I SA/Lu 597/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Asesor sądowy Jakub Polanowski, Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. O.-R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr 0601-IOD-1.4102.89.2024.4 w przedmiocie odmowy ustalenia zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu za 2024 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 sierpnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania A. O. – R. ("strona", "skarżąca", "podatniczka") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. P. (organ podatkowy") z 22 maja 2024 r. odmawiającą ustalenia zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu za 2024 r. Decyzją z 22 maja 2024 r. organ podatkowy odmówił podatniczce ustalenia zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych za 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że osiągnięty przez stronę przychód netto z działów specjalnych produkcji rolnej w ramach gospodarstwa rolnego w 2023 r. wyniósł 12.460.645 zł, a zatem przekroczył równowartość kwoty 2.000.000 euro. Tym samym ograniczył stronie możliwość wyboru sposobu ustalenia dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej za 2024 r. W deklaracji PIT-6 za 2023 r. strona wskazała 100 % udziału w dochodzie, a w złożonym wspólnie z mężem zeznaniu podatkowym za 2023 r. wykazała jako własny szacunkowy dochód wynikający z wielkości produkcji przez nią zgłoszonej. Organ podatkowy uznał, że kwotę uzyskanego w 2023 r. przychodu należy przypisać tylko stronie, a nie obojgu małżonkom. Wysokość przychodów netto udokumentowana fakturami, obliguje stronę do założenia w 2024 r. ksiąg rachunkowych i ustalania zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej na podstawie tych ksiąg. W odwołaniu podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zmianę rozstrzygnięcia poprzez uznanie prawa do zaliczkowego opodatkowania dochodów z działów specjalnych zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zarzuciła naruszenie art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 226 ze zm. dalej jako "u.p.d.o.f."), w związku z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r., poz. 120 ze zm. "u.r."). Według strony nie przeprowadzono pełnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ przyjęto jedynie przychody wykazane w deklaracji VAT-7, dotyczące wspólnego gospodarstwa rolnego, które bezpodstawnie przyporządkowano do podatniczki, natomiast limit przychodów związanych z prowadzeniem pełnej rachunkowości dotyczy każdego małżonka odrębnie. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska i argumentacji odwołania i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że kwestią sporną jest prawo do ustalenia dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej za 2024 r. przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej. Wyjaśnił, że stosownie do ustawy o rachunkowości, przepisy te stosuje się do osób fizycznych, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro. Po przekroczeniu tej kwoty przychody z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych. W takim przypadku nie ma obowiązku zawiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego o założeniu ksiąg rachunkowych. Organ odwoławczy wskazując na treść art. 2 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 3, ust. 3a, art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 24 ust. 4 u.p.d.o.f. i art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 3 u.r., wyjaśnił, że podatnik ma możliwość wyboru sposobu ustalania dochodu z prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej - na podstawie ksiąg lub metodą szacunkową. Jednak możliwość zastosowania norm szacunkowych ograniczona jest kwotą przychodu netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy. Po przekroczeniu kwoty stanowiącej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro, podatnik ma obowiązek stosowania przepisów o rachunkowości i prowadzenia ksiąg rachunkowych od nowego roku podatkowego, następującego po roku, w którym przychód uzyskany z prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej przekroczył wskazany limit, co wiąże się z brakiem możliwości ustalania dochodu z działów specjalnych przy zastosowaniu norm szacunkowych. Podatniczka w 2023 r. zadeklarowała chów i hodowlę drobiu rzeźnego (indyki) w ilości 156.000 sztuk i wskazała 100 % udziału w dochodzie, który odpowiada przysługującemu jej prawu w zysku. Małżonek strony - P. R., w odrębnie złożonej deklaracji PIT-6, wykazał 12 000 sztuk drobiu i 100 % udziału w tym dochodzie. We wspólnym zeznaniu za 2023 r. podatniczka wykazała własny przychód i dochód z działów specjalnych produkcji rolnej w kwocie 154.440 zł, a małżonek przychód i dochód z działów specjalnych produkcji rolnej w kwocie 11.880 zł. Zgodnie z oświadczeniem podatniczki kwota faktycznie uzyskanego przychodu w wysokości 12.460.645 zł dotyczy produkcji przez nią zadeklarowanej, co potwierdzają wystawione faktury oraz składane deklaracje VAT-7 w 2023 r. Dlatego organ odwoławczy uznał, że przekroczony limit wynikający z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.r., skutkuje obowiązkiem prowadzenia ksiąg rachunkowych i nie ma możliwości ustalenia zaliczek od dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych. Podatniczka jest zobowiązana do stosowania ustawy o rachunkowości i założenia ksiąg rachunkowych w 2024 r, z uwagi na przekroczenie limitu w 2023 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że co do zasady limit przychodów netto uzyskanych w ramach gospodarstwa rolnego w kwocie 2.000.000 euro, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.r., zobowiązującym do założenia ksiąg rachunkowych - dotyczy każdego z małżonków odrębnie. Jednak w deklaracji PIT-6 na rok 2023 podatniczka wykazała udział w dochodzie 100%. Mając na uwadze art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f., skoro jej udział w zysku z prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej wynosi 100%, a suma przychodów netto osiągniętych przez nią w 2023 r. przekroczył w walucie polskiej równowartość kwoty 2.000.000 euro, to istnieje obowiązek stosowania przepisów o rachunkowości. Fakt istnienia między małżonkami wspólności majątkowej nie oznacza automatycznie, że oboje uzyskują przychód z działalności prowadzonej przez jednego lub każdego z nich. Zdaniem organu analiza wystawionych przez podatniczkę w 2023 r. faktur nie pozostawia wątpliwości, iż stroną było gospodarstwo rolne podatniczki - "Gospodarstwo Rolne A. O.-R....". Procentowy udział w dochodzie z działów specjalnych produkcji rolnej na 2024 r., został zmieniony do 50% przez obojga małżonków, poprzez złożenie korekt PIT-6, co oznacza, że w tym roku prawo do udziału w zyskach będzie się kształtować w odmienny sposób w stosunku do 2023 r. Odnosząc się do wskazanej przez stronę interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 listopada 2022 r., organ odwoławczy wskazał, że została wydana w zaprezentowanym przez stronę odmiennym stanie faktycznym dotyczącym roku 2022, a dotyczącym wyłącznie obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych w 2023 r. Dlatego brak było podstaw do skorzystania z ochrony wynikającej z art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej. Pozostałe interpretacje wskazane w odwołaniu również nie pokrywają się ze stanem faktycznym w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do art. 24a ust. 4 u.p.d.o.f. obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych może powstać w stosunku do poszczególnych osób fizycznych, które prowadzą rodzinne gospodarstwo rolne, a nie do samego rodzinnego gospodarstwa rolnego. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutów dotyczących naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania podatkowego. W skardze skarżąca domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji w całości i zmiany rozstrzygnięcia poprzez uznanie prawa do zaliczkowego opodatkowania dochodów z działów specjalnych, zgodnie ze złożonym wnioskiem. Argumentowała, że kwota przychodu z gospodarstwa rolnego, prowadzonego wspólnie z mężem nie przekroczyła w 2023 r. równowartości 2.000.000 EUR, liczonych na każdego z małżonków. Zarzuciła naruszenie art. 15 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust.1 pkt 2 u.r. Zdaniem skarżącej organy podatkowe nie przeprowadziły pełnego postępowania wyjaśniającego, ponieważ na potrzeby wydanej decyzji przyjęto jedynie przychody wykazane w deklaracji VAT-7, dotyczące wspólnego gospodarstwa rolnego, które bezpodstawnie przyporządkowano do podatniczki. W uzasadnieniu podniosła, że w jej małżeństwie obowiązuje ustrój wspólności majątkowej, zatem oboje małżonkowie uprawnieni są do równego udziału w zyskach rodzinnego gospodarstwa rolnego (po ˝). Obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych może powstać w stosunku do poszczególnych osób fizycznych, które prowadzą rodzinne gospodarstwo rolne, a nie w stosunku do samego rodzinnego gospodarstwa rolnego. W 2023 r. małżonkowie wspólnie prowadzili rodzinne gospodarstwo rolne, a przychód netto każdego nie przekroczył wskazanego limitu. Dlatego opodatkowanie uzyskanych przez małżonków dochodów, winno nastąpić z uwzględnieniem ustalonego przez nich prawa do udziału w zysku. Skarżąca podkreśliła, że ani ustawa o rachunkowości, ani ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie regulują w szczególny sposób zasad ustalania limitu przychodów zobowiązujących do zaprowadzenia ksiąg rachunkowych dla małżonków. Tym samym nie ma podstaw prawnych, aby ustalić jeden wspólny limit dla małżonków. Skarżąca wyjaśniła, że w korekcie PIT 6 za rok 2024 udziały w zysku małżonków z gospodarstwa rolnego były znane organom podatkowym. Natomiast w deklaracji skarżącej złożonej w styczniu 2023 r. wskazano hodowlę drobiu (indyków) w ilości 156.000 zł, gdyż początkowo taka ilość była możliwa, z uwagi na trudności w dostawie piskląt Jednocześnie przez cały okres 2023 r. skarżąca prowadziła gospodarstwo wspólnie z mężem. Natomiast pod koniec tego roku okazało się, iż jest możliwość hodowli w drugiej lokalizacji i stąd złożenie deklaracji PIT 6 przez męża (omyłko wskazano 100% udział w dochodzie, gdyż prawidłowo powinna zostać określona inna wartość). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W niniejszej sprawie kwestią sporną jest prawo skarżącej do ustalenia zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu za 2024 r. W ocenie organu osiągnięty przez stronę przychód netto z działów specjalnych produkcji rolnej w ramach gospodarstwa rolnego w 2023 r. przekroczył równowartość kwoty 2.000.000 euro, tym samym ograniczył jej możliwość wyboru sposobu ustalenia dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej w 2024 r. Natomiast zdaniem strony zysk każdego z małżonków w 2023 r. nie przekroczył wskazanego limitu związanego z prowadzeniem pełnej rachunkowości. Przychody wykazane w deklaracji VAT-7, dotyczące wspólnego gospodarstwa rolnego, bezpodstawnie przyporządkowano do podatniczki, natomiast limit przychodów związanych z prowadzeniem pełnej rachunkowości dotyczy każdego małżonka odrębnie. Należy wskazać, że przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej (art. 2 ust. 1 pkt 1). Działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost (...)(ust. 2). Działami specjalnymi produkcji rolnej są: uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin "in vitro", fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowla i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, hodowla dżdżownic, hodowla entomofagów, hodowla jedwabników, prowadzenie pasiek oraz hodowla i chów innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym (ust. 3). Nie stanowią działów specjalnych produkcji rolnej uprawy, hodowla i chów zwierząt w rozmiarach nieprzekraczających wielkości określonych w załączniku nr 2 do ustawy, zwanym "załącznikiem nr 2". Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1, przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej (ust. 3a). Zgodnie natomiast z art. 15 u.p.d.o.f. przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się według zasad określonych w art. 14, jeżeli podatnik prowadzi księgi wykazujące te przychody. O zamiarze założenia ksiąg podatnik jest obowiązany zawiadomić właściwego naczelnika urzędu skarbowego przed rozpoczęciem roku podatkowego albo przed rozpoczęciem prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli nastąpiło ono w ciągu roku, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1 ). W przypadku gdy obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych wynika z przepisów o rachunkowości, przychód z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych według zasad określonych w art. 14. W takim przypadku nie ma obowiązku zawiadamiania właściwego naczelnika urzędu skarbowego o założeniu ksiąg rachunkowych (ust. 2). Stosownie do art. 24 ust. 4 u.p.d.o.f. dochodem (stratą) z działów specjalnych produkcji rolnej jest różnica pomiędzy przychodem z tytułu prowadzenia tych działów a poniesionymi kosztami uzyskania, powiększona o wartość przyrostu stada zwierząt na koniec roku podatkowego w porównaniu ze stanem na początek roku i pomniejszona o wartość ubytków w tym stadzie w ciągu roku podatkowego. Dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli podatnik nie prowadzi ksiąg, o których mowa w art. 15, ustala się przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, określonych w załączniku nr 2. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.r. przepisy tej ustawy, stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółek jawnych osób fizycznych, spółek partnerskich oraz przedsiębiorstw w spadku działających zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (Dz.U. z 2021 r. poz. 170), jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro (od 1 stycznia 2025 r. 2.500.000 euro Dz. U. z 2024 r., poz. 1863). Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przelicza się na walutę polską po średnim kursie ogłoszonym przez Narodowy Bank Polski, na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok obrotowy (ust. 3). Jak prawidłowo wskazał w decyzji organ odwoławczy, równowartość kwoty 2.000.000 euro, po przeliczeniu według średniego kursu NBP na pierwszy dzień roboczy października 2023 r. - 4,6091, wyniosła 9.218.200 zł. Zatem stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochód z działów specjalnych produkcji rolnej może być ustalany przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej powierzchni upraw lub jednostki produkcji zwierzęcej, wyszczególnionych w załączniku nr 2 do ustawy lub w oparciu o prowadzone przez podatnika księgi (podatkową księgę przychodów i rozchodów lub księgi rachunkowe). Podatnik ma możliwość wyboru sposobu ustalania dochodu z prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej - na podstawie ksiąg lub metodą szacunkową, jednak możliwość zastosowania norm szacunkowych ograniczona jest kwotą przychodu netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy. Po przekroczeniu kwoty stanowiącej równowartość w walucie polskiej 2.000.000 euro, podatnik ma obowiązek stosowania przepisów o rachunkowości i prowadzenia ksiąg rachunkowych od nowego roku podatkowego, następującego po roku, w którym przychód uzyskany z prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej przekroczył wskazany limit, co wiąże się z brakiem możliwości ustalania dochodu z działów specjalnych przy zastosowaniu norm szacunkowych. Jak wynika z akt sprawy 19 stycznia 2024 roku skarżąca złożyła deklarację do wymiaru zaliczek podatku dochodowego od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej ustalanych przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu za 2024 r. (PIT-6), w której wykazała chów i hodowlę drobiu rzeźnego (indyki - w ilości 156.000 sztuk) i 100 % udziału w dochodzie, który odpowiada przysługującemu prawu do udziału w zysku. Stosownie do wskazanych wyżej regulacji organ podatkowy przed wydaniem decyzji, dokonał analizy posiadanych informacji pod kątem uzyskanego przez podatniczkę przychodu za 2023 rok z tytułu prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej. W 2023 r. skarżąca składała również za miesiące od stycznia do grudnia deklaracje VAT-7, w których wykazywała nabycia i dostawy. Przedstawiła kopie faktur i złożyła oświadczenie, że sprzedaż netto (przychody) w 2023 r. wyniosła 12.460.645 zł. Mąż skarżącej P. R. w 2023 r. złożył odrębną deklarację PIT-6, w której zadeklarował hodowlę drobiu – (indyki w liczbie 12.000 sztuk). Wskazano, że z uwagi na wcześniejsze trudności z zakupem piskląt oraz trudną sytuację na rynku drobiarskim, rozpoczął hodowlę dopiero w listopadzie 2023 r., sprzedaż nastąpiła dopiero w 2024 r. Skarżąca wskazała, że wraz z mężem pozostają we wspólności majątkowej i prowadzą wspólne gospodarstwo rolne zajmujące się hodowlą indyków w dwóch lokalizacjach. Następnie 5 kwietnia 2024 r. skarżąca złożyła do organu podatkowego wyjaśnienie w którym wskazała, że udziały małżonków w dochodzie z działów specjalnych produkcji rolnej wynoszą po 50 % w całości dochodu, ze wspólnie prowadzonego gospodarstwa rolnego w ramach wspólności majątkowej. Wskazała także, że w deklaracjach podatkowych VAT-7 za 2023 r. wykazany został cały przychód uzyskany ze wspólnego gospodarstwa rolnego, gdzie dochody małżonkowie uzyskują po połowie. Odnośnie do deklaracji PIT-6 za 2023 r. wyjaśniła, że wpisano nieprawidłowo wartość udziału w dochodzie. Jednak jak wynika z akt sprawy, skarżąca złożyła korektę deklaracji PIT - 6, ale za 2024 r., a nie za 2023 r. ze wskazaniem udziałów w dochodzie oraz miejscami prowadzenia działalności rolniczej. Zdaniem Sądu wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, organ podatkowy zasadnie odmówił skarżącej ustalenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przy zastosowaniu norm szacunkowych za 2024 r., bowiem osiągnięty przez podatniczkę przychód netto z działów specjalnych produkcji rolnej prowadzonych w ramach gospodarstwa rolnego w 2023 r. wyniósł 12.460.645 zł, a zatem przekroczył równowartość kwoty 2.000.000 euro z 2 ust. 1 pkt 2 u.r. Tym samym osiągnięty przychód ograniczył możliwość wyboru przez skarżącą sposobu ustalenia dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej za 2024 r. W deklaracji za 2023 rok skarżąca wskazała 100 % udziału w dochodzie oraz w złożonym wspólnie z mężem zeznaniu podatkowym za 2023 r. wskazała jako własny szacunkowy dochód wynikający z wielkości zgłoszonej produkcji. Zatem prawidłowo organ podatkowy kwotę uzyskanego w 2023 r. przychodu z działów specjalnych produkcji rolnej, przypisał jedynie skarżącej. Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy wyjaśnić, że fakt istnienia między małżonkami ustroju wspólności majątkowej nie oznacza automatycznie, że oboje uzyskują przychód z działalności prowadzonej przez jednego lub każdego z nich. Uzyskiwanie przychodu przez jednego z małżonków, w sytuacji kiedy małżonków łączy ustrój wspólności majątkowej, powoduje, że przychód ten staje się składnikiem majątku wspólnego. Jednocześnie nie oznacza to, że drugi z małżonków jest uzyskującym przychód w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej a także przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Gospodarstwo rolne skarżącej i jej męża stanowi majątek wspólny małżonków. Skoro przychody rozliczone podatkiem VAT były wykazywane w 2023 r. w deklaracji PIT – 6 na skarżącą w kwocie przekraczającej wskazany limit, nie ma podstaw aby uzyskiwany przez nią przychód, mimo że wchodził ostatecznie do majątku wspólnego, dzielić pomiędzy małżonków jako uzyskany przez każdego z nich w odpowiedniej części. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji prawidłowo zgromadzono materiał dowodowy w sprawie. Stanowił on zatem kompletną podstawę pozwalającą na dokonanie ustaleń faktycznych oraz właściwej oceny prawnej. Kierując się zasadami wyrażonymi w art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, organ w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadził postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddał rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Przeprowadził szereg czynności: zweryfikował materiał dowodowy w postaci deklaracji PIT-6 składanych za lata 2022-2024, zeznań rocznych za lata 2022-2023, faktur sprzedaży za 2023 rok, przeanalizował wyjaśnienia skarżącej, ocenił materiały małżonka skarżącej. Odnośnie do wymienionych w skardze interpretacji indywidualnych, należy przychylić się do stanowiska organu odwoławczego, że zostały wydane w zaprezentowanym odmiennym stanie faktycznym, zatem nie znajdą zastosowania w sprawie niniejszej. W opisanym stanie faktycznym wskazano na 2022 r. oraz obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w roku 2023. Dlatego też brak jest jakichkolwiek podstaw do skorzystania z ochrony wynikającej z przepisów Ordynacji podatkowej (art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej). Należy podkreślić, że w odniesieniu do źródła przychodów, jakim są działy specjalne produkcji rolnej, u.p.d.o.f. w art. 15 nie rozstrzyga o obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych, a jedynie określa konsekwencje w zakresie zasad opodatkowania w przypadku, gdy obowiązek ten wynika z odrębnych przepisów (o rachunkowości) (zob. wyrok NSA z 19 lipca 2019 r. sygn. akt II FSK 2767/18, lex nr 2723954). Mając powyższe na względzie, wobec bezzasadności zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) skargę oddalił.