I SA/Lu 112/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) WSA Ewa Ibrom Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2010 r. oddala skargę. Sygn. akt I SA/Lu [...] UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania M. R. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] określającej kwotę do zwrotu podatku od towarów i usług za wrzesień 2010 r. w wysokości [...] zł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 1 września 2010 r. wpisem do ewidencji działalności gospodarczej skarżąca zgłosiła działalność gospodarczą w zakresie - działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną. Złożyła zgłoszenie rejestracyjne VAT-R i zrezygnowała ze zwolnienia w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004., Nr 54, poz. 535 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT"). W ewidencji nabyć za miesiąc wrzesień 2010 r., a następnie w deklaracji podatkowej [...] skarżąca wykazała zakup ciągnika rolniczego [...] na kwotę netto [...] zł i podatek VAT w wysokości [...] zł. W ewidencji sprzedaży za ten okres rozliczeniowy skarżąca ujęła natomiast fakturę z dnia 21 września 2010 r., obejmującą wykonanie dla Gospodarstwa Rolnego D. P. usługi orki na powierzchni 4 ha na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. Faktura ta została następnie skorygowana (według daty widniejącej na fakturze) w dniu 30 września 2010 r. w zakresie przedmiotu, to znaczy dokumentowała usługę orki na powierzchni 2 ha na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł oraz usługę zbiórki i wywozu śmieci na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. W toku kontroli podatkowej, organ I instancji ustalił natomiast, że w 2010 r. skarżąca prowadziła gospodarstwo rolne wraz z mężem, który wcześniej, bowiem w dniu 30 września 2009 r. złożył zgłoszenie rejestracyjne dokonując z dniem 1 października 2009 r. rezygnacji ze zwolnienia w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, w związku z czym stał się podatnikiem rozliczającym podatek VAT na zasadach ogólnych z prowadzonego wspólnie z żoną gospodarstwa rolnego. W kontekście powyższych ustaleń i regulacji art. 15 ust. 4 i 5 oraz art. 96 ust. 2 ustawy o VAT organ I instancji w pierwszej kolejności zauważył, że w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, a zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na które będą wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i które będą wystawiały faktury przy sprzedaży produktów rolnych. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, zdaniem organu osobą tą, zgodnie z dokonanym zgłoszeniem rejestracyjnym jest mąż podatniczki - M. R.. Z tej przyczyny faktura zakupu ciągnika na potrzeby wspólnie prowadzonego gospodarstwa rolnego powinna zostać wystawiona na męża skarżącej, a tym samym skarżąca zawyżyła podatek naliczony o kwotę [...]zł. Także usługa orki, której organ nie zakwestionował, jego zdaniem, wchodzi w zakres usług rolniczych wymienionych w art. 2 pkt 21 ustawy o VAT i nie stanowi odrębnej od prowadzonego gospodarstwa rolnego działalności gospodarczej, wobec czego sprzedaż ta powinna zostać rozliczona w deklaracji [...] złożonej przez męża skarżącej. W ocenie organu I instancji natomiast usługa, udokumentowana fakturą korygującą, zbiórki i wywozu śmieci na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł nie została dokonana, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy nie tylko ze źródeł osobowych, ale i dokumentów, a co spowodowało w konsekwencji zawyżenie przez podatniczkę podatku należnego o kwotę [...]zł. Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...] dokonał zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług wykazanego przez podatniczkę za miesiąc wrzesień 2010 r. określając kwotę do zwrotu na [...] zł. Ustalenia organu I instancji i ich ocenę prawną w pełni podzielił organ odwoławczy. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że fakt wspólnego prowadzenia przez małżonków gospodarstwa rolnego w 2010 r., w okolicznościach zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości. Zwrócił uwagę w tym przedmiocie na oświadczenie samej podatniczki, okoliczność ubezpieczenie w KRUS, a przede wszystkim na informacje uzyskane z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w związku z ubieganiem się przez podatniczkę w maju 2010 r. o przyznanie pomocy w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej", z których wprost wynika, że przedmiotowy wniosek został złożony celem uzyskania dotacji na zakup nowych maszyn rolniczych - ciągnika rolniczego w celu utworzenia dla wspólnie prowadzonego gospodarstwa nowego dochodu z działalności pozarolniczej poprzez świadczenie usług dla gospodarstw rolnych w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną. W części zawierającej dane współposiadacza gospodarstwa/posiadacza numeru identyfikacyjnego producenta wpisany został mąż podatniczki. Ponadto w charakterystyce gospodarstwa wskazanego we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej wskazano, że gospodarstwo określone na potrzeby