I SA/Lu 534/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2007 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz "A" Spółka Jawna w L. kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania A sp. jawna, od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...], określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc luty 2007 r. w wysokości 68.916 zł oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten miesiąc w kwocie 18.742 zł, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podnosił, że w toku przeprowadzonej w spółce kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług ustalono, iż dokonała ona obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu kosmetyków i artykułów toaletowych od firmy B SA na podstawie faktur VAT za miesiąc luty 2007 r. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, organ podatkowy I instancji uznał, iż spółka otrzymała powyższe faktury w miesiącu marcu 2007 r., w związku z czym, podatek należny powinien być pomniejszony o kwotę wynikającego z nich podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc marzec 2007r., a nie za miesiąc luty. Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia 7 lutego 2008 r. organ podatkowy I instancji na podstawie art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zmienił rozliczenie podatku VAT za miesiąc luty 2007r. i na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten okres w kwocie 18.742 zł. Od decyzji organu I instancji spółka odwołała się wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu zarzucała, że: 1) organ podatkowy oparł się wyłącznie na domniemaniu, iż sporne faktury zostały otrzymane w marcu; 2) na etapie postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji nie zostały wyjaśnione kwestie: a) w jakim konkretnym dniu zostały wysłane przedmiotowe faktury; b) czy możliwe jest, aby przesyłka zwykła doszła w dniu następnym po wysłaniu, skoro przesyłki priorytetowe są dostarczane w dniu następnym; c) czy istnieje możliwość, aby faktura została wysłana przesyłką priorytetową albo inną przesyłką pocztową; 3) w sprawie doszło do naruszenia art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa; 4) spełniony został warunek otrzymania faktury przed skorzystaniem z prawa do odliczenia, gdyż spółka w dniu złożenia deklaracji dysponowała fakturami; 5) w prowadzonym postępowaniu naruszony został art. 14b § 5 pkt 2 ordynacji podatkowej; 6) w sprawie nie została rozważona okoliczność w postaci niezgodność art. 86 ust. 10 i 11 ustawy o VAT z art. 167, art. 168, art. 178 Dyrektywy 2006/112/WE. Ponadto pełnomocnik spółki wniósł o wyłączenie z akt sprawy protokołu czynności sprawdzających z dnia 7 maja 2007 r. oraz wszystkich przesłanych na jego podstawie informacji, jako przeprowadzonych w sposób naruszający art. 274c, oraz art. 291 Ordynacji podatkowej. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowi art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę, nie ma przy tym znaczenia fakt, iż podatnik w dniu złożenia deklaracji był w posiadaniu faktur. Organ podatkowy w zaskarżonej decyzji nie pozbawił spółki prawa do odliczenia wynikającego ze spornych faktur podatku naliczonego, a jedynie zakwestionował okres, za który takiego odliczenia dokonano. Organ wskazał ponadto, że nie ma podstaw do podzielenia stanowiska spółki, iż przepisy krajowe dotyczące momentu powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego przez podatnika są sprzeczne z przepisami dyrektyw unijnych i naruszają zasadę neutralności podatku VAT. Wyjaśnił również, że pismem z dnia 9 lipca 2008 r. zwrócił się do Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w [...] o ponowne przeprowadzenie w B S.A. czynności sprawdzających w związku z prowadzonym postępowaniem, co jest zgodne z art. 274 c Ordynacji podatkowej. Z protokołu przeprowadzonych w dniu 4 sierpnia 2008 r. czynności sprawdzających wynika m. in., iż zgodnie z przyjętą w B wewnętrzną procedurą, sporne faktury zostały wysłane odbiorcy, tj. A w [...] listem zwykłym, następnego dnia po ich wystawieniu. Tryb wysyłki wynika z wewnętrznych procedur funkcjonujących w firmie B. Ustalenia te potwierdzają wcześniejsze ustalenia organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej wywodził w związku z powyższym, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 121 § 1 ordynacji podatkowej. Organ podatkowy pierwszej instancji nie oparł rozstrzygnięcia na domniemaniu, jakoby przedmiotowe faktury zostały doręczone spółce w marcu 2007 r., lecz na zebranym w sprawie materiale dowodowym, na podstawie którego można stwierdzić, iż niemożliwe było otrzymanie przez skarżącą spółkę w dniu 28 lutego 2007 r. faktur nadanych przez "B" S.A. w tym samym dniu listem zwykłym w [...]. Na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie: 1) art. 121 § 1 ordynacji podatkowej, poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony; 2) art. 122 ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) art. 181 i art. 193 ordynacji podatkowej przez odmowę uznania za dowód w postępowaniu prowadzonych przez podatnika ewidencji zakupu VAT bez zachowania stosownej procedury, przez to również art. 191 ordynacji podatkowej; 4) art. 210 § 4 ordynacji podatkowej przez istotne braki w uzasadnieniu decyzji, w szczególności dotyczące odmowy wiarygodności prowadzonych ksiąg podatkowych, w sytuacji gdy uznane one zostały za rzetelne (milcząca akceptacja); 5) art. 233 § 2 ordynacji podatkowej przez nieuchylenie decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...], w sytuacji gdy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie zgromadzono w zgodzie z przepisami prawa żadnych istotnych dowodów, co skutkowało również naruszeniem art. 127 ordynacji podatkowej (dwuinstancyjność postępowania) i art. 123 § 1 ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...], odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wyrokiem z 30 stycznia 2009 r., w sprawie sygn. akt I SA/Lu 670/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A spółki jawnej w [...] na ww. decyzję. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że analiza dowodów zebranych i przeprowadzonych w sprawie, wbrew zarzutom skargi i zawartej w niej argumentacji nie daje podstaw, aby kwestionować zasadność stanowiska organów podatkowych. W tym względzie za punkt wyjścia Sąd przyjął art. 86 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, podzielając przy tym stanowisko organów podatkowych, że przepis ten nie pozostaje w kolizji z prawem wspólnotowym. Sąd I instancji podkreślił, że prawo do odliczenia podatku może być zrealizowane w sytuacji, gdy podatnik otrzyma fakturę, a usługa nią udokumentowana jest wykonana, interpretacja taka nie narusza zasady neutralności systemu VAT. Za niezasadne Sąd I instancji uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, dokonując oceny zebranych dowodów, organy podatkowe prawidłowo wywiodły, iż zważywszy na wystawienie przedmiotowych faktur w dniu 27 lutego 2007 r.; wysłanie ich skarżącej spółce, zgodnie z obowiązującą w B S.A. wewnętrzną procedurą, pocztą dnia następnego po ich wystawieniu listem zwykłym a nie przesyłką "priorytetową"; czas realizacji przez operatora pocztowego przesyłek listowych zwykłych, przy równoczesnym stwierdzeniu okoliczności nie prowadzenia przez B S.A. dziennika korespondencji dla listów zwykłych i nie dysponowania przez nią innymi dowodami potwierdzającymi sposób czy też datę dostarczenia skarżącej spółce przedmiotowych faktur oraz nie dysponowania przez skarżącą żadnym dowodem potwierdzającym sposób i datę otrzymania przedmiotowych faktur w miesiącu lutym 2007 r., skarżąca przedmiotowych faktur nie mogła otrzymać w lutym 2007 r., a w konsekwencji realizując prawo do odliczenia podatku naliczonego uczyniła to za wcześnie, tj. z naruszeniem art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT. Materiał dowodowy zebrany w sprawie Sąd uznał za kompletny i zupełny oraz oceniony zgodnie z wymogami art. 191 ordynacji podatkowej. W tym też kontekście za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż wydane w sprawie rozstrzygnięcia zarówno w warstwie faktycznej, jak i prawnej, zgodne są ze standardem określonym w tym przepisie. Sąd zauważył, że wbrew argumentacji i zarzutom skargi, kwestia oceny wiarygodności prowadzonych ksiąg podatkowych nie była przedmiotem żadnych ocen i wniosków organów podatkowych. W przedmiotowej sprawie było to zbędne, albowiem istota rzeczy, sprowadzała się w niej do ustalenia okoliczności w postaci momentu otrzymania przez skarżącą spółkę faktur, a w konsekwencji ustalenia na tej podstawie momentu, począwszy od którego skarżąca mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do odliczenia podatku naliczonego. W związku z powyższym, za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 181 i art. 193 Ordynacji podatkowej. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty naruszenia art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu argumentacja organów podatkowych w zakresie odnoszącym się do momentu otrzymania przez skarżącą przedmiotowych faktur nie operowała domniemaniami, a z analizy akt sprawy wynika, że organy podatkowe podejmowały niezbędne działania zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Końcowo za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 233 § 2 w związku z art. 127 ordynacji podatkowej i w rezultacie art. 123 § 1 tej ustawy. Sąd zauważył, że organ II instancji ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonywania ustaleń faktycznych i wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym również prowadzenia dowodów. Za niezasadny uznał również zarzut skargi dotyczący nie przeprowadzenia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, żadnych istotnych dowodów, gdyż, jak wyżej wskazano, organ I instancji występował zarówno do operatora pocztowego, jak i B S.A. o istotne dla rozstrzygnięcia sprawy informacje związane z ustaleniem momentu otrzymania przez skarżącą spółkę przedmiotowych faktur. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącej Spółki. Wyrok Sądu I instancji zaskarżył w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) w związku z zastosowaniem art. 151 p.p.s.a. wyrażające się w tym, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy przepisów art. 122 Ordynacji podatkowej w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Tym samym naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie w uzasadnieniu wyroku znajdującego się w aktach sprawy rejestru VAT, który to rejestr został również zignorowany przez organy podatkowe, a miał decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszono art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak ze strony Sądu rzetelnego przedstawienia stanu sprawy. Sąd bowiem uznał, że ustalenia organów podatkowych w zakresie stanu faktycznego zostały dokonane w sposób zgodny z art. 122 Ordynacji podatkowej. d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy organy podatkowe zaniechały oceny ewidencji zakupu VAT wbrew art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Brak stosownego uzasadnienia decyzji uniemożliwił stronie czynne uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu podatkowym, e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia naruszenia przepisów postępowania podatkowego jakich w toku postępowania dopuściły się organy podatkowe, a mianowicie naruszenia art. 191 i art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza w zakresie nieuwzględnienia, a przez to odmowy dania wiarygodności ewidencji VAT. Odmowa ta odbyła się z rażącym naruszeniem art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej. Skarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się uznaniem, iż spółce nie przysługiwało odliczenie podatku ze spornych faktur w rozliczeniu za luty 2007r., a dopiero w rozliczeniu za marzec 2007r. Odbyło się to w sytuacji, gdy - zgodnie z rzetelną i niewadliwą ewidencją zakupu VAT - faktury spółka otrzymała 28 lutego 2007r. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, jako naruszającego przepisy postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie wpłynęła. Wyrokiem z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 863/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 122 ordynacji podatkowej, gdyż stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajduje pełnego oparcia w zebranym materiale dowodowym. Podkreślił, że organy podatkowe nie uznały ksiąg prowadzonych przez podatnika za nierzetelne czy wadliwe w jakimkolwiek zakresie, a powołane pisma nie świadczą bezspornie o doręczeniu skarżącej spółce faktur z dnia 27 lutego 2007r. najwcześniej w dniu 1 marca 2007r. Tak więc wydanie przez organy podatkowe decyzji w oparciu o domniemanie, a nie konkretne dowody, z których wynikałby termin otrzymania faktury przez stronę skarżącą dokonane zostało z naruszeniem art. 122 Ordynacji podatkowej, co stanowiło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]. utrzymująca w mocy decyzje Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] określającą A Spółka Jawna nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc luty 2007 r. w wysokości 68.916 zł oraz ustaleniu dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc. Podstawową kwestią w sprawie niniejszej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny gwarantuje możliwość zastosowania właściwej normy prawa materialnego, a co za tym idzie prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym, że zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 53, poz. 535 ze zm.), prawo do obniżenia podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, kwestią kluczową jest w niniejszym postępowaniu ustalenie daty otrzymania przez skarżącą faktur wystawionych przez firmę B SA w miesiącu lutym 2007 r., a w konsekwencji prawidłowe ustalenie momentu nabycia prawa do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego. Dokonując kontroli postępowania przeprowadzonego w tym zakresie przez organy podatkowe, stwierdzić należy, że przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny został ustalony z naruszeniem przepisów o postępowaniu podatkowym, w tym art. 122, 181,193 § 6 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, (...) oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W myśl art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Brzmienie tego przepisu wskazuje, że ustawodawca nadał szczególny walor dowodom z ksiąg podatkowych prowadzonych w sposób rzetelny i niewadliwy. Tą szczególną moc dowodową ksiąg podatkowych należy interpretować jako zakaz określania w postępowaniu podatkowym elementów prawnopodatkowego stanu faktycznego mających wpływ na wysokość podatku bez uprzedniego stwierdzenia w sposób prawem przewidziany, że księgi te prowadzone były w sposób nierzetelny lub wadliwy. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż badanie ksiąg podatkowych stanowi istotną czynność postępowania. Odrzucenie księgi jako dowodu wymaga obalenia domniemania jej zgodności z prawdą, przy czym jego ciężar spoczywa na organie podatkowym. Tymczasem jak wynika z akt postępowania podatkowego, organ nie uznał ksiąg prowadzonych przez podatnika za okres objęty decyzja za nierzetelne, czy wadliwe, a zatem nie był uprawniony do kwestionowania zapisów wynikających z treści księgi podatkowej / ewidencji zakupu/ prowadzonej przez spółkę. W ocenie sądu o nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania podatkowego świadczy również fakt, że powołane przez organ pismo spółki B S.A. w [...] z dnia 14 listopada 2007 r. i Centrum Usług Pocztowych Oddział Regionalny w [...] z dnia 19 października 2007 r. oraz protokół z czynności sprawdzających sporządzony przez Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 4 sierpnia 2008 r. nie świadczą bezspornie o doręczeniu skarżącej spółce faktur z dnia 27 lutego 2007 r. najwcześniej w dniu 1 marca 2007 r. Wątpliwości, co do prawidłowości takiego stanowiska organu podatkowego nasuwa zarówno sama treść powołanego pisma z dnia 14 listopada 2007 r., z którego wynika, że wszystkie faktury wystawione przez tą spółkę są wysyłane do odbiorców w dniu ich wystawienia bądź w dniu następnym, a za wysyłkę odpowiedzialna jest Kancelaria spółki, jak i pisma Centrum Usług Pocztowych Oddział Regionalny w [...] z dnia 19 października 2007 r., z którego wynika jedynie, że nie ma możliwości dostarczenia listu zwykłego w dniu jego wysyłki oraz jaki jest tryb dostarczania przesyłek priorytetowych. Z pisma tego nie wynika natomiast, że nie ma możliwości dostarczenia listu zwykłego w dniu następnym od jego wysyłki. W tym kontekście zgodzić się należy ze stanowiskiem strony skarżącej, że nie została w niniejszym postępowaniu wykluczona możliwość, że faktura została wysłana w dniu jej wystawienia i doręczona w dniu następnym. Nie zmienia takiego rozumowania treść protokołu sporządzonego przez Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w [...] w dniu [...], gdyż jego ustalenia oparte zostały na wyjaśnieniach głównej księgowej spółki B, a nie pracownicy Kancelarii, która odpowiada za doręczanie faktur. Wyjaśnienia księgowej ponadto wskazują na wewnętrzne procedury przyjęte w spółce, które zostały przedstawione w powoływanym wyżej piśmie z dnia 14 listopada 2007 r. Wskazać także należy, że organ odwoławczy, dokonując ustalenia stanu faktycznego sprawy na potrzeby wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, pominął argumenty podnoszone przez spółkę w odwołaniu, a odnoszące się do tego, że informacje zawarte w piśmie B dotyczące wymiany korespondencji nie są wyczerpujące, gdyż w ramach współpracy gospodarczej pomiędzy skarżącą, a firmą B stosowane były przesyłki pocztowe nadawane listem zwykłym "priorytetowym", a także przesyłki kurierskie nadawane za pośrednictwem firmy TNT, na potwierdzenie czego do odwołania spółka dołączyła kserokopie kopert przesyłki priorytetowej, oraz przesyłki kurierskiej. Mając na uwadze powyższe nie można nie uznać za zasadne zarzutów strony skarżącej, że zaskarżone rozstrzygnięcie oparte zostało o domniemanie a nie konkretne dowody, z których wynikałby termin otrzymania faktury VAT przez spółkę, co stanowiło naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec zakwestionowania stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia przedwczesne jest rozpoznawanie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy uzupełni materiał dowodowy z uwzględnieniem wyżej wskazanych uwag, w tym także co do treści art. 193 Ordynacji podatkowej i wyda rozstrzygnięcie stosowne do ustaleń faktycznych poczynionych zgodnie z art. 180, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ppsa, orzeczono jak w pkt I i II sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje oparcie w art. 200 w związku z art. 205 § 2 ppsa.