I SA/Lu 52/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu I. K. wynagrodzenie w kwocie [...] w tym podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot wydatków w kwocie [...], które wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrzył odwołanie M. G. i utrzymał mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2009r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 55.214,27 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 34.399,00zł. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. M. G. wystąpił do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami wynikających z decyzji z dnia [...] marca 2009r. Nr [...]. Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego ocenił i przeanalizował wskazane przez M. G. argumenty, a także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami. W rezultacie decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. Nr [...] organ podatkowy I instancji odmówił zastosowania powyższej i wnioskowanej ulgi. W odwołaniu z dnia [...] września 2009 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji umarzającej przedmiotową zaległość lub jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący wnosił o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Prokuratury Okręgowej na okoliczność, iż powstanie zaległości nie wynikało ze świadomego i zamierzonego działania, a jedyną korzyścią finansową była prowizja w kwocie 3.500 zł, a także o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność wykazania trudnej sytuacji życiowej, braku zdolności płatniczych wskazujących na wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika. Odnosząc się do zarzutów i wniosków odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że materialnoprawną podstawę wydania skarżonej decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Wyjaśnił, że decyzje w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, wydane w tym trybie mają charakter uznaniowy, co oznacza, iż udzielenie tej ulgi może mieć miejsce tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Ważny interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Ustalenie przez organ podatkowy, że istnieje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", które uzasadniałyby ewentualne zastosowanie ulgi, stanowi konieczną przesłankę dla rozważenia możliwości umorzenia zaległości podatkowej. Nie oznacza to, że samo stwierdzenie, iż w danej sytuacji występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" zobowiązuje organ podatkowy do podjęcia pozytywnego rozstrzygnięcia. Umorzenie zaległości jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych ( wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I SA/Lu 1/07). Decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są zatem w ramach tzw. uznania administracyjnego, a uwzględnienie wniosku podatnika i umorzenie zaległości podatkowej stanowi wyjątek od obowiązującej w polskim prawie zasady obowiązkowego płacenia podatków. Wyjątek od tej zasady ustawodawca przewidział w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, poprzez dopuszczenie możliwości udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej w wypadku zaistnienia ściśle określonych w/w przesłanek. Każda z tych przesłanek samodzielnie, albo też obie łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia zobowiązania podatkowego. Prawo organu do wydania decyzji w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do tego, że nawet w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej (a także obu łącznie) organ może odmówić uwzględnienia żądania strony (wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 874/08 z dnia 19 lutego 2009r.). Prawo wyrażone w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest jedynie przejawem możliwości odstąpienia od ogólnie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W złożonym odwołaniu M. G., powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych, podniósł, że w przedmiotowej sprawie występuje zarówno przesłanka "ważnego interesu podatnika" jak i przesłanka "interesu publicznego". Twierdzi mianowicie, iż odmowa umorzenia zaległości podatkowej skutkować będzie przymuszeniem strony do wystąpienia o przyznanie pomocy finansowej w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (co nie byłoby racjonalne). Stwierdza ponadto, że nie jest w stanie uregulować zaległości ze względów obiektywnych i niezależnych ponieważ nie ma jakichkolwiek dochodów, stracił zdolności płatnicze i znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł przewidzieć, zaś całą sytuację komplikuje stan zdrowia - rozwijające się zakrzepowe zapalenie żył. Podniósł jednocześnie, że urząd skarbowy nie zbadał dokładnie stanu faktycznego w sprawie, nie ocenił wnikliwie sytuacji finansowej strony. Analizując sytuację finansową strony stwierdzono, na podstawie złożonych deklaracji PIT-37, że Pan M. G. w 2005r. osiągnął przychód w wysokości 37.845,34 zł oraz dochód w wysokości 36.618,36 zł, za 2006r. przychód strony wyniósł 43.408,14 zł, a dochód 42.181,14 zł, za 2007r. przychód stanowił kwotę 36.118,07 zł, a dochód zamknął się kwotą 34.587,07 zł. Ponadto z oświadczenia "A" wynika, że Strona nie posiada nieruchomości, jak również rzeczy ruchomych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. W oświadczeniu o aktualnej sytuacji materialnej i rodzimej podatnika strona wskazuje, że jest osobą bezrobotną i nie osiąga żadnego dochodu. Wydatki związane utrzymaniem mieszkania, wyżywienia oraz spłatą kredytu hipotecznego ponosi żona M. G., z którą od [...] października 2008r. posiada rozdzielność majątkową. Obecnie strona posiada zadłużenie z tytułu nieuregulowanych za miesiące czerwiec i lipiec 2009r. alimentów na kwotę 1300 zł oraz orzeczonej wyrokiem sądowym kary grzywny za miesiąc lipiec 2009r. w wysokości 495,00 zł. Rozpatrując sprawę pod kątem istnienia "ważnego interesu podatnika", mając na uwadze powyższe ustalenia, stwierdzić należy, iż w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa Komentarz, Warszawa 2004, s. 253). W orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowany jest pogląd, iż brak jest podstaw, aby pojęcie "ważnego interesu podatnika" ograniczać tylko wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych. Treść tego pojęcia funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków (wyrok WSA z dnia 22 października 2008r., sygn. akt I SA/Lu 220/08). Ponadto w sprawach dotyczących udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych przedmiotem oceny organów podatkowych jest przede wszystkim stan faktyczny, w tym aktualna sytuacja materialna i osobista podatnika, istniejąca w dacie rozpatrywania wniosku. W niniejszej sprawie ziściła się przesłanka istnienia ważnego interesu podatnika. Po analizie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie istnieje przesłanka "interesu publicznego", uzasadniająca przyznanie wnioskowanej przez podatnika ulgi. Podkreślił przy tym, że zaległości podatkowe, będące przedmiotem wniosku z dnia [...] kwietnia 2009r. powstały na skutek nierzetelnie prowadzonej dokumentacji podatkowej w zakresie podatku VAT, wynikają z prowadzonej przez M. G. działalności gospodarczej, która była przedmiotem działań organów ścigania zakończonych wyrokiem sądowym skazującym stronę za udział w grupie przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw polegających na wytwarzaniu fikcyjnych faktur VAT służących uszczupleniu należności publicznoprawnych oraz wprowadzaniu do obrotu gospodarczego paliw niewiadomego pochodzenia. Wydając wyrok Sąd uznał, że podatnik prowadząc działalność gospodarczą sporządzał faktury VAT poświadczające dokonywanie fikcyjnych transakcji w handlu paliwami i przekazywał je określonym osobom za uzgodnioną zapłatę. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż zaległości nie powstały w wyniku nadzwyczajnych okoliczności, jak również nie są wynikiem wystąpienia zdarzeń losowych. To sam podatnik własnym działaniem przyczynił się do powstania tak dużych zaległości podatkowych, jak i do sytuacji w jakiej się obecnie znajduje. Powszechnie obowiązującą zasadą jest płacenie podatków w określonych prawem terminach. Każdy podatnik powinien być świadomy obowiązku płacenia podatków, stąd udzielenie ulgi traktowane musi być jako jego przywilej, nie zaś jako jego prawo. Jak już wyżej wskazano przedmiotowe zaległości powstały w wyniku przestępstwa podatkowego i karnego, za które strona została skazana prawomocnym wyrokiem. Uznanie w takim stanie faktycznym, iż w sprawie występuje "interes publiczny" byłoby niewątpliwie bezprawne i ze szkodą dla społeczeństwa. Umorzenie zaległości podatkowych prowadziłoby w istocie do przerzucenia ryzyka związanego z prowadzeniem przestępczej działalności gospodarczej na całe społeczeństwo. Skarb Państwa nie może przejmować ryzyka związanego z działalnością gospodarczą podmiotów gospodarczych, ani ponosić konsekwencji ich nieudanych przedsięwzięć gospodarczych (wyrok NSA z dnia 8 września 1999r. sygn. akt I SA/Gd 1623/97). Zgodnie z wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 735/02 za umorzeniem zaległości podatkowej oraz za zaniechaniem poboru podatku przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Rozpatrując sprawę organ podatkowy musi także mieć na uwadze interes publiczny, a więc i to, że względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik nie był z nich pochopnie zwalniany (por. wyroki NSA z dnia 24 września 1998r. sygn. akt I SA/Sz 1913/97 oraz z dnia 26 marca 2002r. sygn. akt I SA/Ka 149/2001). Dopuszczalność umorzenia zaległości podatkowej należy traktować jako wyjątek od wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez jego zapłatę (wyroki NSA z dnia 19 grudnia 2003r. sygn. akt SA/Bk 393/2003 i z dnia 15 maja 1991r. sygn. akt SA/Gd 295/91). Podkreślić należy, że uzyskanie ulgi jest odstępstwem od wyrażonej w Konstytucji (art. 84) zasady równości wobec prawa, w świetle której każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych mogą być stosowane wyłącznie w sytuacji, gdy zapłata należności na ogólnie obowiązujących zasadach nie jest możliwa z przyczyn niezależnych od podatnika. W omawianej sprawie zaległość w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę, nie została spowodowana przyczyną niezależną od działania strony, nie wystąpiły żadne nadzwyczajne, niezależne od podatnika zdarzenia losowe. Argumenty przedstawione w odwołaniu w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, jako nie stanowiące nadzwyczajnych, losowych zdarzeń nie mogą decydować o istnieniu ważnego interesu publicznego. Nie można zgodzić się z twierdzeniem odwołania, że odmowa umorzenia zaległości podatkowej skutkować będzie przymuszeniem Strony do wystąpienia do właściwych organów Państwa o przyznanie pomocy finansowej w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. M. G., jak sam stwierdził, jest na utrzymaniu żony. To ona ponosi całość wydatków związanych utrzymaniem domu, a co za tym idzie wydanie decyzji odmownej nie spowoduje, że egzystencja odwołującego się będzie zagrożona. Zauważyć również należy, iż M. G. mimo, że jest bezrobotnym to nie ma zaległości podatkowych nie będzie zmuszona do sięgania po pomoc państwa dla zaspokojenia swoich potrzeb materialnych. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z akt sprawy Prokuratury Okręgowej jest bezcelowe, gdyż powyższe nie ma związku z przedmiotową sprawą i nie miałoby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Podobnie uwagi Strony zawarte w protokole z dnia [...] listopada 2009r. nie wnoszą do sprawy nowych okoliczności mogących mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że pomimo wystąpienia okoliczności świadczącej o trudnej sytuacji materialnej podatnika, mając na uwadze szeroko rozumiany interes publiczny nie ma podstaw do zastosowania w sprawie ulgi w postaci umorzenia M. G. zaległości podatkowej w łącznej kwocie 55.214,27 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 34.399,00 zł. W skardze sądowej M. G. zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej : -art. 67a § 1 pkt 3, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą interpretację skutkującą odmową umorzenia zaległości części, pomimo stwierdzenia, iż w sprawie występuje przesłanka determinująca ważny interes podatnika ; -art. 67a § 1 pkt 3, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka istnienia interesu publicznego; - art. 67b, poprzez całkowite jego pominięcie, nie rozstrzygnięcie o jakiego rodzaju pomoc publiczną ubiega się podatnik ; -. 