I SA/Lu 263/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania A. G. P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] określającą kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2011 r. A. G. P. z Z. działając we własnym imieniu na rzecz firmy L. C. Sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Chin towary opisane jako: kurtki męskie wykonane z tkaniny syntetycznej (100 % poliester), z kapturem, podszewką, kieszeniami zewnętrznymi oraz zapięciem na suwak, kurtki damskie wykonane z tkaniny syntetycznej (100 % poliester), z kapturem, podszewką, kieszeniami zewnętrznymi oraz zapięciem na suwak. W dniu [...] października 2011 r. przedstawiciel pośredni złożył uzupełniające zgłoszenie celne SAD Nr [...]. Przeprowadzona kontrola zgłoszenia celnego wykazała, że wartość importowanego towaru zadeklarowana w w/w zgłoszeniu celnym rażąco odbiega od wartości podobnych towarów sprowadzanych na obszar celny Wspólnoty w zbliżonym czasie. Organ celny dokonał analizy danych zawartych w ogólnopolskiej bazie danych "Alina" a następnie, decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł. W tym samym dniu organ I instancji wydał decyzję, w której określił podatek od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego towaru. Od powyższych decyzji strona odwołała się, co doprowadziło do uchylenia obu tych decyzji przez Dyrektora Izby Celnej. Po przeprowadzeniu postępowania celnego w dniu [...] wydano decyzję, w której wartość celną towaru ustalono na kwotę [...] zł oraz retrospektywnie zaksięgowano kwotę długu celnego w wysokości [...] zł, co poprowadziło do tego, iż konieczne stało się określenie również podatku od towarów w prawidłowej wysokości (decyzja również z [...]). Firma A. ponownie odwołała się od obu ww. decyzji. Decyzji dotyczącej określenia podatku VAT zarzucała nieprawidłowości proceduralne dotyczące wszczęcia postępowania podatkowego oraz pominięcie przez organy celne, w ramach prowadzonego postepowania celnego, gwarancji generalnej. Zdaniem strony Naczelnik Urzędu Celnego bezpodstawnie zakwestionował wartość transakcyjną. Do akt sprawy zostały dołączone dokumenty potwierdzające cenę wynikającą z faktury. Organ ustalił wartość celną importowanego towaru według własnego uznania. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący wniósł o dopuszczenie w sprawie wskazanych przez siebie dowodów. W toku postępowania odwoławczego skarżący podnosił, że organ celny bezpodstawnie odrzucił materiał porównawczy wynikający ze zgłoszenia celnego z dnia [...].09.2011 r. Jest to towar identyczny z towarem będącym przedmiotem importu według przedmiotowego zgłoszenia celnego. Jego odrzucenie stanowi naruszenie przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wniósł o dopuszczenie dowodów w postaci niemieckich zgłoszeń celnych. Decyzję określającą niezaksięgowaną kwotę wynikającą z długu celnego Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzją z [...]. Decyzją z tego samego dnia organ odwoławczy utrzymał również w mocy decyzję określającą kwotę podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności odwołał się do pojęcia obowiązku podatkowego oraz pojęcia zobowiązania podatkowego wynikającego z tego obowiązku. Wskazał, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Organ powołał się na art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2011, nr 177, poz. 1054 ze zm.- u.p.t.u.), zgodnie z którym obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Nadmienił przy tym, że w myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła, albo cło na towar zostało zawieszone w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. Dalej organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 29 ust. 13 u.p.t.u., podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Zgodnie z art. 29 ust. 15 u.p.t.u., podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Obowiązkiem importera jest obliczenie i wykazanie w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek (art. 33 ust. 1 ww. ustawy). Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Organ następnie powołał się na okoliczność, że Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] zatem prawną konsekwencją decyzji celnej było określenie kwoty podatku od towarów i usług z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania nowej wartości celnej towaru. Zmiana w zakresie ustalenia właściwej wartości celnej sprowadzonych kurtek skutkowała zmianą kwoty długu celnego, a to w konsekwencji wpłynęło na wysokość podatku związanego z importem tego towaru. Nawiązując do treści odwołania Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że nie podziela poglądu, iż postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług powinno być wydane dopiero po skutecznym doręczeniu postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie długu celnego. Przepis art. 33 ust. 2 u.p.t.u. wskazuje, że zasadą jest wydawanie dwóch odrębnych decyzji: jednej dotyczącej kwoty należności celnych i drugiej dotyczącej kwoty podatku. Przepis ten daje także organowi celnemu możliwość orzekania w jednej decyzji o należnościach celnych i podatkowych, co a contrario oznacza, że organ ten ma także inną możliwość, tj. uprawnienie do orzekania o tych przedmiotach w odrębnych decyzjach. Skoro zarówno zobowiązanie w zakresie długu celnego i podatków powstają z mocy prawa w jednym czasie, a jedynie ich wysokość może być w późniejszym czasie korygowana, to organ celny będąc równocześnie organem podatkowym może w jednym i tym samym czasie, albo w różnym, zobowiązania te określać. Analogicznie organ celny może w tym samym czasie wydać dwa odrębne postanowieni o wszczęciu postępowania, jedno dotyczące długu celnego, drugie podatku. Organ I instancji w tym samym dniu wydał dwa postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie celnej i podatkowej. Również w tym samym terminie postanowienia zostały doręczone stronom postępowania: w dniu [...] maca 2013 r. A. G. P., [...] marca 2013 r. firmie L. C. Sp. z o.o. (w trybie zastępczym zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej). Wobec powyższego wydanie w tym samym terminie postanowień w sprawie celnej i podatkowej i ich doręczenie w tym samym czasie nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. Nie ma więc żadnych racjonalnych i prawnych przesłanek by uznać takie postępowanie za wadliwe. Organ podał również, że z uwagi na to, iż strony postępowania (spółka L. C. i A. "P." G. P.) nie złożyły zabezpieczenia, o które były wzywane oraz odmówiły złożenia oświadczenia na druku ORD-HZ o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej oraz rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, dlatego w stosunku do niniejszego zgłoszenia celnego, na podstawie art. 61 ustawy Prawo celne i art. 33 Ordynacji podatkowej została wydana decyzja zabezpieczająca z dnia [...]. Również w kontekście odwołania i dodatkowych pism strony organ wyjaśnił, że nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest określenie podatku od towarów i usług, fakt niezrealizowania zabezpieczenia generalnego w przedmiocie długu celnego czy też podnoszone okoliczności dotyczące: decyzji zabezpieczających, opisywanie spotkania organów celnych z przedsiębiorcami jakie miało miejsce w T. L., tryb postępowania Naczelnika Urzędu Celnego w przypadku dokonywania zwrotu zajętych kwot na poczet należności celnych i porównywanie działania organu celnego do działania Naczelnika Urzędu Skarbowego. Nie dotyczą one rozstrzygnięcia objętego przedmiotową decyzją i wykraczają poza zakres przedmiotowego postępowania odwoławczego. Wbrew argumentacji strony, nie doszło też do naruszenia art. 171 a § 3 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zgodnie z którym w aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy. Metryka w sprawie niniejszej była prowadzona, strona miała możliwość zapoznania się z nią. Decyzja organu I instancji została prawidłowo adresowana na A. P. G. P. Widnieje ona w polu 14 dokumentu SAD (zgłaszający/przedstawiciel) i zgodnie z polem 54 dokumentu SAD - kartę 8 zgłoszenia celnego odebrał Agent celny A. P. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się upoważnienie do działania w formie przedstawicielstwa pośredniego, z którego wynika, że firma L. C. Sp. z o.o. upoważniła A. "P. " G. P. ul. M. K. z Z., do czynności związanych z dokonywaniem obrotu towarowego z zagranicą. W ramach działalności gospodarczej firmy "P." G. P. powołana została Agencja Celna obsługująca podmioty gospodarcze dokonujące obrotu towarowego z krajami trzecimi. Z powyższego wynika więc niewątpliwie, że adresatem decyzji organu celnego winna być również Agencja Celna jako przedstawiciel pośredni importera. Również w kontekście argumentacji strony organ wyjaśnił, że na podstawie regulaminu organizacyjnego Izby Dyrektor Izby Celnej był upoważniony do wystąpienia do chińskich organów celnych z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji świadectwa pochodzenia. Wbrew twierdzeniom strony w ocenie organu nie doszło także do naruszenia przepisów wynikających z art. 139, art. 140 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie organ celny postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów według w/w zgłoszenia celnego. Stronami niniejszego postępowania jest: L. C. Sp. z o.o. z B. B. i A. "P." G. P. z Z. Przedmiotowe postanowienie A. G. P. odebrała w dniu [...] marca 2013 r., natomiast korespondencja skierowana do firmy L. C. Sp. z o.o. została zwrócona przez pocztę, w związku z czym Naczelnik Urzędu Celnego podjął szereg działań mających na celu ustalenie adresu prowadzenia działalności gospodarczej. Z uzyskanych informacji wynika, że siedziba firmy znajduje się w B. B., ul. K. Adres ten jest zgodny z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wobec powyższych okoliczności organ celny uznał, iż doręczenie przedmiotowego postanowienia o wszczęciu postępowania firmie L. C. Sp. z o.o. nastąpiło w trybie zastępczym określonym w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej w dniu [...].03.2013 r. Zgodnie z art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej - datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. Tak więc o skutecznym wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu (poza przypadkami przewidzianymi wart. 165 § 5 Ordynacji podatkowej) można zatem mówić dopiero z chwilą wydania postanowienia i doręczenia go stronie. Dopiero po skutecznym wszczęciu postępowania podatkowego organ podatkowy może przeprowadzić postępowanie wszczęte z urzędu. Postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu należy doręczyć wszystkim stronom postępowania w rozumieniu art. 133 Ordynacji podatkowej. Postępowanie podatkowe zostało wszczęte z dniem [...] bo dopiero wtedy zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone wszystkim stronom postępowania. Od tej wiec daty biegł termin załatwienia przedmiotowej sprawy, którą niewątpliwie można zaliczyć do spraw szczególnie skomplikowanych. Oznacza to, że w myśl art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej - Naczelnik Urzędu Celnego powinien w terminie do dnia [...] maja 2013 r. wydać w przedmiotowej sprawie decyzję. Organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] zatem w przewidzianym ustawowo terminie. Za niezasadne organ uznał też zarzuty dotyczące naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 125, 180, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej., gdyż – w jego ocenie – postępowanie prowadzone było z poszanowaniem zasad w nich wymienionych. Zwrócił przy tym uwagę część zarzutów skarżącego dotyczy postępowania celnego, zatem w sprawie podatkowej organy celne nie mogą rozpatrywać argumentów strony dotyczących postępowania celnego. Organ zwrócił też uwagę na związanie rozstrzygnięciem, jakie zapadło w przedmiocie wartości celnej, która jest elementem podstawy opodatkowania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyraził pogląd, że w przypadku gdy dług celny został określony decyzją organu celnego, to dopóki ta decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, pozycja PCN, czy cło nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. P. A. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie - przepisów Ordynacji podatkowej: art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191; - przepisów prawa materialnego: art. 29 ust. 13 i ust. 15 u.p.t.u. w związku z naruszeniem art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Na wstępie uzasadnienia skargi skarżący wyjaśnił, że skoro zaskarżona w sprawie decyzja jest jedynie prawną konsekwencją decyzji w zakresie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego, to cała jego argumentacja opiera się z tego powodu na zarzutach dotyczących decyzji w sprawie długu celnego. Skarżący podnosił zatem, iż organ celny bez żadnego uzasadnienia zakwestionował dokumenty importowe tylko na podstawie tego, że zawierają one inne dane dotyczące wartości transakcyjnej niż dane wynikające z porównania towarów podobnych, przywożonych w tym samym okresie i w tych samych ilościach. Skarżący nie wie w oparciu o jakie podstawy prawne przyjął poziom cen akceptowalnych dla organu, w oderwaniu wartości transakcyjnej towaru. Organ celny bezpodstawnie nie dał wiary dokumentom i oświadczeniom wskazującym na to, przedmiotem importu było niepełnowartościowe kurtki, przyjmując, że były to towary pełnowartościowe. Jakość towaru wynika z twierdzeń A. S. a organ nie przedstawiając żadnego dowodu przeciwnego dowodom strony dowolnie uznał, że towar jest pełnowartościowy. Zastrzeżenia budzi sposób w jaki organ celny potraktował informację nadesłaną od niemieckich organów celnych i chińskich władz celnych. Pismo władz celnych innego państwa nie ma mocy dowodowej przysługującej dokumentom urzędowym zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej. Nadesłany dokument nie zawiera oświadczenia niemieckiego organu celnego, zostały jedynie przekazane dokumenty, jakie złożyła agencja celna z Hamburga. Nie ma żadnych informacji jaka wartość celna była zadeklarowana i czy zabezpieczenie dotyczyło tej wartość czy może było wynikiem oczywistego błędu. Podobnie należy ocenić dokument chiński władz, który z punktu widzenia niniejszej sprawy w żaden sposób nie odnosi się do wartości celnej towarów i w żaden sposób jej nie podważa. Potwierdza prawdziwość certyfikatu pochodzenia ale zaprzecza, że dokument został wystawiony przez eksportera. W ocenie skarżącego organ celny nie miał żadnych podstaw do formułowania wątpliwości co do wartości celnej importowanego towaru, gdyż importer dostarczył organom wiarygodne dowody potwierdzające wartość celną towaru. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r. tutejszy Sąd zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zawisłej przed tutejszym sądem o sygn. III SA/Lu 911/13, w której przedmiotem kontroli była decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] w przedmiocie określenia długu celnego. Postanowieniem z dnia 2 marca 2017 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa i jako taka jest prawidłowa. Przede wszystkim wartość celna i wysokość cła wynikały z decyzji organu celnego. W sprawie sygn. III SA/Lu 911/13 wyrokiem z dnia 23 października 2014 r. skarga spółki na ostateczne rozstrzygnięcie organu celnego została oddalona, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. I GSK 502/15 oddalił skargę kasacyjną podatnika od tego wyroku. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że ostateczna i prawomocna decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie wysokości wartości celnej i cła, wpisanych w konstrukcję opodatkowania VAT z tytułu importu (por. sprawy sygn.: I FSK 2042/08, I FSK 182/06, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście treści uzasadnienia skargi należy wyjaśnić skarżącej, że ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy. Są one wprawdzie ze sobą powiązane i mogą być objęte jedną decyzją (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT), niemniej każda z nich ma inny przedmiot, oparta jest na innej podstawie prawnej. Decyzja w sprawie należności celnych ma dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (importera), jak i przedmiotowej opodatkowania VAT z tytułu importu (wartości celnej, cła). Do czasu, gdy decyzja organu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej okoliczności, istotne dla wymiaru zobowiązania podatkowego, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Wykluczona jest więc w postępowaniu podatkowym - odrębnym od celnego - ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła. Wobec tego, wbrew wywodom skarżącego, organ podatkowy nie ustala raz jeszcze wartości celnej i cła z tytułu importu towaru, tylko przyjmuje te wielkości zgodnie z decyzją organu celnego. Dlatego, co do zasady, organ podatkowy nie mógł naruszyć regulacji Wspólnotowego Kodeksu Celnego, do których strona nawiązuje w skardze, gdyż nie stosował tych przepisów. W tych okolicznościach zarzuty skargi, które dotyczącą w istocie decyzji określającej wysokość długu celnego (strona polemizuje ze sposobem i z ostateczną przyjętą wartością długu celnego), jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy, nie mogły zostać uwzględnione. Natomiast w kontrolowanym postępowaniu podatkowym organ prawidłowo zastosował art. 33 ust. 2 u.p.t.u., który mówi o tym, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dalej, w myśl art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zgodnie zaś z treścią art. 29 ust. 13 u.p.t.u. podstawą opodatkowania tym podatkiem jest wartość celna powiększona o należne cło. W przypadku kiedy przedmiotem importu jest towar akcyzowy, podstawą opodatkowania VAT jest wartość celna powiększona o należne cło oraz o należny podatek akcyzowy. Podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług, o ile elementy te nie zostały do niej włączone, obejmuje: prowizję, opakowanie, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione, albo będą poniesione od pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju, przy czym przez pierwsze przeznaczenie w kraju należy rozumieć miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego importowane są towary (art. 29 ust. 15 u.p.t.u.). Do obliczenia kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług organ zastosował stawkę tego podatku w wysokości 5%, powołując się na rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wykazów towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz.U. z 2011 Nr 293 poz. 1727). Przyjęta stawka opodatkowania nie była kwestionowana przez skarżącego. W świetle powyższego, skoro decyzja organu celnego spowodowała zwiększenie wartości celnej i cła, w stosunku do zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym, niewątpliwie stosownemu zwiększeniu uległa podstawa opodatkowania VAT i w następstwie wysokość tego podatku. Wartość celna i cło, do których nawiązuje ustawa o VAT w przytoczonych wyżej unormowaniach, wyznaczających opodatkowanie z tytułu importu towarów, są pojęciami zdefiniowanymi w prawie celnym. W tym stanie sprawy kontrolowana decyzja organu podatkowego była wyłącznie konsekwencją decyzji organu celnego. Dlatego nie są uzasadnione zarzuty spółki dotyczące naruszenia zasad postępowania podatkowego, sposobu gromadzenia i oceny dowodów. Organ podatkowy nie prowadził własnych ustaleń odnośnie wysokości wartości celnej i cła, ale miał obowiązek przyjąć te wielkości zgodnie z prawomocną i ostateczną decyzją organu celnego, co też w pełni prawidłowo uczynił. Dla potrzeb określenia prawidłowej wysokości zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług z tytułu importu organ w istocie był uprawniony poprzestać na tym, co wynika z wiążącej go decyzji organu celnego. Odmienne stanowisko spółki pomija obowiązujący stan prawny, przedstawiony wyżej i jednocześnie dowolnie utożsamia postępowanie celne, prowadzone przez organy celne z postępowaniem podatkowym, prowadzonym przez organy podatkowe. Innymi słowy, subiektywne przekonanie skarżącego o tym, jak należałoby opodatkować dokonany przez nią import towarów omawianym podatkiem, nie zasługuje na aprobatę z punktu widzenia art. 33 ust. 2 w powiązaniu z art. 29 ust. 13 u.p.t.u. Jak zaznaczono już wyżej, skarżący w rzeczywistości zmierza do zakwestionowania w postępowaniu podatkowym ostatecznej decyzji organu celnego, która wyznaczyła wysokość opodatkowania VAT, a ściślej elementy kalkulacyjne istotne dla wymiaru tego podatku. Jednak w postępowaniu podatkowym organ podatkowy jest związany decyzją organu celnego i nie jest uprawniony do jej weryfikacji czy w ogóle do jej pominięcia, jak tego oczekuje spółka. Dla porządku należy dodać, choć strona nie podtrzymuje w skardze już tych zarzutów, że wbrew argumentacji i zarzutom odwołania nie doszło też do naruszenia przepisów dotyczących wszczęcia postępowania podatkowego, zaś kwestie związane z wszczęciem postępowania i terminem wydania decyzji zostały prawidłowo wyjaśnione stronie w treści decyzji. Reasumując zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Z tych powodów niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.).