I SA/Lu 903/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r. sprawy ze skargi "A" P.H.U. s.c. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń - grudzień 2006 r. oraz kwiecień - lipiec 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" w L., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2006 r. oraz kwiecień -lipiec 2008 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, w oparciu art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm. – dalej: "ustawa o VAT") zakwestionował podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego za styczeń - grudzień 2006 r. oraz kwiecień -lipiec 2008 r. o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur VAT wystawionych przez spółkę z o.o. "B" w Ł. i spółkę z o.o i "C" w P. i decyzją z dnia [...] zmienił rozliczenie Spółki w tym zakresie. W ocenie organu I instancji wystawione przez spółki "B i "C" faktury ( w ilości odpowiednio 10 sztuk i 49 sztuk) dokumentowały czynności, które nie zostały dokonane. Odnośnie transakcji handlowych z firmą "B", które miały dokumentować faktury VAT z 2006 r. organ ustalił, że prezes i jedyny udziałowiec spółki "B" M. U. od 22 września 2005 r. do 23 marca 2010 r. odbywał karę pozbawienia wolności, nie sporządzał i nie podpisywał deklaracji VAT-7, a także nie upoważnił nikogo do reprezentowania spółki w okresie swojej nieobecności i nie ustanawiał prokurenta. Ustalił, że spółka ta nie prowadziła żadnej działalności, nie wynajmowała żadnych pomieszczeń, nie składała sprawozdań finansowych za lata 2004-2006, a z dniem 29 lutego 2008 r. została wykreślona z ewidencji podatników VAT. Pomimo tych okoliczności w dokumentacji księgowej podatnika znalazły się faktury wystawione przez te spółkę za okres od 26 stycznia do 29 grudnia 2006 r. mające potwierdzić zakup oleju napędowego w łącznej ilości 158 560 litrów za cenę 459 361,50 zł plus VAT 101 059,52 zł przez spółkę "A", opatrzone pieczęcią Prezesa zarządu i jego podpisem, bądź podpisem St. R. działającego z upoważnienia. W ocenie organu I instancji podatnik uczestniczył w procederze obrotu odbarwionym olejem opałowym jako olejem napędowym. Organ I instancji ustalił, że od połowy 2007 r. grupą przestępczą zajmującej się nabywaniem (za pośrednictwem formalnie istniejących firm) oleju opałowego od legalnie funkcjonujących podmiotów gospodarczych, a następnie jego odbarwianiem i dystrybucją jako oleju napędowego kierował P. U.. Ustalił, że zakupiony olej opałowy transportowany był do bazy w miejscowości U., gdzie dokonywano jego odbarwienia. Za proceder ten odpowiedzialny był P.B., a olej opałowy do bazy przywozili S. W., Z. W. i J.K.. S. W. i Z.W. rozwozili również odbarwiony olej opałowy do klientów, zgodnie z dyspozycją P.U.. Ustalił, że głównym odbiorcą na [...] była firma "D" T. B., a jednym z głównych odbiorców tego paliwa od firmy "D" była spółka cywilna "A". Ustalił, że do 16 kwietnia 2008 r. spółka "A" dokonywał zakupu odbarwionego oleju opałowego za pośrednictwem firmy "D", a od 16 kwietnia 2008 r. bezpośrednim dostawcą paliwa do firmy "A" był między innymi P.U., a faktury pochodziły od spółki "C". Ustalił też, że w tym okresie wspólnicy spółki nabywali paliwo nieznanego pochodzenia od innego dostawcy niż P.U., które fakturowali również fakturami wystawionymi przez spółkę "C". Organ podatkowy I instancji ustalił, że rzeczywiste dostawy odbarwionego oleju opałowego dokonywane przez P.U. miały miejsce jedynie w 5 przypadkach (jak zeznał P.U. "niemożliwym jest żebym dostarczył im takie ilości ON")., a pozostałe faktury, na których jako sprzedawca widnieje spółka "C" zostały wystawione celem zalegalizowania dostaw paliwa nieznanego pochodzenia od innego nieznanego dostawcy. W ocenie organu I instancji, spółka "C" nigdy nie dysponowała jakimkolwiek paliwem i wystawiała faktury na sprzedaż oleju napędowego na rzecz firmy "A", które nie potwierdzały faktycznych dostaw towarów, nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu transakcji i nie wskazywały faktycznego sprzedawcy. Organ podatkowy I instancji ustalił, że pozyskiwaniem dokumentów dla organizatorów tego procederu, legalizujących pochodzenie oleju napędowego zajmował się G. Z., który odbierał faktury od księgowej firmy "C" – A. W.