I SA/Lu 607/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] znak [...] w sprawie określenia podatku od środków transportowych za 2010 rok w kwocie 1.932 zł – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, że M. P. jest właścicielem autobusu marki Mercedes Benz 0 302 rok produkcji 1973 nr rej. [...], na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w L. II Wydział Cywilny z dnia 30 sierpnia 1993 r. o podziale majątku wspólnego (karta informacyjna pojazdu - k. 34, postanowienie Sądu Rejonowego [...] - k. 5 akt sprawy). Powołując się na art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm., zwanej dalej: "u.o.p.l."), zgodnie z którym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i prawnych będących właścicielami środków transportowych, stwierdziło, że przepisy prawa nie warunkują powstania obowiązku podatkowego od dokonania przerejestrowania pojazdu na swoją rzecz przez właściciela, organ odwoławczy wskazał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji pozwoliło na ustalenie, że pojazd, którego właścicielem jest skarżący nie został wyrejestrowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że, jak wynika z pisma Prezydenta Miasta L. oraz przedstawionych przez ten organ dokumentów, złożony przez skarżącego w dniu 5 maja 2009 r. wniosek o wyrejestrowanie ww. pojazdu, który wskazywał jako podstawę prawną art. 79 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2005, nr 108, poz. 908 ze zm., zwanej dalej: "u.p.r.d.") został pozostawiony bez rozpoznania wobec nieusunięcia jego braków formalnych. Wskazując następnie na przepis z art. 9 ust. 5 u.o.p.l., w myśl którego, obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono, wskazało, że w sytuacji braku wyrejestrowania pojazdu należało uznać, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych na M.P. ciąży nadal. Odnosząc się do treści oświadczenia złożonego przez skarżącego w piśmie z dnia 10 kwietnia 2012 r., iż nie jest on już właścicielem pojazdu, lecz wyłącznie właścicielem jego złomowej pozostałości, jak również i do oceny technicznej autobusu sporządzonej przez [...] (k. 6 i 7 akt sprawy), organ odwoławczy ponownie podkreślił, że obowiązek podatkowy ustaje wyłącznie w dacie wyrejestrowania pojazdu na zasadach określonych w art. 79 u.p.r.d., a do czasu wyrejestrowania pojazdu, niezależnie od jego stanu technicznego, właściciel obowiązany jest składać deklaracje i uiszczać podatek od środków transportowych. Wniosek złożony w piśmie z dnia 11 kwietnia 2012 r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentu wskazującego na przekazanie na rzecz M. P. przez E. P. dowodu rejestracyjnego pojazdu, został uznany za niezasadny, w sytuacji, gdy obowiązek podatkowy istnieje niezależnie od okoliczności dysponowania dowodem rejestracyjnym. W konsekwencji powyższego – ocenie organu odwoławczego – należało uznać, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny jak również określił wysokość zobowiązania podatkowego zgodnie z przepisami prawa oraz z uwzględnieniem § 1 pkt 10 lit. c) Uchwały nr 505/XXVI/2008 Rady Miasta L. z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych na 2009 rok (Dz. Urz. Woj. Lub. Z 2008 r. Nr 136 poz. 3216, zwanej dalej: "Uchwałą"), w myśl którego roczne stawki podatku od środków transportowych od autobusu o liczbie miejsc do siedzenia równej lub wyższej niż 30 miejsc nie spełniającego normy co najmniej EURO 2 lub nie posiadającego instalacji gazowej albo nie zasilanego energią elektryczną zostały określone w wysokości 1.932,00 zł. Od tej decyzji M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz o umorzenia postępowania, wywodził, że "powołanie przez organy podatkowe okoliczności nieprawdziwych, dla uzyskania nienależnego świadczenia z tytułu podatku od środków transportowych, stanowi o nieważności postępowania, gdyż istota słusznego żądania musi być oparta na realiach, których to realiów w przedmiotowej sprawie brak". Skarżący argumentował, że nigdy nie był właścicielem autobusu marki Mercedes Benz 0 302 rok produkcji 1973 nr. rej. [...] o liczbie miejsc 36, ani na podstawie prawomocnego postanowienia sądu, ani na żadnej innej podstawie, a karta informacyjna pojazdu - sporządzona została na podstawie fałszywego zapisu w Centralnej Ewidencji Pojazdów. W jego ocenie, ze sporządzonej w dniu 27 listopada 2008 r. przez uprawnionych rzeczoznawców samochodowych, ekspertyzy wynika, iż przyznany mu postanowieniem Sądu Rejonowego w L. II Wydział Cywilny z dnia 30 sierpnia 1993 r. autobus Mercedes, przekształcony został w "złomową pozostałość" nie posiadającą cech pojazdu. Powołując się na u.p.r.d., która w art. 2 pkt. 33 definiuje pojazd samochodowy jako pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego, M. P. stwierdził, że "pozostałość złomowa" nie jest konstrukcją pozwalającą na jakiekolwiek poruszanie, wobec czego przywołana podstawa prawna przez organy podatkowe została zastosowana w sposób niewłaściwy, co potwierdza art.79 ust.1 pkt.5 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest obciążenie skarżącego podatkiem od środków transportowych za rok 2010 w kwocie 1.932 zł od autobusu marki Mercedes Benz 0 302 rok produkcji 1973 nr rej. [...], mimo tego, że jak twierdzi M. P. w tym okresie nie posiadał już pojazdu, od którego naliczono podatek. W myśl art. 9 ust. 1 u.o.p.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i prawnych będących właścicielami środków transportowych, stwierdziło, że przepisy prawa nie warunkują powstania obowiązku podatkowego od dokonania przerejestrowania pojazdu na swoją rzecz przez właściciela. Zgodnie z art. 9 ust. 5 u.o.p.l., obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. M. P. ani w postępowaniu przed organami podatkowymi, ani też w skardze nie twierdził nawet, że pojazd, którego dotyczy spór został wyrejestrowany. Okoliczność tę potwierdził również na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r., składając przed sądem stosowne oświadczenie w tym przedmiocie. Jak wynika z akt sprawy podatkowej, skarżący w dniu 5 maja 2009 r. złożył wniosek o wyrejestrowanie ww. pojazdu. Bezspornym jednak pozostaje, iż wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania, a to wobec nie usunięcia jego braków formalnych. W świetle art. 9 ust. 5 u.o.p.l., organy podatkowe zasadnie uznały, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych na M. P. ciąży nadal. Żadne bowiem inne zdarzenie, poza wyrejestrowaniem pojazdu nie powoduje ustania obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy nie wygasa w przypadku złego stanu technicznego pojazdu, faktycznego braku możliwości korzystania z posiadanego środka transportu, fizycznej likwidacji poprzez jego rozmontowanie, pocięcie i sprzedaż na złom, utylizacji pojazdu (wykorzystania odpadów jako surowców wtórnych do dalszego przerobu), wywozu z kraju, czy też jego kradzieży. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, Jeżeli właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, obowiązek podatkowy dalej istnieje i stosowny podatek należy płacić. Powyższy wywód znajduje pełne potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki z dnia: 14 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 395/11, LEX nr 1084632, 27 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 129/10, LEX nr 1164140, 25 maja 2011r., sygn. akt II FSK 108/10, LEX nr 818674, 2 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 587/10, LEX nr 773138, 8 grudnia 2010r., sygn. akt III SA/Po 558/10, LEX nr 757281, 8 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1822/06, LEX nr 492023). Podkreślić należy, że wykładnia art. 9 ust. 5 u.o.p.l. prezentowana w orzecznictwie sądów administracyjnych jest jednolita. Wyłącznie fakt w postaci wyrejestrowania pojazdu skutkuje wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Następuje to z końcem miesiąca, w którym pojazd został wyrejestrowany. Tak więc w przypadku, jak w niniejszej sprawie, wskazywana przez skarżącego okoliczność, że z ww. autobusu "przekształcony został w złomową pozostałość" nie mogła skutkować wygaśnięciem obowiązku podatkowego. Sporządzona w dniu 27 listopada 2008 r. przez uprawnionych rzeczoznawców samochodowych ekspertyza w przedmiocie oceny technicznej przedmiotowego pojazdu nie miała bowiem żadnego znaczenia. M. P. w skardze argumentował, że nigdy nie był właścicielem autobusu marki Mercedes Benz 0 302 rok produkcji 1973 nr. rej. [...] o liczbie miejsc 36, ani na podstawie prawomocnego postanowienia sądu, ani na żadnej innej podstawie, a karta informacyjna pojazdu - sporządzona została na podstawie fałszywego zapisu w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Z punktu widzenia istoty sprawy, ważne jest to, że – wbrew temu co on wywodzi – przedmiotowy pojazd był jego własnością, na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w L. II Wydział Cywilny z dnia 30 sierpnia 1993 r., sygn. [...] o podziale majątku wspólnego, co potwierdza również wystawiona karta informacyjna pojazdu (k-5 i 34 akt sprawy). Przepis art. 79 ust.1 pkt 5 u.p.r.d., do którego odwoływał się skarżący in fine skargi, nie mógł zostać naruszony przez organy podatkowe. Zgodnie z nim, pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Wyrejestrowanie pojazdu pozostaje poza kognicją organów podatkowych. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r., uznając, że nie dotyczyły one istoty sprawy, a związane były z ewentualną kwestią wyrejestrowania ww. pojazdu, w postępowaniu prowadzonym przed innym niż podatkowy organem administracji publicznej. Były one nadto bezprzedmiotowe w kontekście oświadczenia M. P., że sporny pojazd wyrejestrowany nie został. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu.