I SA/Lu 630/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące listopad-grudzień 2006 r., styczeń-grudzień 2007 r. oraz styczeń-maj 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania E. Z., utrzymał mocy decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad - grudzień 2006 roku , styczeń - grudzień 2007 roku i styczeń - maj 2008 roku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że organ I instancji ( w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, na skutek decyzji organu odwoławczego z dnia [...]) ustalił, że skarżąca przy wykorzystaniu elektronicznego portalu aukcyjnego Allegro od dnia 29 marca 2006 r. do dnia wszczęcia kontroli skarbowej tj. do dnia 15 lipca 2008 r. w swoim imieniu i na swój rachunek prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm. – dalej: "ustawa o VAT"). Prowadzona działalność gospodarcza polegała na inicjowaniu aukcji internetowych i sprzedaży określonych co do rodzaju rzeczy ruchomych. Ustalił, że przedmiotem sprzedaży w większości rzeczy były ubrania (głównie sportowe i markowe) i obuwie nabywane uprzednio w sklepach z tanią odzieżą. Ustalił, że przedmioty te nie stanowiły jej majątku osobistego, a sprzedaż prowadzona była w sposób zorganizowany i ciągły. Ustalił, że skarżąca dokonywała sprzedaży wybranych rzeczy zgromadzonych w jej mieszkaniu i piwnicy oraz, ze wykorzystywała w swojej działalności handlowej rzeczy zakupione prze jej matkę –T. D., która ponosiła tez koszt zakupu rzeczy. Ustalił, że w okresie objętym kontrolą skarżąca dokonała odpłatnej dostawny towarów na łączną kwotę 212.203,86 zł. Dokonując rozliczenia należnego podatku od towarów i usług organ I instancji za podstawę opodatkowania przyjął, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT obrót i uwzględniając fakt, że skarżąca rozpoczęła działalność opodatkowaną w dniu 30 marca 2006 roku tj. z dniem wykonania pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu, zgodnie z przepisem art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT ( w brzmieniu obowiązującym na ten dzień) uznał, że przysługiwało jej zwolnienie podmiotowe od podatku do momentu przekroczenia w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym kwoty 10.000 Euro. Wyliczył, mając na względzie regulację rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2005 roku w sprawie kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku ( Dz. U. Nr 229, poz. 1949), że skarżąca utraciła zwolnienie podmiotowe w momencie przekroczenia kwoty obrotu w wysokości 29.749,04 zł z dniem 6 listopada 2006 r.. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu I Instancji zasadnym było opodatkowanie podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 113 ust. 10 ustawy o VAT nadwyżki sprzedaży ponad wartość 29.749,04 zł zważając, że obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej wartości. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1/art. 15, art.43 ust. 2 pkt 2 i art. 86 ustawy o VAT; 2/ art. 136 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej( Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.- dalej "Dyrektywa 112") oraz art. 13(B) (c) Szóstej Dyrektywy Rady w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.77.145.1 ze zm. – dalej; "VI Dyrektywa"); 3/ art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 124 w związku z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. - Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej "op") Dyrektor Izby Skarbowej, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, podzielił ustalenia organu podatkowego I instancji, że E. Z. dokonując sprzedaży towarów działała jak handlowiec w wykonaniu z góry założonego zamiaru, sprzedawane towary nie stanowiły jej majątku osobistego. Podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości uzasadnia stanowisko organu I instancji, że E. Z. w okresie objętym kontrolą podatkową dokonywał czynności opodatkowanych podatkiem VAT w ramach działalności gospodarczej o jakiej mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Realizując z góry powzięty zamiar dokonywania sprzedaży towarów za pośrednictwem portali aukcyjnego, dokonywała regularnych łącznie wielotysięcznych dostaw towarów. Działała w sposób częstotliwy. Wbrew obowiązkom, o których mowa w art. 109 ust. 1 , art. 96 ust. 1, art. 99 ust. 1 oraz art. 103 ust. 1 ustawy o VAT nie prowadziła wymaganych prawem ewidencji dla celów podatku VAT, nie zarejestrowała się dla celów podatkowych i nie składała deklaracji podatkowych ani nie wpłacała należnego podatku. Tym samym należało zastosować dyspozycje art. 21 § 3 op. Zwrócił uwagę, iż określając obowiązek podatkowy dla czynności sprzedaży wysyłkowej uwzględniono, że skarżąca dokonywała sprzedaży po otrzymaniu przedpłaty na swój rachunek bankowy. W związku z powyższym, zgodnie z art. 19 ust. 11 ustawy o VAT obowiązek podatkowy dla dokonanych czynności powstał w dniu dokonania przedpłaty. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że działalność wykonywała była samodzielnie - nie pozostawała przy wykonywaniu wymienionych czynności w ramach szeroko rozumianego stosunku pracy, a okoliczność dochodowości prowadzonej działalności nie ma znaczenia przy ustaleniu, czy skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. W kontekście postawionego zarzutu naruszenia art.43 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT wyjaśnił, że analizując treść regulacji tego przepisu w odniesieniu do stanu faktycznego występującego w sprawie należy stwierdzić, iż skarżąca dokonywała dostawy towarów, które jednak nie odpowiadają statusowi towarów używanych. Zauważył, że w sprawie mamy do czynienia niewątpliwie z towarami, które w zdecydowanej większości były w ogóle używane. Nie są to jednak towary z całą pewnością używane przez skarżącą. Nie można więc uznać za prawdziwe twierdzenie, iż skarżąca używała osobiście wszystkich przynoszonych przez matkę - T.D. rzeczy oraz rzeczy, które podlegały dalszej odsprzedaży na aukcjach internetowych, na co wskazuje chociażby asortyment towarów sprzedawanych przez stronę, gdzie znajdowało się również obuwie dziecięce, rzeczy nowe, odzież od rozmiaru JS - do 5 XL, obuwie od rozmiaru 16 - 48.. Analizując art. 136 i art. 176 Dyrektywy 112 Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, że stan faktyczny sprawy nie odpowiada wskazanym w nich hipotezom, gdyż prowadzona przez skarżącą działalność nie była działalnością zwolnioną lecz opodatkowaną, a towary wykorzystywane w działalności handlowej nie były towarami o których mowa w art. 176 powołanej dyrektywy (towary luksusowe, rozrywka, reprezenatcja). Wskazał też, że warunkiem skorzystania z odliczenia o jakim mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT jest posiadanie przez podatnika faktur VAT stwierdzających nabycie towarów i wysokości zapłaconego podatku VAT, a także zarejestrowanie się jako podatnik VAT czynny. Tych warunków skarżąca nie spełniła. Nie podzielając zarzutów naruszenia przepisów postępowania wyjaśnił, że niecelowe i nieistotne było ustalenie wielkości posiadanej przez stronę piwnicy poprzez przeprowadzenie dowodu z jej oględzin, na okoliczność czasokresu używania towarów, w sytuacji, gdy ustalono, że strona w ogóle nie używała sprzedawanych towarów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. Z. wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 120, art. 121 § 1i 2, art. 122, art. 124 w związku z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 op poprzez nienależyte przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym oględzin piwnicy, nie ustalenia za jaką ceną były kupowane towary wystawiane na Allegro, czy były to towary używane, dowolne ustalenie, że zgromadzone przez T. D.przedmioty nie stanowiły majątku osobistego skarżącej, podczas gdy z okoliczności sprawy i zeznań świadków i strony wynika, że ubrania były kupowane dla dzieci, a konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o ogólne wnioski; ; 2/ art. 122 w zw. z art. 195 op poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadka T.D., bez zbadania czy osoba ta jest zdolna do komunikowania swoich spostrzeżeń, pomimo wiedzy organów kontrolnych o problemach tego świadka ze zdrowiem psychicznym; 3/ art. 13 ust. 6 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez przeprowadzenie kontroli na podstawie upoważnienia wydanego przez nieuprawniony organ - Wicedyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, 4/ niewykonanie zaleceń Izby Skarbowej, wskazanych w decyzji z dnia [...] tj. nie przeprowadzenie porównania przychodów i dochodów uzyskiwanych przez sklepy zajmujące się handlem oraz nie zbadanie piwnicy i nie ustalenie czy było możliwe przechowywanie tam ilości ubrań deklarowanych przez skarżącą przez co zostały wyprowadzone wadliwe wnioski co do rzekomo zarobkowego charakteru prowadzonej działalności. 