I SA/Lu 666/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Małgorzata Fita, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za maj 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. z siedzibą w W. (Spółka) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za maj 2010r., Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia powyższej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu 15.06.2010r. wpłynęła do Urzędu Celnego deklaracja Spółki dla podatku od gier za maj 2010r., w której zadeklarowano podatek w kwocie 8000 zł oraz wykazano 4 automaty do gier o niskich wygranych, zaś dnia 28.06.2010r. wpłynęła korekta tej deklaracji z wykazanym podatkiem w kwocie 2809 zł. Korekta, o której mowa, towarzyszyła wnioskowi Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za maj 2010r. Powołując się na brak notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz.1540), w brzmieniu obowiązującym w maju 2010r. zwanej dalej "u.g.h.", z przepisu której wynikały podwyższone stawki podatku od gier na automatach o niskich wygranych i wywodząc, że notyfikacja taka była obowiązkowa, gdyż ustawa zawierała normy techniczne, Spółka wyraziła pogląd, że w zakresie opodatkowania podatkiem od gier winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach losowych i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz.27 ze zm.). Po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za maj 2010r., decyzją z dnia [...], nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego określił wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego w kwocie 8000 zł. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za maj 2010r. w wysokości 5191 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy odwołał się do treści art.72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", a także rozstrzygnięcia powołanej decyzji z dnia [...], nr [...], i podniósł, że Spółka wpłaciła podatek w należnej wysokości (8000 zł), żądanie stwierdzenia nadpłaty jest więc bezzasadne. W odwołaniu od decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty Spółka zarzuciła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art.120, art.121 § 1, art.122, art.123 § 1, art.124, art.180, art.181, art.187 § 1 i 2, art.188, art.190 § 1 i 2, art.191, art.192, art.210 § 1 pkt 4 i 6 i § 4 O.p., oraz art.1 pkt 1 i 11, art.8 ust.1 i art.9 ust.1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w związku z przepisami ustawy o grach hazardowych, a także art.139 ust.1 u.g.h. Rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w sprawie pozostaje poza sporem, iż w maju 2010r. Spółka prowadziła działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i posiadała w tym czasie 4 automaty, Spółka i organy podatkowe różnią się natomiast w poglądach dotyczących kwestii, czy do opodatkowania tej działalności zastosowanie winien znajdować art.139 ust.1 u.g.h., czy też, wobec braku notyfikacji projektu tej ustawy, przepisy ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych. Organ odwoławczy nie podzielił, podobnie jak organ I instancji, poglądu Spółki, że projekt ustawy o grach hazardowych zawierał przepisy techniczne i w związku z tym winien był być poddany notyfikacji, za nieuzasadnione uznał zatem zarzuty naruszenia w sprawie przepisów dyrektywy 98/34/WE. Nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przy czym zwrócił uwagę, że organ I instancji działał na podstawie i w granicach prawa, zaś co do toku postępowania wyjaśniającego i treści decyzji wyjaśnił, że dowód służy wyjaśnieniu nie stanu prawnego, lecz stanu faktycznego, a ten w sprawie nie jest sporny, ponadto zaś decyzja organu I instancji zawierała wszystkie elementy prawem wymagane, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę. Wniosła w niej o uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem: • art.122, art.123 § 1, art.124, art.187 § 1, art.188, art.191, art.210 § 1 pkt 6 O.p. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez Spółkę dowodów oraz uchylenie się od merytorycznej oceny argumentacji przedstawionej we wniosku Spółki, • art.2, art.22 w związku z art.20, art.31 ust.3 w związku z art.21 i art.64 ust.1 oraz art.64 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez zastosowanie art.139 ust.1 u.g.h. niezgodnego z tymi przepisami, • art.34, art.36, art.49, art.52 ust.1, art.56 i art.62 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez ich niezastosowanie oraz zastosowanie sprzecznego z nimi art.139 ust.1 u.g.h., • art.1 pkt 1 i 11, art.8 ust.1 dyrektywy 98/34/WE przez rozstrzygnięcie na podstawie przepisów u.g.h., w tym jej art.139 ust.1, pomimo, że projekt ustawy nie był notyfikowany Komisji Europejskiej, • art.139 ust.1 u.g.h. przez jego zastosowanie, • art.72 § 1 pkt 1 i art.75 § 2 pkt 1 lit.b O.p. przez odmowę stwierdzenia istniejącej nadpłaty. Ponadto Spółka wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytań prejudycjalnych sformułowanych w uzasadnieniu skargi lub skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytań prawnych sformułowanych w uzasadnieniu skargi, albo też zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez TSUE pytań prejudycjalnych skierowanych w sprawach III SA/Gd 352/10, III SA/Gd 261/10 i III SA/Gd 262/10. W obszernym uzasadnieniu skargi, a także w piśmie z dnia 28.09.2011r. Spółka podtrzymała dotychczas prezentowany w sprawie pogląd, że art.139 ust.1 u.g.h. nie mógł być zastosowany, gdyż sam ma charakter przepisu technicznego i zawarty jest w ustawie, które obejmuje przepisy techniczne, wobec czego jej projekt winien był być, a nie był, notyfikowany Komisji Europejskiej zgodnie z postanowieniami dyrektywy 98/34/WE. Ponadto, zdaniem Spółki, stosowanie tego przepisu nieproporcjonalnie ogranicza traktatową swobodę przepływu towarów, przedsiębiorczości i świadczenia usług oraz konstytucyjne zasady praworządności, ochrony interesów w toku, zaufania do Państwa i stanowionego przez nie prawa, nieproporcjonalnie ogranicza też wolności konstytucyjne. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 21 października 2011r., sygn.akt I SA/Lu 271/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie I SA/Lu 89/11. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2013r. zawieszone postępowanie zostało podjęte (sprawę oznaczono sygn.akt I SA/Lu 666/13). W piśmie z dnia 2.09.2013r. Spółka poparła wszystkie zarzuty skargi i jej argumentację, wskazała także na znaczenie, jakie - jej zdaniem - w niniejszej sprawie ma wyrok TSUE w sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Jednocześnie z art.21 § 2 O.p. wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3, który z kolei stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Analogiczną do wynikającej z art.21 § 2 O.p. regulację prawną zawiera także art.75 ust.8 u.g.h., stanowiący, że zobowiązanie podatkowe w podatku od gier przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Ponadto zaś z przepisów u.g.h., w szczególności z art.75 ust.1 w związku z art.139 ust.1, wynika, że dla podatników prowadzących działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zobowiązanie podatkowe w podatku od gier powstaje w sposób określony w art.21 § 1 pkt 1 O.p. Mając powyższe na uwadze podnieść należy, że w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od gier za maj 2010r. wydana została ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy powołaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...], którą wysokość przedmiotowego zobowiązania podatkowego określono na kwotę 8000 zł. Skargę wniesioną na tę decyzję ostateczną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wyrokiem z dnia 27 maja 2011r. w sprawie I SA/Lu 89/11, zaś skarga kasacyjna wywiedziona od tego wyroku przez Spółkę została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2013r.., sygn.akt II FSK 2347/11. W tej sytuacji za kwotę podatku od gier należnego od Spółki za maj 2010r. musi być uznana - zgodnie z art.75 ust.8 u.g.h. i art.21 § 2 O.p. - wynikająca z ostatecznej i prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...], kwota 8000 zł. Ponieważ zaś Spółka nawet nie twierdzi, że uiściła z tytułu przedmiotowego podatku wyższą kwotę, jako zgodne z prawem ocenić należy stanowisko organów obu instancji, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatki od gier za maj 2010r., bowiem Spółka nie uiściła podatku nienależnie lub w kwocie wyższej od należnej. W świetle art.72 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art.75 ust.8 u.g.h. i art.21 § 2 O.p. oraz wobec wydania przywołanej wyżej decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania Spółki w podatku od gier za maj 2010r., argumenty podnoszone w skardze i pismach strony uznać należy za niemające istotnego znaczenia w sprawie niniejszej. Jako odnoszące się do prawidłowej (zgodnej z prawem) wysokości zobowiązania podatkowego winny one podlegać (i podlegały) analizie i ocenie w postępowaniu dotyczącym określenia wysokości zobowiązania podatkowego Spółki w podatku od gier za maj 2010r. Nadmierne skupienie się na polemice z nimi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przy jednoczesnym zmarginalizowaniu innych przesłanek prawnych rozstrzygnięcia, ocenić należy jako naruszające art.210 § 4 O.p., bowiem uzasadnienie decyzji winno przedstawiać przede wszystkim aspekty faktyczne i prawne istotne dla rozstrzygnięcia, jednak naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych samych powodów nie zostały uznane za uzasadnione wnioski Spółki o skierowanie w niniejszej sprawie pytań prejudycjalnych do TSUE lub pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego. Wobec powyższego, skoro brak jest ustawowych podstaw do uwzględnienia skargi należało ją oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.).