I SA/Lu 177/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Małgorzata Fita Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi M. D.-F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za [...] r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania M. D. "strona", "podatniczka", "skarżąca" utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r., określającą: wysokość niezaewidencjonowanego przychodu uzyskanego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2017 r. w kwocie [...] zł; wysokość ryczałtu od niezaewidencjonowanego przychodu w kwocie [...] zł oraz wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2017 r. w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w złożonej [...] grudnia 2018 r. korekcie zeznania PIT-28 o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za rok 2017 podatniczka wykazała przychody z działalności gospodarczej prowadzonej na własne nazwisko według stawki 3% w kwocie [...] zł, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości [...] zł, kwotę należnego ryczałtu [...] zł. Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że prowadząc w 2017 r. działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży zniczy, ziemi, kwiatów, donic, plastikowych mis, suchych gąbek, podstawek, bukietów, zapalniczek oraz kompozycji własnych wykonywanych ze sztucznych kwiatów, liści i łodyg strona zaniżyła przychód poprzez niezaewidencjonowanie w ewidencji przychodów całości uzyskanego przychodu. Nierzetelnie sporządziła remanenty towarów handlowych na dzień 31 grudnia 2016 r. oraz na 31 grudnia 2017 r. Wyliczony koszt własny sprzedanych towarów był wyższy od wykazanego w ewidencji przychodu za 2017 r.. Ustalono, że niezaewidencjonowany przychód z działalności gospodarczej stanowił kwotę [...] zł. Powyższe dało podstawę do stwierdzenia, że prowadzona ewidencja przychodów była nierzetelna. Organ pierwszej instancji wskazując na art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (brzmieniu na 2017 r. Dz. U. z 2017 r. poz. 2157) "u.z.p.d.p.f." określił ryczałt od niezaewidencjonowanych przychodów w kwocie [...] zł oraz ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie [...] zł. W wyniku rozpoznania odwołania strony organ drugiej instancji na wstępie zwrócił uwagę na regulacje prawne dotyczące prowadzenia postępowania podatkowego (art. 122, art. 127, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.)). Organ odniósł się także do kwestii rzetelnego i niewadliwego prowadzenia ksiąg podatkowych w tym zakresie zaznaczył, że taki obowiązek wynika między innymi z § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. z 2014 r poz.701). Organ w oparciu o zgromadzony materiał ustalił, że w 2017 r. podatniczka dokonała zakupu towarów handlowych na łączną kwotę brutto [...] zł, a kwota ta w znaczny sposób przewyższyła wysokość przychodu wykazanego w ewidencji. Mając powyższe na uwadze oraz faktury dokumentujące zakup towarów handlowych w 2016 r. i 2017 r., dokonano sprawdzenia przedłożonych przez stronę remanentów sporządzonych na dzień 31 grudnia 2016 r. i na dzień 31 grudnia 2017 r. Stwierdzono towary handlowe, na zakup których strona nie przedłożyła dowodów źródłowych. Spisy z natury towarów handlowych oraz protokół strat za miesiąc grudzień 2017 r. sporządzone zostały w cenach netto, a w okresie objętym postępowaniem podatniczka nie była podatnikiem podatku od towarów i usług. Organ w oparciu o przedłożone do kontroli dokumenty dokonał wyliczenia kosztu własnego sprzedaży towarów handlowych w 2017 r. Uwzględnił wartości remanentów: początkowego i końcowego oraz strat za grudzień 2017 r. w kwotach brutto. Uznał, że koszt własny sprzedanych towarów handlowych wynosi [...] zł i jest wyższy od przychodu wykazanego przez stronę w prowadzonych ewidencjach sprzedaży za okres styczeń - grudzień 2017 r. o kwotę [...] zł, co oznacza, iż faktycznie stosowana marża była ujemna i wynosiła - 9,2%. Z uwagi na fakt, iż podatniczka nie dokonywała w 2017 r. sprzedaży udokumentowanej fakturami lub rachunkami nie było możliwe ustalenie wysokości marży jaką stosowała przy sprzedaży poszczególnych towarów. Wysokość wyliczonej marży pozostaje w sprzeczności z marżą deklarowaną