I SA/Lu 405/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2023 r. sprawy ze skargi G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2023 r. znak 0601-IEE-7192.19.2023.14 w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako: Dyrektor, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm. dalej jako: u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia G. spółki z o.o. z siedzibą w B. (dalej jako spółka, skarżąca, zobowiązana) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako: organ egzekucyjny) z 29 grudnia 2022 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki. Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ egzekucyjny prowadził wobec majątku spółki postępowanie egzekucyjne, między innymi na podstawie tytułów wykonawczych z 10 maja 2021 r. wystawionych przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie: nr [...]. Tytułami powyższymi objęto podatek od towarów i usług wynikający z decyzji z 15 kwietnia 2021 r. o numerach: 0601-IOV-1.4103.50.2020.15, 0601-IOV-1.4103.51.2020.16, 0601-IOV- 1.4103.52.2020.2 i 0601-IOV-1.4103.53.2020.15. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono spółce 1 czerwca 2021 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi dokonał szeregu czynności, m.in.: dokonał zajęcia rachunku w C. S.A., A. S.A., S. S.A., dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u A. R., dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u A. P., dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Parafii [...]. Powyższe czynności organu egzekucyjnego nie przyniosły rezultatu. Następnie Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej, działając na wniosek organu egzekucyjnego postanowieniem z 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt I Co 594/22 zobowiązał spółkę do wyjawienia majątku. W wyniku powyższego, działająca w imieniu spółki osoba złożyła wykaz majątku oraz oświadczenie, w którym potwierdziła bezskuteczność prowadzonej wobec spółki egzekucji administracyjnej, informując jednocześnie, że spółka nie prowadzi działalności, nie uzyskuje żadnych dochodów oraz nie posiada majątku trwałego i wymagalnych wierzytelności. Działalność gospodarcza prowadzona pod adresem ul. [...], [...] (skład materiałów) została zakończona w 2019 r., a umowa dzierżawy nieruchomości została rozwiązana. Wg oświadczenia spółka nie prowadzi ewidencji środków trwałych, gdyż ich nie posiada. W takim stanie faktycznym organ egzekucyjny postanowieniem z 29 grudnia 2022 r. umorzył - na podstawie z art. 59 § 2 u.p.e.a. - postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki w oparciu o ww. tytuły wykonawcze. Na powyższe postanowienie spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie, przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Spółka zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 59 § 2 u.p.e.a., polegające na niewłaściwym zastosowaniu i umorzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo że spółka posiada majątek, z którego możliwe jest wyegzekwowanie środków pieniężnych pozwalających na zaspokojenie egzekwowanych należności. Jak argumentowała posiada majątek w postaci wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług, które pozwolą na spłatę egzekwowanego zadłużenia, czego organ egzekucyjny nie uwzględnił naruszając art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zwrot VAT dotyczy poszczególnych okresów rozliczeniowych w latach 2018-2019 i obejmuje łączną kwotę 1.045.580,00 zł. Zdaniem spółki są to znaczne środki finansowe, które pozwolą na zaspokojenie egzekwowanych należności i kosztów postępowania egzekucyjnego. Z tych względów umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego było bezzasadne i nastąpiło z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy nie przychylając się do argumentacji spółki, postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W jego uzasadnieniu podniósł, że jakkolwiek umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. jest prawem organu i należy do jego uznania, to jednak decyzja ta nie może być dowolna i pozostawać w całkowitym oderwaniu od stanu rzeczywistego sprawy. Możliwość działania organu na podstawie tego przepisu nakłada na organ szczególny obowiązek dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności indywidualnych sprawy w celu jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Przyczyną umorzenia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. jest bezskuteczność, co oznacza brak majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja. Zdaniem organu odwoławczego taka okoliczność zaistniała w przedmiotowej sprawie. Jak argumentował, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego sporządzono zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych do wielu banków i uzyskano informacje, że na rachunkach brakuje środków do realizacji zajęcia. Sporządzono również zajęcia innej wierzytelności do kontrahentów i również uzyskano odpowiedzi o braku zobowiązań wobec spółki. Poczyniono ustalenia, że spółka nie posiada pojazdów, nie występuje jako strona czynności cywilnoprawnych oraz nie składa sprawozdań finansowych. Ponadto organ egzekucyjny wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej o nakazanie zobowiązanej wyjawienia majątku, co również nie przyniosło efektu w postaci ujawnienia jakiegokolwiek majątku. W związku z tym, mimo podjętych działań w celu wyegzekwowania zaległości egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna - zaś podjęte czynności egzekucyjne i zastosowane środki wykazały bezskuteczność egzekucji. Jednocześnie wyjaśnił, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające z wierzycielem, Naczelnikiem Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie z którego ustaleń wynika, że spółka nie posiada wymagalnych wierzytelności z tytułu zwrotu VAT. Ponadto spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na istnienie po jej stronie wymagalnych wierzytelności w Lubelskim Urzędzie Skarbowym w Lublinie. Zdaniem organu odwoławczego również wskazana we wniosku z 24 marca 2023 r. o zawieszenie postępowania zażaleniowego okoliczność, że spółka wystąpiła do Sądu Okręgowego w Lublinie z pozwem o zapłatę wobec A. Spółki z o.o. z siedzibą w Białej Podlaskiej również nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego postanowienia - nie umożliwia bowiem skutecznego dokonania egzekucji. Na powyższe postanowienie spółka złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając mu naruszenie: 1) art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i umorzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo że spółka posiada majątek w postaci niezwróconego VAT-u naliczonego oraz wierzytelności objętej toczącym się postępowaniem cywilnym; 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji pominięcie istotnych okoliczności, w szczególności posiadania przez spółkę majątku w postaci wierzytelności z tytułu zwrotu VAT-u oraz należności od kontrahenta; 3) art. 8 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzone postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej oraz brak należytej analizy sytuacji finansowej i stanu majątkowego zobowiązanej, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego umorzenia postępowania egzekucyjnego; 4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszanie postępowania zażaleniowego, pomimo że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie orzeczenia w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny sąd. W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji i zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Jak argumentowała, prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne nie powinno być umorzone, gdyż jego dalsze prowadzenie może doprowadzić do zaspokojenia należności wierzyciela. Spółka posiada bowiem majątek w postaci wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług, które pozwolą na spłatę egzekwowanego zadłużenia. Środki te znajdują się w posiadaniu Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie. Kwoty te wynikają ze złożonych przez spółkę deklaracji podatkowych VAT-7. Deklaracje te nie zostały zakwestionowane przez organ podatkowy, a zatem są wiążące. Organ podatkowy nie wydał również decyzji rozstrzygających kwestię zwrotu podatku naliczonego za ww. okresy rozliczeniowe. Ponadto wskazała, że posiada wierzytelność pieniężną wobec swojego dłużnika A. M. sp. z o.o. której kwota wynosi już ponad 1.085.000, 00 zł (kwota należności głównej bez odsetek). Spółka podjęła już stosowne środki prawne i wystąpiła na drogę postępowania sądowego, w celu uzyskania i wyegzekwowania wspomnianej wierzytelności od A. M. sp. z o.o. Postępowanie sądowe prowadzone jest przed Sądem Okręgowym [...]. Tym samym, co najmniej przedwczesne było umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W związku z tym, organ powinien zawiesić postępowanie zażaleniowe do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy sądowej przeciwko A. M. sp. z o.o. Sprawa ta stanowi bowiem zagadnienie wstępne względem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych Naczelnika Lubelskiego Urzędu Skarbowego z 10 maja 2021 r. nr: 0671-723.380698.2021, nr 0671-723.380721.2021, nr 0671-723.380742.2021, nr 0671-723.380753.2021, nr 0671-723.380767.2021 obejmujących zaległości skarżącej w podatku od towarów i usług. Spór w sprawie sprowadza się zatem do oceny legalności działań organów w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Celem tej instytucji jest zakończenie postępowania egzekucyjnego, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza więc, że nie jest realizowany jego cel. Zaznaczyć także należy, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi jego dalsze prowadzenie i może nastąpić w każdym jego stadium. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku musi się ziścić którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Przesłanka do fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego została natomiast określona w art. 59 § 2 u.p.e.a., którego treść przywołano powyżej. W obu przypadkach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 4 u.p.e.a.). Co ważne może tego dokonać na żądanie zobowiązanego, wierzyciela albo z urzędu. Nie może również umknąć to, że analizowany przepis (art. 59 § 2 u.p.e.a.) ma charakter uznaniowy, co oznacza, iż organ egzekucyjny przy zaistnieniu w danym stanie faktycznym przesłanki bezskuteczności egzekucji może umorzyć postępowanie egzekucyjne, ale może też odmówić jego umorzenia. Jednakże organ ten powinien zawsze obligatoryjnie kierować się dyrektywą celowości postępowania egzekucyjnego. Organ podejmując decyzję o umorzeniu lub odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego musi również uwzględniać okoliczność wynikającą z art. 64c § 4 u.p.e.a., w świetle której w przypadku, gdy koszty egzekucyjne nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego, pokrywa je wierzyciel. W związku z tym organ wydając postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego zobligowany jest do wykazania, że zobowiązany nie posiada środków (majątku lub źródła dochodu) przewyższających wydatki egzekucyjne. Jak trafnie wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 18 lutego 2016 r., I SA/Po 1263/15 "możliwość działania organu na podstawie upoważnienia udzielonego mu przez ustawodawcę w art. 59 § 2 u.p.e.a. nakłada na organ szczególny obowiązek dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności indywidualnych każdej sprawy w celu jej prawidłowego rozwiązania, wyboru optymalnego rozstrzygnięcia, poprzedzonego szczególnie dokładną analizą i oceną faktów w świetle obowiązującego prawa, których logiczną konsekwencją jest podjęte postanowienie. Oznacza to, że organ administracji zobowiązany jest w takim postępowaniu do szczególnego działania zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w jego ramach do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny w myśl zasady swobodnej oceny dowodów". Zaniechanie wyjaśnienia istnienia przesłanki pozwalającej na umorzenie postępowania egzekucyjnego na dzień podejmowania postanowienia czyni wydane rozstrzygnięcie dowolnym, co implikuje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego (zob. wyrok NSA z 5 stycznia 2017 r., II FSK 2883/15). Przy czym, zdaniem Sądu, art. 59 § 2 u.p.e.a. nie nakłada na organ egzekucyjny obowiązku sporządzenia jakiegoś szczegółowo określonego co do formy dokumentu (kalkulacji), z którego wynikałoby, że w postępowaniu egzekucyjnym nie będzie możliwe uzyskanie kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Wystarczy, jeżeli wniosek taki wynika z uzasadnienia postanowienia wydanego w tym przedmiocie (por. wyroki NSA z 2 grudnia 2021 r., III FSK 4275/21 oraz z 19 stycznia 2023 r., III FSK 1503/21). Podkreślenia również wymaga, że badanie warunków umorzenia postępowania musi odnosić się do aktualnego stanu faktycznego, czyli na dzień wydania przez organ właściwy postanowienia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2016 r., VIII SA/Wa 331/16). Bez znaczenia zatem jest okoliczność, że zobowiązany może posiadać środki finansowe w przyszłości, które pozwolą mu spełnić ciążący na nim obowiązek. W takiej sytuacji organ jest uprawniony do zastosowania art. 61 u.p.e.a. i ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, rozstrzygające w sprawie organy sprostały wszystkim wskazanym wyżej wymogom, co w konsekwencji czyni zarzuty skargi niezasadnymi. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że skarżącą spółka nie posiada jakiegokolwiek majątku lub źródła dochodu, z którego możliwe byłoby skuteczne przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, nawet w niewielkim wymiarze. Powyższe stanowi wynik podjętych przez organ egzekucyjny szeregu działań służących ustaleniu, czy skarżąca posiada majątek, do którego można by skutecznie skierować egzekucję. Jak wynika z akt sprawy, na podstawie wymienionych na wstępie tytułów wykonawczych, organ w celu wyegzekwowania wskazanych tam kwot dokonał szeregu czynności takich jak: zajęcie rachunku w C. S.A., A. S.A., S. S.A., zajęcie innej wierzytelności pieniężnej u A. R., zajęcie innej wierzytelności pieniężnej u A. P., zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Parafii Prawosławnej [...] Powyższe czynności egzekucyjne nie przyniosły jednak rezultatu, nie doprowadziły do uzyskania jakichkolwiek środków pieniężnych. Odnośnie pierwszej czynności uzyskano informacje, że na rachunkach brakuje środków do realizacji zajęcia, natomiast w stosunku do drugiej uzyskano odpowiedzi o braku zobowiązań wobec spółki. Organ egzekucyjny poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie dochodzonych należności również poprzez analizę zewnętrznych i wewnętrznych systemów informatycznych, tj. [...]. Jak wskazał, z systemu CeRo wynika, że spółka nie posiada pojazdów, z systemu CZM wynika, że nie występuje jako strona czynności cywilnoprawnych. Przez system Ognivo sporządzono i wysłano zapytania o rachunki do ponad 500 banków - w odpowiedzi prowadzenie rachunków potwierdzono tylko w powyższych trzech bankach. Według Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych zobowiązana nie posiada nieruchomości. Wskutek weryfikacji ustalono również, że spółka nie składa sprawozdań finansowych. Ponadto, organ egzekucyjny wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w B. o nakazanie spółce wyjawienia majątku, który to wniosek postanowieniem tego Sądu z 20 kwietnia 2022 r., I Co 594/22 został uwzględniony. Skutkiem powyższego Sąd odebrał od osoby reprezentującej spółkę wykaz majątku oraz oświadczenie, w którym jednoznacznie potwierdziła bezskuteczność prowadzonej wobec spółki egzekucji administracyjnej, informując, że spółka nie prowadzi działalności, nie uzyskuje żadnych dochodów oraz nie posiada majątku trwałego i wymagalnych wierzytelności. Działalność gospodarcza prowadzona pod adresem ul. [...], [...] (skład materiałów) została zakończona w 2019 r., a umowa dzierżawy nieruchomości została rozwiązana. Wg oświadczenia spółka nie prowadzi ewidencji środków trwałych, gdyż ich nie posiada. Mając powyższe na uwadze, bezsprzecznie wykazano, że zobowiązana nie posiada żadnego źródła dochodu, wymagalnych wierzytelności, majątku ruchomego, czy też nieruchomego, w związku z czym nie było jakiejkolwiek możliwości uzyskania środków pieniężnych celem zaspokojenia wierzyciela. Co istotne, również twierdzenia skarżącej o posiadaniu wierzytelności zostały przez organ zweryfikowane i trafnie ocenione jako bezpodstawne. Organ egzekucyjny przeprowadził bowiem postępowanie wyjaśniające z wierzycielem, Naczelnikiem Lubelskiego Urzędu Skarbowego w Lublinie, w wyniku czego ustalił, że na dzień wydania postanowienia, tj. 29 grudnia 2022 r. zobowiązanej spółce - według oświadczenia wierzyciela - nie przysługiwała wierzytelność z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług. Postępowanie w tym zakresie przeprowadził również organ odwoławczy, ustalając, że spółka nie posiada w Lubelskim Urzędzie Skarbowym w Lublinie wymagalnych wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług. Jak trafnie przy tym wyjaśnił, uprawnionym do decydowania o tym, czy istnieje nadwyżka, która może zostać zaliczona na poczet zaległych zobowiązań podatkowych, jest wyłącznie organ podatkowy, a nie egzekucyjny. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów na istnienie odmiennego stanu rzeczy. Trafna również jest konstatacja Dyrektora, że wystąpienie przez spółkę do Sądu Okręgowego w [...] z pozwem o zapłatę wobec A. M. Spółki z o.o. z siedzibą w B. nie oznacza posiadania majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Postępowanie to jest w toku i nie sposób przyjąć sposobu jego zakończenia. Celem postępowania egzekucyjnego nie jest natomiast poszukiwanie, a tym bardziej uwzględniania hipotetycznego majątku zobowiązanego. Dla organu istotne są ustalenia istniejące na datę rozstrzygania. Posiadanie hipotetycznych środków pieniężnych nie umożliwia bowiem skutecznego dokonania egzekucji. Podnoszony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uznać zaś należało za niedopuszczalny. Kwestia zawieszenia postępowania egzekucyjnego na tej podstawie stanowiła przedmiot odrębnego rozstrzygnięcia (v. postanowienie Dyrektora z 26 kwietnia 2023 r.), i to w ramach przysługujących stronie środków odwoławczych możliwe było kwestionowanie stanowiska organu wyrażonego w tym zakresie. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że organy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. dopełniły obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiał dowodowy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy doszły do prawidłowych wniosków, co do istnienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Skarżąca polemizuje z zaskarżonym rozstrzygnięciem, nie przedstawiając jednak argumentów, które podważyłyby zasadność zaprezentowanego przez organy stanowiska. Mają powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na co pozwalał przepis art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy procesowej. Zgodnie z jego treścią, sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.