planowanej operacji (lokalizacja inwestycji dopłaty) stanowi przedmiot współposiadania dwóch osób. Zdaniem organu odwoławczego, aby dokonać właściwego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie organ I instancji słusznie wziął pod uwagę okoliczności związane z całokształtem działalności prowadzonej przez skarżącą oraz prowadzonym wspólnie z mężem gospodarstwem rolnym, które były istotne z punktu widzenia właściwego określenia statusu podatniczki, jako podmiotu świadczącego usługi rolnicze, a w konsekwencji nabycia przez stronę prawa wynikającego z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uprawniającego do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur nabycia towarów i usług. W ocenie organu odwoławczego, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego wykazanych przez podatniczkę dostaw za okres objęty kontrolą pozwala stwierdzić, że nie jest dowodne stanowisko organu I instancji, że faktura korygująca datowana na dzień 30 września 2010 r. dokumentuje czynności, które nie zostały faktycznie wykonane (zbiórka i wywóz śmieci z gospodarstwa D. P.). Po pierwsze organ odwoławczy za organem I instancji, wskazał, że przy wystawieniu pierwotnej faktury z dnia 21 września 2010 r. jako formę zapłaty wskazano przelew na rachunek bankowy wystawcy w [...]Bank, natomiast przy fakturze korygującej z dniu 30 września 2010 r. jako formę płatności wskazano - zapłata gotówką - podając przy tym rachunek bankowy w [...]Bank o tym samym numerze, co przy fakturze z 21 września 2010 r. Jak natomiast wynika z powszechnie dostępnych źródeł informacji marka [...]Bank została zastąpiona marką [...]Bank w związku z unifikacją marek Grupy [...]Bank (dawnej Grupy [...] Bank) dopiero z dniem 25 listopada 2013 r. Z tym dniem nastąpiło przejęcie przez [...]Bank klientów [...]Banku z zachowaniem ich dotychczasowych numerów rachunków bankowych. Dowodem powyższego faktu są potwierdzenia wykonania przez podatniczkę przelewu z dnia 13 września 2010 r. tytułem podatku VAT w kwocie [...]zł z faktury na zakup ciągnika [...], a także przedłożone do ARiMR potwierdzenia operacji wygenerowane w dniach 28 września 2010 r. oraz 1 października 2010 r. opatrzone logo i zawierające dane [...]Banku, natomiast już te wygenerowane w dniu 17 lutego 2015 r. i przedłożone w toku kontroli zawierają logo i dane [...]Banku. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji mając na uwadze powyższe, słusznie przesłuchał skarżącą na okoliczność tych rozbieżności i zasadnie ocenił, że złożone w dniu 16 lutego 2015 r. zeznania nie są wiarygodne i przekonujące. W ocenie organu odwoławczego tłumaczenia podatniczki, że mogła wpisać tylko pierwszą literę skracając nazwę banku są sprzeczne z logiką i z zasadami doświadczenia życiowego, zgodnie z którymi wystawca faktury (faktury korygującej) podaje dokładne informacje dotyczące nazwy banku oraz nr rachunku bankowego, na jaki należy dokonać płatności, albowiem są to elementy niezwykle istotne w celu prawidłowej realizacji wzajemnych zobowiązań między stronami transakcji. Po drugie, w ocenie organu odwoławczego, podatniczka nie mogła wykonać zafakturowanej w dniu 30 września 2010 r. usługi zbiórki i wywozu śmieci, także patrząc przez pryzmat zgłoszonego zakresu prowadzenia działalności gospodarczej oraz posiadania odpowiednich zezwoleń na prowadzenie tego typu działalności. Organ odwoławczy podkreślił, że przesłuchana w dniu 16 lutego 2015 r. w charakterze strony podatniczka zeznała, że nie pamięta czy w 2010 r. występowała do właściwego wójta gminy o zezwolenie na odbiór i wywóz odpadów komunalnych z posesji znajdujących się na terenie gminy, a we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wskazano jako przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej jedynie działalność usługową wspomagającą produkcję roślinną. Zauważył, że powyższe pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem Wójta [...] w A. , który poinformował, że w 2010 r. gmina nie udostępniała żadnych kontenerów, a właściciele posesji na terenie tej gminy zawierali umowy na odbiór i wywóz odpadów komunalnych z firmami, które posiadały odpowiednie zezwolenie na prowadzenie działalności w tym zakresie i wskazał, że wśród nich nie było firmy podatniczki. Ponadto organ zwrócił uwagę na rozbieżności w zeznaniach podatniczki i rzekomego usługobiorcy zakwestionowanej usługi - D. P. zarówno w zakresie pojazdów, którymi świadczona miała być ta usługa, jak też miejsca dostarczenia przedmiotowych śmieci. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że organ I instancji wystąpił do przedsiębiorców wskazanych przez Wójta Gminy A. jako posiadających zezwolenie na odbiór i wywóz odpadów komunalnych i od jednego z takich podmiotów - firmy E. w L. - uzyskał informację, że w 2010 r. firma prowadziła działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych z terenu gminy A. i udostępniała pojemniki mieszkańcom w ramach podpisanej indywidualnej umowy na zasadzie dzierżawy wliczonej do opłaty za wywóz odpadów. Wskazał, że D. P. miał podpisaną taką umowę - na wywóz co miesiąc jednego pojemnika odpadów. Ponadto firma poinformowała, że do udostępnionych pojemników mogły być wrzucane odpady komunalne pochodzące z gospodarstw domowych jak i z prowadzonej działalności gospodarczej. Stanowczo potwierdziła, że w 2010 r. nie stwierdzono wrzucania do pojemników zanieczyszczonej folii wielowarstwowej do belowania sianokiszonki (ten rodzaj odpadów był przedmiotem zafakturowanej korektą usługi wykonanej rzekomo przez skarżącą). Organ odniósł to do zeznań usługobiorcy, który wyjaśnił, że nie miał podpisanej umowy na wywóz śmieci, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z powyższym ustaleniem i zauważył również, że za sprzeczne z logiką oraz ekonomiką działania uznać należy okoliczność, że posiadając podpisaną umowę na wywóz odpadów komunalnych z profesjonalną firmą, dysponującą stosownym zezwoleniem i ponosząc z tego tytułu obciążenia finansowe oraz samodzielnie utylizując powstające w gospodarstwie śmieci usługobiorca dodatkowo wynajął firmę (nieposiadającą stosownych zezwoleń) do jednorazowego zbioru i wywozu śmieci, co wiązało się również z poniesieniem dodatkowych kosztów. Organ odwoławczy podkreślił również, że dodatkową okolicznością uzasadniającymi przyjętą przez organ ocenę fikcyjności zafakturowanych czynności jest użycie przez podatniczkę profesjonalnego programu komputerowego do wystawiania faktur, a więc trudno mówić tu o pomyłce w określeniu zakresu świadczonych usług. Ponadto organ zauważył, że w rejestrze korekt jako datę faktury korygującej wpisano 21 września 2010 r., natomiast zamiast zgodnie z dokumentem źródłowym był to 30 września 2010 r., jak również, że rejestr ten został sporządzony w formie zawierającej stawki podatkowe, które zaczęły obowiązywać w VAT dopiero od 2011 r., co świadczy o tym, że rejestr ten został sporządzony w okresie późniejszym niż data w nim wskazana. Podsumowując organ przyjął, że podatniczka wykonała w miesiącu wrześniu 2010 r. usługę związaną z rolnictwem - usługa orki (PKWiU 01.4), w rozumieniu art. 2 pkt 21 ustawy o VAT, która została udokumentowane fakturą z dnia 21 września 2010 r. i nie stanowi ona odrębnej od prowadzonego gospodarstwa działalności gospodarczej. Natomiast usługę zbiórki i wywozu śmieci, o jakiej mowa w korekcie tej faktury nie miała w rzeczywistości miejsca. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej podatniczka, w świetle wykładni art. 15 ust. 4 i 5 oraz art. 96 ust. 2 ustawy o VAT i stanowiska judykatury w tym przedmiocie nie mogła być samodzielnym, odrębnym od męża podatnikiem czynnym VAT, a tym samym nie uzyskała prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem ciągnika rolniczego, a odmienne stanowisko skarżącej stanowi jedynie jej subiektywne przekonanie. Organ ustalił, że na potrzeby działalności gospodarczej podatniczka zakupiła jedynie ciągnik [...], co znalazło odzwierciedlenie w dokumentacji źródłowej firmy. Innych pojazdów lub maszyn rolniczych podatniczka nie posiadała. Do realizacji usługi orki oprócz posiadanego ciągnika rolniczego, zgodnie ze złożonym zeznaniem, skarżąca wykorzystała pożyczony pług czteroskibowy. Nie potrafiła jednak dokładnie wskazać od kogo go pożyczyła ani wykazać poniesionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą dotyczącą np. wynajmu lub dzierżawy sprzętu rolniczego, który wykorzystała do wykonania usług oraz zakupu paliwa do ciągnika. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów na tę okoliczność. Organ odwoławczy przypomniał, że jak wynika z dokumentów przesłanych z ARiMR, wniosek podatniczki o datacje na zakup ciągnika rolniczego został złożony w celu utworzenia dla wspólnie prowadzonego gospodarstwa nowego dochodu z działalności pozarolniczej poprzez wykonywanie usługowych prac w zakresie usług orki oraz agregatowania na terenie gminy A. oraz gmin ościennych przy wykorzystaniu posiadanego w gospodarstwie sprzętu rolniczego m. in.: ciągnika [...], pługa obracalnego 4 skibowego, zestawu uprawowo-siewnego i przyczepy 4 tony wywrotki, co zdaniem organu prowadzi do jednolitego wniosku, że podatniczka do świadczenia wykazanych usług, użyła sprzętu pochodzącego z gospodarstwa rolnego prowadzonego wspólnie z małżonkiem. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, ważnym aspektem jest również sposób przepływów pieniężnych na rachunku bankowym prowadzonym do działalności gospodarczej podatniczki. Jak bowiem wskazuje analiza historii operacji na tym rachunku bankowym przelew za fakturę z dnia 21 września 2010 r. w kwocie [...]zł został zlecony i zaksięgowany w dniu 21 października 2010 r., a już 4 dni później środki z tego tytułu trafiły na rachunek bankowy męża podatniczki, a więc siłą rzeczy nie mogły być wykorzystane na potrzeby działalności gospodarczej. W kontekście stanowiska pełnomocnika skarżącej, że organ pominął różnicę pomiędzy odpadami komunalnymi, a opakowaniami do recyklingu i nie zapytano nikogo o wywóz makulatury, butelek PET oraz innych opakowań zwrotnych do recyklingu, organ wyjaśnił, że to stanowisko stanowi polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organ. Wskazał, że na poparcie wysuwanej tezy, że usługa zbioru i wywozu śmieci związana była z odpadami podlegającymi recyklingowi, strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na taką okoliczność, a poza tym skarżąca jak i odbiorca usługi w złożonych zeznaniach nie dokonywali wyodrębnienia odpadów, które były przedmiotem rzekomo świadczonej usługi, na podlegające recyklingowi posługując się wyrażeniem "...zbiór i wywóz śmieci, tj. folii po balotach po kiszonce". Zdaniem organu odwoławczego wbrew zarzutom odwołania organ I instancji, respektując zasady postępowania podatkowego, a także postępując zgodnie z wyznaczoną linią orzecznictwa podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, dokonał prawidłowej i wszechstronnej oceny wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów zgromadzonych zgodnie z prawem, na których oparł swoją decyzję. Ponadto zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwił zapoznanie z zebranym materiałem dowodowym. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, podjęte przez organ podatkowy I instancji rozstrzygnięcie nie narusza obowiązujących przepisów prawa proceduralnego oraz materialnego. W skardze na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania co do naruszenia art.120, art. 121 § 1, art. 122, art.123 §1, art. 180, art. 187, art.188 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) poprzez rażące naruszenie przepisów prawa, wydania decyzji na podstawie mylnych przesłanek, bez wskazania dowodów albo na podstawie dowodów zebranych z naruszeniem prawa, poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów wskazała, że kontrolujący w ramach udowodnienia swoich tez dokonali analizy dokumentów dotyczącej działalności skarżącej w latach 2010 - [...] złożonych do Urzędu Skarbowego w związku z odrębnymi czynnościami sprawdzającymi, a z czynności tych nie został sporządzony żaden protokół. Podważała ustalenia organów, co do rzekomej umowy na wywóz śmieci zawartej przez D. P. z firmą E. , w sytuacji, gdy jest ona pewna, że w 2010 roku nikt w A. nie miał takiej umowy. Uzasadniała, że nawet brak stosownej koncesji na wywóz odpadów i naruszenia prawa w tym zakresie (do czego nie jest jednak przekonana), nie niweczy faktu wykonania tej usługi. Zarzuciła, że organ bezpodstawnie i błędnie odwołał się do ilości godzin pracy ciągnika przeanalizowanej za okres 2010-2014 r. W jej ocenie również nie przedstawienie faktur za paliwo nie świadczy o tym, że usługa nie została wykonana, gdyż skarżąca po prostu faktur tych nie zbierała. Podkreśliła, że chciała wykonywać działalność jako przedsiębiorca a nie jako rolnik. W jej ocenie również fakt przepływów finansowych z jej konta firmowego na konto małżonka nie jest prawnie zabroniony, zwłaszcza, że nie ma ona wspólności majątkowej małżeńskiej z mężem. W konkluzji, skarżąca za dowolne uznała stanowisko organu, że faktura korygująca z dnia 30 września 2010 r. była fakturą fikcyjną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wbrew zarzutom skargi lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odniesiona do treści materiału dowodowego zgromadzonego przez organ i przedstawionego Sądowi, pozwala stanowczo stwierdzić, że przy kompletowaniu i ocenie dowodów, rekonstrukcji stanu faktycznego, organ wyprowadził prawidłowe wnioski kierując się przy tym zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zauważyć należy, że w myśl zasady określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. W przypadku dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Kierować się muszą jednak zasadą racji dostatecznej, wyrażającej się w postulacie, aby za udowodnione uznawać tylko te fakty, które zostały uzasadnione według określonych, rozsądnych dyrektyw poznawczych (tak Z. Ziembiński - Logiczne podstawy prawoznawstwa - Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny takiej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., sygn. akt I FSK 17/11, SIP Lex nr 1148498). W ocenie Sądu, wbrew przekonaniu skarżącej, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe w taki właśnie sposób materiał dowodowy zebrany przez siebie oceniły. Organy podatkowe swoje ustalenia oparły przede wszystkim na materiale pozyskanym od ARiMR, informacjach i wyjaśnieniach uzyskanych od samej strony, oraz od Wójta [...] i podmiotów gospodarczych przez niego wskazanych, analizie danych zawartych w fakturze korygującej oraz w rejestrze korekt a także zeznaniach rzekomego zleceniodawcy usługi wywozu śmieci. W pierwszej kolejności podzielić należy ocenę organów podatkowych, że skarżąca nie mogła być, w okolicznościach analizowanej sprawy, samodzielnym, odrębnym od męża podatnikiem czynnym VAT, a wykonana przez nią usługa orki wchodzi w zakres usług rolniczych wymienionych w art. 2 pkt 21 ustawy o VAT i nie stanowi odrębnej od prowadzonego gospodarstwa działalności gospodarczej, gdyż jest to działalność rolnicza wykonywana w ramach prowadzonego wspólnie z małżonkiem gospodarstwa rolnego, a tym samym, że sprzedaż ta powinna zostać rozliczona przez męża skarżącej. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca w 2010 r. prowadziła z mężem wspólne gospodarstwo rolne (m.in. oświadczenie samej podatniczki z dnia 3 lutego 2015 r. – k.16 akt podatkowych). Mąż skarżącej jest podatnikiem podatku VAT z gospodarstwa - złożył zgłoszenie rejestracyjne zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o VAT w dniu 30 września 2009 r. Z kolei skarżąca we wrześniu 2010 r. zadeklarowała, że będzie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną. W zakresie podatku od towarów i usług złożyła formularz VAT-R i wybrała rezygnację ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT. Za wrzesień 2010 r. złożyła deklarację [...], w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje zaś wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Zgodnie natomiast z regulacją art. 15 ust. 4 ustawy o VAT w przypadku osób fizycznych prowadzących wyłącznie gospodarstwo rolne, leśne lub rybackie za podatnika uważa się osobę, która złoży zgłoszenie rejestracyjne, o którym mowa w art. 96 ust. 1. Powyższą zasadę stosuje się odpowiednio do osób fizycznych prowadzących wyłącznie działalność rolniczą w innych niż wymienione w ust. 4 przypadkach (art. 15 ust. 5 ustawy o VAT). Przepis ten zatem w sposób szczególny i specyficzny określa status podatnika podatku od towarów i usług dla osób prowadzących wspólne gospodarstwo rolne. Uwzględniając sytuację, że gospodarstwo rolne może stanowić współwłasność kilku osób, ustawodawca postanowił, że podatnikiem podatku VAT czynnym jest tylko jedna osoba. Wynika to z treści art. 96 ust. 2 ustawy o VAT, który stanowi, że w przypadku osób fizycznych, o których mowa w art. 15 ust. 4 i 5, zgłoszenie rejestracyjne może być dokonane wyłącznie przez jedną z osób, na którą będą wystawiane faktury przy zakupie towarów i usług i która będzie wystawiały faktury przy sprzedaży produktów rolnych. Z wymienionych regulacji wynika więc, że w sytuacji, gdy gospodarstwo rolne stanowi współwłasność kilku osób (w tym również współwłasność małżeńską) podatnikiem VAT czynnym może zostać tylko jedna osoba, która dokona zgłoszenia rejestracyjnego. Taka wykładnia powołanych przepisów pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem judykatury w tym przedmiocie (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 210/14, SIP Lex nr 1678788; z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt I FSK 757/13, SIP Lex nr 1578750, z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 1006/12, SIP Lex nr 1352864). W dalszej kolejności wskazać należy, że jak wynika z art. 2 pkt 15 ustawy o VAT przez działalność rolniczą rozumie się także świadczenie usług rolniczych. Usługi rolnicze to z kolei usługi wymienione w załączniku nr 2 do ustawy, o czym stanowi art. 2 pkt 21 ustawy o VAT. W załącznik nr 2 mowa jest natomiast ogólnie o usługach związanych z rolnictwem oraz chowem i hodowlą zwierząt z wyłączeniem niemającym tu zastosowania (symbol 01.6 a wcześniej 01.4). Jak widać zatem, w załączniku 2 do ustawy o VAT brak katalogu takich usług związanych z rolnictwem, co oznacza, jak słusznie wywodzi organ odwoławczy, posiłkując się uregulowaniami prawa wspólnotowego - art. 295 ust. 1 pkt 5 Dyrektywy Rady 2006/112/WE (Dz.U. UE. L z 2006 nr 347 str. 1), że są to wszystkie czynności, które zwykle odgrywają rolę w produkcji rolnej, z wykorzystaniem siły roboczej lub przy użyciu sprzętu w gospodarstwie rolnym. Niewątpliwie więc usługa orki stanowi usługę rolniczą. Tym samym, mając powyższe na uwadze podsumować należy, że skarżąca mogłaby być, jako współprowadząca gospodarstwo rolne odrębnym podatnikiem podatku VAT, ale gdyby prowadziła inną działalność gospodarczą (nie w ramach tego gospodarstwa). W przypadku prowadzenia przez małżeństwo wspólnego gospodarstwa rolnego, kiedy to mąż zrezygnował ze zwolnienia z VAT i jest podatnikiem podatku VAT z gospodarstwa, żona jako współwłaścicielka gospodarstwa rolnego współprowadząca je z mężem, nie może już rozpocząć prowadzenia działalności gospodarczej o charakterze rolniczym i zarejestrować się jako czynny podatnik VAT, gdyż w tej sytuacji dla wszystkich czynności wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (w tym przypadku działalności rolniczej) występuje jeden podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. W rozstrzyganej sprawie reprezentantem jest więc zarejestrowany już jako czynny podatnik VAT mąż skarżącej. Okoliczność, że zakupiony przez skarżącą we wrześniu 2010 r. ciągnik rolniczy został nabyty na potrzeby wspólnie prowadzonego gospodarstwa, też, w cenie Sądu, nie budzi wątpliwości w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego. W oparciu o dokumentację pozyskaną od ARiMR organy ustaliły, a skarżąca tych ustaleń nie podważyła, że w maju 2010 r. skarżąca wystąpiła do ARiMR o przyznanie pomocy w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej". Wniosek został złożony celem uzyskania dotacji na zakup nowych maszyn rolniczych - ciągnika rolniczego w celu utworzenia dla wspólnie prowadzonego gospodarstwa nowego dochodu z