadnia w rozpoznawanej sprawie jej zawieszenie. Wymienione wcześniej postępowania prowadzone przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym - będą miały bowiem wpływ na rozpoznawaną sprawę w zakresie ustalenia charakteru przedstawianej funkcjonariuszowi propozycji pracy i co się z tym wiąże, dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w analogicznych sprawach. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. e.o.