I SA/Lu 320/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania "B" S.A. z siedzibą w W. (obecnie "A" w W.) od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia [...], [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 w kwocie [...] zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. Do wymiaru podatku przyjęto następujące nieruchomości: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 101.319 m kw. za I-XI i za XII- 100.736 m kw. ( x 0,66 zł - podatek [...]zł); - pozostałe grunty o powierzchni 1.303 m kw. ( x 0,32 zł - podatek [...]zł); - budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 49.509,19 m kw. za I-XI i za XII - 48.363,93 m kw.( x 16,73 zł - podatek [...]zł); - budynki mieszkalne lub ich części o pow. 252,10 m kw. ( XII x 0,54 zł - podatek [...]zł); - budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 129.172.376 zł za I-XI i za XII 129.032.367 zł ( x 2% - podatek [...]zł). Łączny podatek za 2007 r. od ww. nieruchomości wyniósł po zaokrągleniu [...]. Skarżąca spółka w dniu 17 stycznia 2007r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2007 w kwocie [...]zł od następujących nieruchomości: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 100.310 mkw; - grunty pozostałe o powierzchni 1.303 m kw.; - budynki mieszkalne o powierzchni 252,10 m kw.; - budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 49.097,60 m kw.; - budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości [...]zł. W korekcie z 12 października 2007r. spółka wykazała podatek w kwocie [...]zł oraz inną powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (100.221 m kw.) i powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (49.087,83 m kw.) , a także inną wartość budowli ([...]zł), wyjaśniając, że różnica w tej wartości w stosunku do roku 2006 wynosi [...]zł i jest spowodowana wyłączeniem z podstawy opodatkowania linii kablowych, których opodatkowanie było bezzasadne. W kolejnej korekcie z dnia 10 grudnia 2007r. spółka zadeklarowała podatek w kwocie [...]zł pomniejszając powierzchnię gruntów, budynków oraz wartość budowli, a zmiany uzasadniła sprzedażą nieruchomości przy ul. S. w L. Takie same dane wykazała w deklaracji z dnia 16 lipca 2009r., określonej jako "korekta", złożonej na wezwanie organu I instancji, który uznał ją za deklarację roczną. W deklaracji tej spółka wykazał podatek w kwocie [...]zł za: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 100.221 m kw. za I-XI i za XII o pow. 99.638 m kw; - grunty pozostałe o pow. 1.303 m kw. (I-XII); - budynki mieszkalne o pow. 252,10 m kw. (I-XII); - budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 49.087,83 m kw. za I-XI i za XII o pow. 47.942,57 m kw.; - budowle o wartości [...]zł za I-XI i za XII o wartości [...]zł. W związku z jej złożeniem organ I instancji wezwał spółkę do złożenia dokumentów i dowodów oraz wyjaśnień celem ustalenia przedmiotów opodatkowania, ich powierzchni i wartości, z uwzględnieniem sprzedaży nieruchomości przy ul. S. w L. Brak współpracy ze strony spółki skutkował nałożeniem kary porządkowej w kwocie 2.600 zł, którą SKO uznało za zasadną, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji wydane w tym przedmiocie. W konsekwencji pismem z dnia 15 lutego 2011r. spółka złożyła wyjaśnienia odnośnie powierzchni budynków, gruntu i wartości budowli położonych w L., przy ul. S. oraz dołączyła do pisma nośnik danych CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych dla obszaru "B" S.A, w obrębie którego położone jest [...] L. W toku postępowania wzięto pod uwagę sprzedaż nieruchomości przy ul. S. w L. i w związku z tym uwzględniono zmiany w grudniu 2007r. w powierzchni gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, a także zmiany w wartości budowli. Ponadto, w związku z dokonanymi ustaleniami dotyczącymi nieruchomości położonej w L., przy ul. R., której użytkownikiem wieczystym była w roku 2007 spółka, przy wymiarze podatku uwzględniono grunt o pow. 1098 m kw., budynek o pow. 421,36 m kw. oraz budowle o wartości 325.963 zł. Od powyższej decyzji pełnomocnik spółki złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007, zarzucając naruszenie art. 122, w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że: - spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości, chociaż powinna była je zadeklarować; - należące do