I SA/Lu 891/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Małgorzata Fita,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. M. i T. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. M. i T. Ł. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. nr 95 poz. 613 z późn. zm. – dalej powoływana jako u.p.o.l.), po rozpatrzeniu odwołania J. M. i T. Ł. od decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie ustalenia J. M. i T. Ł. łącznego zobowiązania pieniężnego za rok podatkowy 2011 (VI-XII) w łącznej wysokości 51.978 zł - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu 5 maja 2011 r. T. Ł. i J. M. aktem notarialnym nabyli prawo wieczystego użytkowania zabudowanego terenu o pow. 7.8418 ha, składającego się działek o nr: 710/5, 885/6 i 885/8 położonych w T., przy ulicy W. T. M. i J. M. w dniu 6 czerwca 2011r. złożyli do organu podatkowego identyczne informacje w sprawie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2011 (IN-l), dane o zwolnieniu w podatku od nieruchomości (2N-1/B), informacje w sprawie podatku rolnego za rok 2011 (IR-1), dane o nieruchomościach rolnych (2R-1/A). W złożonych informacjach wykazali do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 49.333m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 4093.30m2 oraz powierzchnię 20.955 nT zwolnioną z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione). W podatku rolnym na rok podatkowy 2011 wykazali do opodatkowania użytki rolne (łąki i pastwiska) o pow. 0.5479ha oraz wykazali powierzchnię gruntów rolnych o pow. 0.2651ha, zwolnioną z podatku rolnego na podstawie art. 12 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, jako grunty zakrzewione i zadrzewione na użytkach rolnych. Podatnicy w dniu 8 czerwca 2011r. złożyli do organu podatkowego I instancji korekty pierwotnie złożonych informacji podatkowych w sprawie podatku od nieruchomości, w których wykazali: grunty o pow. 49.333m2 związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz pozostałe budynki o pow. 40.493m 2. Składając korekty informacji podatnicy nie zamieścili w nich uzasadnienia. Organ podatkowy I instancji w ramach czynności sprawdzających, wezwał J. M. do przedłożenia pisemnego uzasadnienia przyczyn złożenia korekt informacji w sprawie podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2011. Odpowiadając na wezwanie podatnicy uzasadnili dokonaną korektę faktem, że jako właściciele nieruchomości nie są przedsiębiorcami i nie prowadzą działalności gospodarczej ale są rolnikami. W ich ocenie budynki usytuowane na działkach nie są od 10 lat wykorzystywane, znajdują się w bardzo złym stanie technicznym i nie mogą być wykorzystywane do jakiejkolwiek działalności gospodarczej, ze względów technicznych. Magazyn wyrobów gotowych usytuowany na działce o nr 885/5 posiada niesprawną instalację elektryczną. Budynki usytuowane na nabytej działce winny być opodatkowane stawkami od "budynków pozostałych". Wskazali, że organ podatkowy winien przeprowadzić stosowne postępowanie podatkowe w celu ustalenia faktycznej powierzchni użytkowej budynków (mierzonych po wewnętrznej długości ścian) oraz dokonać oceny stanu technicznego budynków i budowli. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że na podstawie zaświadczenia Urzędu Gminy w T. z dnia 8 lipca 2011r. T. M. z dniem 1 lipca 2011 r. zawiesił na okres 9 miesięcy działalność gospodarczą, prowadzoną pod nazwą firmy "A". W dniu 30 czerwca 2011r. organ I instancji z udziałem pełnomocnika stron przeprowadził oględziny nieruchomości położonej w T. przy ulicy W., dokonując obmiaru powierzchni użytkowej istniejących budynków. Decyzją z dnia [...] 2011r. organ I instancji ustalił T. M. i J. M. łączne zobowiązanie pieniężne za rok podatkowy 2011, obejmujące okres VI-XII w łącznej wysokości 30.879,00zł. Przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym objęto użytki rolne o pow. 0.5479ha (łąka) - podatek rolny w kwocie 52 zł. W podatku od nieruchomości opodatkowano za miesiąc czerwiec: budynki na działalność gospodarczą o pow. 2.930.53m2 - podatek od nieruchomości w kwocie 5.140,64zł, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 78.418.00m2 (cała powierzchnia nabytych działek) – podatek od nieruchomości w kwocie 5.227.87zł, za okres lipiec-grudzień 2011 r.: grunty pozostałe o pow. 49.333.00m2, budynki pozostałe o pow. 2.930.53m2; nieużytki o pow. 20.955.00m2 zwolnione zostały z podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji organu I instancji, decyzją z dnia [...] 2012r. [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. Zdaniem Kolegium rozstrzygnięcie sprawy w zakresie opodatkowania podatkiem rolnym i od nieruchomości przedmiotów stanowiących współwłasność podatników, wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części z uwzględnieniem wskazówek zawartych w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej. Organ podatkowy I instancji postawieniem z dnia [...] 2012r. powiadomił podatników o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za rok podatkowy 2011 obejmujących miesiące czerwiec-grudzień, określając jego zakres i przedmiot. W dniu 31 stycznia 2012r. zobowiązano podatników do dostarczenia dowodów i dokumentów na okoliczność stanu technicznego budynków. Udzielając odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik strony stwierdził, że to na organie podatkowym spoczywa ustawowy obowiązek zebrania w sprawie materiału dowodowego, jednocześnie sformułował wniosek o powołanie biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia stanu technicznego budynków oraz ponowne przeprowadzenie oględzin przedmiotów opodatkowania. W ramach prowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy otrzymał informację od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. i Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w B. o braku prowadzonych robót budowlanych (rozbiórki) na działkach nr 710/5, 885/6 i 885/8 położonych w T. przy ulicy W., dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu budownictwa oraz przeprowadził z udziałem biegłego oraz pełnomocnika podatników oględziny nabytej nieruchomości. Biegły sporządził opinię w zakresie stanu technicznego budynków na niej usytuowanych. W oparciu o zebrane materiały dowodowe decyzją z dnia [...] 