I SA/Lu 1155/97

Kuchenka mikrofalowa oraz frytkownica wykorzystywane były dla potrzeb pracowników i podatnika. Skarżąca powołując się ogólnie na to, iż przedmioty te stanowiły wyposażenie miejsca pracy i służyły celom socjalnym, nie wskazała jednak konkretnego aktu /układu zbiorowego pracy tub innych aktów prawnych/, z którego wynikałby obowiązek wyposażenia miejsca pracy w tego typu urządzenia. W tej sytuacji trafne i zgodne z art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ jest stanowisko organów podatkowych, iż wydatki te nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 września 1997 r. Izba Skarbowa w L., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w L. z dnia 30 maja 1997 r., określającej w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń, wrzesień, grudzień 1995 r. zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie 555 zł oraz ustalającej zobowiązanie z tytułu zawyżenia podatku naliczonego w kwocie 166 zł, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawę decyzji I instancji stanowiły ustalenia Inspektora Kontroli Skarbowej potwierdzone przez Urząd Skarbowy w wyniku których organy podatkowe nie uznały za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych w 1995 roku na zakup: butów narciarskich, nart i wiązań /faktura Nr 3/95 z dnia 24 stycznia/, kuchni mikrofalowej /faktura z dnia 3 stycznia/, frytownicy /faktura z dnia 6 września/ i kuchni mikrofalowej /faktura nr 1093/95 z 30 grudnia/. Ponieważ wydatki te, nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnicy nie mogli dokonywać od nich obniżenia kwoty podatku należnego. Toteż z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, organ I instancji stwierdzając zawyżenie podatku naliczonego w miesiącu styczniu, wrześniu i grudniu, określił zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za poszczególne miesiące. Ujmując w ewidencji zakupu omawiane faktury i odliczając podatek należny w deklaracjach VAT, Spółka naruszyła obowiązki ewidencyjne o których mowa w art. 24 ust. 4 ustawy o VAT i w konsekwencji organ skarbowy zobowiązany był do zastosowania sankcji przewidzianej w ust. 5 tego artykułu. Od tej decyzji spółka złożyła odwołanie kwestionując zasadność nie uznania za koszty uzyskania przychodu, poniesionych wydatków i w konsekwencji, zakwestionowania przez organy podatkowe naliczonego podatku VAT. Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu wyjaśnień strony, iż kuchenka mikrofalowa, zakupiona w grudniu 1995 r. i frytownica stanowią wyposażenie pawilonu handlowego i służą potrzebom socjalnym pracowników i właścicieli, Izba Skarbowa stwierdziła, iż Spółka nie prowadziła działalności gastronomicznej /działalność Spółki polegała na prowadzeniu sklepu i hurtowni/ toteż niemożliwe jest powiązanie tych wydatków, służących celom osobistym pracowników, z uzyskanym przychodem Spółki. Takie wyjaśnienie, iż towary zakupione na faktury nr 3/95 /buty narciarskie, narty, wiązania/ oraz nr 19/V/95 /kuchnia mikrofalowa/ stanowiły towary promocyjne w organizowanej przez Spółkę promocji pawilonu handlowego nie zasługuje, zdaniem Izby na uwzględnienie, gdyż w prowadzonej dokumentacji podatkowej brak jest adnotacji na ten temat, a ponadto twierdzeń strony nie potwierdziło dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w tej sprawie. W tej sytuacji uzasadnione jest stanowisko organu I instancji odnośnie zobowiązania podatkowego w podatku VAT i zastosowanej sankcji. W skardze do Sądu skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub uchylenie decyzji obu instancji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zdaniem strony zastrzeżenia budzi wydanie decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług w sytuacji gdy strona kwestionuje w istocie rozliczenia podatku dochodowego. W takiej sytuacji postępowanie dotyczące podatku VAT winno być na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa zawieszone do czasu rozstrzygnięcia kwestii rozliczenia z tytułu podatku dochodowego. Ponadto przy rozpatrywaniu sprawy naruszone zostały, przez błędną ich wykładnię, przepisy art. 23 ust. 1 pkt 49 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 4 ustawy o VAT. Zdaniem strony wydatki na urządzenia socjalne znajdujące się w miejscu prowadzenia działalności stanowią koszt uzyskania przychodu, tak samo jak udokumentowana w ewidencji sprzedaży - sprzedaż promocyjna. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto, nie zgadzając się z zarzutami dotyczącymi naruszenia art. 7, 8 i 77 Kpa wyjaśnia, iż strona została wezwana do przedstawienia dowodów potwierdzających organizowaną promocję pawilonu handlowego toteż nie skorzystanie z tego prawa nie może obciążać organów podatkowych. Nie naruszony został także art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, gdyż nie miał zastosowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew wywodom skargi organ podatkowy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i art. 8 Kpa oraz przepisu art. 77 par. 1 Kpa, bowiem w sprawie zebrany został wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do merytorycznego rozstrzygnięcia, zaś jego ocena nie wykracza poza ramy art. 80 Kpa, co znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 par. 3 Kpa. Nie jest także trafny zarzut dotyczący obrazy przepisów postępowania zawartych w art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, co w sposób prawidłowy wyjaśniły organy podatkowe w odpowiedzi na skargę. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie miało także miejsca naruszenie prawa materialnego tj. art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 22 ust. 1 ww. ustawy /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z artykułem 23 ust. 1 pkt 49 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku przedsiębiorstwa, a nie zaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych - w przypadku stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystane dla celów prowadzonej działalności, lecz służą celom osobistym podatnika, pracowników lub innych osób... Zebrany materiał dowodowy potwierdza, czego skarżący nie kwestionują, że kuchenka mikrofalowa oraz frytkownica /faktury z września i grudnia 1995 r./ wykorzystywane były dla potrzeb pracowników i podatnika. Skarżąca Spółka, powołując się ogólnie na to, iż przedmioty te stanowiły wyposażenie miejsca pracy i służyły celom socjalnym, nie wskazała jednak konkretnego aktu /układu zbiorowego pracy tub innych aktów prawnych/, z którego wynikałby obowiązek wyposażenia miejsca pracy w tego typu urządzenia. W tej sytuacji trafne i zgodne z art. 23 ust. 1 pkt 49 jest stanowisko organów podatkowych, iż wydatki te nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. Co się tyczy wydatków poniesionych na zakup drugiej kuchenki mikrofalowej, jednej pary nart, butów i wiązań narciarskich, co do których skarżący wyjaśnia, iż służyły one celom promocyjnym, to wobec braku stosownych adnotacji w dokumentacji podatkowej, jak też innych dowodów potwierdzających przeprowadzoną sprzedaż promocyjną organy podatkowe zasadnie oparły się na zebranym w sprawie materiale dowodowym, z którego wynika, iż w prowadzonych przez podatników księgach rachunkowych brak jest udokumentowania rozchodu ww. towarów. Zasadą powszechnie stosowaną w systemie prawa polskiego jest to, że jeżeli ktoś z określonych faktów zamierza wywodzić określone skutki prawne, winien je udowodnić, czego strona, mimo stosownego wezwania i prowadzonego dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie, nie uczyniła. O promocyjnym charakterze sprzedaży ww. towarów nie świadczy także, zawarte w przedłożonej przez stronę decyzji Izby Skarbowej, stwierdzenie iż towary te "mogły być sprzedane w ramach bezrachunkowej sprzedaży detalicznej". Wobec powyższego należy podzielić stanowisk Izby Skarbowej, iż trudno dopatrzyć się związku pomiędzy zakupem na fakturę VAT ww. przedmiotów a przychodem osiągniętym przez Spółkę z prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji, mając na uwadze brzmienie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym, organy podatkowe zasadnie stwierdziły zawyżenie podatku naliczonego w styczniu, wrześniu i grudniu 1995 roku, zmieniając rozliczenie podatku VAT za te miesiące i - wobec naruszenia obowiązków ewidencyjnych, o których mowa w art. 27 ust. 4 ustawy o VAT - zastosowały sankcje przewidziane w ust. 5 tego artykułu. Z tych też przyczyn na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji.