I SA/Lu 397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Protokolant Referent Ewelina Piskorek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2014 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania J. A., dalej: "podatnik", "skarżący", od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] dalej: "organ podatkowy I instancji", z dnia [...]r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych za 2014r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych za rok 2014 w łącznej kwocie 10.008,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał na dokonane ustalenia związane z prawem własności określonych środków transportowych oraz okoliczności związane z ewentualną utratą tego prawa. W toku prowadzonego postępowania podatnik kwestionował bowiem prawo własności twierdząc, że przedmiotowe środki transportu zostały zajęte i sprzedane w drodze egzekucji administracyjnej przez Urząd Skarbowy. W postępowaniu organ podatkowy uzyskał stosowne informacje i dowody dotyczące rejestracji pojazdów, a także załączył informacje organów egzekucyjnych w zakresie podjętych działań egzekucyjnych dotyczących przedmiotowych pojazdów, a zwłaszcza ewentualnej ich sprzedaży egzekucyjnej i dowody z przesłuchań poborców na okoliczność dokonanego zajęcia środków transportowych. Według organu zgromadzony materiał dowodowy pozwolił uznać, że podatnik jest właścicielem przedmiotowych pojazdów w związku z czym określił wysokość zobowiązania od środków transportowych za 2014r. W wyniku rozpoznania odwołania podatnika od decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wstępie zwróciło uwagę na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w skrócie u.p.o.l.) mające jego zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie tj. art. 8, art. 9 ust. 1, 4 i 5 a także art. 9 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. Mając na uwadze powołane przepisy organ odwoławczy stwierdził, że podatek od środków transportowych jest podatkiem majątkowym związanym z prawem własności pojazdów. Istnienie prawa własności i fakt, że pojazd jest zarejestrowany w ewidencji oznacza, że osoba figurująca w rejestrze jako właściciel pojazdu jest obciążona obowiązkiem podatkowym w podatku od środków transportowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że pojazdy, co do których organ podatkowy I instancji dokonał wymiaru podatku za rok 2014 pozostają zarejestrowane na nazwisko podatnika od daty ich nabycia. Wynika to z bazy danych Wydziału Spraw Administracyjnych Inspektoratu Komunikacji Urzędu Miasta przekazanych pismem z dnia 22 sierpnia 2014r. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego dokonane ustalenia i wyjaśnienia właściwych organów potwierdzają, że przedmiotowe pojazdy-naczepy nie zmieniły właściciela, nie zostały zbyte, ani ich nie wyrejestrowano, pozostają więc – w świetle dokonanych ustaleń własnością podatnika, który w toczącym się postępowaniu nie przedstawił żadnych dowodów przeciwnych, które zaprzeczałyby dokonanym ustaleniom. Skoro zatem w postępowaniu podatkowym podatnik nie przedstawił dowodów na to, że nie jest właścicielem określonych pojazdów organ odwoławczy stwierdził, że wobec braku innych dowodów pozostaje on nadal zobowiązanym z tytułu podatku od środków transportowych. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu I instancji. Uzasadniając skargę podatnik stwierdził, że organ I instancji odmówił między innymi przeprowadzenia dowodu mającego na celu stwierdzenie, że pojazdy w stosunku do których toczy się postępowanie znajdują się w posiadaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz zostały zostawione pod dozór określonych osób. Skarżący przytoczył również brzmienie art. 100 i 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na uwadze wskazane przepisy oraz dokument wystawiony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 października 2013r. skarżący stwierdził, że przedmiotowe pojazdy zostały mu odebrane i oddane pod dozór innych osób tym samym został pozbawiony ich własności. Stanął on przy tym na stanowisku, iż w związku z odebraniem przedmiotowych pojazdów został pozbawiony ich własności, które po upływie 6 miesięcy od ich zajęcia przeszły na własność Skarbu Państwa. Skarżący nadmienił również, iż w niniejszej sprawie organy powinny zastosować regulacje wynikające z art. 180 § 1 i art. 191 § 1 Ordynacji podatkowej. Na poparcie swojej argumentacji podatnik powołał orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące problematyki postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest podatek od środków transportowych, zatem zastosowanie znajdują przepisy art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej: " u.p.o.l.". Stosownie do art. 8 u.p.o.l.: opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton; 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 7) autobusy. Art. 9 u.p.o.l. reguluje kwestie związane z obowiązkiem podatkowym, stanowiąc w poszczególnych ustępach, iż: 1. obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. 2. Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. 3. W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności. 4. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. 4a. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. 4b. Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. 5. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. 6. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy. 7. Organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Mając na uwadze powyższe przepisy przyjąć należy, iż przy powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych znaczenie ma fakt zarejestrowania środka transportowego. Należy mieć przy tym na uwadze, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od faktycznego użytkowania pojazdu. Obowiązek ten wygasa zaś dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopiero wydanie stosownej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu lub o jego czasowym wycofaniu z ruchu spowoduje, że z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania lub wycofania z ruchu pojazdu, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie czy czasowe wycofanie z ruchu pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana stosowna decyzja, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Pogląd ten w pełni koresponduje ze stanowiskiem doktryny, jak i jednolitym orzecznictwem (por. LEX komentarz do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844), [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 330/05,wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1473/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji trafnie wywiodły, że na skarżącym, jako właścicielu w 2014r. ciążył obowiązek opłacania podatku od sześciu środków transportowych tj. naczep o nr rejestracyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Pojazdy te od chwili nabycia pozostawały zarejestrowane na nazwisko skarżącego. Z informacji uzyskanej z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta wynikało, że naczepy są wprawdzie zajęte przez Urząd Skarbowy jednak organ rejestracyjny nie posiadał informacji na temat ich zbycia, przerejestrowania czy złomowania. Dowodów na zmianę właściciela przedmiotowych pojazdów nie przedstawił także podatnik. Tym samym skarżący jest podatnikiem od środków transportu stanowiących przedmioty jego własności. Zgodnie z cytowanym powyżej art. 9 ust. 4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty i wobec niewydania decyzji o wyrejestrowaniu czy też o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nie wygasł. Nie zaistniały bowiem przesłanki z art. 9 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bez wpływu na istnienie obowiązku podatkowego miał przy fakt zajęcia pojazdów przez organ egzekucyjny. Ustawodawca łączy bowiem powstanie obowiązku podatkowego wyłącznie z posiadaniem zarejestrowanego środka transportowego. Z tych też powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.