I SA/Lu 661/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Ewa Kowalczyk Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Woźny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2020 r. sprawy ze skargi T. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania podatkowego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia "A" Sp. z o.o. z siedibą w [...] na postanowienie wydane z up. Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie ustalenia kosztów prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie kosztów wydania opinii przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego w wysokości 1.500 zł. - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu podatkowego I instancji. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 3 lutego 2014r. ""B" A. B.", obecnie "A" Sp. z o.o. z/ś w [...], złożyła deklarację podatkową w podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2014, wykazując do opodatkowania wartość budowli w wysokości 35.436 zł i należny podatek od nieruchomości w kwocie 704 zł. Powyższa kwota podatku została w całości uiszczona. W dniu 15 maja 2014 r. wpłynęła korekta ww. deklaracji, w której wykazano: wartość budowli "0", należny podatek od nieruchomości "0" zł, z wnioskiem o zwrot nadpłaconego podatku od nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2014., w ramach którego zobowiązano podatnika do przedstawienia ewidencji analitycznej środków trwałych, prowadzonych dla urządzeń technicznych, tj. sieci i przyłączy światłowodowych oraz kart szczegółowych środka trwałego prowadzonych dla poszczególnych urządzeń technicznych środków trwałych na terenie Gminy S.. W ramach udzielonej odpowiedzi podatnik stwierdził, że przewód światłowodowy nie jest nieruchomością, nie jest także budowlą, jak również nie jest kablem, jest natomiast przewodnikiem światła, tj. urządzeniem zlokalizowanym w domu klienta (ONT), gdzie po drugiej stronie włókna światłowodowego jest centralne urządzenie OLT. Odcinek zawarty pomiędzy urządzeniem OLT i ONT jest funkcjonującą częścią budynku klienta, co oznacza, że tam należy doszukiwać się powiększonych przychodów z tytułu podatku od nieruchomości. Za rok podatkowy 2015 podatnik nie złożył deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości (wezwanie z dnia 1 kwietnia 2015r.), w związku z czym w dniu 14 maja 2015 r., także w odniesieniu do tego roku podatkowego, wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatku od nieruchomości. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2015r. powołano biegłego rzeczoznawcę majątkowego R. Z. na okoliczność ustalenia na dzień 1 stycznia 2014r. wartości rynkowej budowli, tj. przewodów światłowodowych wraz ze wszystkimi urządzeniami technicznymi położonymi w pasie dróg gminnych gminy S.. W dniu 27 sierpnia 2015 r. została sporządzona opinia rzeczoznawcy majątkowego, w której wartość przedmiotu budowli została określona na kwotę 1.006.080 zł, a koszt sporządzenia operatu, zgodnie ze złożonym rachunkiem, wyniósł 1.500 zł. Powyższa kwota w dniu 30 września 2015 r. została przelana na konto bankowe rzeczoznawcy majątkowego. Organ podatkowy pierwszej instancji decyzjami z dnia 22 września 2015 r. określił za lata podatkowe 2014 i 2015 wymiar podatku od nieruchomości przyjmując do opodatkowania podatkiem od nieruchomości ustaloną przez biegłego wartość budowli w kwocie 1.006.080 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie od powyższych decyzji decyzjami z dnia 7 i 9 marca 2016 r. utrzymało w całości w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Powyższe decyzje były przedmiotem kontroli WSA w Lublinie, który to sąd wyrokami z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 344/16 i SA/Lu 34516 oddalił skargi podatnika. Na powyższe wyroki zostały złożone skargi kasacyjne, które Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 13 lutego 2019r., sygn. akt II FSK/877/17 i II FSK/876/17 oddalił. Postanowieniem z dnia 28 maja 2019 r. Wójt Gminy S. obciążył podatnika kosztami sporządzenia opinii przez biegłego w wysokości 1.500 zł. W zażaleniu na ww. postanowienie wniesiono o jego uchylenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do zmiany zaskarżonego postanowienia. Stwierdziło, że wbrew twierdzeniu podatnika, organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły podstawę opodatkowania budowli za lata 2014-2015, z uwzględnieniem opinii biegłego, co potwierdziły wyroki WSA w Lublinie i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dalej organ wyjaśnił, mając na uwadze art. 263 § 1 i art. 264 § 1 Ordynacji a także art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że wobec nie wywiązania się spółki z obowiązku dostarczenia wykazu środków trwałych obowiązkiem organu było ustalić wartość budowli do opodatkowania na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy. Ostateczna wartość budowli podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za lata 2014-2015 została ustalona na kwotę 1.006.080 zł. Zatem zasadnie obciążono spółkę kosztami ustalenia wartości budowli przez biegłego. Nadto organ wyjaśnił, że przywołana w zażaleniu ustawa z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nie znajduje zastosowania przy ustalaniu kosztów postępowania podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie "A" spółka z o. o. z siedzibą w [...] zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 265 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust 1, 2 i 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przez utrzymanie w mocy postanowienia w sprawie kosztów postępowania podatkowego, które polega na: - zaliczeniu do kosztów postępowania rachunku nr [...] z dnia 4 września 2015 r. wystawionego przez R. Z.; - ustaleniu kosztów wydanej w sprawie opinii biegłego na podstawie rachunku, mimo że dokument ten nie zawiera odniesienia do zastosowanej stawki wynagrodzenia za godzinę pracy ani do przyjętej taryfy, ani nie ustala czasu pracy biegłego; - obciążeniu skarżącej kosztami rachunku mimo że z dokumentu tego nie wynika, aby obejmował wyłącznie koszty niezbędne do wydania opinii, a weryfikacja tego stanu jest niemożliwa; a także przez błędne uznanie przez organ, że ww. przepisy nie mają zastosowania przy ustaleniu kosztów prowadzonego postępowania podatkowego, w zakresie stawek za wynagrodzenie za godzinę pracy biegłego oraz jego czasu pracy; 2. art. 264 w zw. z art. 267 § 1 Ordynacji podatkowej przez obciążenie skarżącej kosztami rachunku, który należy do kosztów postępowania ponoszonych przez gminę; 3. art. 264 w zw. z art. 265 § 1 pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 89 ust 4b przez obciążenie skarżącej kosztami opinii, która jest nierzetelna; 4. art. 122 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej bez podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy - ponieważ w warunkach zakwestionowania przez skarżącą rzetelności opinii i dokonania jej wyceny w sposób uniemożliwiający weryfikację zasadności kosztów nałożonych na skarżącą, Organ błędnie odmówił zastosowania przepisów ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, co skutkowało błędnym przyjęciem, że skarżąca ponosi koszty opinii wydanej w sprawie; 5. art. 121 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy postanowienia w sprawie, w której organ pierwszej instancji zaliczył do kosztów postępowania wydatki dokumentowane w sposób uniemożliwiający ich weryfikację i niezgodny z wymogami, a także wykraczające poza koszty niezbędne, a nadto związane z wydaniem nierzetelnej opinii. W związku z podniesionymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że zgodnie z art. 264 Ordynacji podatkowej koszty rachunku obciążają gminę. Jednak nawet w razie uznania, że wartość rachunku stanowi koszt postępowania podatkowego, to błędy zawarte w opinii przemawiają za stwierdzeniem braku jakichkolwiek podstaw do obciążenia skarżącej kosztami jej sporządzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w sprawie obciążenia skarżącej kosztami postępowania – sporządzenia w sprawie opinii przez biegłego. Na wstępie wskazać należy, że obciążenie strony kosztami postępowania nie jest sprawą uznaniową organu i wynika z jednoznacznych regulacji prawnych. Koszty postępowania, a do takich należy wynagrodzenie biegłego za sporządzoną opinię reguluje Rozdział 23, Działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 264 tej ustawy, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. Przepis ten więc wyraża ogólną zasadę, iż koszty postępowania ponoszą organy podatkowe, chyba że dalsze przepisy Ordynacji podatkowej stanowią inaczej. Unormowanie zawarte w art. 267 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi odstępstwo od zasady określonej w art. 264. Jest ono podyktowane potrzebą zdyscyplinowania stron postępowania i zabezpieczenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa. Art. 267 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wskazuje, że stronę obciążają koszty przewidziane w odrębnych przepisach. Takim odrębnym przepisem jest m.in. art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014, poz. 849), zwanej dalej "u.p.o.l.". Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast z art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynika, że podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (ust. 5). Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik (ust. 7). Zatem art. 4 ust. 7 u.p.o.l., stanowiący odstępstwo od określonej w art. 264 Ordynacji podatkowej zasady ogólnej przewidującej ponoszenie kosztów postępowania przez organ, umożliwia obciążenie strony postępowania (podatnika) kosztami sporządzenia opinii przez biegłego, jeżeli wartość rynkowa budowli nie została przez podatnika wskazana albo określona z uwzględnieniem opinii różni się o więcej niż 33% od wartości podanej przez podatnika. Jak wynika z zaskarżonego postanowienia i akt sprawy, skarżąca w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok podatkowy 2014 r., nie wykazała do opodatkowania wartości budowli, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą natomiast za rok podatkowy 2015 zeznania podatkowego w ogóle nie złożyła. W tych okolicznościach organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2014 – 2015 i wezwał skarżącą do przedstawienia ewidencji analitycznej środków trwałych prowadzonych dla urządzeń technicznych, tj. sieci i przyłączy światłowodowych oraz kart szczegółowych środka trwałego prowadzonych dla poszczególnych urządzeń technicznych środków trwałych w celu ustalenia ich wartości. Skarżąca żądanych dokumentów nie przedstawiła. Z tego względu organ dopuścił dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego zlecając mu ustalenie wartości będących w posiadaniu spółki budowli. Biegły określił wartość budowli na dzień 1 stycznia 2014 r. w kwocie 1.006.080 zł. Koszt sporządzenia opinii, dokumentowany wystawionym przez biegłego rachunkiem z dnia 5 września 2015 r., wyniósł 1.500 zł. W opinii Sądu, wobec pasywnej postawy skarżącej organ był zobowiązany do ustalenia podstawy opodatkowania z uwzględnieniem opinii biegłego przeprowadzonej na koszt podatnika. Zatem zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 264 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia. Posiłkując się powyższą opinią, organ pierwszej instancji decyzjami z 22 września 2015 r. określił skarżącej za lata 2014-2015 wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości a Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało te decyzje w mocy. Powyższe decyzje były przedmiotem kontroli WSA w Lublinie, który to sąd wyrokami z dnia 18 listopada 2016r. sygn. akt I SA/Lu 344/16 i I SA/Lu 34516 oddalił skargi spółki. Na powyższe wyroki zostały złożone skargi kasacyjne, które NSA oddalił wyrokami z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK/877/17 i II FSK/876/17. Skoro więc w wyżej powołanych wyrokach sądy nie zakwestionowały poprawności ustalenia przez biegłego wartości spornych budowli i uznały za zasadne przyjęcie przez organy podatkowe do podstawy opodatkowania wartości budowli zgodnie z opinią biegłego, to zarzut braku podstaw do obciążania skarżącej kosztami sporządzenia tej opinii z uwagi na jej nierzetelność nie może zostać uwzględniony. Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 265 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 265 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej do kosztów postępowania podatkowego zalicza się między innymi: koszty podróży i inne należności biegłych, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.), zwanej dalej "u.k.s.c.". W § 1 pkt 3 ww. przepisu do kosztów postępowania podatkowego zalicza się także wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt II FSK 2458/10, w art. 265 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest mowa ogólnie o kosztach podróży i innych należnościach świadków, biegłych i tłumaczy, ustalonych zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym, do których zalicza się także wynagrodzenie biegłego, utracony zarobek, a w pkt 3 - o konkretnej należności biegłego, tj. o wynagrodzeniu przysługującym biegłym i tłumaczom. Użycie takich określeń oznacza, że pojęcie "wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom" mieści się w zakresie przedmiotowym "innych należności (prócz kosztów podróży) (...) biegłych (...) ustalonych zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym" i jest tylko konkretyzacją pkt 1 § 1 art. 265. Dlatego zbędne było powtarzanie w pkt 3, zapisu zamieszczonego w pkt 1, że wynagrodzenie przysługujące biegłym powinno być ustalone zgodnie z przepisami o należnościach świadków i biegłych w postępowaniu sądowym. Zauważenia wymaga, że pkt 1 wskazuje przepisy, na podstawie których należy wskazane należności - w tym i wynagrodzenie - ustalać, a w pkt 3 tylko, że przysługujące biegłym wynagrodzenie jest kosztem postępowania. Podobny pogląd został przedstawiony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2997/13, z 29 dnia stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1179/11. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten aprobuje i w pełni podziela, uznając go za własny. W zakresie ustalania wynagrodzenia przysługującego biegłym stosować zatem należy zasady wynikające ze wspomnianej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Na podstawie art. 89 ust. 1-3 u.k.s.c., biegłemu powołanemu przez sąd (w postępowaniu podatkowym przez organ podatkowy) przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii. Wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala się uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków, o których mowa w ust. 1 - na podstawie złożonego rachunku (ust. 2). Wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są oni specjalistami. Podstawę obliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa (ust. 3). Z powyższych unormowań wynika zatem, że koszty opinii nie mogą być całkowicie oderwane od rzeczywistego wysiłku jaki należało poświęcić na jej wykonanie. Na podstawie art. 89 ust. 5 u.k.s.c. Minister Sprawiedliwości w dniu 24 kwietnia 2013 r. wydał rozporządzenie w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 518). W myśl § 2, ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzenia operatu przez biegłego rzeczoznawcę R. Z., stawka wynagrodzenia biegłych za każdą rozpoczętą godzinę pracy, wynosi - w zależności od stopnia złożoności problemu będącego przedmiotem opinii oraz warunków, w jakich opracowano opinię - od 1,28% do 1,81% kwoty bazowej. W razie złożonego charakteru problemu będącego przedmiotem opinii, stawka może być podwyższona do 50%, jeżeli biegły ma dyplom ukończenia studiów wyższych lub dyplom mistrzowski oraz pełni funkcję biegłego sądowego nie krócej niż jedną kadencję lub funkcję rzeczoznawcy przez okres co najmniej pięciu lat (§ 4). Wydatki poniesione przez biegłego, niezbędne dla wydania opinii, w tym w szczególności wydatki materiałowe, amortyzację aparatury badawczej oraz koszty dojazdu na miejsce wykonania czynności, biegły dokumentuje za pomocą faktur lub rachunków albo kopii tych dokumentów, a w razie ich braku - za pomocą oświadczenia (§ 8). W niniejszej sprawie biegły przedstawił rachunek za sporządzoną opinię nie wskazując, w jaki sposób dokonał wyliczenia przysługującego mu wynagrodzenia. Jak wynika z treści uzasadnień postanowień obu instancji organy podatkowe wprost zaakceptowały koszty opinii wynikające z przedłożonego przez biegłego rachunku, nie dokonując oceny, czy koszty przedstawionej opinii rzeczywiście oddają nakład pracy biegłego. Organ podatkowy nie może bezkrytycznie przyjmować rachunków wystawionych przez biegłego za sporządzenie opinii, lecz jest zobligowany do ich sprawdzenia, uwzględniając: kwalifikacje biegłego, potrzebny do wydania opinii nakład pracy i poświęcony czas, a także wydatki niezbędne do wykonania zleconej pracy, czemu powinien dać wyraz w uzasadnieniu postanowienia w sprawie obciążenia strony kosztami postępowania podatkowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy S. z dnia 28 maja 2019 r. zostało wydane z naruszeniem art. 265 § 1 pkt 1 i 3 w zw. art. 89 ust. 1-3 u.k.s.c. oraz § 2, § 4 i § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym i art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej. Rozpoznając ponownie sprawę, organy przeprowadzą postępowanie zmierzające do prawidłowego ustalenia wysokości należności przysługującej biegłemu, po czym prawidłowo uzasadnią wydane postanowienie co do wysokości kosztów obciążających skarżącą. Wysokość kosztów postępowania zostanie przy tym ustalona w oparciu o przepisy działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w dniu 24 kwietnia 2013 r. Z uzasadnienia postanowienia powinny przy tym wynikać okoliczności, na podstawie których organ ustalił koszty w określonej wysokości. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.