I SA/Lu 1355/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" s.c. S. S. i K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 14 listopada 2013 r. skarżąca złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku spółka argumentowała, że nie prowadzi obecnie żadnej działalności, nie ma przychodów, co będzie skutkowało przeniesieniem konsekwencji finansowych na wspólników spółki cywilnej. Podała, że nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi na uregulowanie zobowiązania podatkowego, a waga i znaczenie zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji jest poważna. Przymusowe wyegzekwowanie należności, w ocenie spółki, spowoduje powstaniem znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi sytuacje, w których szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, albo nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty podatku określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie, choćby była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (zob. post. NSA z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847), a rzeczywiste konsekwencje takich zdarzeń uzależnione są także od innych czynników, w szczególności od ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej strony, jej zdolności kredytowej itp. Podkreślić również należy, że wykonanie decyzji związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym ma z zasady charakter odwracalny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r. I FSK 450/09, LEX nr 552158) Także sam fakt, że skarżąca uważa zaskarżoną decyzję za wydaną z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o istnieniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy mieć na uwadze, że rozpoznając wniosek w tym przedmiocie sąd nie bada zasadności skargi ani zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, gdyby zaś skarga okazała się zasadna i w związku z wykonaniem decyzji powstałaby nadpłata, to podlega ona zwrotowi wraz ze stosownymi odsetkami. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.