I SA/Lu 693/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. spółka z o.o. w C. w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...], przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi jest wykonalne postanowienie, zaś decyzji w sprawie nie wydawano. Chociaż więc wniosek skarżącej sformułowany został jako żądanie wstrzymania wykonania "zaskarżonej decyzji", to został on potraktowany przez sąd jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, warunkiem uwzględnienia żądania wstrzymania wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności przez sąd jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo zacytowanie przepisu, a nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por.: B.Dauter w: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka–Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, wyd. I, str.168; postanowienia NSA z 18.05.2004r., FZ 65/04, z 31.03.2009r., I OZ 271/09, z 24.03.2009r., II OZ 267/09). W sytuacji, gdy skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować wyrządzenie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków, brak jest podstaw do uwzględnienia jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sam fakt, że skarżąca nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem i uważa je za wydane z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o zasadności wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak na wstępie.