I SA/Lu 632/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubliniew składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień 2000 r. I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu B. K. [...] zł, w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot wydatków w kwocie [...] zł, które wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 sierpnia 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia I 997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. L. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16 kwietnia 2009 r., znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego z dnia 18 marca 2003 r. znak: [...] zmieniającej w wyniku wznowienia postępowania decyzję z dnia 20 czerwca 2001 r. nr [...] w części dotyczącej rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2000 r. – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu podano, że w dniu 6 maja 2008 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęła skarga W. L., uzupełniona następnie pismem z dnia 6 czerwca 2008 r., z zarzutem, że Urząd Skarbowy honorował pełnomocnictwo dla K. C., które nie zostało przez nią udzielone. W. L. twierdziła, że pełnomocnictwo to było wykorzystywane w kontrolach, które stały się przyczynkiem do wydania decyzji wymiarowych oraz, że K. C. wystawiał fikcyjne (na świadczenie usług, które nie miało miejsca) faktury i czerpał z tego procederu korzyści, zaś ona sama była ofiarą tego procederu. Skarżąca podała, iż K. C. nie miał umocowania do wystawiania tych fikcyjnych faktur. Płatności za faktury rzeczywiste były przekazywane na rachunek bankowy, natomiast za faktury fikcyjne odbywały się poza rachunkiem. Twierdziła, że przez lata wskazywała fikcyjne faktury pracownikom Urzędu i te wskazania nie były brane pod uwagę. K. C. handlował fakturami, o czym urzędnicy mieli wiedzę. Twierdziła, że sprawa ta jest przedmiotem postępowania w Prokuraturze, a nadto powołała się na swoje trudne położenie materialne oraz uciążliwości będące skutkiem prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wywodziła, iż w trakcie kontroli krzyżowych, pomimo zapisów w protokołach z kontroli nie brała w nich udziału i na tej podstawie żądała wznowienia postępowań zakończonych decyzjami wymiarowymi. Organ odwoławczy podkreślił na wstępie, iż zgodnie z art. 235 w zw. z art. 240 kpa, organ I instancji powyższą skargę potraktował jako wniosek o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Po wznowieniu postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 29 lipca 2008 r., znak: [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia 18 marca 2003 r., od której wniesiono odwołanie, w wyniku którego Dyrektor Izby Skarbowej uchylił ją i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na uchybienia proceduralne oraz dowody, o które należało uzupełnić materiał dowodowy zebrany w sprawie. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, decyzją z dnia 16 kwietnia 2009 r. znak: [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego powtórnie odmówił uchylenia w/w decyzji z dnia 18 marca 2003 r. W złożonym odwołaniu podatniczka powtórzyła argumentację ze skargi, a ponadto zarzuciła niezbadanie wszystkich okoliczności faktycznych oraz wskazała, że w sprawie fałszerstwa dokumentów przeciwko K. C. toczy się postępowanie karne przed sądem. Organ odwoławczy podał, iż w toku postępowania odwoławczego akta sprawy zostały uzupełnione o: - kserokopie wyciągów bankowych z lat 1999-2002, które zdaniem skarżącej stanowią dowody świadczące o rzeczywistej wysokości obrotów w przedsiębiorstwie przez nią prowadzonym; - kserokopię prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. XV Wydział Grodzki z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt sprawy XV K [...], na podstawie którego oskarżony K. C. został skazany za sfałszowanie pełnomocnictwa podatniczki w dniu 21 czerwca 1999 r. oraz za podrobienie podpisu na deklaracjach VAT-7 składnych w Urzędzie Skarbowym . W rozpoznaniu odwołania, powołując się na przesłanki wznowienia postępowania zawarte w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, podkreślił, iż niniejsze postępowanie toczy się w trybie nadzwyczajnym wzruszenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania. Wskazując następnie na orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie, stwierdził, iż przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia nie jest