I SA/Lu 857/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. Z. [...] zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej też: Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania G. Z. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza J. L. z dnia [...] kwietnia 2016 roku odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].69.2014 ustalającej podatek od nieruchomości za 2014 rok wraz z decyzją w sprawie korekty wymiaru z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. G. Z. zwrócił się do Burmistrza J. L. "o zmianę decyzji ustalających podatek od nieruchomości za lata 2012-2014 oraz stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za tenże okres" z tym uzasadnieniem, że nieruchomości w J. L., których jest właścicielem i które stanowią jego odrębny majątek, zostały w latach 2012-2014 błędnie opodatkowane według stawek jak od gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Po przeprowadzeniu postępowania, co do dopuszczalności wznowienia postępowania, a następnie przesłanek wznowienia, decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. na podstawie art. 207 i art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p.") Burmistrz J. L. postanowił odmówić uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].69.2014 ustalającej podatek od nieruchomości za 2014 rok wraz z decyzją w sprawie korekty wymiaru z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ wyjaśnił, że przedłożone przez stronę dokumenty w postaci oświadczenia strony, umowy dzierżawy, aktu notarialnego oraz wykazu środków trwałych nie dowodzą wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, określonej w postanowieniach art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W niniejszej sprawie nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, które wyszły na jaw i które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, tj. umowy dzierżawy, akt notarialny oraz wykaz środków trwałych, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sprawa dotyczy wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010, Nr 95, poz. 613 ze z. – dalej: "u.p.o.l."), a nowa wykładnia prawa nie jest podstawą do wznowienia postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. Z. (organ w decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. mylnie podaje, że odwołanie złożyli E. i G. Z.), podnosząc zarzut naruszenia art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskazując, że przedmiotowe nieruchomości od chwili ich nabycia nie weszły w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, o czym organ podatkowy wydając decyzje wymiarowe za lata 2012-2014 nie miał żadnej wiedzy. W niniejszej sprawie organ nie ma do czynienia z "nową" wykładnią przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ale w chwili obecnej Burmistrz J. L. dysponuje nowymi dowodami, które winien ocenić w oparciu o przepis prawa materialnego, w sposób analogiczny jak w 2015 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza J. L.. Odnosząc się do przesłanki wznowieniowej uregulowanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, organ wskazał, że przedstawione dowody nie wyczerpują przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami wymiarowymi. Przywołując treść pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r., w którym E. i G. Z. oświadczyli, że nieruchomość nie jest związana ani wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, stanowi ich majątek odrębny, koszt nabycia nieruchomości nie stanowił kosztu uzyskania przychodu, nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych, nie wskazano w CEiDG adresu położenia nieruchomości jako adresu prowadzenia działalności gospodarczej organ wskazał, że dokumenty w postaci: umowy dzierżawy z dnia [...] stycznia 2005r. oraz z dnia [...] grudnia 2013r., (dokumentujące wydzierżawienie osobom fizycznym garażu o pow. 34 m2), oświadczenia wydzierżawiającego z dnia [...] kwietnia 2016r. (odnoszące się do tego, iż w okresie od [...] stycznia 2005r. do dnia sporządzenia pisma E. i G. Z. nie prowadzili działalności gospodarczej na należących do nich działkach pod adresem: ul. [...]) - wpłynęły do organu podatkowego w dniu [...] kwietnia 2016r. Oznacza to, że są nowymi okolicznościami faktycznymi lub nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji nie znanymi organowi, który wydał decyzję są umowy dzierżawy oraz akt notarialny i wykaz środków trwałych, które zostały dostarczone do organu I instancji podczas postępowania podatkowego ustalającego wymiar za 2015 rok. W ocenie Kolegium powołane dokumenty nie stanowią jednak nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów wpływających na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W tym kontekście organ wyjaśnił, że przedmiotem sporu pozostaje zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nieruchomości stanowiących własność małżonków, prowadzących działalność gospodarczą, przy czym, okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej przez nich nie jest w sprawie kwestionowana. Z wypisu z rejestru gruntów z [...] kwietnia 2016r. wynika, iż stanowiące przedmiot opodatkowania nieruchomości położone w J. L. przy ul. [...], oznaczone ewidencyjnie numerami [...] i [...] o łącznej pow. 0,2737 ha oraz działki aktualnie oznaczone numerami [...], [...] i [...] sklasyfikowane zostały jako "inne tereny zabudowane". Z wypisu z kartoteki budynków wynika, iż działka nr [...] zabudowana jest budynkami o funkcji - transportu i łączności oraz inne niemieszkalne. W ocenie Kolegium prawidłowe – w świetle brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – jest stanowisko, że wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty, oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zakwalifikowanie spornego przedmiotu opodatkowania do najwyższej stawki wymaga ustalenie, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i nie mają do niej zastosowania wymienione wyżej wyłączenia z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Powołując się na wyrok NSA z dnia [...].02.2011 r. sygn. akt I FSK [...] organ skonkludował, iż podniesiona w odwołaniu okoliczność odmiennej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l i jej wypływ na opodatkowanie nieruchomości podatników w 2015 roku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Na decyzję Kolegium G. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o uchylenie decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą zarzucił naruszenie: - art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, iż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania przez Burmistrza J. L. decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2014 r. z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz decyzji w sprawie korekty wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. z dnia [...] kwietnia 2014 r., co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], - art. 120, art. 122 i art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego doszło do uznania, iż ujawnione nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie są istotne i nie stanowią wystarczającej podstawy dla Kolegium do uchylenia decyzji organu I instancji w całości oraz do orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skarżący podnosił, że organ podatkowy nie dysponował wiedzą o fakcie odrębności przedmiotu opodatkowania, opodatkowanego stawką właściwą dla działalności gospodarczej, koszt nabycia nieruchomości nie stanowił kosztu uzyskania przychodu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, nieruchomości nigdy nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych, wszystkie poniesione koszty i osiągnięte przychody nie były w jakikolwiek sposób związane z wadliwie opodatkowaną nieruchomością. Także adres położenia przedmiotowej nieruchomości nie został wskazany jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z powyższym, organ podatkowy wydający decyzję wymiarową w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. nie był w posiadaniu wiedzy o istotnych okolicznościach faktycznych i nowych dowodach, które miały zasadniczy wpływ na treść wydanego aktu administracyjnego. Uznając za właściwe opodatkowanie wszystkich nieruchomości G. Z. stawkami właściwymi dla działalności gospodarczej organ dysponował jedynie informacją o fakcie posiadania przez skarżącego statusu przedsiębiorcy oraz wiedzą wynikającą z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę J. o braku przeznaczenia przedmiotu opodatkowania na cele mieszkalne. Przy czym wydając decyzję wymiarową organ nie dokonywał wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., Zdaniem skarżącego, nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody, które wyszły na jaw po wydaniu decyzji wymiarowej, a istniejące w chwili jej wydania decyzji miały istotny charakter dla rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie taką okolicznością jest fakt wejścia przedmiotu opodatkowania już w chwili jego nabycia do majątku osobistego podatnika nie związanego w żaden sposób z prowadzonym przedsiębiorstwem. Okoliczności faktyczne zostały potwierdzone dowodami, które powstały oczywiście po wydaniu decyzji lecz miały one na celu jedynie dostarczenie organowi podatkowemu argumentów przemawiających za tym, że w dniu wydania decyzji wymiarowej na 2014 r. występowały już te istotne okoliczności faktyczne, o których organ nie miał wiedzy. Zdaniem skarżącego organy obu instancji bezzasadnie zaprzeczyły istotności tym nowym okolicznościom i dowodom, uznając, że skarżący oparł swój wniosek jedynie na okoliczności odmiennej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Takie stanowisko jest błędne o tyle, iż w sprawie nie chodzi tylko i wyłącznie o odmienną wykładnię, lecz o zakres przedmiotowo - podmiotowy normy zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Skoro przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. warunkuje uznanie przedmiotu opodatkowania za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej od faktu jego posiadania przez przedsiębiorcę, to w sytuacji gdy tych nieruchomości nie posiada przedsiębiorca to nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i jako taka nie powinna być opodatkowana stawką najwyższą. Na koniec skarżący zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż osoby fizyczne będące jednocześnie przedsiębiorcami mogą występować w obrocie w dwojakim charakterze: jako osoba prywatna (w zakresie swojego majątku osobistego) i jako przedsiębiorca. Nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego i nie są przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo, winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki podstawowej (tak NSA w wyroku z dnia [...] czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2288/10). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja prawu nie odpowiada. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 O.p. W sprawie jako podstawę wznowienia strona wskazała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; - istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania ostatecznej decyzji; - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wyjaśnić przy tym trzeba, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (por. wyrok NSA z dnia [...] lutego 2012r. sygn. akt I FSK 558/11; z dnia [...] października 2012r. sygn. akt I FSK 1985/11, opubl. CBOSA). W sprawie niniejszej, jak wyżej podano, podatnik powoływał się na wyjście na jaw nowych, istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi dowodów i okoliczności w postaci: umów dzierżawy datowanych na: [...] stycznia 2005 r. i na [...] grudnia 2013 r. (dotyczących wydzierżawienia garażu osobie fizycznej) oraz oświadczenia osoby wydzierżawiającej, datowanego na [...] kwietnia 2016 r., potwierdzające fakt nieprowadzenia przez nich działalności na należących do nich działkach przy ul. [...]. Zarówno organ I instancji, jak i Kolegium zgodne były co do stanowiska, że dowody te, potwierdzające określone okoliczności, nie miały przymiotu istotności i już samo to uprawniało organy podatkowe do odmowy uchylenia ww. decyzji ostatecznych. Brak przymiotu istotności organy motywowały poglądem, że samo ustalenie, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, w świetle brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uprawnia organ do opodatkowania tej nieruchomości jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W konsekwencji przyjęcia takiego poglądu, wszelkie okoliczności wynikające z powoływanych przez skarżących dokumentów nie były – z wyjaśnionych przez organ przyczyn – istotne. Nie prowadziły bowiem w żaden sposób do negacji samego posiadania tych nieruchomości przez przedsiębiorcę, a jedynie sposobu ich wykorzystywania. To zaś z punktu widzenia organów istotnego znaczenia dla sprawy nie miało. W odniesieniu do zaprezentowanego wyżej stanowiska organów podatkowych, wskazać należy, że ustawodawca uzależnił w przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, przeprowadzona w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie jest prawidłowa. W sformułowanym wyjątku w art. 1a ust. 1 pkt 3 wprost już zaznaczono odniesienie do danej działalności gospodarczej przedsiębiorcy. W ocenie Sądu, zwrot normatywny "tej działalności" w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine oznacza tę konkretną działalność, którą prowadzi przedsiębiorca i konkretyzuje więź pomiędzy działalnością gospodarczą przedsiębiorcy a nieruchomością będącą w jego posiadaniu w zakresie całej wykładni definicji legalnej zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Korzystając z wykładni systemowej wewnętrznej, należy zauważyć, że w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b. u.p.o.l. mowa jest o ustanawianiu stawek podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Stawki podatku w powołanym przepisie zostały zatem uzależnione od zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, podkreślając konieczność wykorzystywania danej nieruchomości, choćby w sposób pośredni, dla celów przedsiębiorstwa (por. wyroki: z dnia [...] listopada 2015 r., sygn. akt II FSK [...], z dnia [...] marca 2015 r., sygn. akt I SA/Op 770/14) Konieczne jest także podniesienie argumentu wyprowadzonego z wykładni celowościowej. Sąd podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. II FSK 1840/12, iż "osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą występują w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako "osoba prywatna" (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką jakichkolwiek jej nieruchomości (por. wyrok NSA z [...] czerwca 2012 r., II FSK 2288/10). (...) nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystana wprost na ten cel. (...) W każdym razie warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek czy też grunt) przeznaczony na realizację niegospodarczych osobistych celów życiowych podatnika." Zatem nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub można ją uznać za związaną z tym przedsiębiorstwem, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub – biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej – może być wykorzystana wprost na ten cel (por. wyrok z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 32/11). Skoro ujęcie nieruchomości w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, czy dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, albo też zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości, przesądza o jej gospodarczym przeznaczeniu, to – a contrario – nie ujmowanie nieruchomości w ww. ewidencji, nie zaliczanie do kosztów wydatków z nią związanych (na to powoływali się skarżący) może decydować o niezwiązaniu nieruchomości z daną działalnością podatnika. Przepisy Ordynacji podatkowej nie wskazują, w jaki sposób należy oceniać istotność dowodu lub okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zasadniczo uznaje się, że istotne znaczenie dla sprawy powinny mieć takie dowody i takie okoliczności, których uwzględnienie może prowadzić do rozstrzygnięcia odmiennego niż wcześniej podjęte. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przez nową istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na inne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt II FSK 1937/14 oraz powołany tam wyrok NSA z [...] czerwca 2000 r., sygn. akt V SA 1885/99). Mając na uwadze powyższe rozumienie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, nie sposób odmówić przymiotu istotności taki nowym dowodom czy okolicznościom (przesłanki te wiążą się często ze sobą), które mogły by mieć wpływ – jak słusznie zauważa autor skargi – na zakres przedmiotowo-podmiotowy stosowanej normy prawnej. Nadto w ostatecznej decyzji, której zmiany w trybie wznowienia postępowania domaga się skarżący organ podatkowy w ogóle nie dokonuje wykładni przepisów ustawy o podatku od nieruchomości, tym samym nie można podzielić poglądu organu podatkowego, iż podawaną przez skarżącego nową okolicznością faktyczną, nieznaną organom podatkowym i mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, jest w istocie jedynie odmienna (od przyjętej w decyzji ostatecznej) wykładnia przepisów prawa. Skarżący w sposób wyraźny podnosi brak wiedzy organu o konkretnych okolicznościach istniejących w momencie powstania obowiązku podatkowego. Uwzględniając przedstawione wyżej uwagi odnoszące się do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz uwagi na tle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organ przeprowadzi ponowną analizę treści podnoszonych przez skarżącego przesłanek do wznowienia postępowania pod kątem ich istotności dla sprawy, a następnie wyda stosowną decyzję. Organ uwzględni też, że odwołanie w sprawie niniejszej pochodzi od G. Z., a jego małżonka odwołania nie składała. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z [...] sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.