I SA/Lu 384/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Asesor sądowy Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant specjalista Marta Wawrzecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. Z. M. O. Z. D. G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na akt – informację Prezydenta Miasta L., za którego działa Dyrektor Miejskiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dofinansowania I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Prezydenta Miasta L. na rzecz P. Z. M. O. Z. D. G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. kwotę [...]zł ([...]) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Sygn. I SA/Lu 384/21 UZASADNIENIE P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") wniosła skargę na informację Prezydenta Miasta [...] (dalej jako "organ") z dnia [...] lipca 2021 r. w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie dofinansowania wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wstąpienia COVID-19 w sprawie oznaczonej nr [...]. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15zzb ust. 5 w zw. z art. 15zzb ust. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm. dalej "ustawa o COVID"), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że dofinansowanie do wynagrodzeń przyznane na podstawie art. 15zzb i art. 15g ustawy o COVID nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy, co oznacza, że jeśli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia na podstawie art. 15g ustawy o COVID, to nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15zzb ustawy o COVID na kolejne miesiące, na tych samych pracowników, podczas gdy skarżąca spełniła wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania dofinansowania, o którym stanowi art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID, a ustawa nie zawiera zakazu łączenia dofinansowań na podstawie art. 15zzb i art. 15g, co w dalszej kolejności doprowadziło do niezasadnego, negatywnego rozpatrzenia wniosku i odmowy przyznania skarżącej dofinansowania w sytuacji, gdy aktualnie obowiązujące przepisy, dotyczące wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, nie zawierają zastrzeżenia, że łączenie form tegoż wsparcia w ramach art. 15zzb i art. 15g ustawy o COVID jest niemożliwe, jeżeli dofinansowanie do wynagrodzeń z obu tych źródeł nie przekroczyło w odniesieniu do tego samego pracownika łącznie 3 miesięcy oraz w sytuacji, gdy art. 15zzb ust. 5 ustawy o COVID stanowi jedynie, że dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 10. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez powołanie się i oparcie przy wydaniu przedmiotowej informacji na stanowisku Ministerstwo Rozwoju i Technologii z dnia 25 lutego 2021 r., które to stanowisko nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa, podczas gdy organ powinien stosować jedynie przepisy ustawy o COVID. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej informacji w całości i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca w pierwszej kolejności przedstawiła argumentację prawną w zakresie dopuszczalności skargi z powołaniem się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie wyjaśniła, że pismem z dnia [...] lipca 2021 r. organ poinformował skarżącą o odmowie przyznania dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 dla siedemdziesięciu ośmiu pracowników. Organ, wskazując na stanowisko Ministerstwa Rozwoju i Technologii z dnia 25 lutego 2021 r. wyjaśnił, że nie ma przeszkód prawnych do łączenia instrumentów wsparcia przewidzianych w ustawie o COVID, z zastrzeżeniem, że dofinansowanie do wynagrodzeń z różnych źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy. Organ dodał, że jeśli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia na podstawie art. 15g ustawy o COVID, to nie może już uzyskać dofinansowania w ramach art. 15zzb ustawy o COVID na kolejne miesiące na tych samych pracowników. Skarżąca podniosła, że w jej ocenie aktualnie obowiązujące przepisy dotyczące wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, nie zawierają zastrzeżenia, że łączenie form wsparcia ograniczone jest jedynie do okresu łącznego 3 miesięcy. Koszty związane z dofinansowaniem do wynagrodzeń pracowników, o które wystąpiła skarżąca, nie są tymi samymi kosztami, ponieważ dotyczą innych miesięcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. W uzasadnieniu przytoczono argumentację wskazującą, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Organ podtrzymał także swoje dotychczasowe stanowisko, że dofinansowanie do wynagrodzeń uregulowane w art. 15zzb i art. 15g ustawy o COVID nie może dotyczyć tych samych pracowników w tym samym okresie oraz że łączny okres dofinansowania z obu źródeł nie może przekroczyć łącznie 3 miesięcy w odniesieniu do tych samych pracowników. W ocenie organu wsparcie bezsprzecznie mogą otrzymać pracownicy dotychczas nieobjęci wsparciem z dofinansowań przyznanych przez Wojewódzki Urząd Pracy – z zastrzeżeniem, że spełniają kryteria do objęcia ich wsparciem na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID, natomiast nie mogą być nimi objęci pracownicy, na rzecz których skarżąca otrzymała już 3 miesięczne wsparcie na podstawie art. 15g ustawy o COVID. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przedmiotowa sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że w tej sprawie nie mamy do czynienia z klasyczną umową cywilnoprawną. Umowa ta została uregulowana (ma podstawę prawną) w art. 15zzb ustawy o COVID, który to przepis znajduje się w obszarze prawa administracyjnego. Reguluje, bowiem stosunki pomiędzy państwem a jednostką. Nie sposób, zatem nie dostrzec silnych powiązań tej umowy z prawem administracyjnym. Zawieranie tej umowy wiąże się z realizacją określonych zadań starosty (bądź też występującego w jego imieniu Miejskiego Urzędu Pracy, jak w rozpoznawanej sprawie), jako organu administracyjnego. Wynika to wprost z treści art. 31q ust. 5 ustawy COVID. Mowa tam jest, bowiem o "finansowaniu zadań, o których mowa w art. 15zzb -15zze" (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 333/21, opubl. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Działanie starosty na podstawie art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID jest, zatem działaniem z zakresu administracji publicznej, tyle tylko, że z wykorzystaniem pewnych konstrukcji cywilnoprawnych. Obecnie w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że aby uznać, iż organ administracyjny rozstrzyga lub podejmuje czynność dotyczącą uprawnień lub obowiązków z zakresu administracji publicznej, należy wskazać przepis lub przepisy, z których wynika, że upoważniają one dany organ do decydowania o tym, że z jednym podmiotem umowa zostanie zawarta, a z innym nie. W przepisie art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID użyto jednak zwrotu "starosta może przyznać". Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi zdecydować, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. Zgodzić należy się z organem, że nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy zatem typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku, że chce przekazać pewne środki beneficjentowi, zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie, której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. W istocie rzeczy mamy do czynienia z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem świadczenia. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap stanowi ten cywilnoprawny. Skoro "starosta może na podstawie umowy" przyznać dofinansowanie, to organ ten ocenia warunki przyznania dofinansowania i sam kreuje relację prawną, a nie jedynie urzeczywistnia obowiązek wynikający już z przepisów prawa przez jego konkretyzację, co odpowiadałoby formule czynności materialno-technicznej. Podzielając to stanowisko należy dojść do wniosku, że mamy tu do czynienia z innym aktem, a nie z czynnością materialno – techniczną. Na koniec należy dodać, że sądowej kontroli aktu odmowy zawarcia umowy, o którym mowa w art. 15zzb ust. 1 ustawy o COVID nie wyklucza okoliczność, że jest on podejmowany w sferze uznania administracyjnego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2021r., sygn. I GSK 211/21, z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. I GSK 230/21, z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. I GSK 574/21, z dnia 24 sierpnia 2021 r., sygn. I GSK 748/21, opubl. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym nie ma podstaw do odrzucenia skargi. Należy wyjaśnić, że z informacji organu o udzieleniu dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne z dnia [...] lipca 2021 wynika, że organ odmówił skarżącej przyznania dofinansowania dla 78 osób, do wynagrodzeń których skarżąca już otrzymała dofinansowanie na maksymalny 3 miesięczny okres. Natomiast organ przyznał dofinansowanie na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID pozostałym 24 osobom. Ustawa o COVID przewiduje różne formy pomocy dla przedsiębiorców, którzy znajdą się w trudnej sytuacji w związku z epidemią COVID-19. Wsparcie to z zasady dotyczy ochrony miejsc pracy, które odbywa się przy współudziale finansowania przez wskazane w ustawie podmioty wynagrodzeń oraz świadczeń im towarzyszących. Ochrona miejsc pracy jest celem omawianej ustawy, dlatego poszczególne jej przepisy (w tym przykładowo art. 15g, 15gg i 15zzb) dotyczą dofinansowania wynagrodzenia zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników, ustalając określone warunki przyznania tych świadczeń. Skarżąca przed złożeniem wniosku o przyznanie dofinansowania, o którym mowa w art. 15zzb ustawy o COVID korzystała przez okres 3 miesięcy w okresie od maja do lipca 2020 r. z dofinansowania przyznanego jej na podstawie art. 15g tej ustawy. Następnie, w dniu 28 maja 2021 r., wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15zzb tej ustawy, na okres maja 2021 r. Skarżąca posiada status średniego przedsiębiorcy i odnotowała spadek obrotów gospodarczych w okresie dwóch miesięcy liczonych od 1 kwietnia 2020 r. w porównaniu do łącznych obrotów z analogicznych 2 kolejnych miesięcy kalendarzowych roku poprzedniego w wysokości 59,79%, co stanowi o spełnieniu przez nią przesłanek formalnych do wystąpienia z takim wnioskiem. Poza sporem jest i to, że do dofinansowania przedstawiono w większości tych samych pracowników, co w wypadku dofinansowania otrzymanego na podstawie art. 15g ustawy o COVID. Organ nie przeanalizował jednak warunków formalnych wskazanych wprost w art. 15zzb ust. 1-5 ustawy, bowiem uznał, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g przez okres 3 miesięcy na tych samych pracowników, uniemożliwia przedsiębiorcy skuteczne ubieganie się o takie świadczenie przy zastosowaniu innej normy tej ustawy. Art. 15g ust.1 ustawy o COVID przewiduje, m.in. że przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, u którego wystąpił spadek przychodów w następstwie wystąpienia COVID-19, może zwrócić się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19, na zasadach określonych w ust. 7 i 10. Świadczenia, o których mowa w ust. 1 przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, lub wniosków, o których mowa w ust. 1a (art. 15g ust. 16 ustaw o COVID). Przedsiębiorcy mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskali pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15g ust. 18 ustawy o COVID). Zadania organów administracji wynikające z ust. 1 realizują dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy (art. 15g ust. 20 ustawy COVID). Z kolei, w myśl art. 15zzb ust. 1 tej samej ustawy starosta może na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Zgodnie z art. 15zzb ust. 5, dofinansowanie to może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku. Natomiast zgodnie z ust. 12, przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Redakcja obu wskazanych przepisów, ale też innych przepisów ustawy o COVID, np. art. 15gg, 15ga, wskazuje, że stanowisko organu o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy o COVID). W żadnym z przepisów ustawy o COVID nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem, jak chce organ, termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim jednak zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12). W przypadku dofinansowania, o jakie ubiegała się skarżąca zastrzeżenie tym jest ust. 12, w którym – co należy powtórzyć - przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Nie można też zgodzić się z organem, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15g na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie art. 15zzb ustawy. Art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID wskazuje wprawdzie, że przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, jednak dokonana przez organ wykładnia tego przepisu w badanych w sprawie realiach jest zdaniem Sądu wadliwa. Ustawodawca posłużył się w tym względzie we wskazanej wyżej normie prawnej pojęciem "te same", a nie "takie same", "tożsame", podczas gdy np. w art. 15g ust. 18 ustawy o COVID wskazano, że przedsiębiorcy mogą otrzymać pomoc wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskali pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Obydwa przepisy brzmią zasadniczo odmiennie, a i wnioski z nich wypływające są odmienne. Art. 15zzb ust. 12 kreuje przesłanki negatywne dla wniosku o dofinansowanie, zaś art. 15g ust. 18 – pozytywne. Przepis art. 15zzb ust. 12 nie zawiera wyłączenia dofinansowania wynagrodzeń i składek ubezpieczeniowych dla tych samych pracowników. Stanowi jedynie, że "te same koszty" nie mogą być niejako dwukrotnie współfinansowane ze środków publicznych. "Te same koszty" to - według znaczenia leksykalnego, nie takie same rodzajowo wydatki przedsiębiorcy (wynagrodzenie określonych pracowników i składki ubezpieczeniowe), jak interpretuje przepis organ, ale wydatki tożsame co do podmiotu, przedmiotu, podstawy, wysokości i okresu, za który przysługują (a zatem dokładnie te, które już uprzednio sfinansowano). Nie oznacza to tym samym, że wydatki przedsiębiorcy na podstawowy cel związany z utrzymaniem miejsca pracy, a więc na wynagrodzenie pracowników i należne składki, obciążające go w innym niż dotychczas sfinansowany z tarczy antykryzysowej okresie, nie mogą być objęte dofinansowaniem z art. 15zzb. Wnioski poczynione przez organ mogłyby dotyczyć sytuacji, gdy finansowanie takich wydatków byłoby dokonywane ze środków FGŚP (np. w zbiegu wniosków z art. 15g i 15gg – tak np. nieprawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 383/21), ale już w żadnym razie nie dotyczy to relacji dwóch podstaw takich świadczeń, o jakich mowa w sprawie (art. 15g i art. 15zzb). Brzmienie tych przepisów jest zasadniczo różne i nie daje żadnej podstawy do wysuwania wniosków, jakie poczynił w niniejszej sprawie organ. Tym bardziej, że źródło finansowania (odmiennie niż w wypadkach art. 15g i art. 15gg) w obu tych wypadkach (tj. art. 15g i art. 15zzb) jest różne. Stanowczego podkreślenia wymaga, że żaden z przepisów ustawy o COVID nie wskazuje, że omawiane przepisy (art. 15g i 15zzb) wzajemnie się wykluczają co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Zgodzić należy się z tym, że oba świadczenia (jakkolwiek pochodzące z całkowicie odmiennych źródeł, jednak mające charakter środków publicznych) nie powinny (nie mogą) się dublować, ale tylko jeśli chodzi o te same dokładnie wydatki, w rozumieniu, o jakim mowa powyżej. Takie założenie służy realizacji podstawowego celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, a w tym zachowaniu zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Dofinansowanie zatem wynagrodzeń i związanych z nimi składek na ubezpieczenie społeczne, nawet dla tych samych pracowników, zatrudnianych przez przedsiębiorcę, ale za różne okresy, może zostać sfinansowane w części na podstawie ustawy COVID, przy czym z uwagi na wyczerpanie możliwości ubiegania się o dopłaty z art. 15g, przedsiębiorcy przysługiwało pełne prawo do wystąpienia z wnioskiem na podstawie art. 15zzb. Dlatego też podniesione w zaskarżonym akcie przyczyny, dla których organ nie uwzględnił wniosku skarżącej są niezasadne, bowiem pozostające w oderwaniu od brzmienia przepisów ustawy o COVID i właściwej ich wykładni. Przy wykładni wskazanych przepisów nie można pomijać techniki legislacyjnej całego aktu prawnego, ta zaś prowadzi wprost do wskazanego w uzasadnieniu wyroku wniosku. Faktyczne limitowanie wypłat dofinansowań na podstawie wytycznych ministerialnych – na co zwraca uwagę organ w odpowiedzi na skargę – nie może stanowić wystarczającej przesłanki do określonego działania organu, który zobowiązany jest stosować przepisy obowiązującego prawa zgodnie z ich brzmieniem oraz przy zastosowaniu zasad wykładni. Rzeczą organu w ponownie prowadzonym postępowaniu będzie dokonanie formalnej i merytorycznej oceny wniosku skarżącej, złożonego w dniu 28 maja 2021 r., z uwzględnieniem zaprezentowanej wykładni. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c i § 14 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800). Na zasądzoną od organu kwotę [...]zł składają się: wpis od skargi – [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł, a także opłata skarbowa od pełnomocnictwa –[...] zł.