I SA/Lu 375/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2011 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz P. L. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia [...] określającą P. L. podatek od towarów i usług z tytułu importu. W jej uzasadnieniu, organ odwoławczy podał, iż w dniu 20 sierpnia 2004r., według dokumentu SAD Nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki Renault Megane Scenic, rok produkcji 2001, nr nadwozia [...]. Do zgłoszenia celnego załączono m. in. fakturę zakupu z dnia 12 sierpnia 2004r. określającą wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 2000 CHF. Zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych elementów kalkulacyjnych. Pismem z dnia 9 grudnia 2005 r. władze celne Szwajcarii poinformowały o przeprowadzonej kontroli w firmie A. W wyniku kontroli ustalono, iż jako dowód sprzedaży samochodu osobowego marki Renault Megane Scenic eksporter przedstawił będącą w jego posiadaniu fakturę z dnia 12 sierpnia 2004r. na kwotę 8.500,00 CHF. Kontrola wykazała, iż eksporter deklarował w swoim rozliczeniu podatkowym faktyczną kwotę sprzedaży tj. 8.500 CHF, rachunek na niższą wartość został wystawiony jedynie na prośbę kupującego. Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił kwotę podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości i poinformował podatnika o obowiązku uiszczenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami. W wyniku rozpatrzenia wniesionego od tej decyzji odwołania, Dyrektor Izby Celnej w [...], decyzją nr [...] z dnia [...]. uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia[...]. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił kwotę podatku od towarów i usług w kwocie 7. 657 zł, zaś decyzją nr [...] z dnia[...]. określił kwotę podatku akcyzowego w kwocie 7.421 zł. Decyzje te były prawną konsekwencją decyzji nr [...] z dnia [...] w której Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił kwotę długu celnego w wysokości 2.489 zł. Wartość celną pojazdu organ ten ustalił w oparciu o nadesłaną przez władze celne Szwajcarii fakturę z dnia 12 sierpnia 2004 r. na kwotę 8.500 CHF powiększoną o koszty transportu w wysokości 145,60 zł. Pismem z dnia 30 sierpnia 2007 r., P. L. złożył odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie odsetek za zwłokę z uwagi na wprowadzenie w błąd podatnika przez osobę będącą drugą stroną umowy. W odwołaniu wyjaśnił, iż kwota wartości celnej nie została w zgłoszeniu celnym zaniżona celowo, lecz była konsekwencją nieświadomości, co do faktycznej wartości transakcyjnej samochodu. Ponadto wskazał, że został zmuszony do zaciągnięcia zobowiązań finansowych celem uregulowania należności podatkowych, w związku z powyższym zachodzą przesłanki do umorzenia odsetek za zwłokę na podstawie art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując odwołanie, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego (art. 5 ustawy Ordynacja podatkowa). Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 z 2004 r. poz. 535 ze zm.): - obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (art. 19 ust. 7), - obowiązkiem importera jest obliczenie i wykazanie w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek (art. 33 ust. 1), - jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych (art. 33 ust.2), - podstawą opodatkowania tym podatkiem w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 29 ust. 13), - podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowanie, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały poniesione lub będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju (art. 29 ust. 15). Podkreślając, iż decyzją nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] z dnia [...] określającą kwotę długu celnego w prawidłowej wysokości, natomiast decyzją nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nr [...] określającą kwotę podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości, Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, iż prawną konsekwencją w/w decyzji jest określenie podatku od towarów i usług z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania ustalonej wartości celnej, kwoty długu celnego i podatku akcyzowego w należnej wysokości. Rozpoznając odwołanie, stwierdził, że określenie podatku od towarów i usług decyzją nr [...] było prawidłowe. Odnosząc się do wniosku podatnika o umorzenie odsetek za zwłokę, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 Ordynacji podatkowej, powstanie zaległości podatkowej powoduje obowiązek naliczenia odsetek za zwłokę, które pobiera się od następnego dnia po upływie terminu płatności zobowiązania podatkowego, a więc od momentu, kiedy roszczenie podatkowe stało się wymagalne, dodając, iż w świetle przepisów podatkowych nie jest istotne, czy powstanie zaległości podatkowej było przez stronę zawinione, czy też było wynikiem błędu organu celnego, a nadto, że organem właściwym w sprawie umorzenia zaległości podatkowej i odsetek od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej, jest Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy dla podatnika. Na powyższą decyzję P. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej sposobu określenia oraz wartości samochodu osobowego marki Renault Megane Scenic rok produkcji 2001, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia ceny jego zakupu, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa formalnego poprzez: - niedopełnienie przez organ podatkowy obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego tj. nieuwzględnienie przez organ wyjaśnienia strony szwajcarskiej, która sprzedała przedmiotowy samochód osobowy, co do rodzaju i warunków sprzedaży samochodów dla P. J. (osoby umocowanej przez skarżącego do zakupu samochodu), - traktowanie pisma władz celnych Szwajcarii w sprawie weryfikacji faktury jako dokumentu urzędowego, będącego jedynie informacją władz szwajcarskich w sprawie, przekazywaną w związku z pomocą urzędową w sprawach celnych. Z pisma szwajcarskich władz celnych nie wynika, iż została przeprowadzona kontrola w firmie A, zawarto natomiast zdanie, iż A zgodził się udzielić informacji odnośnie sprzedaży pojazdu, i przekazał w związku z tym stosowne dokumenty, - nie wyjaśnienie sytuacji dotyczącej części wymontowanych z samochodu, - nie wyjaśnienie powstałej różnicy pomiędzy kwotą zakupu samochodu przez J. a kwotą, za którą samochód został sprzedany. - nie zweryfikowanie pisma wyjaśniającego wysłanego przez Firmę A oraz umowy pomiędzy J., a Szwajcarskim zbywcą samochodu, z uwzględnieniem zeznań złożonych przez K. - nie przeprowadzenie kontroli w Firmie A oraz nie ustalenie rzeczywistego stanu sprawy w sytuacji gdy zachodzą sprzeczności pomiędzy znajdującymi się w aktach sprawy pismami szwajcarskiego urzędu celnego oraz zbywcy samochodu – Firmy A. - nie ustalenie, jak faktycznie została zawarta transakcja (pomoc prawna) - nie wykorzystano pomocy prawnej w ustaleniu, czy faktycznie auto było wcześniej zaliczkowane, czy wymontowane były z niego części i czy w związku z nie odebraniem przez zaliczkującego nie zostało ono sprzedane J. za niższą cenę. Skarżący zgłosił wnioski o przeprowadzenie dowód z następujących dokumentów: 1. umowy zawartej pomiędzy J. a Przedsiębiorcą Szwajcarskim - A, z dnia 12 marca 2004 roku na okoliczność ustalenia: - sposobu współpracy w zakresie sposobu sprzedaży samochodów J. przez A, - wykazania niezgodności w przesłanej od Urzędu Celnego Szwajcarii informacji w sprawie sposobu sprzedaży i jej dokumentowania pomiędzy J., a A, oraz ewentualnie na okoliczność ustalenia: - prawdziwości zeznań J. - czy nie doszło do przestępstwa ze strony A w związku z rozbieżnościami, czyli nieprawdziwością zeznań, wyjaśnień w sprawie. 2. pisma przesłanego od A, wraz z tłumaczeniem na język polski, na okoliczność ustalenia sposobu oraz rodzaju i szczegółowych ustaleń w kontaktach pomiędzy J. a A, z dnia 23 lutego 2006 roku 3. faktury zakupu samochodu marki Renault Megane Scenie na okoliczność wskazania kwoty za jaka został nabyty samochód, - wskazania prawdziwości dokumentu należycie opieczętowanego posiadającego wszystkie znamiona prawdziwości oraz poprawności. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zaskarżona decyzja jest błędna, bowiem interpretacja zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została w sposób subiektywny, nielogiczny i oderwany od realiów związanych z prowadzeniem spraw gospodarczych. Wyjaśnił, że w dniu 20 sierpnia 2004 roku, według dokumentu nr SAD Nr [...] objęto dopuszczeniem do wolnego obrotu samochód marki Renault Megane Scenic, rok produkcji 2001 załączając przy tym fakturę zakupu opiewającą na kwotę 2000 CHF otrzymaną od J., umocowanej wcześniej do sprowadzenia dla skarżącego samochodu: sprawnego po odprawie celnej i gotowego do rejestracji. Podkreślił, że załączona faktura wskazuje kwotę zakupu, a nie wartość samochodu po jego naprawie i sprzedaży w Polsce skarżącemu. Tymczasem organ, wydając zaskarżoną decyzję oparł się na wzajemnie sprzecznych dowodach. Zeznania sprzedającego A przekazane przez Urząd Celny Szwajcarii, nie posiadają odzwierciedlenia w przesłanych również od sprzedającego – A informacjach, wyjaśnieniach i zapewnieniach, z których wynika, że samochód został nabyty przez skarżącego za kwotę 2000 CHF, wynikającą z umowy. Powyższe nie zostało wyjaśnione przez organ celny zgodnie z podstawową zasadą wynikającą z Ordynacji podatkowej /zasada prawdy obiektywnej/. Organ celny nie wykazał bowiem w sposób prawem przewidziany, która z 2-ch posiadanych faktur tj. na kwotę 2000, 00 CHF i 8 500, 00 CHF odzwierciedla rzeczywiście cenę uiszczoną w związku z zakupem pojazdu. Skarżący zwrócił uwagę, że organ celny nie wziął pod uwagę oświadczenia Przedsiębiorcy – A z dnia 23 lutego 2006 roku, nie przeprowadził również na tę okoliczność przeciwdowodu. Tym samym za nieprawdziwe skarżący uznał zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia (stronie 9 akapit drugi skarżonej decyzji). Ponadto Urząd Celny w [...] wskazał, iż nie potrafi określić, co się złożyło na powstałą różnicę w kwocie 6.469,12 zł przy czym, zaliczył niniejszą kwotę na wartość zakupu samochodu. Powyższe stanowisko zostało podtrzymane przez organ II instancji. Argumentował, że organ celny prowadząc postępowanie w tej sprawie nie ustalił w sposób obiektywny stanu rzeczywistego, a wydane rozstrzygnięcie oparł w istocie na poszlakach. Organ podatkowy – w jego ocenie – nie wykazał się starannością i nie przeanalizował zeznania podatkowego D. J. na okoliczność wykazania, czy uiściła ona podatek dochodowy od kwoty, jaką Urząd Celny zaliczył na poczet ceny zakupu samochodu, a nie tytułem wynagrodzenia wypłaconego dla niej za pośredniczenie i sprowadzenie samochodu. Ustalenie wartości rzekomo faktycznej samochodu na podstawie art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającej Wspólny Kodeks Celny w zw. z art. 28 Wspólnotowego Kodeksu celnego w zw. z Porozumieniem o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT, podpisanego w roku 1994 ustalona została mylnie wartość transakcyjna Samochodu, bowiem samochód został zakupiony, jako uszkodzony (i przeszedł kompleksowa naprawę w Polsce). Organ nie dotrzymał należytej staranności i nie ustalił, gdzie i za jaką kwotę została przeprowadzona naprawa samochodu, nie wykazał również, że samochód nie był uszkodzony. Wywodził, że strona sprzedająca - szwajcarski przedsiębiorca: A w piśmie wyjaśniającym (przetłumaczonym na język polski) potwierdza, iż zawarł z D. J. umowę, której przedmiotem była sprzedaż po konkurencyjnej cenie, samochodów uszkodzonych oraz takich, które były zaliczkowane, a nieodebrane. J. zobowiązana była do zakupu samochodów w określonej ilości w przeciągu dwóch - trzech lat (100 sztuk). Zawierając taką umowę strony nie naruszyły przepisów obowiązujących, ani w Polsce, a tym bardziej przepisów unijnych. Postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie na zgodny wniosek stron. Postanowieniem z dnia 30 maja 2011 r. postępowanie w sprawie zostało podjęte. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, Sąd w pierwszej kolejności pragnie podkreślić, iż poza sporem pozostaje, że w dniu 20 sierpnia 2004r., według dokumentu SAD Nr [...] /k – 6 akt podatkowych / objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki Renault Megane Scenic, rok produkcji 2001, nr nadwozia [...] oraz, że do zgłoszenia celnego załączono m. in. fakturę zakupu z dnia 12 sierpnia 2004r. określającą wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 2000 CHF / k – 4 akt podatkowych /. Jak wynika z akt postępowania podatkowego, podstawą wszczęcia postępowania w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług było postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...]/ k – 6a akt podatkowych / w oparciu o pismo władz celnych Szwajcarii, z którego wynikało, że "eksporter przedstawił będącą w jego posiadaniu fakturę z dnia 12 sierpnia 2004r. na kwotę 8.500,00 CHF". Zaistniały stan rzeczy wywołał konsekwencję prawną w postaci wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w dniu [...] decyzji nr [...], w której określił kwotę długu celnego w wysokości 2.489 zł, przyjmując za podstawę swojego rozstrzygnięcia wartość celną pojazdu w oparciu o nadesłaną przez władze celne Szwajcarii fakturę z dnia 12 sierpnia 2004r. na kwotę 8.500 CHF powiększoną o koszty transportu w wysokości 145,60 zł / k – 25-29 akt podatkowych. Została ona utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...]. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w [...] w dniu [...] wydał kolejne dwie decyzje: 1/ nr [...], w której określił kwotę podatku od towarów i usług w kwocie 7. 657 zł, 2 / nr [...], w której określił kwotę podatku akcyzowego w kwocie 7.421 zł. Oba rozstrzygnięcia zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...]., odpowiednio o numerach: [...] /podatek akcyzowy z tytułu importu/ oraz [...] /podatek od towarów i usług z tytułu importu /. W rozpoznaniu skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] dotyczącą długu celnego z dnia [...] nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lipca 2008r., w sprawie o sygn. IIISA/Lu 145/08 – oddalił skargę, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, w rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 18 marca 2010r., w sprawie o sygn. I GSK 1070/08 uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010r., w sprawie o sygn. IIISA/Lu 159/10 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] dotyczącą długu celnego z dnia [...] nr [...], natomiast decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia kwoty długu celnego z tytułu importu samochodu. Sąd w niniejszym składzie, po podjęciu uprzednio zawieszonego postępowania, wyraża pogląd następujący: Zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54 poz. 535 ze zm. zwanej dalej ustawą o VAT), obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9, zaś w myśl art. 33 ust.1 tej ustawy, obowiązkiem importera jest obliczenie i wykazanie w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Jak wynika z kolei z jej przepisu art. 29 ust.13, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło, a jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy, zaś podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy te nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowanie, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały poniesione lub będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju / art. 29 ust.15 /. Sąd zauważa, że wartość celna importowanego towaru nie jest kategorią (wielkością) podatkową lecz celną. Podlega bowiem weryfikacji i ewentualnemu określeniu na podstawie przepisów prawa celnego zawartych w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE nr L 302, str. 1 ze zm.; polskie wyd. spec. - Dz. U. UE. - sp. z 2002 r., nr 4, str. 307). Zgodnie z art. 217 tego aktu, każda kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych wynikających z długu celnego, zwana dalej "kwotą należności", obliczana jest przez organy celne, z chwilą gdy znajdą się one w posiadaniu niezbędnych informacji, oraz zostaje wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób (zaksięgowanie). Z kolei w myśl art. 221 ust. 3 - powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Przepis ten, przewidujący przedawnienie możliwości powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych, nie ma jednak zastosowania do podatku VAT z tytułu importu towarów, bowiem według art. 38 ust. 2 ustawy VAT, jeżeli, zgodnie z przepisami celnymi (a więc zgodnie z brzmieniem wskazanego art. 221 ust. 3 kodeksu) powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a istnieje podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych, naczelnik urzędu celnego może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia należnego podatku z tytułu importu towarów. Powyższe regulacje prowadzą zatem do wniosku, że w postępowaniu dotyczącym podatku VAT, organ podatkowy co do zasady nie ma możliwości dokonywania własnych ustaleń faktycznych w zakresie określania elementów kalkulacyjnych należności celnych, chyba, że zajdzie sytuacja, o której mowa w przepisie art. 38 ust.2 ustawy o VAT, a ta w sprawie miejsca nie miała. Z tych względów odnoszenie się do sformułowanych w petitum skargi zarzutów, szczegółowo rozwiniętych w jej obszernym uzasadnieniu, Sąd ocenił jak bezprzedmiotowe. Wszystkie one zmierzają bowiem do ustalenia w postępowaniu podatkowym wartości celnej sprowadzonego samochodu, czego w postępowaniu wymiarowym w zakresie podatku VAT w sposób skuteczny dokonać nie można. Implikuje to dalszą ocenę, mianowicie taką, że wszelkie zastrzeżenia dotyczące wartości celnej towarów kwestionować można we właściwym trybie, wynikającym z przywołanych wyżej przepisów celnych. W sytuacji, gdy aktualnie w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja w przedmiocie długu celnego, na podstawie której została wydana decyzja w przedmiocie podatku VAT, Sąd zobligowany był do wydania wyroku na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit a i c w zw. z art. 135 oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Z tych względów odnoszenie się do sformułowanych w petitum skargi zarzutów, szczegółowo rozwiniętych w jej obszernym uzasadnieniu, Sąd ocenił jak bezprzedmiotowe. Sąd akceptuje natomiast stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż właściwym w sprawie umorzenia zaległości podatkowej i odsetek od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług na podstawie art. 67a ustawy Ordynacja podatkowa jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla podatnika. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.