I SA/Lu 498/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie WSA Małgorzata Fita, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi C. S. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. orzeka, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. S.i M. w C. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko C. Spółdzielni Mieszkaniowej w C. (dalej: Spółdzielnia) dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych. Z akt sprawy wynika, że dnia [...] grudnia 2013 r. C. Spółdzielnia Mieszkaniowa złożyła, na podstawie art. 14b § 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.- dalej: "O.p.") wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku Spółdzielnia podała, że w zasobach C. Spółdzielni Mieszkaniowej znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe. Tytuły do powyższych lokali posiadają członkowie spółdzielni oraz osoby niebędące członkami spółdzielni. Spółdzielnia posiada także lokale w najmie. Spółdzielnia w celu przeprowadzanie remontów tworzy fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm., dalej: "usm"). Odpis na ten fundusz obciąża koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Obowiązek świadczenia na fundusz, o którym mowa dotyczy członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali. Odpisu na fundusz remontowy od lokali użytkowych znajdujących się w budynkach mieszkalnych i wolnostojących pawilonach handlowych Spółdzielnia dotychczas nie uznawała za koszt uzyskania przychodów. Spółdzielnia pytała, czy odpis na fundusz remontowy tworzony zgodnie z art. 6 ust. 3 usm dokonywany, od lokali użytkowych znajdujących się w budynkach mieszkalnych i w wolnostojących pawilonach handlowych stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U z 2011 r. Nr 74 poz. 397 ze zm., dalej: "pdop")? Zdaniem Spółdzielni odpis na fundusz remontowy dokonywany od lokali mieszkalnych i od lokali użytkowych (lokali o innym przeznaczeniu) znajdujących się w budynkach mieszkalnych i wolnostojących pawilonach handlowych powinien stanowić koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop. Motywując zajęte stanowisko Spółdzielnia wskazała na art. 15 ust. 1 pdop, który stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Wskazała następnie na art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika. Kosztem uzyskania przychodów są jednak podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeśli obowiązek i możliwość tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy. Taką odrębną ustawą jest usm. Zgodnie z art. 6 ust. 3 tej ustawy spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych. Odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi stanowiącymi mienie spółdzielni. Obowiązek świadczenia na fundusz dotyczy członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali. Zestawienie obu regulacji, t.j. treści art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop oraz art. 6 ust. 3 usm w ocenie wnioskodawcy nie pozostawia wątpliwości, iż fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych spełnia normatywne kryteria tego, aby móc uznać dokonywane na jego rzecz odpisy i wpłaty za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop. Fundusz ten został bowiem wprowadzony ustawą, ma charakter obligatoryjny a dokonywane na ten fundusz odpisy obciążają koszty gospodarki mieszkaniowej. Dalej spółdzielnia wskazała, że art. 6 ust. 3 usm nie precyzuje kategorii lokalu, w stosunku do którego ustawodawca przypisał obowiązek świadczenia na rzecz funduszu remontowego. "Lokal", o którym mowa w art. 6 ust. 3 tej ustawy, to jednak w myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy zarówno lokal mieszkalny jak i o innym przeznaczeniu, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, a więc także użytkowy. W rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali zarówno samodzielny lokal mieszkalny, jak również lokal o innym przeznaczeniu są określane jednolitym mianem lokalu. Pojęcie lokalu użytkowego zawiera się zatem w zakresie normatywnym pojęcia "zasobów mieszkaniowych", o którym mowa w art. 6 ust. 3 usm. Przepis art. 6 ust. 3 usm, przewidujący, że spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych oraz że odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki mieszkaniowej jest normą do której odsyła art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop. Wnioskodawca powołał się przy tym, że pogląd, iż odpisy na fundusz remontowy, jako obciążający koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi, do których należą zarówno lokale mieszkalne, jak i użytkowe, stanowią koszt uzyskania przychodów spółdzielni mieszkaniowych, potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Interpretacją z dnia [...] Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w imieniu Ministra Finansów) uznał stanowisko Spółdzielni za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż definicja kosztów uzyskania przychodów wynikająca z treści art. 15 ust. 1 pdop składa się z dwu elementów. Po pierwsze musi istnieć odpowiedni związek między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, przy czym związek ten należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Po drugie, wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 pdop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Następnie organ przywołał treść art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) powołanej ustawy wskazując, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika. Kosztem są jednak podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy. Musi zatem istnieć akt prawny rangi ustawy, który określa obowiązek lub możliwość utworzenia przez podatnika danego funduszu. Ponadto ustawa musi przewidywać, że odpisy i wpłaty na dany fundusz stanowią koszty podatnika. Dalej organ zauważył, iż wprawdzie art. 6 ust. 3 usm określa podmiotowo obowiązek świadczenia na fundusz remontowy (wskazując na członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami oraz inne osoby niebędące członkami) nie przesądzając jednak, jakich lokali w istocie on dotyczy. Dalej organ powołał się na art. 17 ust. 1 pkt 44 pdop, który odróżnia działalność w zakresie gospodarki zasobami mieszkaniowymi oraz inną działalność gospodarczą. Następnie organ odwołał się do pojęcia "zasobów mieszkaniowych". Powołując się na treść aktów prawnych (ustawy z 21 czerwca 2001. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego - Dz.U.Nr 71, poz. 733 ze zm., §2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 listopada 1994. w sprawie dotacji dla gmin na dofinansowanie wypłat dodatku mieszkaniowego, § 3 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z 16 stycznia 1998 r. w sprawie zakresu i trybu składania informacji dotyczących przekształceń i prywatyzacji mienia komunalnego), organ wskazał, że cechą zasobów mieszkaniowych jest ich funkcja mieszkaniowa. Ze Słownika Języka Polskiego wynika zaś, że przymiotnik "mieszkaniowy" oznacza rzeczy związane z mieszkaniem. Przyjąć więc należy, iż zasoby mieszkaniowe, o których mowa w art. 6 ust. 3 usm nie obejmują lokali użytkowych, zatem odpisy na fundusz remontowy dotyczący lokali użytkowych nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów. Organ wyjaśnił przy tym, że gdyby uznać lokale użytkowe za zasoby mieszkaniowe, a w konsekwencji przyjąć, że fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, o którym mowa w art. 6 ust. 3 usm, dotyczy również, oprócz lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu to sformułowanie "zaliczane do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych" zawarte w art. 16c pkt 2 pdop byłoby zbędne, a ustawodawca posłużyłby się innym sformułowaniem, jak np. "zaliczane do zasobów spółdzielni." Na koniec organ stwierdził, że powyższe stanowisko nie oznacza jednocześnie, że koszty związane z utrzymaniem lokali użytkowych nie mogą stanowić kosztów podatkowych na podstawie art. 15 ust. 1 pdop, jeżeli spełnione zostaną przesłanki wynikające z tego przepisu. O ile zaś sam odpis na fundusz nie stanowi kosztu uzyskania przychodów, to kosztami będą wydatki poniesione na remonty tego rodzaju lokali. Będą to jednak koszty związane z inną działalnością gospodarczą niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministra Finansów, Spółdzielnia wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., zarzucając mu dokonanie błędnej wykładni art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit a) pdop oraz art. 6 ust. 3 usm. Zdaniem Spółdzielni w interpretacji indywidualnej nie uwzględniono stanowiska wyrażanego w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym pojęcie zasobów mieszkaniowych należy interpretować w oparciu o reguły wykładni funkcjonalnej, celowościowej oraz systemowej. Oparcie się na słownikowym rozumieniu pojęcia prowadzi w tym przypadku do błędnej interpretacji sformułowania "zasoby mieszkaniowe". Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej Ministra Finansów oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając jej naruszenie: - prawa materialnego, t.j. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. c) pdop oraz art. 6 ust. 3 usm, mające istotny wpływ na wynik sprawy, - prawa procesowego, tj. art. 121 i 122 oraz art. 14a §1 i art. 14e §1 w zw. z art. 14c §1 O.p. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego Spółdzielnia podtrzymała argumentację zawartą we wniosku o wydanie interpretacji oraz wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Co do zarzutów procesowych zarzuciła organowi brak wszechstronnej i całościowej analizy treści wniosku o wydanie interpretacji, w tym w szczególności aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i jego uzasadnienie zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zdaniem organu wydając interpretację nie naruszono również przepisów postępowania, dokonano wnikliwej analizy przepisów prawa w odniesieniu do złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.", Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Badana interpretacja podlega uchyleniu. W pierwszej kolejności wskazać dla porządku należy, że kosztami uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 pdop, są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.. Nie uważa się przy tym za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika. Kosztem uzyskania przychodów, jak o tym stanowi art. 16 ust. 1 lit. a) pdop, są jednak podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy. O odpisach i wpłatach na fundusze, o których mowa w powołanym przepisie w odniesieniu do spółdzielni stanowi zaś art. 6 ust. 3 u.s.m. Zgodnie z powołanym przepisem spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych. Odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Obowiązek świadczenia na fundusz dotyczy członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali. W ocenie Sądu powołanej wcześniej przepisy art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) oraz art. 6 ust. 3 usm tworzą normę prawa podatkowego, z której wynika, iż odpisy na fundusz na remontowy zasobów mieszkaniowych w spółdzielniach mieszkaniowych stanowią koszt uzyskania przychodu spółdzielni. Zapatrywanie powyższe podziela zarówno Wnioskodawca, jak i organ, który wydał zaskarżoną interpretację indywidualną. Spór natomiast istnieje co do tego czy do zasobów mieszkaniowych spółdzielni zaliczyć można lokale użytkowe, a tym samym odpisy na fundusz remontowy dokonywane od tych lokali zaliczać do kosztów uzyskania przychodów. Sąd podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych jaki i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki: II FSK 1777/12, II FSK 266/12, I SA/Bk 213/11, publ. Lex), zgodnie z którym lokale użytkowe stanowią składnik zasobów mieszkaniowych spółdzielni w rozumieniu art. 6 ust. 3 usm. W konsekwencji przyjąć należy, iż odpisy na fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, dokonywane od lokali użytkowych, stanowią koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop w zw. z art. 6 ust. 3 usm. Przepis art. 6 ust. 3 usm stanowi, że spółdzielnia tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych, a odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Użyte w tym przepisie pojęcie "zasoby mieszkaniowe", może wprawdzie sugerować, że odpisy na fundusz remontowy dotyczą tylko lokali mieszkalnych, jednak taka wykładnia przywołanego przepisu zasadza się tylko na jego literalnym brzmieniu, bez uwzględnienia pozostałych przepisów ustawy, a także celu tej regulacji prawnej. Uchwalenie usm wynikało z potrzeby uwzględnienia odmiennego charakteru spółdzielni mieszkaniowych na tle innych spółdzielni. Spółdzielnia mieszkaniowa nie prowadzi bowiem działalności gospodarczej w interesie swych członków, ale jej celem jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków spółdzielni, co wprost wynika z art. 1 ust. 1 usm. W ramach tak oznaczonego celu przedmiotem działalności spółdzielni mieszkaniowych może być, poza budowaniem lokali i budynków na cele stricte mieszkaniowe, również budowanie i nabywanie lokali o innym przeznaczeniu, jak o tym stanowi art. 1 ust. 2 pkt 2 i 5 usm. Omawiana ustawa, w art. 2 ust. 1, posługuje się zresztą pojęciem lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego. Z art. 6 ust. 3 usm wynika z kolei, że obowiązek świadczenia na fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych dotyczy członków spółdzielni, właścicieli lokali niebędących członkami spółdzielni oraz osób niebędących członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali. W przepisie tym ustawodawca posługuje się terminem "lokal", a nie "lokal mieszkalny". W myśl zaś art. 2 ust. 1 usm, lokalem jest zarówno lokal mieszkalny jak też lokal o innym przeznaczeniu - a zatem również lokal użytkowy. Jeżeli obowiązek świadczenia na fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych obciąża również właścicieli lokali użytkowych, to należy przyjąć, że fundusz ten obejmuje także odpisy na lokale użytkowe. Skoro wymienione przepisy usm umożliwiają dokonywanie odpisów i wpłat na fundusz remontowy także w odniesieniu do lokali użytkowych, to należy w konsekwencji przyjąć, że stanowią one koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop w zw. z art. 6 ust. 3 usm. Stanowisko, iż odpisy te w części dotyczącej lokali użytkowych nie stanowią kosztu uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop w zw. z art. 6 ust. 3 usm organ interpretacyjny wywodzi z tego, że to funkcja mieszkaniowa lokalu przesądza o zaliczaniu go do zasobów mieszkaniowych. Na uzasadnienie takiego swojego poglądu przywołał treść regulacji prawnych zawartych w ustawie z 21 czerwca 2001. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego -Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm., §2 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 listopada 1994 r. w sprawie dotacji dla gmin na dofinansowanie wypłat dodatku mieszkaniowego oraz § 3 rozporządzenia Ministra Skarbu Państwa z 16 stycznia 1998 r. w sprawie zakresu i trybu składania informacji dotyczących przekształceń i prywatyzacji mienia komunalnego a także art. 17 ust. 1 pkt 44 pdop. W ocenie Sądu argumentacja organu z powołaniem się na ww. akty prawne nie jest w obszarze rozpoznanej sprawy trafna i uzasadniona. Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego, zgodnie z art. 1, reguluje bowiem zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Ze względu na cel regulacji jej postanowienia nie mogą mieć zatem zastosowania do wykładni przepisów usm dotyczących zasobów mieszkaniowych spółdzielni. Wskazane wyżej rozporządzenia, oprócz odmiennego w stosunku do usm celu i zakresu regulacji, od dawna już natomiast nie obowiązują. Z kolei art. 17 ust. 1 pkt 44 pdop, nie wchodzi w skład unormowania wynikającego z przepisów art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop w zw. z art. 6 ust. 3 usm. Regulacja prawna art. 17 ust. 1 pkt 44 pdop dotyczy bowiem zwolnienia od podatku określonych w niej dochodów i nie może mieć zastosowania do oceny prawnej w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Podkreślić należy, że normując w przedmiocie zwolnienia podatkowego, a więc wyjątku od konstytucyjnej zasady powszechności i równości opodatkowania, prawodawca postanowił, że określone dochody podlegają lub nie podlegają zwolnieniu, co jednak nie oznacza, że terminy, pojęcia czy też regulacje prawne przepisu statuującego zwolnienie podatkowe w zakresie dochodów są prawnie znaczące dla zbudowania i odtworzenia treści a następnie zastosowania innej normy prawnej, to jest rozważanego w sprawie niniejszej unormowania w przedmiocie zaliczenia określonych odpisów do kosztów uzyskania przychodu. Reasumując należy stwierdzić, że wywodzenie zakresu odpisów na fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, o którym mowa w art. 6 ust. 3 u.s.m., w aspekcie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) pdop, wymaga uwzględnienia unormowań całej usm, a nie jedynie jego potocznej nazwy tego funduszu. Rację też ma skarżąca, że w sprawie doszło do naruszenia art. 14e § 1 O.p. i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14e § 1 i art. 14c O.p. przez nieodniesienie się przez organ podatkowy do powołanych przez nią wyroków sądów administracyjnych. W ocenie Sądu odwołanie się przez stronę do orzeczeń sądowych oznaczało, że oceny prawne zawarte w tych wyrokach uznała jako własne, wzmacniając tym samym swoje stanowisko. Wprawdzie z art. 170 w zw. z art. 171 p.p.s.a., wynika iż prawomocne wyroki sądów administracyjnych wiążą strony danego postępowania, sąd który je wydał, inne sądy i organy, jedynie co do przedmiotu rozstrzygnięcia, w którym został on wydany Nie mają one zatem charakteru wiążącego tak dla sądów administracyjnych jak i organów podatkowych w przypadku rozpoznawania innych spraw i to pomimo możliwego podobieństwa zaistniałych stanów faktycznych. To jednak art. 14e O.p. stanowi wskazówkę do dokonywania wykładni prawa z uwzględnieniem tego orzecznictwa także przy udzielaniu interpretacji, a nie tylko przy jej zmianie. W szczególności istotnym dla realizacji zasady zaufania, określonej w art. 121 § 1 O.p. jest ustosunkowanie się przez organ w uzasadnieniu interpretacji do orzeczeń, na które strona powołała się we wniosku o interpretację. Nie oznacza to obowiązku uwzględnienia takich wyroków sądów administracyjnych, ale jedynie wymóg odniesienia się do ich argumentacji. Jakkolwiek orzeczenia sądowe rzeczywiście wiążą organ podatkowy tylko w sprawie, w której zostały wydane, to jednak powołanie ich w innej sprawie powoduje, że argumentacja sądu na temat wykładni konkretnego przepisu staje się argumentacją samego podatnika właśnie w sprawie rozpatrywanej. Jeżeli więc organ podatkowy nie podziela wspomnianej argumentacji, powinien szczegółowo odnieść się do uzasadnienia wyroku sądowego i ustosunkować się do wyrażonych tam poglądów, wyjaśniając szczegółowo, dlaczego je odrzuca. Powołany przez stronę przepis art. 122 O.p. nie miał natomiast w sprawie zastosowania z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 14h O.p. Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację oraz treść art. 146 i 152 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.