I SA/Lu 860/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 15 grudnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący wyjaśnił, iż prowadzi działalność handlową w ograniczonym zakresie bez zatrudniania pracowników, osiągając przy tym w okresie od stycznia do września 2009r. ujemny wynik finansowy. Dodatkowo pobiera on niewysoką rentę, która nie zabezpiecza jego kosztów utrzymania oraz nie posiada żadnych innych dochodów ani oszczędności. Kwota wynikająca z decyzji przekracza możliwości płatnicze skarżącego, a wszczęcie egzekucji doprowadzi do niemożności prowadzenia działalności handlowej i tym samym utraty źródła utrzymania. W ocenie strony uniemożliwienie prowadzenia działalności w powiązaniu z jej chorobą spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, warunkiem uwzględnienia żądania wstrzymania wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności przez sąd jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo zacytowanie przepisu, a nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por.: B.Dauter w: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka–Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, wyd. I, str.168; postanowienia NSA z 18.05.2004r., FZ 65/04, z 31.03.2009r., I OZ 271/09, z 24.03.2009r., II OZ 267/09). Skarżący we wniosku powołał się na niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności handlowej (utrata wynajmowanych lokali, klientów, dostawców), a tym samym źródła jego utrzymania. Stwierdzenia tego nie można jednak ocenić jako wystarczająco wykazującego istnienie jednej z przesłanek wymienionych w art.61 § 3 ppsa, w szczególności w kontekście innych okoliczności podnoszonych przez stronę w sprawie. Wprawdzie, jak twierdzi skarżący, nie posiada on majątku, ani oszczędności, jednakże działalność gospodarczą prowadzi ze stratą, nie może zatem stanowić ona źródła jego utrzymania. Ponadto, jak wynika z pisma skarżącego z dnia 10 maja 2010r., on sam podejmuje działania w celu zlikwidowania działalności. Chociaż więc sąd dostrzega, że ekonomiczny wynik likwidacji działalności przez samego podatnika może być dla niego znacznie korzystniejszy niż jej likwidacji na skutek postępowania egzekucyjnego, to nie zmienia to faktu, że w istocie ewentualna egzekucja może potencjalnie doprowadzić do efektu (likwidacja działalności) zgodnego z zamierzeniami strony. Sąd nie można też nie zauważyć, że – jak wynika ze złożonych do akt sprawy umów w formie aktu notarialnego z dnia 7 kwietnia 2009r. (obie umowy z tej samej daty) – skarżący i jego żona wyłączyli z tym dniem ustawową wspólność majątkową małżeńską oraz skarżący darował żonie przysługujące mu spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, co może świadczyć o wyzbywaniu się przez skarżącego jego majątku. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak na wstępie.