I SA/Lu 851/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. W. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] w sprawie podatku od nieruchomości na 2013 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 1,1001 ha. Na działce znajdują się dwa budynki: jeden o powierzchni 174 m² (biuro), zaś drugi o powierzchni 437 m² (hala). Działka jest ogrodzona, częściowo utwardzona oraz w pełni uzbrojona (przyłącza wody, prądu, kanalizacji, telefonu). Zabudowana nieruchomość stanowi tereny przemysłowe, na których prowadzona jest przez skarżącego działalność gospodarcza pod firmą M. oraz znajduje się siedziba spółki z o.o. D. I., której przedmiotem działalności jest m.in. transport drogowy. W tych okolicznościach organ uznał, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, a więc zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2010 r., Nr 95, poz. 613, dalej – "u.p.o.l."), grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1a, pkt 2b i pkt 3 u.p.o.l., nieruchomości podlegają opodatkowaniu według stawek określonych na podstawie powyższych przepisów. Organ objął opodatkowaniem budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 611 m², budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości za okres styczeń-kwiecień 2013 r. 60.000 zł i za okres maj-grudzień 2013 r. 100.000 zł oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 11.001 m². Łączny podatek za 2013 r. wyniósł 24.868 zł. W toku postępowania podatkowego skarżący kwestionował uznanie, że budynek hali, która jest w trakcie remontu i adaptacji, oraz część gruntu, na której prowadzone są prace rekultywacyjne, podlegają opodatkowaniu wyższymi stawkami podatku, jako związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Zdaniem skarżącego skoro okoliczność wykonywania remontu i rekultywacji jest bezsporna, bo wynika z opinii rzeczoznawcy złożonej przez skarżącego, protokołu oględzin oraz opinii biegłego, to przesądza, że część gruntu i hala nie są związane z działalnością gospodarczą ze względów technicznych. W zaskarżonej decyzji SKO podtrzymało ocenę organu I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uzasadniał opodatkowania budynku hali i części gruntu niższymi stawkami podatku. Wskazane w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. wyłączenie dotyczy sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania (grunty, budynki, budowle) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości. Prace remontowe, adaptacyjne, czy modernizacyjne, które uniemożliwiają okresowe prowadzenie działalności gospodarczej, nie mogą być, zdaniem organu, tożsame z wyłączeniem budynku i gruntu z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie dały podstaw do opodatkowania przy zastosowaniu niższych stawek podatkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji SKO. Skarżący zarzucił naruszenie art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 247 § 1 pkt 3,5 i 6 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Strona nadmieniła, że według niej w stanie niniejszej sprawy nie jest sporny stan nieruchomości wyłączający jej wykorzystywanie do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Sporna jest ocena prawna tego stanu co do możliwości wyłączenia nieruchomości ze związku z działalnością gospodarczą dla celów podatkowych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie budziła wątpliwości okoliczność, iż istotą sporu była ocena organu podatkowego, że całość nieruchomości gruntowej oraz budynek hali posadowionej na tej nieruchomości, będące własnością skarżącego, podlegały opodatkowaniu wyższymi stawkami podatku, jako związane z działalnością gospodarczą, a związku tego nie wykluczały trwające sukcesywnie prace budowlane. Spór nie dotyczył więc ustaleń faktycznych dokonanych z wykorzystaniem wszystkich oferowanych przez skarżącego dowodów i w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Według Sądu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenia ma treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który zawiera ustawowe wyjaśnienie używanego w jej przepisach, w tym w art. 5 ust. 1, określenia "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" poprzez wskazanie, że związek ten zachodzi wówczas, gdy grunty, budynki i budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy. Zgodnie z zastrzeżeniem zawartym w tym przepisie, związku z działalnością gospodarczą nie ma jedynie taki przedmiot opodatkowania (grunt, budynek, budowla), który "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Zwrot "nie jest i nie może być wykorzystywany", z uwagi na użycie spójnika "i", oznacza, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczyć może jedynie sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany w przyszłości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wymóg trwałej niemożliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych oznacza zaś, że czasowa, nawet długotrwała, niemożliwość jego wykorzystywania, nie daje podstaw do uznania tego przedmiotu za niemający związku z działalnością gospodarczą i opodatkowania według niższych stawek podatku. W tym kontekście Kolegium zasadnie w zaskarżonej decyzji wskazało, że przejściowe wyłączenie przedmiotów opodatkowania z możliwości gospodarczego wykorzystania nie powoduje pozbawienia ich związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż w przyszłości każdy z tych przedmiotów (zdewastowana część działki gruntu oraz modernizowana hala) może być gospodarczo wykorzystywany, w tym w zakresie wykonywanych przez skarżącego usług transportowych. Przypomnieć należy, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy, przynosi ona zysk posiadaczowi, czy wymaga nakładów. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 2910/14. oddalając skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 96/14 wydanego w przedmiocie ustalenia skarżącemu podatku od nieruchomości za 2011 r. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nieważności decyzji Prezydenta Miasta z tego względu, że jak twierdzi skarżący decyzja nie wymienia go jako strony postępowania. Przyjąć bowiem należy, że organ pierwszej instancji wymienił w swojej decyzji pełnomocnika skarżącego jako podmiot uprawniony do odbioru decyzji (reprezentacji strony w postępowaniu podatkowym) zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem wskazując, że pełnomocnik reprezentuje stronę skarżącą. Ponadto nie zasługuje na uwzględnienia zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ skarżący posiadał wiedzę na temat toczącego się postępowania podatkowego. Jego pełnomocnik miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, zgłoszenia uwag, przedłożenia kserokopii dokumentów dotyczących postępowań podatkowych z lat ubiegłych. Jeżeli zatem organ odwoławczy po umożliwieniu stronie wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego nie gromadził innych dowodów, z którymi wcześniej strona nie miała możliwości zapoznania nie tworzy to po stronie organu obowiązku kolejnego wzywania strony do zapoznania się z materiałem dowodowym, z którym już się zapoznała. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono jak na wstępie.