bowiem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Organy w tym nadzwyczajnym postępowaniu nie mogą kierować się innymi przesłankami, jak tylko wymienionymi w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze wywody skargi oraz argumentację zawartą w odwołaniu, analizując materiał dowodowy pod kątem możliwości wystąpienia przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej poprzez sfałszowanie faktur bądź pełnomocnictw, organ stwierdził, że istotne dla sprawy okoliczności ustalone zostały w oparciu o dokumenty źródłowe - faktury wystawione kontrahentom. Fakt, że zafakturowane usługi nie zostały rzeczywiście wykonane nie świadczy – w jego ocenie – o tym, że faktury zostały sfałszowane. Zostały one podpisane przez pełnomocnika zgodnie z zakresem umocowania, przy czym autentyczność tego umocowania jest w sprawie bezsporna. Organ zauważył, że w omawianym okresie pełnomocnik firmy podpisywał również faktury na usługi faktycznie wykonane. Fakt sfałszowania dokumentów zatytułowanych "pełnomocnictwo" tj. oświadczenia z dnia 21 czerwca 1999 r. o przejęciu odpowiedzialności za działalność W. L. przez K. C. oraz z dnia 23 stycznia 2003 r. zawierające upoważnienie dla K. C. do występowania w imieniu W. L." w celu prowadzenia działalności gospodarczej", czy deklaracji VAT-7 za okres objęty postępowaniem dla rozpatrywanej przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest bez znaczenia, ponieważ bezspornie nie były to dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W zakresie przepisu art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, organ stwierdził, że zawiera on dwie przesłanki wznowienia postępowania: a) brak udziału strony w postępowaniu, b) brak winy strony w tym, że nie brała ona udziału w postępowaniu, wskazując, iż brak udziału strony w postępowaniu ma charakter obiektywny po stronie organu i subiektywny, gdy chodzi o stronę. Nie mają znaczenia przyczyny, które powodują, że organ podatkowy nie zapewnił udziału strony w postępowaniu. Brak udziału strony jako przesłanka wznowienia postępowania ograniczony jest warunkiem, aby brak ten nie wynikał z własnej winy strony. Wskazując, że brak udziału strony w postępowaniu oznacza nieuczestniczenie strony w jakimkolwiek stadium tego postępowania lub w jakiejkolwiek jego czynności, organ podał, iż postępowanie podatkowe zakończone decyzją z dnia 20 czerwca 2001r. prowadzone było w stosunku do strony. Protokół z kontroli oraz protokół z badania ksiąg zostały podpisane przez pełnomocnika zgodnie z zakresem umocowania zawartym w zaświadczeniu o wpisie w ewidencji działalności gospodarczej z dnia 16 czerwca 1999r. Postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 18 maja 2001 r., znak: [...], postanowienie o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym z dnia 6 czerwca 2001 r., znak: [...] oraz decyzja zostały skierowane do podatniczki. Stąd zasadnym jest wniosek, że nie została ona pozbawiona prawa czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Rozważając zaś istnienie przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, organ zauważył, że aby została spełniona ta podstawa wznowienia postępowania, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznanymi organowi, ale też muszą mieć przymiot nowości, czyli być nowoodkrytymi w sprawie, nie wynikającymi z zebranego materiału dowodowego. W jego ocenie, fakt sfałszowania dokumentów oraz wystawianie fikcyjnych faktur nie jest dla sprawy istotną, nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, a nie znaną organowi który tę decyzję wydał. Powołany przez stronę fakt sfałszowania deklaracji nie jest dla sprawy okolicznością istotną, ponieważ w postępowaniu oparto się na danych wynikających z dokumentów źródłowych. Sfałszowanie pełnomocnictwa również nie jest okolicznością istotną, albowiem nie miało to żadnego wpływu na postępowanie. Również kwestia fikcyjności faktur nie miała wpływu na postępowanie, gdyż w świetle przepisów ustawy podatkowej, podatek wykazany na tych fakturach był podatkiem należnym. Przedłożone na etapie postępowania odwoławczego wyciągi bankowe dokumentujące usługi faktycznie wykonane również w świetle powyższych rozważań nie mają przymiotu istotności. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, iż organ l instancji zasadnie ustalił, że żadna z przesłanek wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczącego prowadzonego wobec K. C. postępowania karnego zakończonego zawartym w aktach sprawy wyrokiem skazującym, zasadnie – w ocenie organu odwoławczego – organ podatkowy l instancji stwierdził, że dla przedmiotowej sprawy postępowanie to nie miało znaczenia. Trudna sytuacja materialna, fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz to, że w trakcie kontroli krzyżowych, pomimo zapisów w protokołach z kontroli, podatniczka nie brała udziału, nie stanowią o wystąpieniu żadnej z w/w przesłanek, a co za tym idzie nie pozwalają na uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 20 czerwca 2001r. na tyle prawidłowo i w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, że po ponownym zbadaniu sprawy w niniejszym postępowaniu nie stwierdzono żadnej z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej skutkujących wznowieniem postępowania w sprawie. Od tej decyzji W. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Nie precyzując żądań i wniosków, skarżąca zarzuciła, iż organy nie podjęły wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy nie został rozpoznany w sposób wyczerpujący. Wskazała, iż w okresie objętym postępowaniem podatkowym działalność gospodarczą prowadził w jej imieniu, wskutek sfałszowania pełnomocnictwa, K. C., za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 29 maja 2009 r., w sprawie XV K [...]. Skarżąca stwierdziła nadto, iż K. C. sfałszował jej podpisy na deklaracjach VAT – 7. Wystawiał on także fikcyjne faktury , co skutkowało powstaniem zaległości podatkowych. Powyższe, w jej ocenie, świadczy o tym, iż decyzje wymiarowe jako oparte na sfałszowanych dokumentach źródłowych zostały wydane z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2010r., ustanowiony z urzędu pełnomocnik podtrzymał zarzuty skargi, iż K. C. sfałszował pełnomocnictwo i upoważnienie do działania w imieniu skarżącej, co wynika z prawomocnych wyroków karnych. Złożył nadto wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt spraw: XV K [...], XV K [...] oraz IV K [...]. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r. skarżąca przyznała, iż wobec K. C. nie został wydany wyrok skazujący za sfałszowanie faktur. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. /, podkreślenia na wstępie wymaga, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Stąd też należy się zgodzić z Dyrektorem Izby Skarbowej, że uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, str. 242; B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 275; B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 611; wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86), wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Skarga oparta została na zarzucie, iż organy nie wzięły pod uwagę kwestii sfałszowania dokumentów objętych wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 29 maja 2009 r., w sprawie XV K [...]. Odnosząc powyższe do przesłanki z art. 240§1 pkt.1 Ordynacji podatkowej, czyli fałszywości dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, trzeba mieć na uwadze, że sfałszowanie dowodu będzie skutkowało wznowieniem postępowania tylko wtedy, gdy fałszywy dowód stanowił podstawę ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy / por. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2003r., sygn. III SA 472/02, LEX nr 160079 /. W niniejszej sprawie, skarżąca wywodziła, że pełnomocnictwo, którym posługiwał się K. C., zostało przez niego sfałszowane oraz, że wystawiał on fikcyjne (na świadczenie usług, które nie miało miejsca) faktury i czerpał z tego procederu korzyści, ona zaś sama była ofiarą tego procederu. Na tą okoliczność powołała się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w L. XV Wydział Grodzki z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt sprawy XV K [...], na podstawie którego oskarżony K. C. został skazany za sfałszowanie pełnomocnictwa podatniczki w dniu 21 czerwca 1999 r. oraz za podrobienie podpisu na deklaracjach VAT-7 składnych w Urzędzie Skarbowym, w ten sposób, że w miejscu podpisu wystawcy / dokumentu pełnomocnictwa i deklaracji VAT – 7 / złożył podpis o treści "L. W." Rozważenia zatem wymagało, czy te sfałszowane dokumenty stanowiły dowody istotne dla rozstrzygnięcia, gdyż, jak już wyżej wskazano, w myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, sfałszowanie dowodu będzie skutkowało wznowieniem postępowania tylko wtedy, gdy fałszywy dowód stanowił podstawę ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Rację ma organ odwoławczy stwierdzając, że istotne dla sprawy okoliczności ustalone zostały w oparciu o dokumenty źródłowe, czyli - faktury wystawione kontrahentom, a sfałszowania tych w omawianym wyroku nie stwierdzono. Istotnie, innego orzeczenia w tym przedmiocie skarżąca nie przedstawiła, oświadczając nadto na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010r., że taki wyrok w stosunku do K. C. wydany nie został. Trzeba pamiętać, iż samo twierdzenie strony o tym, że dowód okazał się fałszywy, nie zwalnia jej z przedłożenia właściwemu organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu podatkowego przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie ( por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006r., III SA/Wa 3133/05, LEX nr 222329; z dnia 8 grudnia 2004r., III SA 1924/03, LEX nr 166918; z dnia 23 marca 2004r., III SA 2545/02, LEX nr 113598 ). Zgodzić się należy ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż fakt, że zafakturowane usługi nie zostały rzeczywiście wykonane sam w sobie nie świadczy o tym, że faktury zostały sfałszowane. Na marginesie, Sąd zauważa, że skoro skarżąca udzieliła K. C. szerokiego pełnomocnictwa do prowadzenia firmy, a w zasadzie przekazała mu prowadzenie całej działalności gospodarczej, to tym samym powinna się liczyć ze wszystkimi konsekwencjami takiego wyboru, niekoniecznie dla niej pozytywnymi. Okoliczność umocowania K. C. do prowadzenia działalności gospodarczej jako pełnomocnika skarżącej W. L. pozostaje poza sporem, a wynika nie tylko z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 16 czerwca 1999r. / k - 63 T.I. akt podatkowych /, ale także z jej zeznań w charakterze strony / k - 3, k – 67-71 T.I.; k 152, T.III akt podatkowych /. Nie ma zatem żadnych wątpliwości co do autentyczności tego umocowania. Odróżnić trzeba bowiem kwestię udzielenia pełnomocnictwa K. C. przez skarżącą, co stanowi okoliczność przyznaną, a zatem bezsporną od jego późniejszych działań, w tym sfałszowania dokumentów, o których mowa w powołanym wyżej wyroku Sądu Rejonowego w L. XV Wydział Grodzki z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt sprawy XV K [...]. Zakwestionowane faktury zatem zostały podpisane przez pełnomocnika firmy K. C., zgodnie z zakresem umocowania, natomiast ich treść materialna, a mianowicie to, czy odzwierciedlały one czynności rzeczywiste jest już dla sprawy niniejszej zupełnie obojętna, albowiem zarzuty w tym zakresie winny być objęte przedmiotem postępowania wymiarowego. Jak już bowiem wskazano, fakt sfałszowania faktur, a więc dokumentów, w oparciu, o które wydane zostały decyzje wymiarowe wykazany przez skarżącą nie został. Reasumując, Sąd w tym miejscu podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2005r., w sprawie o sygn. II FSK 47/05 / LEX nr 187631 /, zgodnie z którym, instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem jego kontynuacja, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a który odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych. Oczywistym zatem być musi, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych. Sąd nie uwzględnił wniosków procesowych pełnomocnika skarżącej zawartych w piśmie z dnia 18 stycznia 2010r. Jak już wyżej wskazano, skarżąca przyznała, iż w stosunku do K. C. nie został wydany wyrok skazujący go za sfałszowanie faktur, na podstawie których procedowały organy podatkowe. W. L. przedłożyła w toku postępowania tylko jeden wyrok, w sprawie XV K [...], na podstawie którego oskarżony K. C. został skazany za sfałszowanie pełnomocnictwa podatniczki w dniu 21 czerwca 1999 r. oraz za podrobienie podpisu na deklaracjach VAT-7 składnych w Urzędzie Skarbowym , w ten sposób, że w miejscu podpisu wystawcy / dokumentu pełnomocnictwa i deklaracji VAT – 7 / złożył podpis o treści "L. W.", które to dokumenty zostały prawidłowo ocenione przez organy podatkowe jako nie mające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle powyższego, zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji uznać należy za prawidłowe i zgodne z prawem. Nie znajdując również innych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, skargę uznać należało za niezasadną i podlegającą oddaleniu. W związku z tym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 tej ustawy orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do przepisu art. 242 w zw. z art. 250 tej ustawy oraz w zw. z §14 ust.2 pkt. 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)