120 i art. 121 § 1, poprzez działania nie budzące zaufania do organów podatkowych; -art. 121 § 1, wskutek prezentowania stanowiska wyłącznie profiskalnego, poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności sprawy i pominięcie okoliczności korzystnych dla strony; - art. 122, poprzez nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 169 § 1, poprzez nie wezwanie wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, w szczególności o wskazanie o jaki rodzaj pomocy ubiega się podatnik; - art. 187 § 1, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i brak wszechstronnego i wnikliwego rozważeniu całokształtu materiału dowodowego; - art. 180 § 1, art. 188, przez nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez stronę w odwołaniu od decyzji, a więc nie dopuszczenie jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem; - art. 127, poprzez brak ponownej analizy argumentów strony przedstawionych zarówno w postępowaniu I instancji, jak i argumentów podniesionych już po jego zakończeniu, nie rozpoznano na nowo sprawy podatnika. Skarżący zarzucił również naruszenie rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L. 2006, Nr 379, s.. 5), poprzez nie ustalenie czy w ogóle dopuszczalne byłoby udzielenie pomocy publicznej podatnikowi (w formie ewentualnego umorzenia zaległości), czy byłaby to pomoc de minimis. We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest nieusprawiedliwiona. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Przepis ten określa, że organ podatkowy, na wniosek podatnika (...) w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe. Konstrukcja tego przepisu wskazuje, że decyzje w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych, mają charakter uznaniowy, a to oznacza, iż udzielenie tej ulgi może mieć miejsce tylko w przypadkach szczególnie uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. W konsekwencji decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, a uwzględnienie wniosku podatnika i umorzenie zaległości podatkowej stanowi wyjątek od generalnej i obowiązującej w polskim prawie zasady obowiązkowego płacenia podatków. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił prawidłowo, iż ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Chodzi tu o zdarzenia, na które podatnik nie miał wpływu. Przykładowo w grę wchodzić utrata możliwości zarobkowania, czy utrata losowa majątku. Ważny interes publiczny uzasadniający umorzenie zaległości podatkowej występować może w sytuacji, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich elementarnych potrzeb materialnych. Ustalenie przez organ podatkowy, że istnieje ustawowa przesłanka w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, która przemawiałaby za ewentualnym przyznaniem ulgi, nie stanowi samo przez się, iż organ podatkowy jest zobligowany do pozytywnego rozstrzygnięcia w wyniku rozpoznania wniesionego wniosku przez podatnika. Zgodzić się należy z poglądem, że umorzenie zaległości jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych ( wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I SA/Lu 1/07). W orzecznictwie podnosi się również, że umorzenie jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku (wyrok NSA z dnia 15 maja 1991 r. sygn. akt SA/Gd 295/91). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że skarżący podał w swoim wniosku, iż nie jest w stanie uregulować zaległości ze względów obiektywnych i niezależnych, gdyż nie ma jakichkolwiek dochodów, stracił zdolności płatnicze i znalazł się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mógł przewidzieć, zaś całą sytuację komplikuje zły stan zdrowia (rozpoznane przez lekarza - rozwijające się zakrzepowe zapalenie żył). Dokonana przez organ podatkowy analiza stanu faktycznego sprawie, w tym ocena sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie budzi zastrzeżeń Sądu. Podstawę ustaleń organu stanowiły dane wynikające ze złożonych deklaracji PIT-37. W 2005r. skarżący osiągnął przychód w wysokości 37.845,34 zł oraz dochód w wysokości 36.618,36 zł. W roku 2006. przychód strony wyniósł 43.408,14 zł, a dochód 42.181,14 zł. W następnym roku podatkowym (2007r). skarżący uzyskał przychód w kwocie 36.118,07 zł oraz dochód w wysokości 34.587,07 zł. W oświadczeniu "A" skarżący podał, że nie posiada nieruchomości, jak również rzeczy ruchomych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. Skarżący wyjaśniając swoją aktualną sytuację materialną i rodzinną wskazał, że jest osobą bezrobotną, nie osiąga żadnego