I SA/Lu 1212/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2008 r. postanawia: - odrzucić skargę. T. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2008 r. Skarga została złożona w dniu 22 września 2015 r. (koperta k. 18 akt sądowych). Z przedstawionych Sądowi akt podatkowych wynika, że wobec braku możliwości doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję adresatowi osobiście i w sposób zastępczy (art. 148 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) doręczyciel pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu tej przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 6 sierpnia 2015 r. (tom VII, k. 64). Przesyłka została awizowana po raz kolejny, w dniu 14 sierpnia 2015 r. Przesyłka nie została odebrana w 14 dniowym terminie, o którym mowa w art. 150 § 2 w zw. z § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, to jest do dnia 20 sierpnia 2015 r. Pomimo upływu tego terminu poczta nie zwróciła jednak przesyłki nadawcy, lecz w dniu 26 sierpnia 2015 r. przesyłkę wydała osobie upoważnionej do jej odbioru w imieniu adresata (ustalenia organu – pismo tom VII, k. 90 i 91, dowód doręczenia - tom VII, k. 64). W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest spóźniona i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "P.p.s.a." ) - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W rozpoznawanej sprawie trafne jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że zaskarżona decyzja została skarżącej doręczona w dniu 20 sierpnia 2015 r., w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, a więc z wykorzystaniem konstrukcji fikcji prawnej doręczenia. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu na sierpień 2015 r.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (art. 150 § 1 pkt 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2). Skoro przesyłka zwierająca zaskarżoną decyzję była awizowana w dniach 6 i 14 sierpnia 2015 r., to słusznie wywodzi organ, że zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. skutek doręczenia nastąpił w dniu 20 sierpnia 2015 r., a to oznacza (biorąc pod uwagę, że dni 19 i 20 sierpnia 2015 r. to sobota i niedziela), że termin do wniesienia skargi upływał z dniem 21 września 2015 r. (art. 83 § 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy stosownie do art. 150 Ordynacji podatkowej nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze faktyczne wydanie pisma osobie upoważnionej nie może być uznane jako doręczenie prawne. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez pełnomocnika skarżącego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2556/11, LEX nr 1370477, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1416/15, LEX nr 1947647, czy wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 838/14, LEX nr 1648753). Skarżąca wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie składała. W tych okolicznościach, skargę złożoną w polskiej placówce pocztowej w dniu 22 września 2015 r. uznać należy za spóźnioną. Spóźniona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.