I SA/Lu 212/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. p o s t a n a w i a - zawiesić z urzędu postępowanie w sprawie do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego w sprawie C-307/16 przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. w sprawie sygn. akt I FSK 1398/14. P. spółka z o.o. z siedzibą w Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2014r. Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), m.in. art. 126 ust. 1, art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 127 ust. 4 pkt 1 i 4, ust. 6. Organ przyjął, że spółka nie spełniła warunku, o którym mowa w art. 127 ust. 6 ustawy, to jest nie osiągnęła obrotu powyżej 400.000 zł za poprzedni rok podatkowy, gdyż w tym okresie nie prowadziła jeszcze działalności gospodarczej. Jest to warunek o charakterze materialnym, zatem jego niespełnienie spowodowało, że spółka w całym 2014 roku nie była uprawniona jako sprzedawca do dokonywania zwrotu podatku podróżnym w sposób bezpośredni, to zaś spowodowało, iż spółka w omawianym roku nie była uprawniona do stosowania stawki 0% w odniesieniu do transakcji sprzedaży towarów handlowych udokumentowanych paragonami fiskalnymi oraz wystawionymi do nich imiennymi dokumentami TAX-FREE. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że postanowieniem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt. I FSK 1398/14, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: TSUE) następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy art. 146 ust. 1 lit. b), art. 147 oraz art. 131 i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE 2006r. Nr L 347, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniom krajowym wyłączającym zastosowanie zwolnienia w stosunku do podatnika, który nie spełnia warunku osiągnięcia odpowiedniego pułapu obrotów za poprzedni rok podatkowy, jak również nie posiada zawartej umowy z podmiotem uprawnionym do zwrotu podatku podróżnym?" Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Należy wskazać, że przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być więc istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 941/12, (zamieszczone w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niniejsza sprawa dotyczy spełniania warunku osiągnięcia obrotów za poprzedni rok podatkowy w kwocie 400.000 zł, uprawniającego do zwrotu podatku VAT podróżnym, a brak tych obrotów jest niesporną częścią stanu faktycznego sprawy. Sąd zawieszając postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE pytania prejudycjalnego w sprawie C-307/16 uznał, że odpowiedź na postawione TSUE pytanie prejudycjalne będzie miała wpływ na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Z tych też względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.