dochodu, wydatki związane utrzymaniem mieszkania, wyżywienia oraz spłatą kredytu hipotecznego ponosi żona, z którą od 7 października 2008r. posiada rozdzielność majątkową, posiada zadłużenie z tytułu nieuregulowanych za miesiące czerwiec i lipiec 2009r. alimentów w kwocie 1.300 zł oraz z tytułu orzeczonej wyrokiem sądowym kary grzywny za miesiąc lipiec 2009r. w wysokości 495,00 zł. Jak wynika z poczynionych ustaleń skarżący pozostaje na utrzymaniu żony. Podstawy egzystencji skarżącego nie zostały zatem zagrożone, co potwierdza okoliczność, że skarżący do czasu wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] nie występował o przyznanie mu środków finansowych w ramach pomocy państwa uwagi na trudną sytuację majątkową, uniemożliwiającą zaspokojenie potrzeb materialnych wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej przyznał, że ziściła się przesłanka istnienia ważnego interesu podatnika, pozostającego w trudnej sytuacji. Organ jednocześnie słusznie wyjaśnił, że nie istnieje przesłanka "interesu publicznego", uzasadniająca przyznanie wnioskowanej przez podatnika ulgi, skoro zaległości podatkowe, będące przedmiotem wniosku z dnia [...] kwietnia 2009r. powstały na skutek nierzetelnie prowadzonej dokumentacji podatkowej w zakresie podatku VAT, wynikają z prowadzonej przez M. G. działalności gospodarczej, która była przedmiotem zainteresowania organów ścigania i zapadł prawomocny wyrok sądowy skazującym stronę za udział w grupie przestępczej, której celem było popełnianie przestępstw polegających na wytwarzaniu fikcyjnych faktur VAT służących uszczupleniu należności publicznoprawnych oraz wprowadzaniu do obrotu gospodarczego paliw niewiadomego pochodzenia. Skarżący prowadząc działalność gospodarczą sporządzał faktury VAT poświadczające dokonywanie fikcyjnych transakcji w handlu paliwami i przekazywał je określonym osobom za uzgodnioną zapłatę. Zgodzić się więc należy się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że w tej sytuacji względy społeczne przemawiają za odmową umorzenia zaległości i brak jest podstaw do przyznania wnioskowanej ulgi ponieważ powoływanie się na interes publiczny nie mogło wchodzić w grę. Wręcz przeciwnie interes publiczny i względy społeczne wymagają, aby zobowiązania podatkowe - wynikające z decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2009 r. dotyczącej kwot podatku VAT za miesiące maj, czerwiec i lipiec 2004 r. do zapłaty - zostały uregulowane. Bez znaczenia jest okoliczność podnoszona w uzasadnieniu skargi, że jedyną korzyścią finansową, którą skarżący uzyskał w procederze handlu paliwami była prowizja w kwocie 3 500 zł i w związku z tym w "marginalny sposób powstania zaległości winny jest podatnik". Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wyjaśnił, że zaległości w podatku VAT wraz z odsetkami za zwłokę nie powstały w wyniku nadzwyczajnych okoliczności, jak również nie są wynikiem wystąpienia zdarzeń losowych, a poza tym skarżący mimo, że jest osobą bezrobotną , nie dysponuje orzeczeniem o niezdolności do pracy i będzie mógł ją podjąć. Ubocznie należy zaznaczyć, że skarżący nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą (co dokumentuje jego oświadczenie – k. 18 akt adm.). Wobec tego bezpodstawny jest zarzut naruszenia rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L. 2006, Nr 379, s..5), poprzez nie ustalenie czy w ogóle dopuszczalne byłoby udzielenie pomocy publicznej podatnikowi (w formie ewentualnego umorzenia zaległości) i czy byłaby to pomoc de minimis. Rozporządzenie to stosuje się do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym. Podobnie trzeba ocenić zarzut naruszenia art. 67 b/ Ordynacji podatkowej. Powyższy przepis odnosi się do ulg realizowanych na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Również pozostałe zarzuty i wnioski skargi nie podważały w sposób skuteczny argumentacji zaprezentowanej w skontrolowanej decyzji, zawierającej wyczerpujące uzasadnienie stanowiska organu. W świetle powyższych rozważań pozbawioną usprawiedliwionych podstaw skargę należno oddalić na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wynagrodzeniu należnym profesjonalnemu pełnomocnikowi orzeczono na podstawie art. 250 cyt. ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu.