I SA/Lu 452/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA D. Małysz, Sędziowie WSA H. Chitrosz (spr.), NSA A. Kwiatek, Protokolant st. insp. W. Wojtal, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-c II 2001 r. - oddala skargę; Sygn.I SA/Lu 452/03 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] Izba Skarbowa, na zasadzie art. 233§1pkt.2lit.a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. Nr 137, poz.926, z późn. zm. / - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2002r., Nr [...] określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług oraz odsetki za zwłokę za miesiąc luty 2001r. – uchyliła decyzję organu I instancji w całości i stwierdziła za ten miesiąc nadpłatę w wysokości 103,00zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, iż w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u P. S. – właściciela Firmy "[...]" w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001r. stwierdzono nieprawidłowości sprowadzające się do tego, że podatnik wadliwie pomniejszył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur dotyczących: 1/ używania wózka widłowego Jungheinrich w kwocie netto 1.260 + VAT w kwocie 277,20 zł / rata leasingowa /; 2/ usług transportowych w łącznej kwocie netto 27.500,00 + VAT w kwocie 6.050,00 zł; 3/ usług wykonania deski podłogowej i parkietu w kwocie netto 7.000,00 + VAT w kwocie 1.540,00 zł; 4/ zakupu towarów i materiałów w łącznej kwocie netto 11.500,00 + VAT w kwocie 2.395,00 zł. 5/ usług menedżerskich w kwocie netto 10.000,00 + VAT w kwocie 2.200,00 zł; W odniesieniu do nieprawidłowości, o których mowa w pkt.1 – 4 organ wyraził pogląd, iż faktury zostały wystawione nierzetelnie, albowiem dotyczą czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca / 50 ust.4 pkt.5lit.a rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm. /. Jeśli zaś chodzi o fakturę na usługi menedżerskie / pkt.5 / - organy uznały, iż została ona wystawiona w trybie art. 33 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm./, co nie dawało podstaw do dokonania odliczenia podatku naliczonego, gdyż tego rodzaju usługi były z mocy prawa zwolnione od podatku. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie zarzucając organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż w/w faktury nie odzwierciedlają dokonanych w rzeczywistości transakcji. Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania - Izba Skarbowa stwierdziła w zakresie poszczególnych wadliwości, co następuje: Ad. 1/ P. S. przedstawił do odliczenia podatku fakturę wystawioną przez Towarzystwo Leasingowe S.A. w L. z dnia 01 lutego 2001r., dotyczącą raty leasingowej za korzystanie z wózka widłowego Jungheinrich w kwocie netto 1.260 + VAT w kwocie 277,20 zł. Zdaniem organu odwoławczego zakwestionowanie tego odliczenia przez Urząd Skarbowy było w pełni prawidłowe. Podatek naliczony wynikający z faktur "TL" wystawianych w przedmiocie rat leasingowych nie był związany ze sprzedażą opodatkowaną, gdyż był oparty na fikcyjnych dowodach. W toku postępowania podatkowego nie stwierdzono ani razu wykorzystania tego wózka w kontrolowanej firmie, co więcej kontrolujący nigdy go tam nie widzieli, mimo że oględzin miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dokonywano aż 9 razy. Wózek będący przedmiotem leasingu był natomiast cały czas w posiadaniu i używaniu W. A. – właściciela Firmy "[W]". Odliczenie zatem podatku od faktury leasingowej za ratę miesiąca lutego 2001r. pozostawało w sprzeczności z przepisem § 50 ust.4 pkt.5lit.a rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT. Ad.2 / P. S. przedstawił do odliczenia podatku dwie faktury wystawione przez PPH "[S]" za usługi transportowe w łącznej kwocie netto 27.500,00 + VAT w kwocie 6.050,00 zł. Organ odwoławczy stwierdził, iż firma PPH "[S]" nie mogła świadczyć na rzecz firmy "[...]" usług transportowych, gdyż nie posiadała samochodu ciężarowego, nie zatrudniała kierowcy, a także nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o eksploatacji samochodu. Faktury transportowe nie zwierają nadto żadnych informacji o trasie, ładunku itp., co uchybia §37 ust.1 pkt.5 i 6 powołanego rozporządzenia wykonawczego VAT. Zdaniem Izby Skarbowej oświadczenie A. T. złożone na okoliczność nieodpłatnego jeżdżenia samochodem ciężarowym dla S. S. - właściciela firmy PPH "[S]" nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż następnie zostało ono przez jego autora odwołane. Także więc i w tym przypadku dokonane odliczenie podatku dotyczy czynności nie mających miejsca w rzeczywistości. Ad.3 / P. S. przedstawił do odliczenia podatku dwie faktury wystawione przez M. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Produkcja Drzewna, Handel, Usługi Budowlane" za usługi wykonania deski podłogowej i parkietu w kwocie netto 7.000,00 + VAT w kwocie 1.540,00 zł. Zdaniem organu odwoławczego było to nieuprawnione. Faktura nr [...] z dnia [...] lutego 2001r. została wystawiona, jak wynika z dokonanej na niej adnotacji za usługi wykonane w miesiącu styczniu 2001r. W postępowaniu dowodowym prowadzonym dla miesiąca stycznia 2001r. zostało wykazane, że Firma "[...]" nie dysponowała towarem, który mógłby być poddany obróbce. Jeśli zaś chodzi o fakturę nr [...]/02/2001 z dnia [...] lutego 2001r. to również taka usługa nie mogła mieć miejsca, skoro pełnomocnik P. S.– S. S. w dniu [...] lutego 2001r. oświadczył, iż całość materiałów ze stycznia została przerobiona i sprzedana, zaś w lutym nie dokonywano żadnych zakupów. W rejestrze zakupów pomiędzy 14 a 19 lutego 2001r. także nie było zapisów dotyczących zakupu materiałów, które mogłyby być poddane obróbce przez M. W. Taki stan rzeczy świadczy także o pozorności i tych transakcji. Ad.4 / P. S. przedstawił do odliczenia podatku nadto dwie faktury wystawione przez firmę PPH "[S]", której właścicielem był S. S. na zakup materiałów w łącznej kwocie netto 11.500,00 + VAT w kwocie 2.395,00 zł. Organ podatkowy opierając się na oświadczeniu S. S. złożonym w dniu [...] lutego 2001r., iż całość materiałów ze stycznia została przerobiona i sprzedana, zaś w lutym w firmie "[...]" nie dokonywano żadnych zakupów stwierdził, iż wystawione faktury również nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji. W konsekwencji tego nie było – zgodnie z § 50 ust.4 pkt.5lit.a rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT także i w tym przypadku podstaw do dokonania odliczenia podatku naliczonego. Ad.5 / Oprócz wyżej wymienionych – P. S. przedstawił do odliczenia podatku jeszcze fakturę wystawioną przez firmę S. S. - PPH "[S]" za wykonanie usług menedżerskich w kwocie netto 10.000,00 + VAT w kwocie 2.200,00 zł. Organ podatkowy wyraził tu zapatrywanie, iż faktura ta o numerze [...]/02/05 z dnia [...] lutego 2001r. została wystawiona w trybie art. 33 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm./, co nie dawało podstaw do dokonania odliczenia podatku naliczonego, gdyż tego rodzaju usługi były z mocy ustawy zwolnione od podatku. W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym - organ odwoławczy dokonał korekt podatku naliczonego i należnego, a po uwzględnieniu przerachowania przez Urząd Skarbowy kwoty zwrotu wynikającej z deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 2002r. w wysokości 103,00 na zaległość podatkową wynikającą z decyzji tegoż Urzędu z dnia [...] czerwca 2002r. ustalił, iż kwota 103,00 zł stanowi nadpłatę na podstawie art. 72§1 Ordynacji podatkowej, o czym orzekł w sentencji zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję P. S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. art. 7, 32 ust.1 i 2, 37 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. art. 120 i 121§1 Ordynacji podatkowej. Skarżący kwestionował dokonane przez organy podatkowe ustalenia stanu faktycznego oraz twierdził, iż organy te oparły się na materiale dowodowym nie znajdującym się w aktach sprawy. W jego ocenie nie może stanowić dowodu przesłuchanie A. T., jakie miało miejsce w dniu [...] września 2001r., w sytuacji gdy odbyło się ono bez udziału strony. Wywodził także, iż fakt używania wózka widłowego przez Firmę "[...]" został udowodniony. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2004r. - na mocy przepisu art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm. / - do rozpoznania niniejszej skargi stał się właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Na podstawie tego przepisu do postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 /. Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem / art. 1§ 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych / stwierdzić należy, iż nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania wskazanych przez skarżącego, a także w żadnym razie nie uchybia powołanym w skardze przepisom Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Trudno znaleźć uzasadnienie dla postawionego zarzutu naruszenia art. art. 7, 32 ust.1 i 2, 37 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej / ustawa z dnia 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. z 1997r., Nr78, poz. 483 /. Zgodnie z art. 7 ustawy zasadniczej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Artykuł 32 stanowi natomiast, iż wszyscy są wobec prawa równi / ust.1 /, oraz że wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne / ust.2 /. Stosownie zaś do przepisu art. 37 ust.1 Konstytucji, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji. Zarzuty skarżącego w tej części nie są poparte żadnym uzasadnieniem pozwalającym na uznanie ich trafności. Wydaje się, zatem iż odwołując się do wynikających z przywołanych przepisów pryncypiów ustrojowych bez wskazania jakiegokolwiek punktu odniesienia do sprawy niniejszej, w istocie zmierza on do obalenia dokonanej przez organy podatkowe oceny prawnej przedstawionego stanu rzeczy. Zdaniem Sądu poszukiwanie ochrony prawnej w przepisach Konstytucji nie może wynikać jedynie z niezadowolenia strony wywołanego treścią decyzji organu podatkowego i jej przeświadczenia o własnej racji. Podkreślenia na wstępie wymaga, iż podatek od towarów i usług, będąc podatkiem od wartości dodanej, jest podatkiem, którego zasadniczą cechą konstrukcyjną jest ustanowione w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Kwotę podatku naliczonego, o którą podatnik ma prawo obniżyć ciążący na nim podatek należny, stanowi - w myśl art. 19 ust. 2 cyt. ustawy - suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentów odprawy celnej. Zgodnie z § 50 ust.3 rozporządzenia Ministra Finansów dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm./ podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących, albo ich duplikaty, o których mowa w § 51. Ustęp 4 tego przepisu wymienia przypadki, których zaistnienie powoduje uznanie, iż faktury i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Podstawy do obniżenia podatku należnego nie stanowią między innymi faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane / pkt.5 lit.a /. Opierając się na tym ostatnim przepisie organy podatkowe obu instancji uznały, iż faktury dotyczące: raty leasingowej za używanie wózka widłowego Jungheinrich, usług transportowych, usług wykonania deski podłogowej i parkietu oraz zakupu towarów i materiałów są właśnie dokumentami nie odzwierciedlającymi rzeczywiście dokonanych czynności. Stanowisko organów podatkowych Sąd w całokształcie materiału dowodowego sprawy uznaje za uprawnione. Wózek widłowy Jungheinrich TFG-20A, o numerze [...], rok produkcji 1998 istotnie był określony jako przedmiot umowy leasingu zawartej w dniu [...] sierpnia 2000r. pomiędzy Towarzystwem Leasingowym S.A. w L. i P. S. – właścicielem Firmy "[...]". Załącznikiem do tej umowy był akt przekazania obiektu z dnia [...] września 2000r., z którego treści wynikają właśnie wskazane wyżej parametry wózka, a mianowicie symbol, numer i rok produkcji. Jak wykazała kontrola krzyżowa przeprowadzona w Firmie "[W]" wózek o tych samych parametrach identyfikacyjnych został zakupiony przez właściciela tej Firmy W. A. w dniu [...] grudnia 1999r. za kwotę 77.785,20 w "[J]" spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. / faktura z tego samego dnia, nr 9918686 /, a następnie sprzedany na podstawie faktury z dnia 31 sierpnia 2000r., nr 6/ST/2000 Towarzystwu Leasingowemu S.A. w L. za kwotę 51.240,00. Dalej wskazać należy na bezsporną okoliczność, iż wózek widłowy Jungheinrich TFG-20A, o numerze [...], rok produkcji 1998 był kilkakrotnie w roku 2001 naprawiany przez Firmę "[J]", o czym świadczą faktury z dnia [...].11.2001r. i [...].11.2001r. wystawione dla "[W]". Jeśli zatem "[W]" faktycznie sprzedał wózek "TL", to odpłatne dokonywanie jego napraw w okresie późniejszym / po sprzedaży / byłoby niedorzecznością. Warto także podkreślić, iż w/w wózek został w dniu 30 grudnia 1999r. wpisany przez "[W]" do ewidencji środków trwałych i był przez cały czas w posiadaniu tejże Firmy, także w dniu [...] stycznia 2002r. podczas kontroli krzyżowej przeprowadzanej przez organ podatkowy I instancji. Postępowanie podatkowe wykazało także, iż "[W]" naliczał przez cały czas od nabycia tego wózka jego amortyzację. Nigdy go natomiast nie było w kontrolowanej Firmie "[...]". Próby zlokalizowania tego wózka w Firmie P. S. były czynione przez organ podatkowy aż dziewięciokrotnie, niestety bez rezultatu. Nie stwierdzono także najmniejszych nawet śladów jego faktycznego wykorzystywania dla potrzeb działalności Firmy "[...]". Zauważyć nadto wypada, iż pomiędzy Firmami: "[W]" i "S" funkcjonowała jeszcze faktura dotycząca wózka widłowego Jungheinrich typ – TGF 20A, rok produkcji 1998, bez numeru fabrycznego. Na taki wózek "[S]" wystawił dla "[W]" w dniu [...] sierpnia 2000r. fakturę nr [...] na kwotę 48.800,00. Wbrew wywodom skargi - nie był to jednak wózek widłowy, który był określony jako przedmiot leasingu, albowiem tamten oprócz symbolu TFG-20A i roku produkcji 1998 posiadał także tabliczkę znamionową z numerem fabrycznym 89897262. W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości ocena, iż faktura opiewająca na ratę leasingową w kwocie 1.537,20 z dnia 01 lutego 2001r. dokumentuje czynność, która de facto nie została dokonana / §51 ust.4 pkt.5 lit. a rozporządzenia wykonawczego VAT /. Podobną ocenę Sąd wyraża w zakresie faktur dotyczących usług transportowych, usług wykonania deski podłogowej i parkietu oraz zakupu towarów i materiałów podzielając szczegółowe rozważania organu II instancji dokonane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wystarczy jedynie wskazać, iż jeśli chodzi o usługi wykonania deski podłogowej i parkietu, to kontrola podatkowa, w tym także krzyżowa przeprowadzona u M. W., który wystawił dla "[...]" faktury: 1/ nr [...] z dnia [...] lutego 2001r. za usługi wykonane w miesiącu styczniu 2001r. oraz 2/ nr [...] za usługi wykonane w lutym 2001r. wykazały, iż dokumenty te mają charakter czysto fikcyjny. Firma "[...]" w okresie styczeń-luty 2001 nie dysponowała towarem, który mógłby być poddany obróbce. Oświadczył to wprost pełnomocnik P. S. – S. S. w dniu [...] lutego 2001r. W rejestrze zakupów pomiędzy 14 a 19 lutego 2001r. w Firmie "[...]" nie było także zapisów dotyczących zakupu materiałów, które mogłyby być poddane obróbce przez M. W. Ten ostatni także nie miał potwierdzenia przyjęcia do obróbki "obcych materiałów", ani też w ramach własnej działalności materiałów takich dla "[...]" nie sprzedawał. Taki stan rzeczy świadczy o pozorności dokonanych transakcji i uniemożliwia dokonanie odliczenia podatku z powyższych faktur. Z tych samych względów nie mogą być uwzględnione przedstawione do odliczenia podatku faktury wystawione dla "[...]" przez firmę PPH "S", której właścicielem był S. S. na zakup materiałów w łącznej kwocie netto 11.500,00 + VAT w kwocie 2.395,00 zł. Skoro bowiem S. S., jako pełnomocnik "[...]" w dniu [...] lutego 2001r. oświadczył, iż całość materiałów ze stycznia została przerobiona i sprzedana, zaś w lutym w firmie "[...]" nie dokonywano żadnych zakupów, to fakt fikcyjności tych faktur musi być oczywisty, tym bardziej, że nikt inny, jak on sam jako właściciel PPH "S" miałby dokonać sprzedaży materiałów Firmie "[...]", co do której twierdzi, iż w lutym takich zakupów Firma ta nie dokonała. Nie stanowią dokumentów odzwierciedlających rzeczywiście dokonane czynności także dwie faktury wystawione przez PPH "S" za usługi transportowe w łącznej kwocie netto 27.500,00 + VAT w kwocie 6.050,00 zł. W toku postępowania podatkowego pełnomocnik skarżącego przedłożył oświadczenie notarialne A. T. złożone w dniu [...] sierpnia 2001r., z którego treści wynika, iż w okresie pomiędzy 1 sierpnia 2000r. a 17 sierpnia 2001r. pomagał S. S. jako kierowca samochodu ciężarowego marki "Star", oraz że w tym okresie kilkadziesiąt razy wykonywał kursy tym samochodem z ładunkiem i bez ładunku, przewożąc ziarno zbóż od rolników, tarcicę, deski z P. do R. i odwrotnie, deskę podłogową i parkiet z P. do R., a nadto, że paliwo do tego samochodu kilkanaście razy przywozili Białorusini. A. T. był kilkakrotnie przesłuchiwany w charakterze świadka. Pierwsze przesłuchanie miało miejsce w dniu [...] września 2001r. Zeznał on wówczas, iż powołane oświadczenie notarialne złożył w uwzględnieniu prośby S. S., oraz że po przemyśleniu je odwołuje. Twierdził, że nigdy nie jeździł jako kierowca samochodu "Star" i nie przewoził dla S. S. żadnych towarów, zaś w Firmie "[...]" był tylko raz i tylko w biurze. Nigdy też nie widział załadunku bądź wyładunku towarów, wózka widłowego oraz tankowania paliwa i oleju, a także dostarczania paliwa przez Białorusinów. Przeprowadzenie tego dowodu zostało zakwestionowane przez S. S. jako dokonane bez udziału strony. Drugie przesłuchanie odbyło się w dniu [...] grudnia 2001r., w obecności S. S. A. T. odmówił wówczas udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące przewożenia towarów na rzecz Firmy "S". Zeznał jednocześnie, iż był świadkiem załadunku drewna na samochód ciężarowy w Firmie "[...]" w miesiącu lutym lub marcu 2001r., a także iż w ramach przysługi koleżeńskiej klika razy jeździł dla S. S. o swoim własnym samochodem marki "Ford Transit". Odmówił jednocześnie udzielenia wyjaśnień na temat rozbieżności w swoich poprzednich zeznaniach. Trzecie przesłuchanie A. T. miało miejsce w dniu [...] lutego 2002r., także w obecności S. S. A.T. zeznał wówczas, między innymi, iż nigdy nie woził żadnych towarów ani dla Firmy "S", ani dla Firmy "[...]", a także iż nie był świadkiem tankowania samochodu "Star", którego tylko raz widział w Firmie "[...]" podczas załadunku drewna. W tym stanie rzeczy, wobec treści zeznań A. T., a także mając na uwadze, iż podatnik w żaden inny sposób nie potwierdził faktu wykonywania usług transportowych dla Firmy "[...]" przez Firmę "S" uznać należy, iż także w tym przypadku mamy do czynienia z fakturami, które nie odzwierciedlają rzeczywiście dokonanych czynności, albowiem nie miały one miejsca. Organy podatkowe dokonały także prawidłowej oceny w części dotyczącej faktury za usługi menedżerskie / kwota netto 10.000,00 + VAT w kwocie 2.200,00 zł/. Stosownie bowiem do przepisu §50 ust.4pkt.3 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT, w przypadku gdy wystawiono fakturę, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o VAT - faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Faktura za usługi menedżerskie była dokumentem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż stosownie do §69 pkt.15 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT w związku z art. 13 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. / tego typu usługi zwolnione były od podatku VAT. Z tych wszystkich względów Sąd wyraża pogląd, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia ani przepisów prawa materialnego, o których była wyżej mowa, ani przepisów postępowania, w szczególności zaś tych, do których odwołuje się skarżący, a mianowicie: zasady praworządności / art. 120 Ordynacji podatkowej /, zasady zaufania do organów podatkowych / art. 121§1 Ordynacji podatkowej / oraz zasady prawdy obiektywnej / art. 122 Ordynacji podatkowej / w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.