niej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli; - wartość spornych linii kablowych została ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844 z późn. zm., zwanej dalej: "u.p.o.l."). Ponadto zarzucono naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż opodatkowano telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej mimo, że nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy podatkowej, a także naruszenie jej art. 4 ust. 1 pkt 3 poprzez przyjęcie jako podstawy opodatkowania innej wartości niż wartość w nim określona. W uzasadnieniu odwołania w części dotyczącej naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. art. 180 § 1, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, podniesiono, że stan faktyczny wymagał dokonania takich ustaleń, które wskazywałyby, o jakie konkretnie obiekty chodzi, czy spełniają one cechy budowli w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz jaka jest wartość tych obiektów w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Pełnomocnik zakwestionował również powołanie się w decyzji na deklarację podatkową i przyjęcie jej za dowód w postępowaniu. Argumentował, że gdyby nawet przyjąć, że dane ujawnione w deklaracji za rok 2006 są prawidłowe, to tylko na ten rok, a nie na rok następny, bowiem w stanie środków trwałych następują ciągłe zmiany - likwidacja, wytworzenie, nabycie środków trwałych, dlatego ich wartość powinna być ustalona na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z uwzględnieniem wartości ustalonej dla celów amortyzacji aktualnej na dzień 1 stycznia roku podatkowego, a nie roku poprzedniego. W zakresie naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. pełnomocnik wskazał na : - niekonstytucyjność definicji budowli zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., m.in. poprzez określenie budowli jako obiektu budowlanego, który nie jest ani budynkiem ani obiektem małej architektury, co powoduje, że na gruncie ustawy Prawo budowlane pozostaje niezdefiniowane zarówno pojęcie obiekt budowlany, a także pojęcie budowli; - nieprawidłową wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Powołał się nadto na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r., z którego wynika, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi i tym samym nie podlegają podatkowi od nieruchomości, a także na publikację W. M., w której jej autor stwierdził, że ułożenie linii kablowych bezpośrednio w ziemi uzasadniałoby stanowisko, że linie te są obiektem budowlanym, natomiast ułożone w kanalizacji kablowej nie są już telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. SKO w rozpoznaniu tych zarzutów podniosło na wstępie, że sprawa wymiaru spółce podatku od nieruchomości położonej na terenie miasta L. za rok 2007 była dwukrotnie przedmiotem rozpatrzenia przez organy obu instancji. W pierwotnym postępowaniu odwoławczym, SKO przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia zwróciło uwagę na konieczność ustalenia okoliczności faktycznych, co do wykazanych w deklaracji i opodatkowanych budowli oraz zgromadzenia w tym zakresie stosownego materiału dowodowego. Podkreślając, że kwestia opodatkowania gruntów i budynków nie była przedmiotem sporu, SKO stwierdziło, że sprowadził się on do oceny zasadności opodatkowania budowli, tj. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej oraz ustalenia jej wartości. W jego ocenie, organ I instancji przeprowadził postępowanie podatkowe z poszanowaniem wszystkich zasad, a w szczególności wynikających z art. art. 120 i 122, 180, 181, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Zwracając uwagę na obowiązek strony co do współdziałania z organem podatkowym w gromadzeniu materiału dowodowego w sprawie, podniosło, że organ I instancji wzywał spółkę do przedłożenia dowodów i złożenia wyjaśnień uzasadniających obniżenie wartości budowli o wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, w tym do przedłożenia do wglądu tabeli amortyzacyjnej środków trwałych, protokołów obmiaru poszczególnych budynków będących w jej posiadaniu znajdujących się na terenie m. L. oraz dokumentów określających wartość budowli. Pomimo prawidłowych wezwań, spółka odmówiła przedłożenia informacji i dokumentów, tłumacząc wezwania dokonaniem próby przerzucenia na nią ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym. Uchylenie się od obowiązków co do realizacji kolejnego wezwania skutkowało ukaraniem karą porządkową, w rezultacie której, spółka dołączyła do pisma z dnia 15 lutego 2011r. nośnik danych CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych dla obszaru "B" S.A., w obrębie którego położone jest [...] L. oraz informację dotyczącą powierzchni gruntu, budynków i budowli znajdujących się przy ul. S. w L. Dowód w postaci płyty CD nie mógł być jedynym środkiem dowodowym, w oparciu o który można było ustalić wartość budowli, gdyż jak podatnik poinformował, stanowił on jedynie wyciąg z ewidencji środków trwałych, stworzony wyłącznie na potrzeby toczącego się postępowania podatkowego. W wyciągu tym figurowały ponadto środki trwałe o wartości "O", co jest niezgodne z przepisami art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. i co uniemożliwiało jednoznaczne określenie wartości budowli usytuowanych na terenie m. L. SKO stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił na podstawie wskazanych w decyzji dowodów (deklaracja z 16.07.2009r.; informacja w piśmie z dnia 12.10.2007r. dot. wartości linii kablowych; informacja w piśmie z 12.12.2007r. dot. sprzedaży nieruchomości przy ul. S.; informacja z 09.09.2011r. dot. nieruchomości przy ul. R.; i in.), że spółka była w 2007r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w L., przy ul. R. oraz właścicielem nieruchomości położonej przy ul. S. w L., a także budowli stanowiących linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wykazano więc te przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, które spółka powinna podać w deklaracji podatkowej za rok podatkowy 2007. Złożone deklaracje podatkowe, załączona do akt poprzedniego postępowania odwoławczego opinia biegłego z zakresu budownictwa, płytka CD zawierająca wyciąg z ewidencji środków trwałych, a także informacje i wyjaśnienia składane w toku toczącego się postępowania przed organami obu instancji były dowodami w rozumieniu art. 181 Ordynacji podatkowej, które zostały ocenione przez organ I instancji. Spółka dokonując w dniu 12 października 2007r. korekty deklaracji wskazała w piśmie do niej załączonym, iż uwzględniła różnicę w powierzchni budynków (455.80 m kw.) oraz różnicę w wartości budowli ([...]zł) w porównaniu z rokiem 2006. Wskazała też, że różnica w wartości budowli w stosunku do roku 2006 wynosiła [...]zł i wynikała z błędnie ujętej w podstawie opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, które w jej ocenie nie podlegały opodatkowaniu. Organ I instancji określając podatek od nieruchomości za 2007r. oparł się na deklaracji podatkowej z dnia 16 lipca 2009r., a także uwzględnił dokonane ustalenia dotyczące powierzchni gruntów i budynków oraz wartości budowli nie ujętych w deklaracji. Zdaniem SKO w stanie faktycznym sprawy, wartość budowli, której przedmiotem są telekomunikacyjne linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, została zaniżona konkretnie o kwotę [...]zł, co wprost wynikało ze złożonej deklaracji podatkowej oraz z pisma wyjaśniającego do tej deklaracji. Zatem wartość ta została podana przez samego podatnika, ale nie ujęto jej w podstawie opodatkowania z tego powodu, że – w jego ocenie – nie była to budowla w rozumieniu u.p.o.l. W kontekście tego stanowiska, SKO zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budowlą w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jest obiekt budowlany w rozumieniu ustawy Prawo budowlane nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie w rozumieniu przepisów tej ustawy związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3, a urządzenia budowlanego art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W świetle powołanych przepisów - przez budowlę rozumieć należy zbiór wszystkich elementów ją tworzących (konstrukcje, urządzenia, instalacje) wzajemnie ze sobą powiązanych tak, aby mogła ona pełnić swoje funkcje. Sieć jest jednym z rodzajów budowli (a tym samym obiektów budowlanych), a ustalając co się na nią składa trzeba brać pod uwagę wszystkie jej elementy składowe tworzące całość techniczno-użytkową. Tę całość mogą tworzyć kable telekomunikacyjne wraz z urządzeniami i instalacjami, bez względu na to, jak i gdzie są zlokalizowane. Kable tworzące tak rozumianą sieć mogą być umiejscowione na słupach, w kanalizacji, czy też bezpośrednio ułożone w ziemi. Tworzą one sieć techniczną. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, w czyjej kanalizacji lub na czyich słupach jest taka sieć zlokalizowana. Podkreślić ponadto trzeba, że w świetle art. 3 pkt 1 b) ustawy Prawo budowlane - obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Urządzenie budowlane to – w świetle art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane - urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa jako samodzielny obiekt budowlany, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych. Stanowią one zatem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Skoro zatem kanalizacja kablowa i ułożone w niej linie kablowe stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią łącznie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu przepisów art. 2 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (wyrok NSA z 25 maja 2010r., II FSK 2049/09; wyrok WSA w L. z 31 stycznia 2012r., I SA/Lu 2/12). Z powyższych przepisów – zdaniem SKO – wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do argumentów odwołania dotyczących nie uwzględnienia przepisów Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r., SKO podało, że są to przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Podobnie nieuzasadnione jest odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wystarczająco wyjaśnia definicja z art. 3 pkt 3 i 9 ustaw Prawo budowlane, do którego odsyła art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji kablowej, gdyż mogą być także umieszczone bezpośrednio w ziemi nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Dalej SKO argumentowało, że nie zostały też naruszone przepisy art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez nie ustalenie podstawy opodatkowania, tj. wartości podlegających opodatkowaniu budowli, gdyż złożone deklaracje podatkowe oraz ich korekty stanowią oświadczenie strony co do przedmiotu opodatkowania i jego wartości. Organ podatkowy za dowód przyjął deklarację z dnia 16 lipca 2009r., jako deklarację roczną. Spółka pomimo wezwania nie przedstawiła dowodów uzasadniających przyjęcie innej wartości spornej budowli. Nie podzieliło przy tym odmiennego poglądu wyrażonego w publikacji red. W. Morawskiego, na który w odwołaniu powoływała się spółka. SKO stwierdziło, że do opodatkowania organ I instancji nie przyjął wartości budowli z deklaracji za rok 2006, jak twierdził pełnomocnik lecz wartość tę przyjęto zgodnie z dokonanymi ustaleniami, wynikającymi z zebranego w aktach materiału dowodowego. Zarówno deklaracja podatkowa z dnia 12 stycznia 2007r. jak i jej korekta z dnia 12 października 2007r. (przed sprzedażą nieruchomości przy ul. S.), a także deklaracja z dnia 16 lipca 2009r. (uwzględniająca sprzedaż nieruchomości przy ul. S.) wskazywały, że spółka uznał, iż część budowli (tj. linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej) nie stanowiły przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spór zatem nie dotyczył ustalenia wartości wszystkich budowli, a tylko wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Nie dotyczył także opodatkowania gruntów, budynków i budowli wykazanych w złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej. Wobec dokonanych ustaleń popartych orzecznictwem sądowym zasadne było w ocenie SKO opodatkowanie podatkiem od nieruchomości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej oraz przyjęcie wartości tej budowli, zgodnie ze złożoną przez spółkę deklaracją podatkową z dnia 16 lipca 2009r., w której wykazano budowle o wartości 92.799.791 zł za I-XI i za XII o wartości [...]zł. Organ I instancji zasadnie doliczył jednocześnie wartość linii kablowych w kwocie 36.046.622 zł, a także wartość budowli spółki znajdujących się w L., przy ul. R. w kwocie [...]zł, przy uwzględnieniu sprzedaży budowli przy ul. S. w L. o wartości [...]zł. Przy wymiarze podatku od gruntów związanych z działalnością gospodarczą organ podatkowy również prawidłowo wziął pod uwagę posiadane przez spółkę grunty przy ul. R. o pow. 1.098 m kw. oraz grunty sprzedane przy ul. S. o pow. 583 m kw. Od tej decyzji "B" S.A. z siedzibą w W. (obecnie "A" S.A. w W.) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1) art. 122 w związku z art. art. 180 § 1, 187 § 1, 188 oraz 191 Ordynacji podatkowej, wobec nie przedstawienia dowodów, z których wynikałaby, że: a) spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2007, choć powinna była je zadeklarować, b) należące do niej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l.; brak ustaleń opisanych w pkt a) i w pkt b) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania, c) wartość spornych linii kablowych, która przy założeniu ich opodatkowania - powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy - brak ustalenia opisanego w pkt c) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania; 2) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli. Naruszenia art. 122 w zw. art. art. 180 § 1, 187 § 1, 188 oraz 191 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik upatrywał w nie przedstawieniu dowodów, z których wynikałoby, że wysokość zadeklarowana przez podatnika nie odzwierciedlała rzeczywiście zaistniałego u niego podatkowego stanu faktycznego. Skoro zakwestionowano prawidłowość rozliczenia podatku od nieruchomości za rok 2007, to na organach podatkowych ciążył obowiązek wykazania, że było ono niezasadne. W jego ocenie, należało ustalić, czy spółka istotnie nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości obiektów, które powinna była zadeklarować ze względu na to, że spełniają one cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l. Wymagało to ustalenia: 1) o jakie konkretnie obiekty chodzi, 2) czy obiekty te spełniają cechy budowli w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., 3) jaka jest wartość tych obiektów w świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - pod warunkiem jednoznacznych ustaleń w zakresie okoliczności opisanych w pkt 1 i pkt 2. W jego ocenie organy nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że sporne linie kablowe posiadają cechy budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co świadczy o naruszeniu art. art. 122, 180 § 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie ustaliły przy tym, jaka była łączna wartość tych "budowli", a tym samym podstawy opodatkowania budowli za rok 2007. Argumentował, że w tym stanie rzeczy nie mogły zostać uznane za przesądzające dane pochodzące ze złożonej pierwotnie w roku 2007 deklaracji podatkowej, albowiem wykraczało to poza art. 191 Ordynacji podatkowej. Z tych względów zaskarżona decyzja naruszała art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., pełnomocnik spółki motywował tym, że podstawą opodatkowania w podatku od nieruchomości od budowli jest wartość stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji "ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego", zaś sprawie niniejszej jako podstawę opodatkowania od budowli w roku 2007 przyjęto wartość, która nie jest wartością początkową środka trwałego, ale "wartością określoną przez stronę w deklaracji podatkowej". Zarzucając z kolei naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., powołał się ponownie, podobnie jak i w odwołaniu na stanowisko prezentowane przez W. M., a także na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r., które – jak argumentował – zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których przy definiowaniu budowli odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013r. postępowanie w sprawie zawieszono na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej; "p.p.s.a."). W związku z umorzeniem przez Naczelny Sad Administracyjny postępowania kasacyjnego postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016r., w sprawie o sygn. II FSK 1350/14, a to wobec cofnięcia przez spółkę skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Lu 939/13, oddalającym skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r., postanowieniem z dnia 6 maja 2016r. postępowanie w sprawie niniejszej zostało podjęte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. Zasadnicza istota sporu koncentruje się w niniejszej sprawie na kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowli, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, linii kablowych przesyłających sygnał telekomunikacyjny położonych we wnętrzu kanalizacji. W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej uznać należy za bezpodstawne. Wbrew bowiem twierdzeniom strony skarżącej, telekomunikacyjne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią budowlę w rozumieniu u.p.o.l. Rozpatrujący przedmiotową sprawę skład orzekający WSA podziela w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie NSA (por. m.in. wyroki NSA z dnia 27 maja 2010r., sygn. akt II FSK 1674/09, II FSK 1673/09, z dnia 13 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 144/10, z dnia 5 października 2010r., sygn. akt II FSK 1240/10 (CBOSA), w tym także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012r., sygn. akt II FSK 182/11 (CBOSA), w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że "w świetle art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. "budowlę" na potrzeby ustawy podatkowej - zdefiniowano jako: obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z uwagi na to, że istotne dla sprawy terminy: "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały w sposób kompleksowy zdefiniowane w u.p.o.l., należało odwołać się w tym obszarze do (niepodatkowych) regulacji normujących w zakresie obiektów budowlanych i budowli, to jest do odpowiednich przepisów Prawa budowlanego. Odesłanie do "przepisów prawa budowlanego", a nie do przepisów u.p.b. oznacza, że ustawodawca nie ograniczył tego odesłania tylko do przepisów u.p.b., ale dopuścił odpowiednie stosowanie także innych przepisów tej dziedziny prawa. Świadczy o tym chociażby fakt, iż odsyłając do konkretnej ustawy (np. w art. 1b ust. 2 u.p.o.l.) ustawodawca wskazuje zarówno datę uchwalenia aktu, jak i jego pełen tytuł i miejsce ogłoszenia. Odesłanie, o którym mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania. Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP - przedmiot opodatkowania winien być uregulowany w ustawie. Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą zostać, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. choćby wyrok z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt K 7/08, opubl. w OTK-A z 2009 r., nr 11,poz. 166 i powołane w jego uzasadnieniu orzeczenia Trybunału), przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny. Dokonując wykładni pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zgodzie z Konstytucją RP uznać zatem należy, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Honorując wskazane przez ustawodawcę odesłania do pojęć zawartych w ustawie Prawo budowlane, podkreślić należy, że elementy stosunku podatkowo-prawnego muszą wynikać z ustawy podatkowej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pojęcie budowli – jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości wynika z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Ta definicja budowli z ustawy podatkowej jest zatem źródłem dalszego konkretyzowania pojęcia budowli przy uwzględnieniu jego znaczenia na gruncie ustawy Prawo budowlane. Ustawa Prawo budowlane określa pojęcie obiektu budowlanego poprzez zastosowanie definicji zakresowej pełnej, wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 P.b.). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w u.o.p.l. będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 27 maja 2010r. sygn. akt II FSK 2049/09, czy też z dnia 5 października 2010r., sygn. akt II FSK 1240/10 (CBOSA) – pojęcie "budowli" zdefiniowano w u.p.b. poprzez definicję zakresową niepełną, nie wskazuje ona bowiem w definiensie wszystkich elementów z danego zakresu a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów (używając słowa "w szczególności", por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002, s. 199, B. Bodziony, R. Dziwiński, P. Gnacik, Nowe prawo budowlane z komentarzem, Ośrodek Doradztwa i Szkolenia, Jaktorów 1994, s. 14). Definicja ta została sformułowana w sposób nie do końca poprawny. Definiuje bowiem budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem i obiektem małej architektury, zaś z definicji obiektu wynika, że są to budynki, budowle i obiekty małej architektury. Jednakże przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii, oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter (Sąd w tym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 7 października 2009r., sygn. akt II FSK 635/08, CBOSA). Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 u.p.b. wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć. Z uwagi na ich specyficzny, techniczny charakter, zawodne może być odwołanie się do potocznego rozumienia tych pojęć w języku etnicznym (np. w Słowniku współczesnego języka polskiego – Wyd. Wilga 1996, s. 1014-1015) sieć zdefiniowano jako ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp. umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze, np. sieć telefoniczna, drogowa, (por. też B. Brzeziński, W .Morawski, Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy z 2008 r., nr 10, s. 24). Również definicje tych pojęć zawarte w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (jak np. ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – art. 2 pkt 11, Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.; czy ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 pkt 13, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) definiują pojęcie sieć uzbrojenia terenu, czy uzbrojenie terenu dla potrzeb tych ustaw. Definicje te obowiązują zatem w zakresie uregulowanym ustawami, w których je zawarto i w zakresie aktów wykonawczych do nich. Nie wiążą natomiast w odniesieniu do pojęć uregulowanych w innych ustawach, regulujących inną dziedzinę (tak: M.Zieliński, op.cit., s. 202, por. też § 3 ust. 2 i § 9 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"- Dz. U. Nr 100, poz. 908). Sąd w niniejszym składzie nie podziela z tych względów stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroków z dnia 13 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2168/08 i II FSK 2142/09 (CBOSA). Ustawodawca nie zdefiniował użytego w u.p.b. pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również powołane przez stronę rozporządzenie Ministra Infrastruktury, wskazuje jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, że brak tej definicji wyklucza, iż obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej, jako całość techniczno- użytkowa. Pojęcia całości techniczno – użytkowej nie można bowiem, jak wykazano wyżej, utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ani prawo budowlane, ani u.p.o.l. nie odwołują się bowiem do art. 45 i 47 K.c. Tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno - użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004r., nr 12, s. 26, L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009r., nr 4,.s 34). Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. Skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l. W świetle stanowiska zaprezentowanego w ww. wyrokach, uzasadniona jest ocena prawna, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Reasumując stwierdzić zatem należy, że skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l. (por. również wyroki NSA z: 27 maja 2010r., sygn. akt II FSK 1674/09, 13 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2167/08; 13 maja 2010r., sygn. akt II FSK 1581/09; 13 maja 2010r., sygn. akt 2168/08; 27 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2051/09, CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionej w wyroku z dnia 16 grudnia 2015r., II FSK 132/14 (CBOSA) "nie budzi wątpliwości, że całość techniczno- użytkową mogą tworzyć zarówno kable, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami jako jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej". Odnoszą powyższe stanowisko do stanu niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały sporny przedmiot opodatkowania. Niezasadnie również strona skarżąca zarzuca im w skardze nieprawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania, w szczególności to, że organy wzięły pod uwagę dane pochodzące ze złożonej pierwotnie w roku 2007 deklaracji podatkowej, chociaż w odwołaniu pełnomocnik stwierdził, że do opodatkowania organ I instancji przyjął wartości budowli z deklaracji za rok 2006. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia decyzji, ograny miały na uwadze deklarację podatkową z dnia 12 stycznia 2007r., jej korektę z dnia 12 października 2007r. (przed sprzedażą nieruchomości przy ul. S.), a także deklarację z dnia 16 lipca 2009r. (uwzględniająca sprzedaż nieruchomości przy ul. S.), która został uznana za deklarację roczną. Spór wbrew wywodom skargi nie dotyczył ustalenia wartości wszystkich budowli, a tylko wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Ponadto spółka, pomimo wezwania organu podatkowego, nie przedstawiła żadnych dokumentów odnośnie wartości linii kablowych, a dane z płytki CD stanowiły, jak wskazał zasadnie organ podatkowy, pozostawały jedynie jednym z elementów pozwalających na ustalenie stanu faktycznego. Do opodatkowania przyjęto grunty, budynki i budowle wykazane w złożonej przez spółkę deklaracji podatkowej. Oceną objęto wszystkie dowody zgromadzone w prowadzonym postępowaniu. Wzięto też pod uwagę sprzedaż nieruchomości przy ul. S. w L. i w związku z tym uwzględniono zmiany w grudniu 2007r. w powierzchni gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, a także zmiany w wartości budowli. Ponadto, w związku z dokonanymi ustaleniami dotyczącymi nieruchomości położonej w L., przy ul. R., której użytkownikiem wieczystym była w roku 2007 "B" S.A., przy wymiarze podatku uwzględniono grunt o pow. 1098 m kw., budynek o pow. 421,36 m kw. Opodatkowanie gruntów i budynków związanych z działalnością spółki nie było przedmiotem sporu. Wobec wyjaśnień samej spółki, że różnica w wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w roku 2007 w stosunku do roku 2006 wynosiła 36.046.622,03 zł i była spowodowana zmniejszeniem podstawy opodatkowania budowli o wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, jako – w jej ocenie – nie podlegających opodatkowaniu, prawidłowe było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej oraz przyjęcie wartości tej budowli, zgodnie ze złożoną przez spółkę deklaracją podatkową z dnia 16 lipca 2009r., w której wykazano budowle o wartości [...]zł za I-XI i za XII o wartości [...]zł, przy jednoczesnym doliczeniu wartość linii kablowych w kwocie [...]zł (wskazanej zresztą przez samą spółkę), a także wartości budowli spółki znajdujących się w L., przy ul. R. w kwocie [...]zł oraz przy uwzględnieniu sprzedaży budowli przy ul. S. w L. o wartości [...]zł. Przy wymiarze podatku od gruntów związanych z działalnością gospodarczą organ podatkowy zasadnie wziął pod uwagę posiadane przez spółkę grunty przy ul. R. o pow. 1.098 m kw. oraz grunty sprzedane przy ul. S. o pow. 583 m kw. Podobnie organ podatkowy zasadnie przyjął do opodatkowania powierzchnię budynków związanych z działalnością gospodarczą przy ul. R. o pow. 421,36 m kw. oraz uwzględnił sprzedaż budynków przy ul. S. o pow. 1.145,26 m kw. Tych ostatnich okoliczności w skardze nie zakwestionowano. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami tymi mogą być w szczególności (o czym stanowi art. 181 Ordynacji podatkowej) księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 omawianej ustawy, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W świetle przytoczonej regulacji deklaracja podatkowa (także jej korekta) może być źródłem danych dotyczących wartości podstawy opodatkowania, a w niniejszej sprawie – ze względu na postawę podatniczki – było to w zasadzie jedyne źródło tych danych. Zaakcentować trzeba, że w ramach postępowania podatkowego, organ podatkowy wzywał spółkę do złożenia dokumentów i dowodów oraz wyjaśnień celem ustalenia przedmiotów opodatkowania, ich powierzchni i wartości, z uwzględnieniem sprzedaży nieruchomości przy ul. S. w L.. Brak współpracy ze strony spółki skutkował nałożeniem kary porządkowej w kwocie 2.600 zł. W jej konsekwencji w piśmie z dnia 15 lutego 2011r. spółka złożyła wyjaśnienia odnośnie powierzchni budynków, gruntu i wartości budowli położonych w L., przy ul. S. oraz dołączyła do pisma nośnik danych CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych dla obszaru "B" S.A, w obrębie którego położone jest [...] L. Reasumując tę część rozważań zaaprobować należy w świetle powyższych okoliczności wartość, jaką organy podatkowe przyjęły w 2007r. jako podstawę opodatkowania budowli stanowiących linie kablowe, której strona (mimo zagwarantowanego czynnego udziału w sprawie oraz licznych precyzyjnych wezwań) skutecznie nie zanegowała. W toku całego postępowania podatkowego skarżąca w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ, przez podanie prawidłowej - zdaniem podatnika - jej wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. Zdaniem Sądu, w tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość spornych budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną pierwotnie przez skarżącą za rok podatkowy 2007r., bowiem przyjętej tam wartości spornych budowli podatnik skutecznie nie podważył. W ocenie Sądu, tak ustalona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeszcze raz podkreślić należy, że podatnik nie przedstawił argumentów, które mogłyby podważyć przyjętą przez organ podstawę opodatkowania. Wobec tego, skoro ustalenia faktyczne w zakresie podstawy opodatkowania nie zostały skutecznie podważone, niezasadne są zarzuty odnośnie dowolnego postępowania dowodowego i niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z powyższych względów, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.