2012r. organ podatkowy I instancji ustalił J. M. i T. M. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok podatkowy 2011 (VI-XII) w łącznej kwocie 51.978 zł, przyjmując do opodatkowania następujące przedmioty: - grunty rolne o pow. 0,5479 ha - podatek rolny 60,15zł, - budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 2.634,82m2 (za 6 miesięcy), - grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 49.333m2 (za 6 miesięcy), - grunty pozostałe o pow. 49.333,00m2 (za 1 miesiąc), - budynki pozostałe o pow. użytkowej 2.3645,82m2 (za 1 miesiąc), - budynek pozostały usytuowany na działce 710/5 "za wałem" o pow. 295,71m2 (opodatkowany za 7 miesięcy "innymi stawkami" podatkowymi), Nieużytki o pow. 20.955m2 wyłączone zostały z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem organu podatkowego I instancji opodatkowanie budynków stawkami od działalności gospodarczej (za 6 miesięcy) , za wyjątkiem budynku usytuowanego na działce o nr 710/5 o pow. użytkowej 295,71m2, uzasadnia fakt, że powyższe budynki mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdza opinia biegłego z zakresu budownictwa. Współwłaściciele nieruchomości w marcu 2012r. dokonali przeglądu obiektów z udziałem osoby posiadającej uprawnienia budowlane, która to osoba potwierdziła w protokołach z tej kontroli, iż stan techniczny budynków nie budzi zastrzeżeń, budynki wymagają jedynie remontu bieżącego, co potwierdza powyższe ustalenia. W toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości objętej postępowaniem podatkowym - T. M. posiadał status przedsiębiorcy do dnia 27 października 2011r. tj. do dnia wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej oznaczonej symbolem 46.42.2 - sprzedaż hurtowa odzieży i obuwia. Natomiast w dniu 9 listopada 2011r. T. M. i J. M. założyli Spółkę z o.o. "B" (zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 16 listopada 2011r.), która to spółka ma siedzibę w obiekcie przy ul. W. w T., co wynika także z umowy najmu lokalu z dnia 9 listopada 2011r. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy I instancji uwzględnił fakt, iż w okresie jednego miesiąca tj. od dnia 27 października 2011r. do dnia 16 listopada 2011r. podatnicy nie prowadzili działalności gospodarczej w budynkach usytuowanych na przedmiotowych działkach, bowiem żaden ze współwłaścicieli nieruchomości nie posiadał statusu przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i za ten okres (za jeden miesiąc) wymierzył podatek od gruntu i budynków wg stawek dla "pozostałych budynków i gruntów". Pełnomocnik T. Ł. i J. M. w złożonym odwołaniu wnosił o uchylenie w całości decyzji organu I instancji, zarzucając: 1) naruszenie przepisów art. 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej przez brak podjęcia wszystkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie podstaw opodatkowania i wysokości zastosowanych stawek podatku; 2) naruszenie przepisu art. 121 §1 Ordynacji podatkowej przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych, 3) naruszenie art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej przez odmowę wyłączenia z postępowania z urzędu pracowników przeprowadzających czynności w sprawie, mimo uprawdopodobnienia przez stronę zaistnienia okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do ich bezstronności, 4) naruszenie przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w szczególności co do nieużytkowania przez podatników budynków, ich stanu technicznego, prowadzenia przez podatników działalności gospodarczej oraz błędnym przyjęciu, iż wyłącznie fakt wpisu podatnika do ewidencji działalności gospodarczej jest podstawą do przyjęcia, iż cała nieruchomości jest obecnie w posiadaniu przedsiębiorcy "B" Sp. z o.o., 5) naruszenie przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej przez odmowę ponownego przeprowadzenia dowodu z oględzin budynków znajdujących się na działkach podatników oraz oceny możliwości ich gospodarczego wykorzystania, 6) naruszenie przepisu 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej przez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, w tym także brak poinformowania strony o odmowie przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu i zamiarze dokonania niekorzystnej dla stron interpretacji zgromadzonych dowodów, 7) naruszenie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, iż jedynym kryterium opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest fakt posiadania przez podatnika statusu przedsiębiorcy, nawet gdy po uzyskanym wpisie do ewidencji nie rozpoczął i nie prowadzi żadnej działalności i w każdym wypadku posiadania przez przedsiębiorcę gruntów, budynków, budowli przy ustaleniu podstawy wymiaru podatku winny być one traktowane jak związane z prowadzoną działalnością gospodarczą niezależnie od ich stanu technicznego, a także, iż w wypadku wynajęcia jednego obiektu na nieruchomości przepis ma zastosowanie do wszystkich budynków tam umiejscowionych, mimo faktycznego braku wykorzystywania budynku przez przedsiębiorcę. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik twierdził, że organ I instancji zastosował niewłaściwe stawki w podatku od nieruchomości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą błędnie przyjmując, że T. M. prowadził działalność gospodarczą do dnia 27 października 2011r. oraz uznał fakt wynajmowania powierzchni biurowej w jednym pomieszczeniu (portiernia) przez Spółkę "B" Sp. z o.o., za podstawę do opodatkowania wyższymi stawkami całkowitej powierzchni użytkowej wszystkich budynków należących do podatników. Zdaniem strony organ I instancji zaniechał zebrania w sprawie pełnego materiału dowodowego, a poczynione ustalenia w tej sprawie są niepełne i niejasne. Protokół oględzin został sporządzony tendencyjnie, a załączony do niego materiał zdjęciowy sugeruje, iż w niektórych budynkach była prowadzona działalność gospodarcza. W ocenie pełnomocnika posiadane przez podatników budynki ze względu na ich stan techniczny nie nadają się do prowadzenia w nich działalności gospodarczej. W ramach procedury określonej w art. 200 Ordynacji podatkowej pełnomocnik strony złożył pismo procesowe z dnia 2 sierpnia 2012r. w którym stwierdził, że podatnicy nabyli nieruchomość będącą przedmiotem opodatkowania do majątku osobistego, a nabyta nieruchomość nie służyła do realizacji działalności gospodarczej w roku 2011. Złożone informacje podatkowe z dnia 6 czerwca 2011r. oraz ich korekta z dnia 8 czerwca 2011r. były powielaniem informacji podatkowych złożonych przez poprzedniego właściciela nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej – organ odwoławczy, SKO) analizując zebrany materiał dowodowy uznało, że nie jest przedmiotem sporu powierzchnia gruntów oraz powierzchnie użytkowe poszczególnych budynków, usytuowanych na działkach położonych w T. przy ulicy W. Przedmiotem sporu są natomiast zastosowane stawki w podatku od nieruchomości "związane z prowadzoną działalnością gospodarczą", ocena stanu technicznego budynków oraz nieprawidłowości w prowadzonym postępowaniu dowodowym, które to nieprawidłowości zdaniem strony skarżącej miały wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy wskazał zatem, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. z dniem 1 czerwca 2011 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym (art. 6a ust. 1 ustawy o podatku rolnym) w związku z nabyciem przez T. Ł. w dniu 5 maja 2011r. prawa własności użytkowania wieczystego terenu zabudowanego położonego w T. ulicy W. W dacie nabycia nieruchomości jeden ze współwłaścicieli, T. M., prowadził od 1 września 2007r. działalność gospodarczą oznaczoną symbolem 46.42.2 - sprzedaż hurtowa odzieży i obuwia, którą to działalność z dniem 1 lipca 2011r. zawiesił na okres 9 miesięcy, co potwierdza zaświadczenie Urzędu Gminy w T. z dnia [...] lipca 2011r. W dniu 27 października 2011r. T. M. zaprzestał wykonywania powyższej działalności gospodarczej (wyciąg z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP). Zdaniem organu odwoławczego zawieszenie działalności gospodarczej nie powoduje zmiany zasad opodatkowania budynków i gruntów. Przedsiębiorca, który zawiesił działalność gospodarczą, w dalszym ciągu pozostaje przedsiębiorcą. Tym samym budynki będące w jego posiadaniu, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy opodatkować "stawkami najwyższymi". Wynika to z faktu, iż budynki i grunty są nadal w posiadaniu przedsiębiorcy, co oznacza, iż są wciąż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art.1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W orzecznictwie podkreśla się, że w przypadku gdy grunty, budynki i budowle stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej osób, na których ciąży solidarnie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, a jedna z nich jest przedsiębiorcą, to wszyscy współwłaściciele zobowiązani są do zapłaty podatku obciążającego daną nieruchomość według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. W dniu 9 listopada 2011r. T. M. i J. M. założyli Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "B" (zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 16 listopada 2011r.), która to spółka ma siedzibę w obiekcie przy ul. W. w T. (umowa najmu z dnia 9 listopada 2011r. zawarta pomiędzy "B" Spółka z o.o. a T. M. i J. M.). Z dniem 9 listopada 2011 r. T. M. i J. M. jako osoby fizyczne rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług najmu pomieszczeń biurowych dla podmiotu gospodarczego. W tym wypadku nie jest istotna powierzchnia wynajmowanych pomieszczeń biurowych (9,94m2), a także okoliczność czy tego typu usługi zostały zgłoszone do ewidencji prowadzonej działalności gospodarczej. Nie bez znaczenia pozostaje w sprawie fakt, że w wyniku przeprowadzonych oględzin pomieszczeń podatników w dniu 30 czerwca 2011r. ujawniono (budynek nr 1 i 11) że na łącznej powierzchni 1.096,01m jest prowadzona w tych budynkach działalność gospodarcza w postaci składu odzieży używanej. Zdaniem organu odwoławczego istniały podstawy prawne i faktyczne do opodatkowania za 6 miesięcy powierzchni użytkowej budynków i gruntu stawkami "od działalności gospodarczej". W ocenie organu odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołania o braku podstaw do opodatkowania powierzchni użytkowej budynków "wyższymi stawkami podatkowymi" z uwagi na to, że przedmiot opodatkowania (budynki ) nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych - art. 1a ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Organ wywiódł, że przepisy u.p.o.l. nie zawierają definicji "względów technicznych gruntu, budynku i budowli" o których mowa w art. la ust. 1 pkt. 3 tej ustawy. Definicji tych pojęć dokonana została w poglądach orzecznictwa sądowoadmistracyjnego. SKO wyjaśniło, że w orzecznictwie sądowoadmistracyjnym ukształtował się pogląd, że "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane ze stanem technicznym nieruchomości wymagającej okresowego remontu lub dokonania modernizacji budynku, a tym bardziej znajdujących się w budynku poszczególnych pomieszczeń, bowiem istnienie względów technicznych sprowadza się do wykazania, że nieruchomość została całkowicie lub w znacznej części zdegradowana przez co utraciła swoją pierwotną funkcję i przeznaczenie ( por. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007r. sygn. akt II FSK 773/06 (Lex nr 339937), wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn.akt SA/Bk 246/11). Zdaniem organu odwoławczego kluczowym zagadnieniem pozostawał problem przeprowadzania określonego dowodu (dowodów) na okoliczność istnienia "względów technicznych" bądź ich braku. W ocenie organu okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", musi być badana indywidualnie, co oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego jak i opinie biegłych z zakresu budownictwa. Nie są to jednak środki jedynie właściwe, ponieważ i w tym przypadku zastosowanie ma zasada wyrażona w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem NSA przez "względy techniczne" należy rozumieć sytuację, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika, a taka okoliczność może być stwierdzona odpowiednim orzeczeniem organów nadzoru budowlanego. Natomiast przeprowadzenie remontu lub adaptacji budynków, względnie przejściowe ich niewykorzystywanie nie daje podstaw do uznania niemożności prowadzenia w nich działalności gospodarczej ze względów technicznych. Obowiązek wykazania tych okoliczności ciąży na podatniku, czemu może służyć np. przedłożenie organowi podatkowemu opinii specjalisty z zakresu prawa budowlanego (por. wyrok z dnia 7 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1228/08 Lex nr 554082). Organ odwoławczy wskazał zatem, że na okoliczność stanu technicznego budynków ze strony skarżącej nie przedstawiono żadnych dowodów w sprawie, poza stwierdzeniami, że powyższe budynki nie nadają się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ I instancji zaś na okoliczność ustalenia stanu technicznego budynków oraz możliwości ich wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej powołał biegłego, któremu zlecił sporządzenie stosownej opinii. W wydanej w tej sprawie opinii biegły stwierdził, że stan techniczny obiektów (1-7) pozwala na prowadzenie w tych budynkach działalności gospodarczej rozumianej jako zarobkowej działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej oraz usługowej. Zajęte przez biegłego stanowisko jest zbieżne z ustaleniami poczynionymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane - powołaną przez właścicieli nieruchomości - w toku przeprowadzonych w dniach 12-14 marca 2012r. oględzin budynków do założenia książki obiektu budowlanego. W wyniku dokonanych wówczas oględzin stwierdzono, że stan techniczny budynków nie budzi zastrzeżeń, a jedynie budynki wymagają remontu bieżącego. Pełnomocnik strony nie kwestionował opinii biegłego z dnia 23 marca 2011 r. W sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 1 a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., toteż nie istnieją podstawy faktyczne do wyłączenia z opodatkowania "wyższymi stawkami"' powierzchni użytkowej budynków. Zdaniem organu odwoławczego nie zostały naruszone zasady prowadzenia postępowania podatkowego - wskazane w odwołaniu - które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy wskazał na przeprowadzone dwukrotnie oględziny obiektów, opinię biegłego. Wyjaśnił, że wszystkie czynności procesowe były prowadzone z udziałem pełnomocnika i podatników, którym - zagwarantowano prawo czynnego udziału w postępowaniu. Nie podzielił również zarzutu, że postępowanie podatkowe było prowadzone z naruszeniem zasad zaufania do organów podatkowych. W ocenie Kolegium brak było podstaw prawnych do wyłączenia z urzędu pracowników organu podatkowego I instancji, prowadzących czynności procesowe z uwagi na wątpliwości co do ich bezstronności. Stwierdził, że ustalenia pracowników organu I instancji, zawarte w protokole oględzin nieruchomości z dnia 28 marca 2011r. co do stanu technicznego budynków, nie były jedynym dowodem w sprawie dotyczącym powyższej okoliczności. Wniosek pełnomocnika skarżących o dokonanie kolejnych oględzin budynków nie został uwzględniony z uwagi, na to że okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy (stan techniczny budynków) zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami przeprowadzonymi poprzednio - art. 188 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut odwołania o braku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. Pełnomocnik strony skarżącej a także sami podatnicy mieli nieograniczone możliwości uczestnictwa w postępowaniu na każdym jego etapie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. M. i J. M. działający przez pełnomocnika zarzucali: 1) naruszenie przepisów art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez brak podjęcia wszystkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przedmiotu i podstaw opodatkowania oraz wysokości zastosowanych stawek podatku i podzielenie w tym zakresie stanowiska organu pierwszej instancji; 2) naruszenie przepisu art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w szczególności w zakresie wadliwego ustalenia, że : - podatnicy w dniu 9.11.2011 r. rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w związku z zawarciem umowy najmu jednego z obiektów, - usytuowane na działkach obiekty 1 i 11 były wykorzystywane przez podatników do prowadzenia działalności gospodarczej; - T. Ł. w 2011 roku był przedsiębiorcą; - stan techniczny budynków usytuowanych na działkach 885/6 i 885/8 umożliwiał prowadzenie w nich działalności gospodarczej i nie zachodziły względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie tych budynków do prowadzenia tej działalności; 3) naruszenie przepisu art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 i art. 192 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez podzielenie stanowiska organu pierwszej instancji co do zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu przed organem podatkowym pierwszej instancji, mimo braku poinformowania stron o odmowie przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu w trakcie trwania postępowania i zamiarze dokonania niekorzystnej dla stron interpretacji zgromadzonych dowodów oraz procedowania po zakończeniu postępowania; 4) naruszenie przepisów art. 130 § 3 i art. 121 § 1w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy , przez podzielenie stanowiska organu pierwszej instancji co do braku podstaw do wyłączenia pracowników organu podatkowego ; 5) naruszenie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż jedynym kryterium opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest fakt posiadania przez podatnika formalnego statusu przedsiębiorcy, nawet gdy po wpisie do ewidencji nie rozpoczął i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, także w przypadku gdy prowadzenie tej działalności zostało zawieszone, przyjęcie, iż wyłącznie fakt wpisu podatnika do ewidencji działalności gospodarczej jest podstawą do przyjęcia, iż w rozumieniu ustawy znajdujące się w jego posiadaniu grunty, budowle i budynki związane były z prowadzoną działalnością gospodarczą, niezależnie od ich stanu technicznego, a także, iż w wypadku wynajęcia jednego obiektu na nieruchomości przedsiębiorcy przepis ma zastosowanie do wszystkich budynków umiejscowionych na nieruchomości będącej własnością podatnika. Wskazując na powyższe zarzuty wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia z [...]. 2012 roku i zwrot sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących solidarnie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi w szczególności podnosili, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika czy stan techniczny budynków w ogóle umożliwia jakiekolwiek gospodarcze ich wykorzystanie. Organ odwoławczy statuuje datę rozpoczęcia działalności gospodarczej przez podatników na dzień 9 listopada 2011r., podczas, gdy w decyzji organu I instancji przyjęto datę 16 listopada 2011r. Nie wyjaśniono z jakich przyczyn przyjęto, że podatnicy w listopadzie 2011r. znów stali się przedsiębiorcami i dlaczego wynajęcie niewielkiego budynku spowodowało, że stali się osobami prowadzącymi działalność gospodarczą , a wszystkie będące w ich posiadaniu grunty i budynki uzyskały status gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. To, że podatnicy są wspólnikami spółki kapitałowej nie oznacza, iż z chwilą wpisania jej do rejestru przedsiębiorców KRS stali się przedsiębiorcami. Brak też podstaw do przyjęcia, że w budynkach oznaczonych nr 1 i nr 10 prowadzona jest działalność gospodarcza. Potwierdzają to ustalenia protokołu kontroli przeprowadzonej w postępowaniu podatkowym za rok podatkowy 2012. Dodatkowo podnosili, że T. Ł. faktycznie wpisany był do ewidencji działalności gospodarczej, jednak działalności tej nigdy faktycznie nie prowadził, co potwierdza zaświadczenie Naczelnika US w B. Pracownicy dokonujący oględzin nieruchomości w dniu 28.03.2012r. dokonali w protokole oględzin oceny stanu faktycznego pod kątem art.1 a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. , stan techniczny budynków ich nie interesował, stąd zasadny był wniosek o ich wyłączenie w trybie art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto, w ocenie skarżących, doręczenie pełnomocnikowi postanowienia o odmowie przeprowadzenia wniosków dowodowych oraz wyłączenia pracowników po wydaniu decyzji przez organ I instancji stanowi o naruszeniu art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę SKO wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo uzasadniona. Z bezspornych ustaleń faktycznych organów podatkowych dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że aktem notarialnym Rep. A [...] z dnia [...] maja 2011r. T. M. i J. M. nabyli na współwłasność w udziałach po ½ części prawo wieczystego użytkowania nieruchomości składającej się z działek terenu zabudowy przemysłowej, terenu zabudowy innej, gruntu zadrzewionego i nieużytków oznaczonych nr: 885/6, 710/5 i 885/8 o łącznej pow. 7,8418 ha wraz ze stanowiącymi odrębny od gruntu przedmiot własności budynkami i budowlami. Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l. oraz art. 3 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (j.t. Dz. U. z 2006r. nr 139, poz. 969 z późn. zm.), podatnikami są osoby fizyczne będące właścicielami m.in. obiektów budowlanych i użytkownikami wieczystymi gruntów. W myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: 1/ grunty, 2/ budynki lub ich części, 3/ budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 1 powołanej ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków ( art. 4 ust 1 ustawy o podatku rolnym). W myśl art. 6 ust. 1u.p.o.l.obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek ( ust. 5). Tak też reguluje powstanie obowiązku podatkowego w podatku rolnym ww. ustawa o podatku rolnym w art. 6a ust 1 i ust. 3. Prawidłowo zatem przyjęły organy podatkowe, że obowiązek podatkowy nabywców prawa wieczystego użytkowania gruntów i własności budynków w podatku od nieruchomości i podatku rolnym powstał od dnia 1 czerwca 2011r. Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem nie mającym w sprawie zastosowania, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach (nieruchomościach i obiektach budowlanych), sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego (podatku od nieruchomości), lub o zaistnieniu zmian, o których mowa w ust. 4 (art. 6a ust 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust 6 u.p.o.l.). Nabywcy złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości oraz dane o nieruchomościach rolnych, a następnie korektę poprzednio złożonych informacji podatkowych nie wskazując przyczyn złożenia tej korekty. Twierdzili, że "jako właściciele nieruchomości nie są przedsiębiorcami, nie prowadzą działalności gospodarczej, są rolnikami". Organy podatkowe po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, w oparciu o odpis ww. aktu notarialnego, dane z wypisu z rejestru gruntów i z rejestru budynków, oględziny nieruchomości, w tym z udziałem biegłego, opinię biegłego z zakresu budownictwa, zaświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej przez T. Ł. - firma "A", odpisu z KRS odnośnie "B" Sp. z o.o., umowy najmu z dnia 9 listopada 2011r., pism Starostwa Powiatowego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ustaliły, że przedmiotem opodatkowania są: 1/ grunty rolne o pow. 0,5479 ha (podatek rolny 60,15 zł, bezsporne), 2/ budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 2.634,82 m2 (za okres od czerwca do października i za grudzień 2011r.), 3/ grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 49.333 m2 (za okres jak wyżej), 3/ grunty pozostałe o pow. 49.333 m2 za miesiąc listopad 2011r., 4/ budynki pozostałe o pow. 2.634,82 m2 za miesiąc listopad 2011r. 5/ budynek usytuowany na działce 710/5 "za wałem" o pow. 295,71 m2 za okres od czerwca do grudnia 2011r. opodatkowany "innymi stawkami" podatkowymi, 6/ nieużytki o pow. 20.955 m2 - wyłączone z opodatkowania. Powierzchnia gruntów ustalona została na podstawie danych z ewidencji gruntów zaś powierzchnia budynków na podstawie ustaleń dokonanych w czasie kontroli w dniu 30 czerwca 2011r., w czasie której dokonano obmiaru tych przedmiotów opodatkowania. Stawki podatku przyjęto zgodnie z Uchwałą Rady Miasta T. przytoczoną w decyzji organu I instancji. Formułując zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej przez brak podjęcia wszystkich działań niezbędnych do dokładnego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przedmiotu i podstaw opodatkowania oraz wysokości zastosowanych stawek podatku pełnomocnik skarżących nie precyzuje jakie dowody niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy nie zostały przez organy podatkowe przeprowadzone i dlaczego poczynione ustalenia w tym zakresie są niepełne i niejasne, nie kwestionując jednocześnie zapisów w ewidencji gruntów oraz ustaleń co do powierzchni użytkowej budynków. Pełnomocnik skarżących w uzasadnieniu skargi podnosi, iż zarzut ten odnosi się również do braku wiedzy organów co do faktu czy i jak w 2011r. wykorzystywane były budynki usytuowane na przedmiotowych działkach, odnosząc to stwierdzenie do protokołu oględzin sporządzonego w dniu 12 września 2012r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r., którego odpis dołączył do skargi. Ustalenia zawarte w tym protokole nie mogą jednak podważać ustaleń dokonanych w sprawie niniejszej, jako że dotyczą innego roku podatkowego. Wskazać również należy, że fakt opodatkowania części gruntów i budynków najwyższymi stawkami podatkowymi organ podatkowy wywodził z okoliczności, że przez pięć miesięcy 2011r. (od czerwca do października) te przedmioty opodatkowania pozostawały we współposiadaniu przedsiębiorcy – T. Ł., który od 2007r. do dnia 27 października 2011r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej odzieży i obuwia (firma "T"). Stosownie do art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l użyte w ustawie określenia oznaczają: grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem niemającym zastosowania w sprawie, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że treść powyższego przepisu wskazuje, że czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania przez przedsiębiorcę w znaczeniu o jakim mowa w art. 336 k.c., a więc jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. W przepisie tym nie ma mowy o warunku wykorzystywania określonych przedmiotów opodatkowania na cele związane z działalnością gospodarczą. Wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę ( por. np. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 226/10). Fakt współposiadania przedmiotów opodatkowania przez skarżących był bezsporny. Ustalenie czy i w jaki sposób w okresie, gdy jeden z podatników posiadał status przedsiębiorcy wykorzystywane były budynki usytuowane na nabytych działkach było zatem prawnie obojętne dla przyjęcia, iż przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd nie podziela również zarzutów skargi, iż przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że T. M. do czasu wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej (tj. do 27 października 2011r.) był przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawa z dnia 2 lipca 2009r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010r. nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) w zw. z art. 1a ust 1 pkt 4 u.p.o.l., było dowolne. Ustalenia w tym zakresie poczynione zostały m.in. w oparciu o wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP (www.firma. gov.pl) i treść zaświadczenia organu ewidencyjnego z dnia 8 lipca 2011r., z których wynika, że T. M. - firma "A" od 1 września 2007r. wpisany jest do ewidencji działalności gospodarczej pod poz. 601 oraz że złożył wniosek EDG-1 o zawieszeniu działalności gospodarczej od dnia 1lipca 2011r. na okres 9 miesięcy. Przedmiotem działalności była hurtowa sprzedaż odzieży i obuwia. Już sam fakt, że w lipcu 2011r. skarżący wystąpił o zawieszenie działalności gospodarczej wskazuje, że taką działalność prowadził. Pośrednio potwierdzają to ustalenia dokonane przez organ podatkowy w toku oględzin, z których wynika, że w niektórych budynkach znajdowały się znaczne ilości odzieży. Jak wyżej wskazano, ustalenia dokonane po wydaniu zaskarżonej decyzji w toku oględzin w innej sprawie i za inny rok podatkowy nie podważają ustaleń organów podatkowych dokonanych w toku niniejszego postępowania. Fakt, że skarżący T. M. składał "zerowe" deklaracje podatkowe, na co powołuje się w skardze pełnomocnik skarżących, nie wpływa na ocenę dokonanych przez organy podatkowe ustaleń, gdy się zważy, że wyznacznikiem prowadzonej działalności gospodarczej nie jest jej rezultat. Sąd nie podziela również poglądu pełnomocnika skarżących, że fakt zawieszenia działalności gospodarczej przez T. Ł. od lipca 2011r. przesądzał o braku po jego stronie statusu przedsiębiorcy. Zawieszenie działalności gospodarczej jest to czasowe wstrzymanie aktywności ekonomicznej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą (zob. Leksykon prawa gospodarczego pod red. A. Pawłowskiego W-wa 2009). Choć zawieszenie przerywa niejako wykonywanie działalności gospodarczej, to w żaden sposób nie pozbawia działalności gospodarczej jej cech. Zawieszenie działalności gospodarczej należy rozumieć jako przerwę lub zastój w jej prowadzeniu, która jest wymuszona przez okoliczności uniemożliwiające jej prowadzenie. Przedsiębiorstwo i przedsiębiorca istnieje w okresie zawieszenia, ale działalność gospodarcza zostaje wstrzymana. Za bezzasadny należało uznać zarzut, że organy podatkowe dowolnie przyjęły, że w sprawie nie zachodzi przesłanka " względów technicznych", o czym mowa w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. oraz dokonały błędnej wykładni tego przepisu. Dokonaną w zaskarżonej decyzji wykładnię powołanego przepisu prawa Sąd w całości podziela. W szczególności podzielić należy pogląd, że "względy techniczne", to takie, które mają związek ze stanem technicznym budynku, powodujące, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę. Do takich przyczyn nie mogą być zaliczone względy technologiczne, ekonomiczne, finansowe. Należy bowiem odróżnić stan techniczny budynku od stanu instalacji urządzeń, które nie mają wpływu na zakwalifikowanie obiektu do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Brak instalacji elektrycznej, okien, szyb dotyczy stanu technicznego instalacji, która nie ma znaczenia w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku, podobnie jak prowadzenie, czy konieczność prowadzenia w obiekcie prac remontowych, czy modernizacyjnych. Remont, rozbudowa, przebudowa budynków nie oznaczają względów technicznych ( por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007r. sygn. akt II FSK 773/06 Lex 339937). Prawidłowo również wywiódł organ odwoławczy, że "względy techniczne" uniemożliwiające wykorzystanie danego obiektu, to techniczna niemożliwość wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej o charakterze trwałym. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi, organy podatkowe dokonując ustaleń faktycznych w omawianym zakresie nie naruszyły art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem za podstawę ustaleń faktycznych przyjęły: opinię biegłego z zakresu budownictwa, informację z dnia 14 lutego 2012r. uzyskaną ze Starostwa Powiatowego w B. oraz z dnia 20 lutego 2012r. od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., a także stanowisko strony w zakresie ustaleń dokonanych przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane - powołaną przez właścicieli nieruchomości - w toku przeprowadzonych w dniach 12-14 marca 2012r. oględzin budynków do założenia książki obiektu budowlanego. Wyciągnięte na tej podstawie wnioski są spójne i logiczne, a zatem dokonana ocena nie narusza art. 191 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo ocenione dowody wskazują, że stan techniczny budynków, poza jednym (na działce "za wałem") jest dobry, a niektóre budynki wymagają jedynie bieżącego remontu. Przyjęcie, że nie występują (poza budynkiem na działce "za wałem") względy techniczne zgodne jest z wyżej przedstawioną wykładnią art. 1 a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. Podzielić też należy stanowisko organu odwoławczego, że ciężar dowodu, że omawiane "względy techniczne" zachodzą obciążą podatnika, bowiem to on z tego faktu wywodzi skutki prawne. Strona skarżąca żadnych dowodów na okoliczność, że przedmiotowe budynki nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych nie przedstawiła. W takiej sytuacji przyjęcie przez organy podatkowe, że od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntów i własności budynków tj. od 1 czerwca 2011r. do 31 października 2011r. tj. do końca miesiąca, w którym T. M. utracił status przedsiębiorcy na skutek zakończenia działalności gospodarczej (wykreślenia z rejestru przedsiębiorców), wskazane w zaskarżonej decyzji grunty i budynki podlegały stawce, o której mowa w art. 5 ust 1 pkt 1 lit a oraz pkt 2 lit b u.p.o.l. prawa nie narusza. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że z naruszeniem art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej organ ocenił, że nie istniały przesłanki do wyłączenia pracowników dokonujących z udziałem biegłego z zakresu budownictwa oględzin budynków w dniu 16 marca 2012r. (nie 28 marca 2012r. jak podano w skardze). Dowód z oględzin budynków stanowiących własność skarżących usytuowanych na działkach szczegółowo opisanych w postanowieniu organu I instancji z dnia 2 marca 2012r. przeprowadzony został w celu oceny "stanu technicznego i możliwości wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej tych budynków" (pkt 3 postanowienia), a więc pod kątem przesłanki "względów technicznych", na które powoływała się strona skarżąca. Stan techniczny budynków (przedmiot dowodu z opinii biegłego) oceniony został przez biegłego w wydanej w sprawie opinii, bowiem ustalenia w tym zakresie wymagały wiadomości specjalnych. Możliwość wykorzystywania budynków w prowadzonej działalności gospodarczej znalazła odzwierciedlanie w protokole oględzin, co wynika z jego treści. Oba te dowody, wraz z innymi zebranymi w postępowaniu, były zaś przedmiotem oceny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzut, że pracowników biorących udział w oględzinach nie interesował stan techniczny budynków jest prawdziwy, jednak pozostaje bez znaczenia dla oceny przesłanek zawartych w art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej. Do oceny tego stanu, zgodnie z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej powołany został biegły z zakresu budownictwa, który w tym przedmiocie wydał opinię, nie kwestionowaną zresztą przez skarżących, a wręcz zgodną z przedstawionymi przez nich dowodami. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że w toku postępowania naruszono art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, że strona brała czynny udział w postępowaniu przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, który aktywnie uczestniczył we wszystkich czynnościach procesowych, składał pisma procesowe, nie tylko miał możliwość, ale również przed wydaniem decyzji wypowiedział się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w piśmie z dnia 16.04.2012r. ( k.- 221). Po tej dacie organ I instancji nie przeprowadzał już żadnych czynności procesowych, mających związek ze zbieraniem materiału dowodowego, z którym strona miała prawo zapoznać się (art. 192 Ordynacji podatkowej) lub osobiście uczestniczyć w przeprowadzaniu dowodu (art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej). Fakt doręczenia postanowienia organu I instancji o odmowie wyłączenia pracowników już po wydaniu decyzji, wbrew twierdzeniom skargi, nie świadczy o nadal toczącym się postępowaniu i o naruszeniu powołanych wyżej przepisów postępowania. Z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej nie wynika zaś obowiązek organu podatkowego oznajmiania stronie przed wydaniem decyzji o zamiarze dokonania niekorzystnej dla strony interpretacji zgromadzonych dowodów. Z treści art. 210 § 4 tej ustawy bezspornie wynika, że ocenę dowodów organ zawiera w uzasadnieniu decyzji. Prawidłowo również za okres jednego miesiąca 2011r., tj. miesiąca listopada przyjęto, że wszystkie grunty (z wyjątkiem spełniających kryteria art. 1 ustawy o podatku rolnym) i budynki podlegają stawkom jak dla "pozostałych" ( art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit e u.p.o.l.), skoro żaden z podatników w tym okresie nie posiadał statusu przedsiębiorcy ( bezsporne). Podzielić jednak należało tą część zarzutów skargi, w której pełnomocnik skarżących kwestionuje opodatkowanie gruntów i budynków wskazanych w decyzji najwyższymi stawkami podatkowymi za miesiąc grudzień 2011r. Organ podatkowy wywiódł opodatkowanie tych przedmiotów opodatkowania z faktu, że w dniu 9 listopada 2011r. skarżący T. M. i J. M. jako wynajmujący zawarli ze spółką z o.o. "B" umowę najmu na siedzibę spółki budynku portierni o pow. 9,98 m2 , usytuowanego na jednej z działek, na czas nieokreślony za kwotę czynszu 50 zł miesięcznie. W ocenie organu w dniu zawarcia tej umowy "T. M. i J. M. jako osoby fizyczne rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług najmu pomieszczeń biurowych dla podmiotu gospodarczego. W tym wypadku nie jest istotna powierzchnia wynajmowanych pomieszczeń, a także okoliczność, czy tego rodzaju usługi zostały zgłoszone do ewidencji prowadzonej działalności gospodarczej. Nie bez znaczenia pozostaje, że wyniku przeprowadzonych oględzin w dniu 30 czerwca 2011r. ujawniono, że na pow. 1.096,01m2 ( budynek nr 1 i 11) jest prowadzona działalność gospodarcza w postaci składu odzieży używanej". Przede wszystkim zauważyć należy, że ustalenia z dnia 30 czerwca 2011r. odnoszą się do okresu, w którym T. M. prowadził zaewidencjonowaną działalność gospodarczą w firmie "A", a nie okresu grudnia 2011r., kiedy to działalność ta wykreślona była z ewidencji i żaden z podatników nie był zarejestrowany jako przedsiębiorca, ani nie zostało wykazane, by prowadził działalność gospodarczą. . Umowa najmu stanowi odrębne źródło przychodów określone w art. 10 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) . Może też być przedmiotem działalności gospodarczej, stanowiąc źródło przychodów z tej działalności. Lakoniczne uzasadnienie decyzji w tej części nie pozwala na ocenę jakie okoliczności faktyczne doprowadziły organy podatkowe do przyjęcia, że w chwili zawarcia umowy najmu skarżący rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie najmu, co uzasadniało opodatkowanie wszystkich wskazanych w decyzji przedmiotów opodatkowania najwyższymi stawkami za miesiąc grudzień 2011r. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy rozważy powyższe okoliczności, czemu da wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonym stosownie do wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012. 270 ) należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w art. 200 w zw. art. 205 § 2 powołanej ustawy.