przez stronę (30 %). W celu ustalenia faktycznie osiągniętego przychodu z działalności gospodarczej w oparciu o faktury zakupu towarów z 2017 r., remanent sporządzony na dzień 31 grudnia 2016 r., remanent sporządzony na dzień 30 grudnia 2017 r., dokonano zestawienia wybranych towarów handlowych sprzedanych w 2017 r. Łączna wartość sprzedaży tych towarów (wyrażona w cenie zakupu, bez zastosowania marży handlowej) wyniosła [...] zł i przewyższyła wartość przychodu ([...] zł) deklarowanego przez podatniczkę do opodatkowania. Zdaniem organu podatniczka ewidencjonując przychód z działalności gospodarczej w kwocie [...] zł i osiągając ujemną marżę handlową (-9,2%), jednocześnie dokonała wpłat na rachunki bankowe środków pieniężnych na poziomie [...] zł i była w stanie pokryć - niewspółmiernie wysokie w porównaniu z osiągniętym przychodem - wydatki związane z prowadzoną działalnością w kwocie [...] zł, nie uzyskując jednocześnie żadnych dochodów z dodatkowych źródeł. Dlatego organ uznał, że w 2017 r. podatniczka nie prowadziła ewidencji przychodów zgodnie ze stanem faktycznym. Odstąpił jednak od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ewidencji przychodów za okres od stycznia do grudnia 2017 r. uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, a w szczególności historią rachunków bankowych oraz pisemnym oświadczeniem pełnomocnika strony z [...] listopada 2019 r., pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Organ przyjął, iż kwotę brutto niezaewidencjonowanego przychodu w wysokości [...] zł stanowi różnica pomiędzy sumą wpłat ([...] zł) dokonanych przez podatniczkę w okresie od stycznia do listopada 2017 r. na rachunki bankowe a sumą przychodów ([...] zł) zaewidencjonowanych w ewidencji przychodu za okres od stycznia do listopada 2017 r. Odnośnie grudnia 2017 r. organ uznał, iż nie wystąpił przychód niezaewidencjonowany, ponieważ przychód ujęty w ewidencji sprzedaży w kwocie [...] zł był wyższy od wpłaty dokonanej w tym okresie na konto bankowe w kwocie [...] zł. Organ drugiej instancji wskazał także, że niezaewidencjonowanie całości uzyskanych przychodów z działalności gospodarczej a także brak ich dokumentowania uniemożliwił ustalenie konkretnej czynności sprzedaży, w związku z którą nastąpiło przekroczenia wartości sprzedaży w kwocie [...] zł. W dniu 2 listopada 2017 r. podatniczka wpłaciła na rachunek bankowy kwotę [...] zł, a wcześniejsze wpłaty były dokonane 3 października 2017 r. ([...] zł) i 9 października 2017 r. ([...] zł). Zatem wpłata ta dotyczyła przychodów uzyskanych po 9 października 2017 r. i nie mogła stanowić przychodu uzyskanego z jednej transakcji, dlatego uznał, iż w tym dniu przekroczyła próg [...] zł. W konsekwencji kwota nieopodatkowanej podatkiem VAT sprzedaży w listopadzie 2017 r. wyniosła brutto [...] zł (przychód za I-XI 2017 r. [...] zł – [...]), podatek od towarów i usług według stawki 23% wyniósł [...] zł, wartość netto [...] zł. Przychód niezaewidencjonowany za listopad 2017 r. stanowił kwotę netto [...] zł, co w ocenie organu odwoławczego było z korzyścią dla strony ponieważ uznano, że wyliczony podatek VAT w kwocie [...] zł w całości pomniejsza jedynie niezaewidencjonowany w listopadzie 2017 r. przychód brutto w kwocie [...] zł. Organ uznał, iż podatniczka osiągnęła niezaewidencjonowany przychód w kwocie netto [...] zł. Organ uznał za prawidłowe określenie podatniczce wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od niezaewidencjonowanej w 2017 r. wartości przychodu w kwocie [...] zł ([...] zł x 15%). Mając nadto na uwadze, iż w listopadzie 2017 r. strona utraciła zwolnienie w podatku od towarów i usług, przychód wykazany w ewidencji sprzedaży za grudzień 2017 r. pomniejszono również o należny podatek od towarów i usług ([...] zł x 18,70% = [...] zł [...] zł - podatek VAT, [...] zł – [...] zł = [...] zł - przychód netto). Zaewidencjonowany z tytułu prowadzonej działalności przychód netto zdaniem organu stanowi kwotę [...] zł ([...] zł), a wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego wynosi [...] zł. Na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została złożona skarga, w treści której podatniczka stwierdziła jedynie, iż jest ono niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2021 r. skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne zebranie i przeprowadzenie dowodów, w tym zwłaszcza poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Następnie, w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2021 r. skarżąca zanegowała ustalenia organów podatkowych wskazujące na niezaewidencjonowanie przychodu w 2017 r. w kwocie [...] zł. Jej zdaniem kwota ta nie stanowiła "obrotu" w jej "niewielkim przedsiębiorstwie", a jedynie sumę wpłat jakich dokonywała wraz z mężem na jej prywatny rachunek. Małżonkowie dokonywali tych czynności wyłącznie z uwagi na zajęcie rachunków bankowych męża skarżącej. Stanowiły one jego opodatkowane dochody, następnie rozdysponowane do kontrahentów. Skarżąca podniosła, że organ pominął jej twierdzenia odnośnie wymienionych operacji bankowych, co doprowadziło do podwójnego opodatkowania dochodów męża. Nie zgodziła się także z twierdzeniem, że ukrywała i nie ewidencjonowała przychodu. Jej zdaniem należało skonfrontować stan remanentów w jej przedsiębiorstwie w spornym okresie z ustalonym przez organ poziomem zakupów (kosztów) oraz zaewidencjonowanym przychodem. Podkreśliła, że remanenty robione były w kwotach netto, a stany końcowe w kwotach brutto. Powyższe jej zdaniem prowadzi do wniosku, że zakupiony w 2017 r. towar nie został w tym roku sprzedany, a wnioski wyprowadzone przez organ nie znajdują odzwierciedlenia w poziomie dokonanych przez nią zakupów. Poziom przychodu przyjęty przez organ winien, być poprzedzony postępowaniem z nieujawnionych źródeł, bowiem nie byłaby w stanie takiego przechodu osiągnąć, przy zakupach towarów na kwoty przyjęte przez organ. Zdaniem skarżącej organ nie poczynił ustaleń odnośnie jej możliwości finansowych w badanym okresie, a dotyczących sprzedaży nieruchomości, zaciągniętego kredytu hipotecznego i poczynionych z tego tytułu oszczędności). Odpowiadając na powyższe stanowisko, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 r. organ podatkowy podniósł, że skarżąca zarówno w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji jak i w skardze nie sformułowała konkretnych zarzutów a jedynie negowała jego ustalenia faktyczne. Dopiero w powyższym piśmie sformułowała zarzuty, które jednak nie znajdują oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Odnośnie twierdzeń, że wpłacone środki pochodziły zarówno z przychodów skarżącej jak i jej męża organ wskazał, iż wpłat J. F. w łącznej wysokości [...] zł w 2017 r. nie uwzględniono w zestawieniu wpłat na rachunek skarżącej przyjętych przez organ. Ustalono, iż z jednego rachunku bankowego skarżącej zasilany był inny należący zarówno do niej jak i do jej męża. Na ten rachunek dokonano także w badanym okresie wpłat (we wpłatomacie) na kwotę [...] zł, a karta przy użyciu której środki były wpłacone wydana została na skarżącą. Odnośnie stanów remanentowych organ wskazał, że wykazano tam towary na które nie przedłożono dokumentów źródłowych. Zdaniem organu skarżąca ewidencjonując w 2017 r. przychód z działalności gospodarczej (będący jej jedynym źródłem dochodu) w kwocie [...] zł i osiągając ujemną marżę handlową, dokonała jednocześnie wpłat na rachunki bankowe środków pieniężnych na poziomie [...] zł i była w stanie pokryć niewspółmiernie wysokie wydatki związane z prowadzoną działalnością w kwocie [...] zł. Organ wskazał, że twierdzenia skarżącej odnośnie jej sytuacji finansowej w 2017 r. są gołosłowne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i praktyką bankową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała decyzja w której organ podatkowy określił skarżącej wysokość niezaewidencjonowanego przychodu uzyskanego z tytułu prowadzonej w 2017 r. działalności gospodarczej której przedmiot stanowiła sprzedaż zniczy, ziemi, kwiatów, donic, plastikowych mis, suchych gąbek, podstawek, bukietów, zapalniczek oraz kompozycji własnych wykonywanych ze sztucznych kwiatów, liści i łodyg, opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Organ określił także wysokość ryczałtu od niezaewidencjonowanego przychodu i wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. U podstaw decyzji organu leżały ustalenia dotyczące zaniżenia przychodu poprzez niezaewidencjonowanie dochodu w całości. Organ uznał, że skarżąca nierzetelnie sporządzała remanenty towarów handlowych, a wyliczone przez nią koszty własne sprzedanych towarów były wyższe od wykazanych w ewidencji. W skardze skarżąca nie precyzowała zarzutów, zarzucała jedynie niezgodność powyższej decyzji z prawem. Natomiast w piśmie procesowym złożonym już na etapie postępowania sądowego, zarzuciła, że organ podatkowy opadł swoje ustalenia wyłącznie na sumie wpłat w 2017 r. na jej prywatne konto bankowe, które jej zdaniem pochodziły wyłącznie z opodatkowanych dochodów męża oraz z "oszczędności" poczynionych po zaciągnięciu kredytu hipotecznego. Zdaniem sądu stanowisko organu należało uznać za prawidłowe, znajdujące pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, zebranym i ocenionym stosownie do art. 121 § 1, art. 122, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. W niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo uznał, iż prowadzona przez skarżącą ewidencja była nierzetelna. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 193 O.p. księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów (§ 1). Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (§ 2). Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. Organ podatkowy nie uznaje za dowód ksiąg prowadzonych nierzetelnie lub w sposób wadliwy (§ 4). Zatem dla oceny czy księga jest rzetelna decydujące znaczenie ma to, czy w oparciu o zapisy w niej dokonane można ustalić prawidłową podstawę opodatkowania, a więc czy zawiera zapisy dotyczące wszystkich zdarzeń podatkowych mających wpływ na ustalenie tej podstawy. Wykazana rozbieżność pomiędzy treścią zapisów księgi a stanem rzeczywistym uniemożliwia ustalenie właściwej podstawy opodatkowania i stanowi przesłankę do uznania ksiąg podatkowych za nierzetelne. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu, że nierzetelnie prowadzona przez skarżącą dokumentacja podatkowa, nie spełniła wymogów z § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie prowadzenia ewidencji przychodów i wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. z 2014 r poz.701). Stanowisko to organ poprzedził następującymi ustaleniami. Celem sprawdzenia prawidłowości i rzetelności prowadzonej ewidencji zwrócił się do kontrahentów z prośbą o przesłanie wystawionych na rzecz skarżącą w 2017 r. faktur dokumentujących zakup towarów handlowych. Ustalono, że dokonała ona zakupu na łączną kwotę brutto [...] zł, a kwota ta w znaczny sposób przewyższała wysokość przychodu wykazanego w ewidencji. W przedłożonych remanentach wykazała towary handlowe, na zakup których nie przedstawiła dowodów źródłowych. Nadto spisy z natury towarów handlowych oraz protokół strat za miesiąc grudzień 2017 r. rozporządziła w cenach netto, nie będąc jednocześnie podatnikiem podatku od towarów i usług, czym naruszyła art. 20 ust. 3 u.z.p.d.p.f. Zgodnie z wymienionym przepisem podatnik wycenia towary i inne składniki majątku objęte spisem z natury według cen zakupu albo według cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu, jeżeli są one niższe od cen zakupu, a także gdy nie jest możliwe ustalenie ceny zakupu. Przez cenę zakupu rozumie się cenę, jaką nabywca płaci za zakupione składniki majątku, pomniejszoną o podatek od towarów i usług, podlegający odliczeniu zgodnie z odrębnymi przepisami (...). Organ prawidłowo ustalił także numery rachunków bankowych, z których dokonywane były opłaty związane z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą oraz te widniejące na jej nazwisko, lub w których była współwłaścicielem lub pełnomocnikiem tj. nr rachunku [...]. W zestawieniu organu z korzyścią dla podatniczki nie uwzględniono wpłat dokonanych przez jej męża na rachunek bankowy nr [...] w łącznej kwocie [...] zł. Ustalono także, iż z rachunku nr [...] zasilany był rachunek [...] będący własnością skarżącej oraz jej męża. Na ostatni z wymienionych rachunków dokonano także wpłat gotówkowych na kwotę łączną [...] zł. Organ podatkowy prawidłowo ustalił, że skarżąca ewidencjonując w 2017 r. przychód z działalności gospodarczej - będącej jej jedynym źródłem dochodów - w kwocie [...] zł i osiągając ujemną marżę handlową, dokonała jednocześnie wpłat na wskazane rachunki bankowe środków pieniężnych na poziomie [...] zł i była w stanie pokryć wydatki związane z prowadzoną działalnością w kwocie [...] zł. Zdaniem Sądu powyższe stanowiło zasadną podstawę do uznania, że ewidencja przychodów skarżącej za 2017 r. prowadzona była niezgodnie ze stanem faktycznym, co dało podstawę do zastosowania art. 193 O.p. Mając na uwadze art. 23 § 2 O.p. organ podatkowy prawidłowo odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ewidencji przychodów za okres od stycznia do grudnia 2017 r. uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, a w szczególności historią wymienionych wyżej rachunków bankowych oraz pisemnym oświadczeniem pełnomocnika skarżącej z dnia [...] listopada 2019 r. (w którym wskazał, że wpłaty na rachunki pochodziły ze środków z prowadzonej działalności gospodarczej skarżącej oraz jej męża) pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Zasadnym było zatem przyjęcie przez organ podatkowy, iż kwotę brutto niezaewidencjonowanego przychodu w wysokości [...] zł stanowiła różnica pomiędzy sumą wpłat na rachunki bankowe ([...] zł) dokonanych przez skarżącą w okresie od stycznia do listopada 2017 r, a sumą przychodów ([...] zł) zaewidencjonowanych w ewidencji przychodu za okres od stycznia do listopada 2017 r. Organ słusznie uznał, że w grudniu 2017 r. nie wystąpił przychód niezaewidencjonowany, gdyż przychód ujęty w ewidencji sprzedaży w kwocie [...] zł był wyższy od wpłaty dokonanej na konto bankowe w kwocie [...] zł. Kolejno należy zgodzić się z organem, iż niezaewidencjonowanie przez skarżącą całości uzyskanych przychodów z działalności gospodarczej oraz brak ich dokumentowania uniemożliwił mu ustalenie konkretnej czynności sprzedaży, w związku z którą nastąpiło przekroczenia wartości sprzedaży w kwocie [...] zł o której mowa w art. 113 ust. 1 i ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług mając na uwadze także art. 6 ust. 1 u. z p.d.f. i art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz.1426 ze zm.). Organy prawidłowo przyjął, że nastąpiło to w dniu [...] listopada 2017 r.,tj.: w ostatnim dniu prowadzenia sprzedaży, z której mogły pochodzić środki pieniężne będące przedmiotem wpłaty dokonanej w tym dniu ( w kwocie [...] zł). Nadto jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji przychód niezaewidencjonowany za miesiąc listopad 2017 r. stanowił kwotę netto [...] zł, i kwotę tę przyjęto z korzyścią dla skarżącej ponieważ uznano, że wyliczony podatek VAT w kwocie [...] zł w całości pomniejsza jedynie niezaewidencjonowany w miesiącu listopadzie 2017 r. przychód brutto w kwocie [...] zł. Zatem zasadnie przyjęto, że skarżąca osiągnęła w 2017 r. niezaewidencjonowany przychód w kwocie netto [...] zł. Zgodnie z art. 17 u.z.p.d.p.f. w przypadku nieprowadzenia ewidencji lub prowadzenia jej niezgodnie z warunkami wymaganymi do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, a także w przypadku stwierdzenia istnienia związków gospodarczych podatnika, o których mowa w art. 25 ustawy o podatku dochodowym, organ podatkowy określi wartość niezewidencjonowanego przychodu, w tym również w formie oszacowania, i określi od tej kwoty ryczałt zgodnie z ust. 2. (ust. 1). Ryczałt, o którym mowa w ust. 1, stanowi pięciokrotność stawek, o których mowa w art. 12, które byłyby zastosowane do przychodu w przypadku jego ewidencjonowania; ryczałt ten nie może być wyższy niż 75% przychodu, o którym mowa w ust. 1. (ust. 2). Działając w oparciu o powyższą regulację organ podatkowy prawidłowo określił skarżącej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od niezaewidencjonowanej wartości przychodu w kwocie [...] zł ([...] zł x 15%). Mając na uwadze, iż skarżąca w miesiącu listopadzie 2017 r. utraciła zwolnienie w podatku od towarów i usług, przychód wykazany w ewidencji sprzedaży za miesiąc grudzień 2017 r. pomniejszono również o należny podatek od towarów i usług Zdaniem Sądu organ podatkowy stwierdzając nierzetelność prowadzonej przez skarżącą w 2017 r. ewidencji przychodów, dysponował wystarczającym materiałem dowodowym stanowiącym podstawę do ustalenia wysokości osiągniętych przychodów w wyniku czego prawidłowo dokonał ustalenia kwoty należnego ryczałtu od tych przychodów, a wyprowadzone z ustaleń faktycznych wnioski należało uznać za logiczne i spójne. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2021 r. skarżąca sformułowała kolejne zarzuty do zaskarżonej decyzji. Kwestionując ustalenia organu dotyczące niezaewidencjonowania przez nią przychodu w kwocie [...] zł. argumentowała, że kwota ta stanowi jedynie sumę wpłat jakich dokonywała wraz z mężem na jej prywatny rachunek, wyłącznie z uwagi na zajęcie jego rachunków bankowych, a wpłaty te stanowiły jedynie jego opodatkowane dochody, następnie rozdysponowane do kontrahentów. Zdaniem skarżącej uznanie tych wpłat za jej przychód doprowadziło do ich podwójnego opodatkowania. Podniosła także, że zakupiony przez nią w 2017 r. towar nie został w tym roku sprzedany. Zarzuciła także, że organ nie dokonał ustaleń odnośnie jej możliwości finansowych w badanym okresie, a dotyczących sprzedaży nieruchomości, zaciągniętego kredytu hipotecznego i poczynionych z tego tytułu oszczędności. Jak wynika z akt sprawy powyższa argumentacja nie była prezentowana na etapie postępowania przed organami podatkowymi. Jednak zdaniem Sądu, zarzuty te nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem należało uznać je za nielogiczne i nieznajdujące oparcia zarówno w zgromadzonych przez organ dowodach jak i dowodach wskazach przez stronę. Sprowadzają się one jedynie do polemiki z argumentacją organu. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ przyjął sumę wpłat na wskazane rachunki bankowe z pominięciem kwoty [...] zł wpłaconej przez jej męża. Przyjął zatem z korzyścią dla skarżącej wpłaty w łącznej wysokości [...] zł (minus kwota [...] zł stanowiąca przychody ewidencjonowane) tj. [...] zł. Nadto odnośnie stanów remanentowych organ wskazał, że wykazano tam towary, na które nie przedłożono dokumentów źródłowych. Skarżąca ewidencjonując przychód z działalności gospodarczej w kwocie [...] zł i osiągając ujemną marżę handlową, dokonała jednocześnie wpłat na rachunki bankowe środków pieniężnych na poziomie [...] zł i była w stanie pokryć niewspółmiernie wysokie wydatki związane z prowadzoną działalnością w kwocie [...] zł. Nadto zarzuty dotyczące braku oceny sytuacji finansowej skarżącej – braku uwzględnienia sprzedaży nieruchomości, zaciągnięcia kredytu hipotecznego i poczynionych z tego tytułu oszczędności, także należy ocenić jako bezzasadne. Gdyby nawet przyjąć, że skarżąca osiągnęła dochód ze sprzedaży nieruchomości, który jej zdaniem wpłynął na jej sytuację finansową korzystnie to trudno sobie wyobrazić, że z tytułu owej sprzedaży nieruchomości w 2017r. dokonywałaby jedynie wpłat opiewających na kilka lub kilkanaście tysięcy złotych w skali roku. Skarżąca zarzucając nie wskazała, które konkretnie wpłaty dotyczyły którego źródła dochodu. Wątpliwe są także twierdzenia odnośnie oszczędności poczynionych w związku z zaciągniętym kredytem hipotecznym, gdyż kredyty hipoteczne udzielane są przez banki na konkretny cel i w konkretnej kwocie. Są to pożyczki oprocentowane i z tytułu zaciągnięcia takiego kredytu kredytobiorca ponosi także koszty. Zatem nielogicznym byłoby zaciągnięcie kredytu w celu poczynienia oszczędności, bowiem kwota do spłaty przewyższa zawsze kwotę udzielonego kredytu. Żadne oszczędności z tego tytułu nie powstają. Reasumując zdaniem Sądu postępowanie podatkowe przeprowadzone w niniejszej sprawie zostało z zachowaniem wszelkich zasad określonych w Ordynacji podatkowej. Zgromadzono materiał dowodowy dający podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych koniecznych dla rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, a oparta na tym materiale ocena została dokonana zgodnie z zasadami zawartymi w art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Wyprowadzone przez organ wnioski należy ocenić jako zgodne są z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co też zostało odzwierciedlone w prawidłowo uzasadnionym rozstrzygnięciu podatkowym. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na postawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skargę oddalił.