I SA/Lu 700/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o na decyzję Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. Sp. z o.o. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną interpretacją wydaną na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz.770) Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko spółki, przedstawione we wniosku z dnia 6 maja 2008 r. (data wpływu 12 maja 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania materiałów i wyrobów produkcji własnej, jest nieprawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej wskazywał, że w dniu 12 maja 2008 r. "A" sp. z o.o. w C. wystąpiło z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania materiałów i wyrobów z własnej produkcji w celu testowania maszyny przez kontrahentów, będących ich dostawcami. W przedmiotowym wniosku spółka wskazywała, iż podpisała kontrakty na zakup maszyn do produkcji swoich wyrobów ([...]) z firmą ze Szwajcarii i z firmą z Włoch. W dniu 4 stycznia 2008 r. spółka przekazała do producenta maszyny ze Szwajcarii [...] na próby nieodpłatnie (materiał do testowania maszyny) w ilości 1.400,00 kg, o wartości netto 7.932,50 zł. Przy zakupie [...] spółka odliczyła podatek od towarów i usług. Firmie z Włoch, która wykonuje maszynę do łączenia produktów ([...]), spółka w dniu 4 stycznia 2008 r. przekazała nieodpłatnie swoje wyroby w celu testowania maszyny. Wartość przekazanych produktów po cenie ewidencyjnej stanowiła 20.000 zł, produkty wydano na podstawie dokumentu magazynowego WZ (wydanie zewnętrzne), a towar został dostarczony za pośrednictwem firmy kurierskiej. Przy zakupie materiału do produkcji wyrobów został odliczony podatek od towarów i usług. Zakup maszyny z Włoch nastąpił w dniu 17 marca 2008 r. i wraz z maszyną zwrócono część wyrobów na kwotę 12.000 zł, pozostała cześć wysłanych wyrobów na kwotę 8.000,00 zł uległa zniszczeniu przy testowaniu maszyny i uznana jako ubytek. W związku z powyższym zadano pytanie: czy nieodpłatne przekazanie materiałów i wyrobów własnej produkcji powinno podlegać opodatkowaniu na podstawie faktury wewnętrznej wg stawki 22% oraz czy wydanie wyrobów własnej produkcji do firmy z Włoch powinno zostać wykazane jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru? Zdaniem wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym przekazane przez podatnika towary i wyroby z własnej produkcji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z dwóch względów. Po pierwsze firmy, które otrzymały towary muszą je zużyć wyłącznie na próby przy wytwarzaniu zamówionych przez wnioskodawcę maszyn, a zatem nie mogą dysponować towarami jak właściciel. Po drugie, przekazanie towarów i wyrobów z własnej produkcji jest związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem - nabyciem maszyn. Na poparcie swojego stanowiska spółka powołała art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Udzielając indywidualnej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej podnosił, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznać należy za nieprawidłowe. Argumentował, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie zaś do art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia; 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 3 ustawy przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Według Dyrektora Izby Skarbowej z przywołanych przepisów (art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych. Dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest jednak to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części. Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że w związku z planowaną inwestycją nabycia maszyn, spółka przekazała materiały i wyroby własne kontrahentom w celu przeprowadzenia testu tych maszyn. Jednocześnie jako element stanu faktycznego spółka wskazała, iż przy zakupie przekazanych wyrobów skorzystano z prawa do odliczenia podatku. Istnienie prawa do odliczenia tego podatku w opisanej sytuacji nie było przedmiotem zapytania. Wnioskodawca w tym zakresie nie przedstawił własnego stanowiska, zatem jego istnienie nie podlegało ocenie. Rozpatrując złożony wniosek uznano, iż prawo to przysługiwało. Posługując się wykładnią celowościową art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług przez pryzmat art. 86 ust. 1 tej ustawy oraz art. 7 ust. 3 (który wymienia z nazwy czynności niepodlegające opodatkowaniu) organ podatkowy uznał, że ustawodawca w żaden sposób nie wyłączył z opodatkowania towarów należących do przedsiębiorstwa, a przekazywanych nieodpłatnie w sytuacji, gdy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W ust. 2 przedmiotowego artykułu wskazano tzw. szczególne wyjątkowe przypadki, kiedy nieodpłatna dostawa w postaci przekazania towarów na cele inne niż związane z przedsiębiorstwem musi zostać opodatkowana. Zatem zdaniem tutejszego organu na zasadzie komplementarności, opodatkowaniu powinno podlegać nieodpłatne przekazanie, zwłaszcza wtedy, gdy ma ono związek z prowadzoną działalnością gospodarczą opodatkowaną - a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie z opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, w sytuacji uprzedniego uzyskania prawa do odliczenia podatku naliczonego, art. 7 ust. 3 ustawy uwzględniłby powyższą regulację. Skoro jednak ustawodawca ustanowił przepis, z którego wynika, że tylko niektóre, konkretnie wymienione czynności przekazania towarów na cele związane bez wątpienia z prowadzonym przedsiębiorstwem (przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych oraz prezentów o małej wartości i próbek) nie są zrównane z dostawą towarów, tym samym wskazał, iż pozostałe czynności przekazania towarów na te cele winny podlegać opodatkowaniu. Dyrektor Izby Skarbowej podnosił również, że na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2 - 8. Na podstawie art. 13 ust. 2 wymienionej ustawy przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest: 1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 2) osobą prawną niebędacą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe zharmonizowane, które zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą; 4) przedmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu. Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć czynnościom wykonywanym przez niego jako podatnika na terytorium tego innego państwa członkowskiego. W tym kontekście organ podatkowy argumentował, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. A zatem, czynność nieodpłatnego przekazania materiałów i wyrobów stanowi dostawę towarów, o której mowa wart. 7 ust. 2 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki krajowej obowiązującej przy sprzedaży tych towarów. Na postawie art. 106 ust. 7 powołanej ustawy w przypadku czynności wymienionych w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca oraz importu usług wystawiane są faktury wewnętrzne. Zgodnie z tym przepisem czynność nieodpłatnego przekazania winna być udokumentowana fakturą wewnętrzną, o której mowa wart. 106 ust. 7 ustawy. W wezwaniu spółki do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej pisemnej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do jej zmiany i podtrzymał zawarte w niej stanowisko. Przedsiębiorstwo "A" wystąpiło ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na te interpretację, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej interpretacji spółka zarzucała naruszenie: 1) art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającego na przyjęciu, że przekazanie przez podatnika, producentowi zamówionej przez niego maszyny, materiałów i wyrobów do prób i testów tej maszyny, jest nieodpłatnym przekazaniem towarów należących do przedsiębiorstwa podatnika na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, podczas gdy przekazanie tych materiałów i wyrobów jest jednym z umownych obowiązków zamawiającego wobec wykonawcy maszyny i jest wprost związane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podatnika; 2) art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że zakup maszyn służących do produkcji wyrobów sprzedawanych przez podatnika i opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz wydatki związane z tym zakupem nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowaniu, jaką jest sprzedaż towarów. Skarżąca spółka kwestionując zasadność stanowiska, że przekazanie materiałów i wyrobów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ towary zostały przekazane na cele niezwiązane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, a towary te nie zostały wykorzystane do wykonania czynności opodatkowanych argumentowała, że produkcja wyrobów z tworzyw sztucznych, do której są wykorzystywane zakupione maszyny jest podstawowym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa podatnika. Przekazanie towarów i materiałów do prób i testów było jednym z obowiązków umownych podatnika, jako zamawiającego maszyny. Umowa dostawy maszyny jest umową odpłatną i wzajemną. Dlatego też nie można twierdzić, że towary do prób i testów nowych maszyn zostały przekazane na cele niezwiązane z przedsiębiorstwem podatnika. Nie byłoby takiej wątpliwości, gdyby podatnik sam te towary zużył do prób i testów w swoim przedsiębiorstwie przed rozpoczęciem wielkoseryjnej produkcji. Fakt, że obowiązek prób i testów obciążał producenta maszyny wynika z potrzeby zabezpieczenia interesów podatnika, ponieważ zapewnił on sobie odbiór sprawdzonych maszyn o zakresie parametrów oznaczonych w umowie. Nie ma to jednak żadnego znaczenia prawnopodatkowego. Nie sposób też przyjąć, że wydatki poniesione na nabycie maszyn takie jak cena, koszty transportu, instalacji uruchomienia, a w tym prób i testów itp. łącznie nie stanowią kosztów nabycia i uruchomienia środka trwałego. Ten z kolei środek trwały służy do produkcji towarów, które podatnik sprzedaje swoim odbiorcom. Sprzedaż jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Wszystkie zatem koszty nabycia maszyn służą czynnościom opodatkowanym. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, odwołując się do argumentacji zwartej w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wnosił o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż nie jest ona zgodna z prawem. Ze stanu faktycznego sprawy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że: 1) produkcja wyrobów z tworzyw sztucznych jest podstawowym przedmiotem działalności przedsiębiorstwa podatnika; 2) w ramach prowadzonej działalności skarżąca spółka podpisała kontrakty na zakup maszyn do produkcji swoich wyrobów ([...]) z firmą ze Szwajcarii i z firmą z Włoch; 3) dniu 4 stycznia 2008 r. spółka nieodpłatnie przekazała producentowi maszyn ze Szwajcarii polietylen na próby (materiał do testowania maszyny) w ilości 1.400,00 kg, o wartości netto 7.932,50 zł, przy zakupie którego odliczyła podatek od towarów i usług; 4) firmie z Włoch, która wykonuje maszynę do łączenia produktów ([...]), spółka w dniu 4 stycznia 2008 r. przekazała nieodpłatnie swoje wyroby w celu testowania maszyny - wartość przekazanych produktów po cenie ewidencyjnej stanowiła 20.000 zł, produkty wydano na podstawie dokumentu magazynowego WZ (wydanie zewnętrzne), a towar został dostarczony za pośrednictwem firmy kurierskiej; przy zakupie materiału do produkcji wyrobów został odliczo 17 marca 2008 r. i wraz z maszyną zwrócono część wyrobów na kwotę 12.000 zł - pozostała cześć wysłanych wyrobów na kwotę 8.000,00 zł uległa zniszczeniu przy testowaniu maszyny i uznana została, jako ubytek. Według Sądu, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonej interpretacji indywidualnej brak jest podstaw, aby zasadnie można było uznać, że ocena prawna zaistniałego stanu faktycznego przedstawiona we własnym stanowisku skarżącej spółki jest nieprawidłowa. Z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w przywołanym przepisie, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z ust. 2 art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług wynika zaś, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa na cele inne niż związane z prowadzonym przez niego przedsiębiorstwem, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia; 2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 3 ustawy przepis ust. 2 nie ma zastosowania do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek. Przywołane przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i wnioski wypływające z ich wykładni, w kontekście przedstawionego we wniosku o jej udzielnie stanu faktycznego sprawy, stanowią punkt wyjścia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej, brak jest podstaw, aby w świetle tychże przepisów za prawidłową uznać argumentację, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nie tylko nieodpłatne przekazanie towarów na cele niezwiązane z prowadzonym przedsiębiorstwem, ale także nieodpłatne przekazanie wszelkich towarów związanych bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem, niestanowiących jednak próbek, prezentów o małej wartości, czy też drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, a dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części. W tym kontekście podkreślić należy konsekwencje zmian zaistniałych z dniem 1 czerwca 2005 r. Dokonana ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 90, poz. 756) zmiana art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez usunięcie obowiązującego na jego gruncie zastrzeżenia, że przekazywane próbki lub prezenty (także, jak wynika z jego aktualnego brzmienia materiały informacyjne i reklamowe) mają się wiązać bezpośrednio z prowadzonym przedsiębiorstwem, nie pozostawała bowiem bez wpływu na wykładnię przepisów dotyczących, co do zasady, opodatkowania nieodpłatnego przekazania. Z jednoznacznego brzmienia art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika bowiem, że opodatkowaniu podlegają tylko i wyłącznie te nieodpłatne przekazania, które następują na inne cele niż związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Skoro tak, to stwierdzić stanowczo należy, że istota rzeczy w analizowanym zakresie odnosi do istnienia bezpośredniego związku przedmiotowego nieodpłatnego przekazania z celem związanym z prowadzonym przedsiębiorstwem. Podczas, gdy brak istnienia tego związku skutkuje, zgodnie z przywołanym przepisem, opodatkowaniem nieodpłatnego przekazania - następuje ono bowiem w związku z innym celem, niż cel związany z prowadzonym przedsiębiorstwem (jest to innymi słowy cel oderwany i wyabstrahowany od prowadzonego przedsiębiorstwa) – to jego istnienie wywołuje skutek biegunowo odmienny wyrażając się w tego rodzaju sytuacji w tym, że nieodpłatne przekazanie towarów należących do przedsiębiorstwa podatnika, opodatkowaniu nie podlega. Zastosowanie ma bowiem wyłączenie, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Istnienie związku między nieodpłatnym przekazaniem, a celem na który ono następuje determinuje więc prawopodatkowe konsekwencje tego zdarzenia. Stwierdzić więc należy, że z art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że opodatkowaniu podlegając tylko i wyłącznie te nieodpłatne przekazania towarów należących do przedsiębiorstwa podatnika, które następują na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Ten kierunek wykładni, afirmowany przez Sąd orzekający w sprawie, jest prezentowany w doktrynie prawa podatkowego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 13 maja 2008 r., w sprawie sygn. akt I FSK 600/07, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w świetle art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2005 r. nie stanowi dostawy przekazanie przez podatnika bez wynagrodzenia towarów należących do jego przedsiębiorstw, na cele wiążące się z tym przedsiębiorstwem, nawet jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem tych towarów. Uwzględniając przy tym wspólnotowy kontekst zagadnienia i związany z nim nakaz wykładni prowspólnotowej NSA podkreślił, że rezultaty tej wykładni poprzez rozszerzenie obowiązku podatkowego poza granice zakreślone przepisami krajowych ustaw podatkowych nie mogą naruszać konstytucyjnego standardu określonego zasadami wyrażonymi na gruncie art. 2 i art. 217 Konstytucji RP (por. również w tym zakresie wyrok WSA w Warszawie z 17 czerwca 2008 r., w sprawie sygn. akt III SA/Wa 398/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2007 r., w sprawie sygn. akt III SA/WA 599/07; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2007 r., w sprawie sygn. akt I SA/Wr 152/07). Wskazany kierunek wykładni przywołanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie daje więc żadnych, aby za zasadne uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że gdyby wolą ustawodawcy było wyłączenie z opodatkowania czynności nieodpłatnego przekazania towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, w sytuacji uprzedniego uzyskania prawa do odliczenia podatku naliczonego, art. 7 ust. 3 ustawy uwzględniłby powyższą regulację, a skoro ustawodawca uznał, że tylko niektóre, konkretnie wymienione czynności przekazania towarów na cele związane bez wątpienia z prowadzonym przedsiębiorstwem (przekazanie drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych oraz prezentów o małej wartości i próbek) nie są zrównane z dostawą towarów, tym samym wskazał, iż pozostałe czynności przekazania towarów na te cele winny podlegać opodatkowaniu. Stanowisko to nie jest bowiem prawidłowe, a jego źródłem jest wadliwa wykładnia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Z wyjątku ustanowionego w ust. 3 art. 7 ustawy organ podatkowy, dokonując, de facto, jego rozszerzającej wykładni - poprzez operowanie konstrukcją domniemanych, a nie wypowiedzianych wprost na gruncie tego przepisu, intencji ustawodawcy – nie uwzględnia tego, że prawnopodatkowa kwalifikacja czynności określonych art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności nieodpłatnego przekazania towarów, zgodnie z wyraźną wolą ustawodawcy krajowego determinowana jest ich celem. Zaskarżona interpretacja indywidualna, jako naruszająca, we wskazanym stanie faktycznym sprawy, przywołane przepisy prawa materialnego, tj. przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, podkegała uchyleniu. Skargę "A" sp. z o.o. uznać więc należało za zasadną. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).