działalności pozarolniczej poprzez świadczenie usług dla gospodarstw rolnych w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną, a w części zawierającej dane współposiadacza gospodarstwa/posiadacza numeru identyfikacyjnego producenta wpisany został mąż podatniczki. W załączonym do wniosku ekonomicznym planie operacji jako posiadane zaplecze wskazano m.in. inny ciągnik, pług obracalny 4 skibowy, przyczepę (wywrotkę). Jak wynika również z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą do zarejestrowanej działalności skarżąca poza zakupionym w wrześniu 2010 r. ciągnikiem żadnych innych środków trwałych, w tym maszyn i urządzeń nie posiadała. Usługę orki, jak zeznała (k.29 akt podatkowych) wykonała pożyczonym (ale nie pamiętała od kogo) pługiem 4 skibowym. Podobnie przy usłudze zbiórki i wywozu śmieci miała korzystać z pożyczonej (też strona nie pamiętała od kogo) przyczepki. Skarżąca nie przedłożyła również żadnych dokumentów potwierdzających koszty związane z prowadzoną działalnością dotyczące np. zakupu paliwa, wynajmu czy dzierżawy sprzętu rolniczego. W świetle tych faktów organ, w ocenie Sądu, wyprowadził prawidłowe wnioski, że skarżąca pod kątem zaplecza logistycznego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie posiadała wystarczającego sprzętu rolniczego do świadczenia usług, a maszyny użyte do wykonania usługi orki pochodziły z gospodarstwa rolnego prowadzonego wspólnie z mężem. Zasadnie również organ zwrócił uwagę na niejasności w zeznaniach usługobiorcy D. P.. Świadek zeznał (k.25 akt podatkowych), że skarżąca usługę orki wykonała osobiście przy wykorzystaniu ciągnika [...] i pługu czteroskibowego, zaś usługę wywozu śmieci wykonana ciągnikiem z jednoosiową przyczepą, jednakże nie pamiętał on modelu tego ciągnika. To oświadczenie, jak słusznie wywodzi organ, jest o tyle istotne, że obie usługi zostały przecież, wedle dokumentu księgowego wykonane jednego dnia, w czasie jak zeznała podatniczka po około 3 godziny, a więc istotnie dziwnym jest, że przy usłudze orki świadek dokładnie wskazał typ ciągnika natomiast nie pamiętał jakim ciągnikiem wykonana była usługa rzekomego wywozu śmieci. W ocenie Sądu, stanowisko organu, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego skarżąca nie wykonała usługi wywozu śmieci, o jakiej mowa w korekcie faktury z dnia 30 września 2010 r. potwierdzają również poniższe ustalenia. O ile można zgodzić się ze skarżącą, że w świetle regulacji art. 5 ust. 2 ustawy o VAT odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały one wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, a więc bez znaczenie pozostaje, pod kątem przedmiotu opodatkowania, fakt posiadania właściwego zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności, to zauważyć należy po pierwsze, co zresztą prawidłowo wywiódł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 34-35), że na tego rodzaju prowadzenie działalności zezwolenie w 2010 r. było prawem wymagane (w świetle regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 tej ustawy – obecnie Dz.U. z 2016 r. poz. 250). Po drugie, co skarżąca pomija, organ wyprowadził swoje wnioski nie tylko z tej okoliczności. Przede wszystkim organ odwołał się do wykazanych rozbieżności w zakresie nazwy banku wskazanej na fakturze z dnia 21 września 2010 r. i fakturze korygującej, których skarżąca w sposób wiarygodny nie wyjaśniała, a także informacji uzyskanych od Urzędu Gminy w A. i wskazanych przez Wójta podmiotów gospodarczych, które w 2010 r. miały uzyskane zezwolenia na wywóz opadów na terenie tej gminy (k.57, 95 i 97 akt podatkowych). Słusznie organ podważył wyjaśnienia podatniczki, że rozbieżności w nazwie banku mogły wynikać z użycia skrótu, tzn. wpisania pierwszej litery nazwy banku i potem wyrazu "bank". Jak ustalił organ w oparciu o powszechnie dostępne źródła informacji (środki masowego przekazu) marka [...]Bank została zastąpiona marką [...]Bank dopiero z dniem 25 listopada 2013 r. Z tym dniem nastąpiło przejęcie przez [...]Bank klientów [...]Banku z zachowaniem ich dotychczasowych numerów rachunków bankowych, co w ocenie Sądu świadczy o wystawieniu korekty faktury datowanej na dzień 30 września 2010 r. w rzeczywistości kilka lat później, na potrzeby prowadzonego postępowania. Prawidłowo również organ zwraca uwagę, że podanie w fakturze dokładnych danych co do formy płatności - jak, gdzie, kiedy - to istotne elementy tego dokumentu pozwalające na prawidłową realizację należności pomiędzy stronami. Organ wykazał też na inne błędy i niejasności związane z wystawieniem korekty, w tym na sporządzenie rejestru korekt sprzedaży w formie adekwatnej dla 2011 r. (programie zawierającym stawki podatkowe). Za mało przekonywujące, w ocenie Sądu, uznać natomiast należy stanowisko skarżącej w tym zakresie zawarte w skardze, że niewykluczone, że wydruk został sporządzony w styczniu 2011 r. po zamknięciu roku podatkowego. W ocenie Sądu, także w kontekście wyjaśnień Wójta [...] i podmiotów posiadających zezwolenie na wywóz śmieci w gminie podatniczki, nie jest dowolne stanowisko organu, że skarżąca nie wykonała w dniu 21 września 2010 r. usługi zbiórki i wywozu śmieci. Nie należy zapominać, że utrzymanie czystości i porządku w gminie to obowiązkowe zadanie własne gminy – art. 3 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości porządku w gminach w brzmieniu na 2010 r. Tym samym skoro Wójt [...], osoba najbardziej zorientowana i zarazem odpowiedzialna w tym zakresie oświadczył (k.57 akt podatkowych), że w 2010 r., w gminie nie było żadnych ogólnie dostępnych kontenerów na odpady, do których rzekomo maiłyby być wywiezione śmieci zebrane z gospodarstwa D. P., to nie ma podstaw by tym wyjaśnieniom odmówić wiarygodności, zwłaszcza, że skarżąca poza przedłożonymi do akt, na etapie postepowania odwoławczego, dwoma prywatnymi oświadczeniami mieszkańców gminy (k.436-437 akt podatkowych), innych dowodów nie przedłożyła. Także pełnomocnik strony również bez konkretnych wniosków dowodowych postawił w odwołaniu tezę, że skoro takie kontenery stały, to możliwe, że ich obecność można stwierdzić wyłącznie na podstawie zeznań świadków. Nie wskazał przy tym, poza wskazaną na wcześniejszym etapie osobą D. G., której przesłuchania organ odmówił, żadnych źródeł osobowych, które organ powinien rozważyć. Zdaniem składu orzekającego również okoliczność potwierdzona przez D. G., prowadzącego działalność pod nazwą E. , że D. P. (rzekomy usługobiorca podatniczki) miał podpisaną umowę na wywóz śmieci (1 pojemnika w miesiącu) nie została przez skarżącą podważona ani na etapie postępowania podatkowego ani na etapie skargi, gdzie strona tylko gołosłownie twierdziła, że jest przekonana, że w 2010 r. nikt w gminie nie miał podpisanej umowy na wywóz odpadów z powyższą firmą. Na tę okoliczność jednak, poza umową podpisaną przez małżonka skarżącej w 2011 r. (a więc niedotyczącą okresu objętego zainteresowaniem organów podatkowych), innych dowodów, które potwierdzałyby jej argumenty nie przedłożyła. Nie można zarzucić, zdaniem Sądu, organom podatkowym naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne niedopuszczenie dowodu z zeznań świadka D. G., skoro przesłane przez niego informacje przy piśmie z dnia 23 lipca 2015 r. (k.97 akt podatkowych) są jasne, kompletne i wyczerpujące i wynika z nich wprost, wbrew zarzutom skargi, że firma ta w 2010 r. nie odebrała ze sowich pojemników zanieczyszczonej folii wielowarstwowej do belowania sianokiszonki. Wskazać przy tym trzeba, że uprawnienie strony wynikające z art. 188 Ordynacji podatkowej, mające przecież służyć zasadom z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma charakteru bezwzględnego. Innymi słowy samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody (por. np. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1313/08, SIP Lex nr 558887, czy też z dnia 5 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1892/09, SIP Lex nr 744471). Ponadto wniosek dowodowy musi dotyczyć istotnych okoliczności, które nie były stwierdzone za pomocą innych dowodów. Możliwość przeprowadzenia dowodu jest bowiem podstawową gwarancją procesową. Jak wykazały natomiast organy wniosek dowodowy pełnomocnika dotyczył wyjaśnienia okoliczności już dostatecznie wyjaśnionych innym dowodami, w związku z powyższym brak było racjonalnie uzasadnionych podstaw przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że od innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego (za wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 13 maja 2016 r. I SA/Lu 1254/15, SIP Lex nr 2075037). Poza tym przypomnieć również należy, o czym już była mowa, że w świetle zasad kierujących postępowaniem podatkowym organ podatkowy oceniając czy zaistniały przesłanki do zastosowania danej nomy prawa materialnego w określonym stanie faktycznym swoje wnioski wyprowadza po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, każdego dowodu z osobna, jak i we wzajemnej ich łączności i nie jest przy tym skrępowany regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów. Organ podatkowy przy ocenie dowodów ma swobodnie (według własnego uznania) oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Dlatego też, w kontekście powyższych wywodów, zasadnie argumentował organ, że protokół kontroli, do którego konsekwentnie odwołuje się skarżąca, a w którym zawarto niefortunne sformułowanie, że prawo do odliczenia stronie nie przysługuje z uwagi na to, że podatniczka, jako prowadząca wyłącznie działalność rolniczą nieprawidłowo dokonała wyboru rezygnacji ze zwolnienia VAT, w trybie art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy o VAT, gdyż usługi te zaliczane są do działalności rolniczej, a kontrolowana może być zarejestrowana jako czynny podatnik VAT jedynie na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy, stanowił tylko jeden z dowodów w sprawie, który został oceniony w świetle powyższych reguł (osobno i we wzajemnej łączności). Zwrócić należy uwagę, że w tym samym akapicie organ stwierdził, iż świadczenie usług rolniczych nie stanowi odrębnej od prowadzonego gospodarstwa działalności gospodarczej, jest to nadal działalność rolnicza wykonywana w ramach prowadzonego gospodarstwa (k.59 akt podatkowych). Prawidłowe jest również stanowisko organu, że odwołanie się do ustaleń organu poczynionych w trakcie czynności sprawdzających dotyczących weryfikacji działalności gospodarczej podatniczki za lata 2010-2014 r., w tym ilości przepracowanych przez przedmiotowy ciągnik godzin na dzień oględzin przeprowadzonych w lutym 2015 r., w kontekście wykazanych przez stronę na podstawie faktur sprzedaży za ten okres rozliczeniowy nie miało wpływu na podjęte przez organ rozstrzygnięcia w tej sprawie. Porównanie to stanowiło tylko zobrazowanie całokształtu działalności podatniczki, podobnie jak wskazanie, że podatniczka korekt poszczególnych deklaracji podatkowych za ten okres dokonała w styczniu 2015 r. kiedy już powzięła wiadomość o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej za wrzesień 2010 r. (zob. notatka służbowa z dnia 19 stycznia 2015 r. – k. 2 akt podatkowych). Odnośnie zarzutu naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, to wskazać skarżącej należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, SIP Lex nr 150133, co do zasady naruszenie przez organ norm tej regulacji jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ob. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a"), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W okolicznościach analizowanej sprawy Sąd, nie dopatrzył się naruszenia przez organ tej normy postępowania, a i skarżąca nie wykazała w istocie na czym to naruszenie o istotnym wpływie na wynik sprawy miałoby polegać. Jak wynika z przedłożonych akt podatkowych (k. 208, 211, 434) zarówno organ I jak i II instancji ten tryb zastosował, a strona reprezentowana przez pełnomocnika miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, z czego jak wynika z przebiegu postępowania utrwalonego w aktach korzystała. Tym samym za chybiony również uznać należy zarzut skargi, co do naruszenia art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodać należy, że skarżąca oprócz usługi orki w dniu 21 września 2010 r. nie wykonywała w tym miesiącu, ani w następnych, aż do grudnia 2010 r. żadnych innych usług. Wynika to ze znajdujących się w aktach podatkowych deklaracji VAT – 7 za poszczególne miesiące 2010 r., w tym złożonej w toku postępowania podatkowego deklaracji za grudzień 2010 r. i odpowiadającej jej fakturze VAT (k. 349 i następne akt podatkowych). Oznacza powyższe, że skarżąca we wrześniu 2010 r., a więc w miesiącu, w którym nabyła ciągnik rolniczy, oraz w miesiącach kolejnych, do grudnia 2010 r. nie wykonywała żadnych innych usług niż ta, która jest usługą związaną z rolnictwem. Dodać należy, że według ewidencji działalności gospodarczej nie była zadeklarowana żadna inna działalność niż w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną (kod PKD [...]). Wpis ten został przeniesiony później do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W postępowaniu przed Sądem skarżąca wnosiła o zarządzenie przedstawienia przez Wójta Gminy A. odpisu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej w 2010 r. i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu, twierdząc, że w czasie postępowania podatkowego Wójt odmówił wydania jej oraz organowi podatkowemu dokumentu, a ona sama widziała, że wniosek zawierał także dodatkową działalność gospodarczą polegającą na wywozie śmieci i odśnieżaniu. Sąd oddalił ten wniosek na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Żadna z tych przesłanek nie była spełniona. W szczególności należy stwierdzić, że wpis do ewidencji działalności gospodarczej rodzaju działalności ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i nie oznacza, że przedsiębiorca określoną działalność prowadził, ani nawet, że miał zamiar prowadzić. O tym, jaki rodzaj działalności skarżąca w istotnym dla sprawy czasie prowadziła świadczą ustalone prawidłowo przez organy podatkowe okoliczności faktyczne, z których wynika, że skarżąca wykonała wyłącznie usługę związaną z rolnictwem. Ze względu na status męża w podatku od towarów i usług, z którym współprowadziła gospodarstwo rolne, nie mogła wystawić faktury VAT, ani odliczyć podatku naliczonego ujętego w fakturze dokumentującej nabycie ciągnika, nabytego zresztą w pierwotnym założeniu, jak to przekonująco wykazały organy podatkowe, w celu utworzenia dla wspólnie prowadzonego gospodarstwa nowego dochodu z działalności pozarolniczej poprzez świadczenie usług dla gospodarstw rolnych w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną. Podsumowując, w ocenie Sądu, organ podatkowy w niniejszej sprawie wydał właściwe rozstrzygnięcie, opierając się na całokształcie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego i mając przy tym na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności dokonanej oceny. Organ prawidłowo wywiódł, że w ustalonym stanie faktycznym skarżąca nie miała podstawy do odliczenia podatku naliczonego za wrzesień 2010 r. na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Biorą pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.