5/ art. 15 ustawy o VAT poprze uznanie , że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą; 6/ art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT poprzez uznanie, że skarżąca nie dokonywała sprzedaży towarów używanych; 7/ art. 136 lit. b Dyrektywy 112 oraz art. 13(8) (c) VI Dyrektywy VAT poprzez ich nie zastosowanie; 8/ art. 86 ustawy o VAT poprzez naruszenie zasady neutralności i obciążeniu skarżącej obowiązkiem zapłaty podatku VAT, mimo tego, że nie korzystała ona z prawa do obniżenia należnego podatku. W uzasadnieniu skargi E.Z. podtrzymał swoja argumentację, że nie prowadziła działalności gospodarczej, nabycia towarów dokonywał jej chora psychicznie matka, skarżąca nie działała więc samodzielnie w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a nabywane towary stanowiły majątek osobisty skarżącej. Wyjaśniła, że z uwagi na chorobę matki i tak dużą ilość zakupywanych ubrań skarżąca zmuszona była sprzedać jej na Allegro. Zarzuciła, że istotne w sprawie pozostawało ustalenie, którego organy nie dokonały, czy skarżąca osiągnęła jakikolwiek zysk ze sprzedaży, gdyż to pozwoli dopiero ustalić, czy był zamiar zarobkowy, czy nie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem wymogów procedury podatkowej. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania organy podatkowe, przy zapewnieniu stronie czynnego w nim udziału (art. 123 § 1 op) podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy ( art. 122 op) oraz zebrały i wyczerpująco rozpatrzyły niezbędny materiał dowodowy (art. 187 op). Kierując się wymaganiami przepisu art. 180 § 1 op dopuszczono jako dowód w sprawie wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przesłuchano stronę i świadków, zgromadzono dowody w postaci informacji udostępnionych przez spółkę A z siedzibą w P., prowadzącą portal Allegro.pl, a także w trybie art. 182 op materiały w postaci wyciągów bankowych z rachunku bankowego prowadzonego dla skarżącej, z uwagi na brak dowodów w postaci ksiąg podatkowych oraz odmowy skarżącej udostępnienia informacji o dokonanych transakcjach. Zważyć należy, że wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe nie dysponowały w prowadzonym postępowaniu żadnym dowodem uniemożliwiającym przesłuchanie w charakterze świadka matki skarżącej T.D., podważenia wiarygodności jej zeznań, zgodnie z regulacją art. 195 op. Uwzględniono także dowody, o które wnioskowała strona. Uzyskano między innymi informacje o dochodach podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w zakresie handlu odzieżą używaną , które wyłączono z uwagi na interes publiczny. Uzyskano informacje od zarządcy nieruchomości w zakresie danych dotyczących zużycia wody w gospodarstwie domowym skarżącej, a także z B w zakresie zawieranych umów o świadczenie usług doręczania przesyłek pocztowych. Wbrew zarzutom skargi uzupełniony materiał dowodowy wskazuje na wykonanie przez organ I instancji wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Wbrew zarzutom skargi postępowanie kontrolne zostało przeprowadzone bez naruszenia art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej ( tj. Dz.U. z 2011, nr 41 poz. 214 ze zm.) Zgodnie bowiem z regulacją obowiązującego w dacie podpisania stosownego upoważnienia § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie organizacji urzędów kontroli skarbowej (Dz.U. Nr 96 poz. 856 ze zm.) w związku z art. 9 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej, dyrektor urzędu kontroli skarbowej kieruje pracą urzędu przy pomocy między innymi wicedyrektorów i może upoważnić osobę zatrudnioną w urzędzie do podejmowania rozstrzygnięć w jego imieniu. W ocenie Sądu, materialnoprawna ocena okoliczności faktycznych, że skarżąca dokonując odpłatnej dostawy towarów działała jako podatnik VAT, samodzielnie w sposób zorganizowany i ciągły dla celów zarobkowych, nie jest dowolna, bo znajduje potwierdzenie w zgromadzonego w sprawie materiale dowodowym. Pozostaje również w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Zgodnie z art. 15 ust. 1 - 3 ustawy o VAT - podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje natomiast wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, nie uznaje się jednak czynności z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy), a także z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (przychody z działalności wykonywanej osobiście), jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich. W ocenie Sądu z ustalonych okoliczności faktycznych, niepodważonych przez skarżącą żadnym wiarygodnym dowodem w sposób oczywisty wynika, że E. Z. realizując z góry powzięty zamiar dokonywania sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu aukcyjnego Allegro.pl (co zostało uzewnętrznione faktem rejestracji na portalu w dniu 8.03.2005 r.) działała jak handlowiec przez okres od dnia 30 marca 2006 r. do dnia 15 lipca 2008 r. dokonywała regularnych (łącznie wielotysięcznych) dostaw towarów, w tym celu wyselekcjonowanych i wystawionych na sprzedaż. Jak wynika wprost z regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o VAT działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku, nie jest ona także uzależniona od jej rezultatu. Dlatego też argumentacja skarżącej, że istotnym w sprawie pozostawało ustalenie, czy skarżąca osiągnęła jakikolwiek zysk ze sprzedaż jest błędna. Działanie w celu zarobkowym nie koniecznie musi wiązać się z zyskiem. Nie można więc czynić organom podatkowym zarzutu niekompletności materiału dowodowego z uwagi na nie ustalenie ceny zakupu każdego ze sprzedanych na Allegro towarów, a w ocenie Sądu, fakt powzięcia zamiaru realizacji zyskownych transakcji udowadnia chociażby okoliczność korzystania z aukcyjnej opcji licytacji z pominięciem formuły sprzedaży "kup teraz". Słusznie zauważa strona skarżąca, że działanie w charakterze handlowca będzie realizowane, gdy sprzedaż dokonywana jest w stosunku do towarów handlowych czyli nie stanowiących majątku osobistego oraz w stosunku do towarów nabytych w takim charakterze. Zebrany materiał dowodowy uzasadnia - w ocenie Sądu- stanowisko organów podatkowych, że sprzedawane przez skarżącą towary nie stanowiły jej majątku osobistego. Jak ustaliły organy podatkowe, a strona tych ustaleń żadnym wiarygodnym dowodem nie podważyła, w swojej działalności skarżąca wykorzystywała towary zakupione przez jej matkę w sklepach z używaną odzieżą, która ponosiła również koszt ich zakupu. Jak ustalono zakupione towary nie były ani odsprzedane, ani darowane przez matkę córce, a dane uzyskane z portalu Allegro wskazują, iż asortyment zakupywanych towarów był dość szeroki, począwszy od rożnych rozmiarów odzieży ( do rozmiaru JS do 5XL), obuwia ( od rozmiaru 16 do 48) po obuwie i odzież dziecięcą. Okoliczności te w sposób jednoznaczny wskazują, że sprzedawane artykułu nie stanowiły majątku osobistego skarżącej, nie były towarami przez nią używanymi, a zostały nabyte celowo i świadomie z zamiarem ich odsprzedaży (cel zarobkowy) i osiągnięcia zysku. Sam natomiast fakt ponoszenia przez matkę skarżącej kosztów zakupu towarów nie ma znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego wobec skarżącej, gdyż nie jest sporne, że to ona sprzedawała towary przez Internet. Za niezasadny uznać wiec należy zarzut nieuwzględnienia art. 43 ust. 2 ustawy o VAT i nie uznania wykonanych czynności jako zwolnionych. Zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT przez towary używane rozumie się, pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Słusznie zauważa organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia niewątpliwie z towarami, które w zdecydowanej większości były w ogóle używane, ale jak już wskazano nie mają one cech towarów używanych, o jakich mowa w tym przepisie. Postępowanie dowodowe, a zwłaszcza ustalenie asortymentu zakupywanych towarów i ilości zrealizowanych w kontrolowanym okresie transakcji (7.915 sztuk), wykazało, że skarżąca nie używała ( przez wymagany okres) wszystkich zakupionych przez matkę, jak również sprzedanych na Allegro rzeczy, co czyni również niezasadnym zarzut skargi, co do nie zbadania posiadanej przez skarżąca piwnicy i nie ustalenia możliwości przechowywania w niej ubrań. Zauważyć należy, że skarżąca była wielokrotnie wzywana do wykazania używanych przez nią i jej rodzinę towarów przez okres powyżej pół roku, ze wskazaniem gdzie znajdzie zdjęcia towarów wystawionych na aukcje. Skarżąca na wezwania nie odpowiedziała. Trudno więc w takiej sytuacji czynić organom podatkowym zarzut nie dokonania stosownych ustaleń. Z art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 op wynika wprawdzie, że obowiązek przeprowadzenia postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być przerzucany na podatnika, jeżeli to nie wynika z konkretnych przepisów podatkowych, jednak nie może to zwalniać strony postępowania od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Zauważyć ponadto należy, że obowiązek ten nie ma charakteru nieograniczonego, dlatego decydujące znaczenie mają możliwości prawne i faktyczne zgromadzenia materiału dowodowego przez organ podatkowy. Prawidłowa również jest ocena organu podatkowego, że w okolicznościach faktycznych sprawy, nie mógł mieć zastosowania art. 136 i art. 176 Dyrektywy 112 (brak przesłanek). Prawidłowo również wywodzi organ odwoławczy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego uwarunkowywane jest posiadaniem przez podatnika faktur VAT stwierdzających nabycie towarów i wysokości zapłaconego podatku VAT. Bezspornym pozostaje, ze skarżąca takich dokumentów księgowych nie posiada. Tym samym zarzut strony w tym przedmiocie jest niezasadny. W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 21 § 3 op organ podatkowy I instancji zasadnie określił skarżącej należne zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wskazane okresy rozliczeniowe, przy zastosowaniu regulacji art. 113 ustawy o VAT. Wobec powyższego działając na podstawie art. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji.