I SA/Lu 1762/98

Brak związku dokonanego zakupu z przychodami uzyskiwanymi przez spółkę przesądzał o braku podstaw do zaliczenia poniesionego wydatku do kosztu uzyskania przychodów, również w formie odpisów amortyzacyjnych. Z tego też względu podatek naliczony przy zakupie nie obniżał podatku należnego, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa po rozpoznaniu odwołania Spółki z o.o. "D." Spedycja, utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia 14 lipca 1998 r. określającą kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za październik 1995 r. w niższej wysokości niż wynikająca z deklaracji VAT-7 oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 165 zł z tytułu zawyżenia podatku naliczonego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Izba wyjaśniła, że zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług była skutkiem oceny, iż podatek naliczony związany z zakupem kamery "Panasonic", według faktury z dnia 16 października 1995 r., nie obniżał podatku należnego za ten miesiąc, bowiem wydatek na zakup kamery nie stanowił ani bezpośredniego ani pośredniego kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. Zdaniem Izby, zaksięgowanie podatku naliczonego wynikającego z tej faktury w ewidencji zakupu środków trwałych służących działalności opodatkowanej, dokonane zostało z naruszeniem art. 25 ust. 1 pkt 3 oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, gdyż w toku postępowania kontrolnego ustalono, iż zakup kamery nie pozostawał w żadnym związku z uzyskiwanym z działalności Spółki przychodem. Ustalono, że kamera ujęta w ewidencji środków trwałych Spółki nie była używana na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą a w dniu kontroli znajdowała się w prywatnym domu prezesa Spółki. Ponieważ w żaden sposób nie wykazano, by kamera była wykorzystywana dla potrzeb Spółki, w odrębnym postępowaniu dotyczącym rozliczenia podatku dochodowego zakwestionowano zasadność odpisów amortyzacyjnych dokonywanych z tytułu wydatku na zakup kamery. Zdaniem Izby, skoro kamera nie była przeznaczona na potrzeby działalności Spółki, to w świetle par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34/, nie stanowiła środka trwałego podlegającego amortyzacji, a tym samym nie było podstaw dla zastosowania art. 25 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, wyłączającego ograniczenie prawa do obniżenia podatku należnego unormowane w art. 25 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka "D." wnosiła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, jako naruszających art. 21 ust. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż przepis ten pozwala na odliczenie podatku naliczonego VAT w każdej sytuacji, a żaden inny przepis ustawy nie wyłącza tego uprawnienia. Zdaniem Spółki, zakupiona kamera służyła działalności gospodarczej, była więc środkiem trwałym. O kwalifikacji zakupionych rzeczy z punktu widzenia rozliczenia poniesionego wydatku dla celów podatkowych decyduje, zdaniem Spółki, wola podatnika. Skoro kamera była środkiem trwałym w majątku Spółki, to dla obliczenia podatku od towarów i usług nie miało zastosowania ograniczenie prawa obniżenia podatku należnego określone w art. 25 ustawy. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem. Przepis art. 21 ust. 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, wbrew poglądom zawartym w skardze, nie stanowi o uprawnieniu podatnika do odliczenia podatku naliczonego "w każdej sytuacji", lecz warunkuje bezpośredni zwrot przez urząd skarbowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy podatnika. Zwrot taki przysługuje podatnikowi, którego sprzedaż podlega wyłącznie opodatkowaniu stawką 22 procent i który nabywa towary zaliczone do środków trwałych podlegających amortyzacji. Przepis ten stanowi, że w takim przypadku i przy wystąpieniu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, podatnikowi przysługuje zwrot różnicy podatku w kwocie nie wyższej niż kwota podatku naliczonego przy nabyciu towarów zaliczonych u podatnika do środków trwałych na podstawie odrębnych przepisów. Tymi "przepisami odrębnymi", na podstawie których podatnik zalicza zakupiony towar do środków trwałych podlegających amortyzacji są przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 7 poz. 34/, przywołane w zaskarżonej decyzji. Zaliczenie przez podatnika zakupionego towaru do środka trwałego podlegającego amortyzacji nie jest dokonywane w oparciu o "wolę podatnika", lecz o przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Finansów. Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie pozwalały na ocenę, że zakupiona kamera nie była użytkowana w działalności gospodarczej Spółki, a tym samym nie stanowiła środka trwałego "przeznaczonego na potrzeby podatnika związane z prowadzoną działalnością gospodarczą" /par. 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia/. Ta okoliczność wyłączała zastosowanie art. 25 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż zakupiona kamera nie stanowiła środka trwałego podlegającego amortyzacji, a tylko o takich towarach jest mowa w art. 21 ust. 3 cyt. ustawy. Brak związku dokonanego zakupu z przychodami uzyskiwanymi przez Spółkę przesadzał o braku podstaw do zaliczenia poniesionego wydatku do kosztu uzyskania przychodów, również w formie odpisów amortyzacyjnych. Z tego też względu podatek naliczony przy zakupie kamery nie obniżał podatku należnego, a to na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.