-M., za co płacił jej prowizję w wysokości 8-9 groszy od litra paliwa wykazanego w fakturze. Odbiorców faktur wskazywał P. U. Ustalił, że oprócz wystawiania faktur VAT przez firmę "C" na dostawy odbarwionego oleju opałowego G. Z. wystawiał również faktury, które nie potwierdzały dostaw jakiegokolwiek towaru i które nie były ewidencjonowane w firmie "C". Jednym z głównych odbiorców takich "pustych" faktur "kosztowych" była również spółka "A". Ustalił również, że ceny sprzedaży, które wpisywane były na fakturach VAT wystawionych przez firmę "C" nie odzwierciedlały rzeczywistych cen, po których dokonywano transakcji oraz, że w dniu 16 lipca 2008 r. miała miejsce dostawa odbarwionego oleju opałowego ( w ilości 2.600 litrów), która nie została zafakturowana. W ocenie organu I instancji ta okoliczność dodatkowo umacnia świadomość podatnika, co do uczestnictwa w procederze wprowadzania do obrotu odbarwionego oleju opałowego i nierzetelności prowadzonej ewidencji ilościowej towaru. W ocenie organu fakt pełnej świadomości wspólników spółki, co charakteru prowadzonej działalności oprócz wskazanych powyżej okoliczności potwierdza, a wręcz umacnia analiza rozmów telefonicznych prowadzonych pomiędzy wspólnikami a P.U., czy T. B., która również potwierdza fikcyjność badań jakości paliwa, jakim dysponowała Spółka. W odwołaniu pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "op") poprzez niezebranie całości materiału dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności sprawy, a konsekwencji bezpodstawne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę podzielił ustalenie organu I instancji, że faktury wystawione przez powyższe spółki nie dokumentują faktycznego nabycia paliwa (oleju napędowego) od podmiotów wskazanych na tych fakturach jako dostawca. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że powyższe ustalenia znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zważył, że organ I instancji, mając na względzie regulację art. 180 i art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. – dalej: op) włączył do postępowania kontrolnego, a następnie korzystał w postępowaniu podatkowym z materiałów zgromadzonych przez Prokuraturę Krajową, Biuro ds. Przestępczości Zorganizowanej Wydział V Zamiejscowy w L. (następnie Prokuratura Apelacyjna w L. Wydział V d/s Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji) w sprawie prowadzonego śledztwa w przedmiocie działalności zorganizowanej grupy przestępczej w zakresie nielegalnej produkcji i obrotu paliwami płynnymi, w tym między innymi z protokołów przesłuchań podejrzanych: T. B., G. Z., P.U., A.W.-M., S. W., M. R. i K.W. - kolejnych prezesów spółki "C" i jej pełnomocnika M.Ż., stenogramów z rozmów telefonicznych, materiałów operacyjnych podsłuchów telefonicznych. Wskazał, że w trakcie kontroli podatkowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zwrócił się o z wnioskiem o dokonanie czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów u dostawców paliw dla podatnika, do organów właściwych miejscowo dla tych dostawców. Na skutek podjętych działań uzyskał od Dyrektora UKS w Ł. informację, o działalności spółki "B", jej dokumentacji księgowej i sytuacji Prezesa spółki M. U.. W oparciu o materiały z postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora UKS w P. przeciwko spółce "C" oraz materiały z kontroli krzyżowej kontrahentów tej spółki, tj "E" i "F" ustalono, że faktyczna działalność firmy "C" nie miała nic wspólnego z prowadzeniem działalności gospodarczej , a ograniczała się jedynie do wystawiana faktur nie odzwierciedlających faktycznie przeprowadzonych transakcji sprzedaży i pozyskiwania fikcyjnych faktur zakupu dla celów zatuszowania przed organami podatkowymi procederu wprowadzania do obrotu gospodarczego przez tę firmę "pustych" faktur. Ustalono mechanizm działania spółki przy wystawiania pustych faktur. Ustalono, że kontrahenci spółki "C" nie prowadzili działalności gospodarczej pod wskazanym w fakturach zakupowych adresem, często zmieniali siedzibę spółek , co wiązało się ze zmiana właściwości organu podatkowego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie przeprowadzono wszelkie możliwe dowody konieczne do wyjaśnienia stanu faktyczne i rozstrzygnięcia sprawy, zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. Przesłuchano między innymi kierowców cystern, a także P. U. i G.Z., przeprowadzono dowód z przesłuchania stron. Dokonano analizy rozmów telefonicznych prowadzonych w badanym okresie rozliczeniowym 2008 r. pomiędzy T. B., a wspólnikami spółki "A", czy też pomiędzy P. U. a T. B., S. W., wspólnikami spółki "A", G, Z.. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie odmówiono przesłuchania prezesa spółki "B", gdyż zgromadzony materiał dowodowy w sposób bezsporny wykazał, że kontrahent ten nie sprzedawał podatnikowi żadnego paliwa. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska pełnomocnika podatnika, że wspólnicy spółki "A" nie mieli żadnej wiedzy i świadomości, co do nielegalnego procederu spółek "B" i "C" oraz, że podatnik dokonał należytej staranności w kontaktach handlowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik "A" wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora UKS. Zarzucił naruszenie art. 122, art. 123 § 1, art. 129, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 op poprzez niezebranie całości materiału dowodowego, niewyjaśnienie okoliczności, które pozwoliłyby na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów, a także błędną ocenę całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Zarzucił również naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, poprzez pozbawienie podatnika prawa odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki nie zgodził się z argumentacją organu, że brak było uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania M.U. – Prezesa spółki "B". W jego ocenie sam fakt odbywania kary pozbawienia wolności w okresie dokonania zakwestionowanych czynności nie dowodzi jeszcze, że M.U.nie mógł osobiście prowadzić firmy w tym okresie korzystając z przerw, czy przepustek w odbywaniu kary. Zarzucił, że organy nie dobadały tych okoliczności. Zarzucił również, że M. U.został przesłuchany w innym postępowaniu bez udziału strony. Wskazał, że w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego organ odwoławczy podzielił argumentację strony, co do zasadności przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tego świadka. Do skargi pełnomocnik dołączył kserokopie decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2006 i 2008 roku. Zarzucił, że organy pominęły fakt, iż podatnik rozpoczynając współpracę ze spółką "B" i "C" dochował należytej staranności w kontaktach handlowych z tymi podmiotami. Uzasadniał, że podatnik przedstawił szereg dokumentów otrzymanych o tych podmiotów związanych między innymi z rejestracją, uzyskanymi koncesjami, składaniem deklaracji do urzędu skarbowego, czy badaniami potwierdzającymi jakość paliwa. Zarzucił również, że ustalenia organów podatkowych w znacznej części opierają się na materiale dowodowym wyłączonym z akt postępowania z uwagi na interes publiczny ( w szczególności na podsłuchach telefonicznych) dlatego też dopiero po zapoznaniu się z tym materiałem strona miałaby możliwość ustosunkowania się do przedstawionej, w jego kontekście , argumentacji organów podatkowych i odparcia stawianych stronie zarzutów. Zarzucił, że organy podatkowe dokonały manipulacji zgromadzonym materiałem dowodowym i w konsekwencji wyciągnęły mylne wnioski z określonych okoliczności faktycznych. Bez uzasadnionych podstaw postawiły również wspólnikom spółki "A" zarzut świadomego uczestnictwa w procederze obrotu paliwem nielegalnego pochodzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 7 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o przeprowadzenie, w trybie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: ppsa), dowodu uzupełniającego z dokumentu – postanowienia Prokuratora Prokuratury Krajowej Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wydział Zamiejscowy w L. z dnia [...[ w przedmiocie dowodów rzeczowych, na potwierdzenie tezy, że nabywane przez spółkę paliwo z zakwestionowanych faktur wystawionych przez spółkę "C" było olejem napędowym. Podniósł również, że przedłożone postanowienie potwierdza argumentację strony, iż wspólnicy skarżącej Spółki nie byli podejrzanymi w postępowaniu karnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem i wydana została z zachowaniem wymogów procedury podatkowej. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi to, czy organy podatkowe zasadnie zakwestionowały prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek wynikający z faktury wystawionych przez spółki "B" i "C". W ocenie organów podatkowych faktury, które miały dokumentować nabycie przez skarżącą Spółkę oleju napędowego od spółek "B" (w okresie od stycznia do grudnia 2006 r.) i "C" ( w okresie od kwietnia do lipca 2008 r. ) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, które nie potwierdzają rzeczywistych transakcji. W ocenie Sądu, to stanowisko organów podatkowych nie jest dowolne, bo znajduje potwierdzenie w gromadzonym materiale dowodowym. Organy podatkowe w niniejszej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy ( art. 122 op), zebrały i wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 op), a zasadność ocen i wniosków przez nie poczynionych na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem (art. 180 op). Zgodnie z zasadą otwartości postępowania dowodowego (art. 181 op) organy podatkowe pozyskały materiał dowodowy zgromadzony przez organy ścigania w przedmiocie prowadzonego śledztwa w zakresie działalności zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez P. U., działającej na terenie kilku województw, zajmującej się odbarwianiem oleju opałowego oraz jego dystrybucją jako oleju napędowego, który włączyły do akt sprawy niniejszej postanowieniami z dnia 27 kwietnia 2009 r. i 7 kwietnia 2010 r. Analiza udostępnionego materiału dowodowego, uzupełniona przeprowadzonymi w trakcie postępowania dowodami z przesłuchań świadków, zeznań stron, a także materiałami pozyskanymi od organów podatkowych właściwych dla kontrahentów skarżącej Spółki pozwoliła organom podatkowym ustalić sposób działalności tej grupy, a także osób i spółek z nią współpracujących, w tym skarżącej Spółki i jej kontrahentów. W ocenie Sądu dokonana przez organy ocena dowodów nie wykracza poza granice wynikające z art. 191 op, nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. Zgromadzone przez organ podatkowy dowody poddane zostały wnikliwej i poprawnej ocenie, o czym świadczy również analiza motywów podjętych przez organy podatkowe rozstrzygnięć. W ocenie Sądu materialnoprawna ocena okoliczności faktycznych dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych, pozostaje również w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu organy podatkowe dokonały oceny każdego z zebranych dowodów z osobna, jak też i we wzajemnej ze sobą łączności wyprowadzając z niej poprawne merytorycznie wnioski. Zgodnie z art. 86 ustawy o VAT ( w brzmieniu obowiązującym w okresach objętych zaskarżoną decyzją ) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury, gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych czynności. Nie budzi wątpliwości, że samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży jest prawnie bezskuteczna i w związku z tym nie może wywołać skutków podatkowych związanych z prawem do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Pamiętać należy, że prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. W ocenie Sądu zeznania osób mających związek z przedmiotową sprawą (głównie P.U., T. B., A.W.– M., G. Z., wspólników skarżącej Spółki – B.C.. L. K.D., S. W. – kierowcy. M. U., Prezesów spółki "C" – M. R. i K.W.), a także zgromadzone materiały w postaci stenogramów rozmów telefonicznych, materiałów operacyjnych i podsłuchów telefonicznych, wydruków cen archiwalnych oleju napędowego stosownych przez [...] w latach 2007-2008 w sposób bezsporny dowodzą, że skarżąca Spółka nie tylko uczestniczyła w procederze obrotu paliwem nieznanego pochodzenia, ale także, że jej wspólnicy mieli pełną tego świadomość. Trudno bowiem, w ocenie Sądu, już w kontekście samych wyjaśnień strony, podzielić stanowisko jej pełnomocnika, że wspólnicy nie mieli świadomości uczestnictwa w obrocie odbarwionym olejem opałowym, a także że dochowali należytej staranności w kontaktach handlowych ze swoimi dostawcami. Przesłuchani w charakterze strony B. C. i L. D.( w dniu 24 kwietnia 2009 r.) oraz w dniu 25 stycznia 2010 r. (L. D.) i w dniu 3 lutego 2010 r.(B. C.) oświadczyli , że nie pamiętają jak doszło do nawiązania kontaktów ze spółka "B" w Ł., nie pamiętali okoliczności dostaw, nie znali M. U. ani S. R.. Zeznali, że nigdy nie podpisywali umów z dostawcami paliwa, że z firmą "C" kontakt nawiązali przez kierowcę tej firmy S.W., który dostarczał paliwo do spółki "D", że oferowana cena była niższa o 7- 10 groszy na litrze od ceny hurtowej oferowanej wówczas przez spółkę ORLEN (przy kolejnych przesłuchaniach wspólnicy wskazali na różnicę w cenie od 10 do 15 groszy). Oświadczyli, że nie znali Prezesa Spółki, że kontaktowali się tylko z P.U.(przy kolejnych przesłuchaniach oświadczyli, że kontaktowali się telefonicznie z Zarządem spółki celem nawiązania współpracy). Oświadczyli również, ze zapłaty za towar dokonywali gotówką , że nie wystawiano dowodów zapłaty. Takie zachowanie podatnika przy zawarciu i realizacji kontaktów handlowych (zwłaszcza, gdy głównym nurtem działalności spółki "A" był właśnie obrót paliwami) nie może świadczyć o należytej staranności w dokonywaniu czynności wspólników spółki i ich dobrej wierze. Świadczy natomiast o świadomym działaniu w nielegalnym procederze ze wszystkimi tego konsekwencjami, zwłaszcza, gdy zauważyć, że wyrokiem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt SA/Lu 164/08 WSA w Lublinie oddalił skargę spółki "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku VAT za czerwiec i lipiec 2002 , gdzie również przedmiotem sporu było odliczenie podatku naliczonego z "pustych" faktur. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku został przez NSA oddalona (sygn. akt I FSK 24/09). Mechanizm wystawiania "pustych" faktur przez spółkę "C" w sposób szczegółowy opisał G. Z., którego zeznania pozostają zbieżne z zeznaniami A. W.-M.. A.W. – M. szczegółowo również opisała mechanizm działania spółki "C", a jej zeznania pozostają zbieżne z zeznaniami Prezesów tej spółki i jej pełnomocnika. Z zeznań M. R. wynika, że był on tylko "papierowym prezesem" spółki i miał się podpisywać na wszystkich dostarczonych dokumentach, za co otrzymywał miesięczne wynagrodzenie. Podobnie wyglądała współpraca z K. M.Ż.– pełnomocnikiem spółki, jak również nowym jej prezesem K. W. , którego rolą od maja do sierpnia 2008 r. było przesyłanie księgowej pustych kartek z nieniesioną jego imienną pieczątką i podpisem złożonym w odpowiednim miejscu, tak aby pasował do szablonu faktury wystawionej komputerowo. Mechanizm wystawiania "pustych" faktur obrazuje również dokonana analiza rozmów telefonicznych, która w ocenie Sądu, dodatkowo potwierdza prawidłowość oceny ustaleń faktycznych dokonanej przez organy podatkowe. Zgromadzony materiał dowodowy , w ocenie Sądu, w sposób wręcz "jaskrawy" obrazuje sposób działania spółki "A" na rynku obrotu paliwem nielegalnego pochodzenia i "fabrykowania" dokumentów niezbędnych dla celów podatkowych, a w tym kontekście nie jest dowolne stanowisko organów podatkowych o świadomym uczestnictwie skarżącej Spółki w praktykach oszukańczych. . Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, czy wspólnicy skarżącej Spółki mają status podejrzanych, czy nie, jak również okoliczność jaka była jakość paliwa (odbarwionego oleju opałowego) od P. U., w sytuacji poczynionych przez organy podatkowe słusznych ustaleń, że wystawca faktury spółka "C" nie mogła dysponować i nie dysponowała żadnym paliwem, a wystawione przez nią faktury były fakturami "pustymi". Z tych też przyczyn, mając na względzie charakter i cel instytucji z art. 106 § 3 ppsa (niezbędność do wyjaśnienia istotnych wątpliwości) wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przeprowadzenie dodatkowego dowodu uzupełniającego z postanowienia Prokuratora Prokuratury Krajowej Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wydział Zamiejscowy w L. z dnia [...] w przedmiocie dowodów rzeczowych należało oddalić W ocenie Sądu bez naruszenia art.188 op organ podatkowy odmówiły uwzględnienia wniosku dowodowego strony o przesłuchanie M. U.. Brak było podstaw do "dobadania", czy świadek ten korzystał z przepustek i przerw w odbywaniu kary pozbawienia wolności w sytuacji, gdy jednoznacznie oświadczył, że spółka "B" żadnej działalności w okresie jego nieobecności nie prowadziła, że nie prowadził żadnej dokumentacji spółki ani nikogo w tym przedmiocie nie upoważniał. Natomiast wytyczne organu odwoławczego przedstawione w innym postępowaniu pozostają bez wpływu w sprawie niniejszej. Za bezpodstawny również uznać należy zarzut strony co do naruszenia art. 123 § 1 i art. 129 op, w sytuacji gdy stronie zapewniono czynny udział w sprawie, z czego, jak wskazuje przebieg postępowania, strona skrupulatnie korzystała składając wyjaśnienia i wnioski dowodowe, a wyłączony postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. materiał dowodowy, dotyczył czynności operacyjnych nie związanych z działalnością skarżącej Spółki objętej zaskarżona decyzją. W tych okolicznościach, na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji.