I SA/Lu 870/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ nadzoru", po rozpatrzeniu zażalenia K. W., dalej: "zobowiązany", "skarżący", utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. , dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ egzekucyjny", z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L., dalej: "Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej", z dnia [...] lutego 2011 r. (doręczonej stronie w dniu 8 marca), ustalającej skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wystawił tytuł wykonawczy nr SM [...]/11, obejmujący także odsetki za zwłokę od kwoty wskazanej w decyzji. W dniu 22 czerwca 2011 r. w trybie art. 44 K.p.a. doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 2 czerwca 2011 r. o zajęciu rachunku bankowego w PKO BP. Z kolei postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił na żądanie wierzyciela prowadzone postępowanie egzekucyjne, które następnie podjął na mocy postanowienia z dnia 26 maja 2014 r. Wnioskiem z dnia 8 lutego 2017 r. zobowiązany wystąpił o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego, powołując się na przedawnienie (z końcem 2016 r.) zobowiązania dochodzonego na jego podstawie. Postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na ww. rozstrzygnięcie zobowiązany wniósł zażalenie, w wyniku którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie z dnia 8 marca 2017 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem zobowiązany wniósł skargę, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 614/17, oddalił. Od wymienionego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, która nie została dotychczas rozpatrzona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia należącego do skarżącego udziału w nieruchomości położonej w Z. . Odpis wymienionego zawiadomienia doręczono skarżącemu w sposób prawem przewidziany w dniu 8 lutego 2018 r. Pismem z dnia 29 czerwca 2018 r. skarżący ponownie wystąpił o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanego wyżej tytułu wykonawczego nr SM [...]/11, z uwagi na wygaśnięcie wierzytelności objętej tym tytułem. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu egzekucyjnego, skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 70 § 1 oraz art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawniania, a zobowiązanie podatkowe skarżącego z 2007 r. nie uległo przedawnieniu. Zdaniem skarżącego prowadzone postępowanie karnoskarbowe nie miało bowiem wpływu na bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż nie dotyczyło zobowiązania objętego sporną decyzją oraz zostało zakończone wyrokiem go uniewinniającym. Rozpatrując zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wskazując na treść art. 59 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy egzekucyjnej, wyjaśnił, że w oparciu o wskazane regulacje organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie zobowiązanego, wierzyciela lub z urzędu. Takiego rozstrzygnięcia domagał się też zobowiązany powołując się na przedawnienie dochodzonych w sprawie należności, w oparciu o które prowadzone było postępowanie egzekucyjne na postawie tytułu wykonawczego nr SM [...]/11. Tytułem tym objęto zryczałtowany podatek dochodowy od niektórych przychodów za 2007 r., ustalony decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 17 lutego 2011 r., doręczoną skarżącemu w dniu 8 marca 2011 r. Termin przedawnienia wymienionego podatku upłynąłby w dniu 31 grudnia 2016 r. Jednak postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. wszczęto w sprawie śledztwo o przestępstwo skarbowe, a następnie postanowieniem z 7 listopada 2011 r. przedstawiono zobowiązanemu stosowne zarzuty, co w dniu 24 listopada 2011 r., potwierdził on własnoręcznym podpisem. Wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt XI Ka [...], Sąd Okręgowy w L. XI Wydział Karny - Odwoławczy uniewinnił zobowiązanego od dokonania zarzucanych mu czynów. Organ nadzoru wskazał, w oparciu o powyższe okoliczności, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 2007 r. był zawieszony od 1 stycznia 2012 r. do 16 kwietnia 2013 r. (bowiem w piśmie z dnia 23 września 2016 r. Urząd Kontroli Skarbowej poinformował organ egzekucyjny, że ww. wyrok uprawomocnił się 16 kwietnia 2013 r.), tj. przez okres 471 dni. To z kolei spowodowało, że okres przedawnienia przedłużył się do 16 kwietnia 2018 r. (31 grudnia 2016 r. + 471 dni). O zawieszeniu biegu terminu przedawnienia Naczelnik Urzędu Skarbowego, zgodnie z treścią art. 70c Ordynacji podatkowej) zawiadomił skarżącego pismem z dnia 29 września 2016 r. Organ nadzoru zwrócił również uwagę, że zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], o którym była wyżej mowa, dokonał zajęcia należącego do skarżącego udziału w nieruchomości położonej w Z.. Odpis zawiadomienia doręczono skarżącemu w dniu 8 lutego 2018 r. Czynność ta przerwała bieg terminu przedawniania wskazanego wyżej zobowiązania podatkowego. Termin przedawniania tego zobowiązania biegnie zatem na nowo od 9 lutego 2018 r., a należność ulegnie przedawnieniu z dniem 8 lutego 2023 r. Końcowo organ nadzoru wskazał, że w oparciu o treść art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej przyczyną powodującą zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Przywołane unormowanie nie daje organowi egzekucyjnemu podstaw prawnych do weryfikacji zasadności wszczęcia tego postępowania. Kończący postępowanie karnoskarbowe wyrok uniewinniający nie powoduje natomiast, że bieg terminu przedawnienia liczyć należy tak, jakby postępowanie karnoskarbowe nie było w ogóle wszczęte. W skardze obowiązany wniósł o uchylenie postanowienia organu nadzoru w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że postępowanie karne dotyczyło hipotetycznych podatków, a nie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 2007 r. Postępowanie karne nie miało zatem żadnego związku z niewykonaniem zobowiązania w podatku od dochodów ze źródeł nieujawnionych, nie mogło więc spowodować zawieszenia biegu przedawnienia tego zobowiązania. Skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie mógł nastąpić także ze względu na wydanie przez Sąd Okręgowy w L. wyroku uniewinniającego skarżącego od popełnienia zarzuconych mu czynów, gdyż w takiej sytuacji czynności podjęte w toku postępowania karnego traktowane są jako niebyłe. Dla poparcia swojego stanowiska skarżący wskazał na wyrok NSA z 24 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1488/15. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie organu nadzoru utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego należności wynikające z zobowiązania z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2007 r., ustalone decyzją ostateczną z dnia 17 lutego 2011 r. Skarżący stoi na stanowisku, że zobowiązanie wynikające z tej decyzji uległo przedawnieniu, bowiem w sprawie nie mógł zaistnieć skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania ze względu na wszczęte postępowanie w sprawie przestępstwa skarbowego. Należy zauważyć, że przedmiotem kontroli przed tutejszym sądem było już postanowienie organu nadzoru z dnia 22 maja 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego wydane na skutek wniosku skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tożsamego jak w sprawie niniejszej tytułu wykonawczego nr [...], wydanego na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...]., ustalającej skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r. Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 614/17, tutejszy sąd oddalił skargę, nie podzielając podniesionych w niej zarzutów. Od wskazanego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, która dotychczas nie została rozpatrzona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Skarżący prezentuje stanowisko, zgodnie z którym wszczęte postępowanie karnoskarbowe nie miało żadnego związku z niewykonaniem zobowiązania z tytułu podatku od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, a ponadto wyrok karny uniewinniający spowodował "upadek" materialnoprawnych skutków postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, co w konsekwencji oznacza, że wszczęcie tego postępowania nie mogło wywołać skutku w postaci nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W konsekwencji wskazane zobowiązanie podatkowe, zdaniem skarżącego, wygasło z końcem grudnia 2016 r. Zdaniem Sądu zarzuty skarżącego nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie Dz. U. z 2018, poz. 800 ze zm.), zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z kolei art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stanowi, że bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. W niniejszej sprawie obowiązek objęty wskazanym wyżej tytułem wykonawczym dotyczy zobowiązania skarżącego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2007, które zostało ustalone na mocy decyzji z dnia 17 lutego 2011 r., doręczonej skarżącemu w dniu 8 marca 2011 r., zatem z terminem płatności w marcu 2011 r. Gdyby przyjąć, jak chce tego skarżący, że w sprawie nie doszło do zawieszenia bądź przerwania biegu terminu przedawnienia to w świetle treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie, o którym mowa przedawniłoby się z końcem 2016 r. Zdaniem Sądu, termin przedawnienia wskazanego zobowiązania nie upłynął jednak z końcem 2016 r., wbrew temu co konsekwentnie podtrzymuje skarżący, bowiem postanowieniem z dnia 7 listopada 2011 r. wszczęte zostało śledztwo w sprawie zatajenia przez skarżącego w zeznaniu podatkowym prawdy co do dochodu osiągniętego w roku 2007, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego. W kolejnym postanowieniu z dnia 7 listopada 2011 r. skarżącemu przedstawiono zarzut, że składając w 2008 r. zeznanie o dochodzie osiągniętym w roku 2007 zataił prawdę co do dochodu, wykazując stratę w kwocie 52.673,38 zł, zamiast dochodu w kwocie 481.378,45 zł, przez co naraził podatek na uszczuplenie w kwocie 91.462 zł. Ogłoszenie skarżącemu postanowienia o przedstawieniu zarzutów nastąpiło w dniu 24 listopada 2011 r. Pismem z dnia 29 września 2016 r., doręczonym skarżącemu w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 19 października 2016 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił zaś skarżącego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z treści art. 70c Ordynacji podatkowej, o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia ze względu na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo karne skarbowe oraz o rozpoczęciu biegu terminu przedawnienia z uwagi na prawomocne zakończenie tego postępowania. Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, że wbrew stanowisku skarżącego nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia wskazanego wyżej zobowiązania, bowiem spełnione zostały przesłanki wynikające z treści przytoczonego wyżej art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie można natomiast podzielić zarzutu skarżącego, że podejrzenie popełnienia przestępstwa nie wiązało się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego objętego wskazaną wyżej decyzją ustalającą, a dotyczyło innego hipotetycznego zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu, jak wynika z akt sprawy podejrzenie popełnienia przestępstwa wiązało się ze zobowiązaniem z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2007. Z treści postanowienia z dnia 7 listopada 2011 r. o przedstawieniu zarzutów oraz decyzji z dnia 17 lutego 2011 r. wynika bowiem, że zarówno postępowanie karnoskarbowe prowadzone w sprawie zatajenia w zeznaniu podatkowym prawdy co do wysokości osiągniętego dochodu, jak i postępowanie podatkowe dotyczyły dochodu skarżącego za 2007 rok. Z decyzji wprost wynika, że porównanie zeznania podatkowego skarżącego za 2007 r. z jego przychodami ustalonymi na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na zatajenie przez skarżącego wysokości rzeczywistego dochodu, osiągniętego w 2007 r. Podejrzenie popełnienia przez skarżącego przestępstwa skarbowego i w konsekwencji wszczęcie postępowania w tej sprawie wiązało się więc w sposób oczywisty z niewykonaniem zobowiązania podatkowego, w rozumieniu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Trzeba również wziąć pod uwagę, że treść uzasadnienia wyroku uniewinniającego skarżącego wskazuje, iż podstawą rozstrzygnięcia był brak dostatecznych ustaleń faktycznych co do źródła nieujawnionych dochodów, a nie przesądzenie o braku podstaw do wszczęcia postępowania karnego. W uzasadnieniu wyroku uniewinniającego skarżącego z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt [...] [...] Sąd Okręgowy XI Wydział Karny-Odwoławczy wskazał, że wbrew wywodom apelacji Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy prawa materialnego – ta bowiem miałaby miejsce gdyby uznał oskarżonego za winnego dokonania zarzucanych mu czynów, przy jednoczesnym ustaleniu, że dochody nie podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nieprawidłowość popełniona przez Sąd Rejonowy, zdaniem Sądu Okręgowego, winna zaś zostać zdefiniowana jako błąd braku ustaleń faktycznych dotyczących kwestii źródeł pochodzenia dochodów przez oskarżonego zaniżonych i zatajonych. Ponieważ zgromadzony w toku postępowania karnego materiał dowodowy nie dał podstaw do poczynienia ustaleń w tej kwestii niekorzystnych dla oskarżonego, albowiem takowe obarczone byłyby dowolnością, konieczną była zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów. Niezależne od tego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska skarżącego, że wyrok uniewinniający niweczy skutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, polegający na zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wpływ postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego - stosownie do treści art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej - wiąże się bowiem z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, a nie z jego wynikiem. Wyrok uniewinniający nie powoduje, że bieg terminu przedawnienia liczyć należy tak, jakby postępowanie karne nie było w ogóle wszczęte. Trzeba również zauważyć, że zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Z przepisu tego wynika zatem wprost, że dla biegu terminu przedawnienia istotne znaczenie ma fakt zakończenia postępowania karnego, a nie to, w jaki sposób postępowanie to zostało zakończone. Powyższego stanowiska, zdaniem Sądu, nie podważa przywołany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 1488/15, który zapadł w odmiennym stanie faktycznym, gdzie doszło do zmiany kwalifikacji prawnej czynu z przestępstwa skarbowego na wykroczenie skarbowe, co rzutowało na przedawnienie karalności, a co za tym idzie na dopuszczalność wszczęcia (dalszego prowadzenia) postępowania karnoskarbowego. Wbrew stanowisku skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiadał się we wskazanym wyroku w kwestii wpływu wyroku uniewinniającego na przedawnienie zobowiązania podatkowego. W tej sytuacji bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 2007 r., ustalonego decyzją z dnia 17 lutego 2011 r., doręczoną skarżącemu w dniu 8 marca 2011 r., był zawieszony od dnia 1 stycznia 2012 r. do 12 marca 2013 r., tj. 436 dni. Bieg terminu przedawnienia zakończyłby się zatem w dniu 12 marca 2018 r. Postępowanie karnoskarbowe prowadzone w stosunku do skarżącego, oskarżonego z art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, zakończone zostało bowiem wydaniem przez Sąd Okręgowy w L. XI Wydział Karny-Odwoławczy prawomocnego wyroku z dnia [...] marca 2013 r. Zgodnie zaś z treścią powołanego wyżej art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Orzeczenie sądu staje się prawomocne wówczas, gdy wyczerpany został tok instancji na skutek wydania przez sąd drugiej instancji orzeczenia kończącego postępowanie. Wyrok Sądu Okręgowego XI Wydział Karny-Odwoławczy z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt [...] [...], zapadł na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego. Kończył on więc całe postępowanie, co do czynu nim objętego oraz związanej z tym kwestii odpowiedzialności prawnej. Nie przysługiwały zatem w stosunku do niego zwyczajne środki odwoławcze, co oznacza, że był prawomocny z dniem jego wydania, tj. 12 marca 2013 r. (a bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego zakończyłby się w dniu 12 marca 2018 r.), a nie jak przyjął organ, że wyrok ów stał się prawomocny w dniu 16 kwietnia 2013 r. (a bieg terminu przedawnienia zakończyłby się w dniu 16 kwietnia 2018 r.). Konstatacja ta nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej bowiem, co należy podkreślić, organ egzekucyjny na podstawie wskazanego wyżej tytułu wykonawczego zastosował środek egzekucyjny, o którym podatnik został zawiadomiony, a mianowicie zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2018 r. (a zatem przed upływem okresu przedawnienia), dokonał zajęcia należącego do skarżącego udziału w nieruchomości położonej w Z.. Odpis wymienionego zawiadomienia doręczono skarżącemu w sposób prawem przewidziany w dniu 8 lutego 2018 r. W niniejszej sprawie, w oparciu o wymienione czynności egzekucyjne, nastąpiło zatem przerwanie biegu terminu przedawnienia. Pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania skarżącego, zgodnie z treścią art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, biegnie na nowo od dnia 9 lutego 2018 r. Powołany przepis stanowi bowiem, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie zaś on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Nie ma więc wątpliwości, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, tj. 19 września 2018 r. zobowiązanie skarżącego, wynikające z ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2011 r., ustalającej skarżącemu zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2007, nie było przedawnione. Nie wystąpiła zatem przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wniosek skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu nr SM [...]/11, powołującego się na wygaśnięcie wierzytelności objętej tym tytułem ze względu na przedawnienie, nie zasługiwał więc na uwzględnienie, jak to trafnie przyjął organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2018 r. oraz organ nadzoru w zaskarżonym postanowieniu z dnia 19 września 2018 r. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).