I SA/Lu 936/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. - oddala skargę. I SA/Lu 936/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej – O.p.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. (dalej – SKO) po rozpatrzeniu odwołania W. P. (dalej – strona, skarżący) od decyzji SKO z dnia [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. z [...], w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2010, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu SKO podało, że decyzją z dnia [...] Burmistrz Z. ustalił stronie podatek od nieruchomości na rok podatkowy 2010 r. w łącznej kwocie 29.692 zł płatny w czterech równych ratach, po 7.423 zł każda, w terminach: do 15 marca 2010 r., 15 maja 2010 r., 15 września 2010 r. i 15 listopada 2010 r. Przedmiotem opodatkowania były grunty działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], położone w Z. przy ul. [...] oraz posadowione na tych gruntach budynki i budowle. Decyzja ta została doręczona stronie 25 lutego 2010 r. i stosownie do przepisów art. 223 § 2 pkt 1 w zw. z art. 12 § 1 i § 5 O.p. stała się ostateczna w dniu 12 marca 2010 r. Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2012 r. pełnomocnik strony zwrócił się do SKO z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wskazując, że brak jest jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać skarżącego za samoistnego posiadacza nieruchomości i obiektów budowlanych, zlokalizowanych w Z. przy ul. [...] a tym samym podatnika podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. 2010 r. Nr 95, poz. 613, ze zm., dalej – u.p.o.l.). W ocenie pełnomocnika strony, decyzja Burmistrza powinna być uznana za nieważną na podstawie art. 247 § 1 pkt 2, 3 i 5 O.p., czyli ze względu na wydanie jej bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie. SKO nie znalazło podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji co znalazło wyraz w jego decyzji z dnia [...]. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji SKO, w którym zarzuciła organowi błędne rozstrzygnięcie oparte na niewłaściwym zinterpretowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, jak też pominięciu szeregu dowodów istotnych w sprawie. Zdaniem skarżącego działania oraz zaniechania organu podatkowego skutkowały bezpodstawnym przyjęciem za prawdziwą tezy, że skarżący w 2010 r. był samoistnym posiadaczem całej opodatkowanej nieruchomości gruntowej. Zdaniem pełnomocnika strony, w postępowaniu nadzwyczajnym mającym na celu zbadanie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego, weryfikacja winna dotyczyć stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania skarżonej decyzji. Pełnomocnik strony wskazał, że jedynym dowodem, na którym oparł się organ podatkowy pierwszej instancji wydając decyzję ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2010 r. jest informacja podatkowa w sprawie podatku od nieruchomości złożona organowi podatkowemu przez skarżącego 15 stycznia 2010 r. Organ podatkowy pierwszej instancji nie próbował ustalić czy skarżący nie był posiadaczem zależnym na podstawie postanowień umowy zawartej z współużytkownikami wieczystymi lub z którymkolwiek ze współużytkowników oraz, że organ podatkowy nie próbował "dotrzeć" do wszystkich współużytkowników wieczystych aby prawidłowo określić podmiot zobowiązany do zapłaty podatków za przedmiotową nieruchomość. Decyzje wymiarowe na podatek od nieruchomości za lata wcześniejsze wydawane były na M. P. SKO oraz Burmistrz Z. bezprawnie wywiedli korzystne dla siebie skutki prawne z zachowania strony w postaci braku wniesienia odwołania od decyzji w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 r., złożenia przez stronę w dniu 7 września 2011 r. wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2011 r. i faktu poniesienia w 2011 r. wydatków na remont budynków, w postaci uznania, że świadczą one o samoistnym posiadaniu nieruchomości. Kolejnym z podniesionych przez skarżącego zarzutów jest wada uzasadnienia decyzji w postaci uwzględnienia treści wyjaśnień dwóch współużytkowników wieczystych, które utrwalone zostały w protokole rozprawy przeprowadzonej przez organ odwoławczy 16 kwietnia 2012 r. Wyjaśnienia osób, które winny być solidarnie zobowiązane do zapłaty podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania zlokalizowanych w obrębie nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] nie mogą być dowodem w sprawie. Skarżący zarzucił uwzględnienie jako podstawy dokonanego rozstrzygnięcia, umowy najmu z dnia 1 listopada 2006 r. zawartej przez skarżącego z S. P. i pominięcie późniejszej umowy najmu tego samego przedmiotu z 1 stycznia 2007 r., zawartej z nim przez M. P. SKO stwierdziło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdziło, że skarżący już od 2010 r. spełniał przesłanki posiadania samoistnego, określone w art. 336 k.c., to znaczy faktycznie władał przedmiotową nieruchomością i władztwo to miało postać władania rzeczą dla siebie tak jak właściciel. Skarżący manifestował swoje prawo do nieruchomości w różny sposób. Potwierdzały to jego oświadczenia, wyjaśnienia współużytkowników wieczystych i współwłaścicieli budynków (utrwalone w protokole rozprawy z 16 kwietnia 2012 r.). W toku postępowania podatkowego ustalono, że skarżący dokonał remontu budynków położonych w obrębie działki zlokalizowanej przy ul. [...] w Z. Nie ma żadnych racjonalnych podstaw żeby uznać, że w okresie poprzedzającym przeprowadzenie remontu budynków, w którym należało podjąć decyzję, zaplanować i zorganizować prace z nim związane, to znaczy w 2010 r., status posiadania skarżącego był inny niż w 2011 r. Z zachowania strony wynika, że uważał on przeniesienie własności na swoją rzecz za kwestię formalną i nie liczył się z prawami współużytkowników wieczystych gruntu oraz współwłaścicieli posadowionych na tym gruncie budynków. Wyrazem powyższego jest oświadczenie skarżącego złożone organowi podatkowemu pierwszej instancji 15 stycznia 2010 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, z którego treści wynika, że nieruchomość położona w Z. przy ul. [...] jest w jego posiadaniu a osoby, które nabyły prawa do nieruchomości na podstawie postanowienia sądowego o stwierdzeniu nabycia spadku zrzekły się ich na jego rzecz. Jednocześnie w treści przedmiotowego oświadczenia, skarżący stwierdził, że uregulowanie kwestii własności przedmiotowej nieruchomości zostanie przeprowadzone po zakończeniu postępowania spadkowego dotyczącego nieruchomości położonej na terenie gminy S. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach Z. N. i M. D. złożonych podczas rozprawy przeprowadzonej przez SKO 16 kwietnia 2012 r. i utrwalonych w protokole rozprawy. Wyjaśniły one, że są uczestniczkami postępowania sądowego w przedmiocie działu spadku, w toku którego skarżący oświadczył, że będzie ponosił opłaty związane z nieruchomością położoną w Z. przy ul. [....], w zamian za co, pozostali uczestnicy postępowania zrzekli się na jego rzecz praw do tej nieruchomości. Innymi przejawami manifestowania przez skarżącego woli posiadania samoistnego w stosunku do opodatkowanej nieruchomości są jego działania wobec organów władzy publicznej, w postaci realizacji zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości, należnych od przedmiotów opodatkowania tj. stanowiących przedmiot użytkowania wieczystego gruntów oraz odrębnej od gruntów własności budynków. Skarżący złożył też organowi podatkowemu informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2010 r., w której wykazał przedmioty opodatkowania (grunty i budynki położone w Z. przy ul. [...]); nie zaskarżył (w zwyczajnym trybie odwoławczym) decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2010, która została doręczona skarżącemu 25 lutego 2010 r. oraz powołał się na "spłacanie" zaległego podatku od nieruchomości za 2010 r. (stwierdzenie skarżącego w treści wniosku o zastosowanie ulgi podatkowej z dnia 6 września 2011 r.) SKO stwierdziło, że w świetle tak ukształtowanego stanu faktycznego nie zachodzą wątpliwości co do posiadania samoistnego przez skarżącego nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. W tym stanie rzeczy nie ziściła się żadna ze wskazanych przez skarżącego przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 O.p., które uzasadniają stwierdzenie nieważności. Na powyższą decyzję SKO, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.o.p.l. poprzez: - uznanie za prawidłowe stanowiska Burmistrza Z. wyrażonego w decyzji z dnia [...], zgodnie z którym, skarżący był w 2010 r. podatnikiem podatku od nieruchomości jako samoistny posiadacz nieruchomości zabudowanej składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...]położonej w Z. przy ul. [...], - niezbadanie sprawy w kierunku istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Z. przy jednoczesnym dokonaniu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na pominięciu istotnych dla sprawy dowodów przy jednoczesnym oparciu rozstrzygnięcia na własnych nieudowodnionych osądach i przypuszczeniach oraz dowodach nieistniejących w chwili wydawania decyzji przez Burmistrza Z., 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 4 O.p. poprzez nieodniesienie się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu. Wskazując na podane zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, z wyszczególnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające jej wydanie postępowanie podatkowe w zasadzie nie miało na celu ustalenia czy zaskarżona decyzja ostateczna dotknięta jest co najmniej jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Zawierała ona rozstrzygnięcie merytoryczne co do istoty sprawy – również wadliwe. SKO rozstrzygając sprawę, zamiast ocenić i oprzeć się na analizie decyzji organu pierwszej instancji, zajęło się "wyręczaniem" tegoż organu w jego podstawowych obowiązkach, przeprowadzając m. in. rozprawę administracyjną mającą na celu zbadanie, czy skarżący posiadał status samoistnego posiadacza nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. Burmistrz Z. wydając decyzję wymiarową na podatek od nieruchomości za 2010 rok nie dysponował jakimkolwiek dowodem dającym podstawę do uznania skarżącego za samoistnego posiadacza a tym samym za podatnika podatku od nieruchomości. Za taki nie można było przecież uznać oświadczenia wiedzy W. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. oraz złożonej przez niego informacji na podatek od nieruchomości. Fakt ten został wyraźnie zakomunikowany SKO. SKO nie dokonało również analizy treści decyzji Burmistrza Z. - nie zawiera ona przecież jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego i prawnego a nawet podstawy prawnej. Co więcej część uzasadnienia wskazująca, że wymiaru dokonano na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków jest nieprawdziwa - w tym dokumencie uwidocznieni są przecież współużytkownicy wieczyści a nie skarżący jako rzekomy samoistny posiadacz. Pełnomocnik skarżącego wskazał także na argumenty odwołania stwierdzając, że SKO nie odniosło się do nich. Zdaniem pełnomocnika, kolejnym istotnym uchybieniem SKO było uzasadnianie rozstrzygnięcia skarżonej decyzji zeznaniami (uzupełnionymi przez organ - co jest niedopuszczalne) dwóch współużytkowników wieczystych, którzy stawili się na rozprawę w dniu 16 kwietnia 2012 r. Uszło również uwadze organu, że zeznania osób, które winny być zobowiązane solidarnie z tytułu podatku od nieruchomości za działkę położoną w Z. przy ul. [...] zamiast strony nie mogą być dowodem w sprawie. Pomijając oczywistość tej tezy, należało mieć również na uwadze chociażby ewentualność występowania konfliktów na tle majątkowym pomiędzy współużytkownikami wieczystymi. Złożone natomiast przez stronę oświadczenie jest oświadczeniem wiedzy. Posiadanie jest natomiast stanem faktycznym - więc jakiekolwiek oświadczenie tego stanu nie zmieniało ani nie kształtowało. Wyrazem braku argumentów przemawiających za słusznością stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji było nieprawdziwe i zupełnie wadliwe uzasadnienie decyzji wymiarowej na podatek od nieruchomości na 2010 rok. Pełnomocnik strony stwierdził, że SKO z niewiadomych przyczyn nie odniósł się w jakimkolwiek zakresie do bezprawnego "wybierania" przez Burmistrza Z., kto w danym roku będzie podatnikiem podatku od nieruchomości za przedmiotową zabudowaną działkę gruntu. W tym samym stanie faktycznym – w latach 2007-2009 podatnikiem był M. P., w latach 2010-2011 W. P., a w 2012 r. organ ponownie "powrócił" do M. P. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana ze stwierdzeniem, czy ostateczna decyzja Burmistrza Z. z dnia [...], ustalająca skarżącemu podatek od nieruchomości na 2010 r. w łącznej kwocie 29.692 zł została wydana z rażącym naruszeniem prawa i skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p.). Przedmiot opodatkowania w tej decyzji stanowiły grunty działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...], położone w Z. przy ul. [...] oraz posadowione na tych gruntach budynki i budowle. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, które powodują nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym, jak również przedmiotowym. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki takiego orzeczenia, wymienione w art. 247 § 1 O.p. Tym samym, postępowanie o stwierdzenie nieważności nie może przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, niezasadny jest zarzut pełnomocnika skarżącego "naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego polegającego na pominięciu istotnych dla sprawy dowodów". Chybiony jest także zarzut "oparcia rozstrzygnięcia na własnych nieudowodnionych osądach i przypuszczeniach oraz dowodach nieistniejących w chwili wydawania decyzji przez Burmistrza Z.". Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Posiadanie, jak słusznie wskazał organ, dotyczy faktycznego władztwa nad rzeczą a nie tytułu prawnego do rzeczy, natomiast istotnym elementem posiadania jest animus - czyli element psychiczny rozumiany jako zamiar władania rzeczą. Nie można wykluczyć, że w przypadku współwłasności rzeczy (w tym nieruchomości) tylko niektórzy współwłaściciele są posiadaczami (współposiadaczami) samoistnymi wykonującymi faktyczne władztwo nad rzeczą aspirującymi do wyłącznego wykonywania praw (i obowiązków) związanych z władztwem nad rzeczą z wyłączeniem innych współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., VIII SA/Wa 1019/11, publ. LEX nr 1121799). Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Podatnik powinien wykazać w stosownej informacji takie dane, które będą umożliwiały organowi wydanie prawidłowej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., II FSK 2058/11, LEX nr 1134617). Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 15 stycznia 2010 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2010 r., w której wskazał że jest posiadaczem nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...] i podał dane dotyczące przedmiotów opodatkowania. Do deklaracji załączył oświadczenie z tego samego dnia, w którym podał, że jest jedynym faktycznym posiadaczem nieruchomości. Wcześniej, od 1998 r., deklaracje na podatek od przedmiotowej nieruchomości składał ojciec skarżącego – M. P., prowadzący na niej działalność gospodarczą i będący jej jedynym faktycznym użytkownikiem. W 2006 r. M. P. udzielił skarżącemu pisemnego upoważnienia do użytkowania posiadanych przez niego działek, w tym nieruchomości w Z. przy ul. [...]. Podane wyżej dokumenty wskazują na to, że organ pierwszej instancji prawidłowo skierował wydaną przez siebie decyzję z dnia [...] do skarżącego jako podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Skarżący faktu tego nie negował, skoro nie złożył od niej odwołania. Biorąc pod uwagę powyższe, SKO prawidłowo uznało, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 247 § 1 pkt 5 O.p. uzasadniająca konieczność stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli chodzi o przesłankę "wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa", należy zauważyć, że o przepis art. 247 § 1 pkt 3 o.p. nie zawiera definicji pojęcia "rażącego naruszenia prawa". W orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie przyjmuje się, że należy je zdefiniować, jako naruszenie mające oczywisty charakter, przejawiający się w tym, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie, a więc wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W przypadku naruszenia przepisów procesowych, naruszenie to może być uznane za "rażące" dopiero wtedy, gdy prowadzi do wydania błędnej decyzji. Nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu. W ocenie sądu SKO prawidłowo uznało, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów ani prawa materialnego, adresując decyzję do strony, która oświadczyła, że jest jedynym posiadaczem opodatkowanej nieruchomości oraz złożyła informację na potrzeby ustalenia podatku od nieruchomości ani prawa procesowego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w celu "upewnienia się", że decyzja skierowana jest do odpowiedniej osoby. Odnosząc się do faktu przeprowadzenia przez SKO rozprawy administracyjnej, zauważyć należy, że zgodnie z art. 200a § 1 pkt 1 O.p., organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę z urzędu - jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania. Z cytowanego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, iż możliwość przeprowadzenia rozprawy została ograniczona jedynie do postępowania odwoławczego. Wyjaśnienie stanu faktycznego w ramach rozprawy ma służyć wyeliminowaniu wątpliwości co do zgromadzonego w prawidłowy sposób materiału dowodowego a nie zastępowaniu postępowania dowodowego, jakie powinno być przeprowadzone przed organem I instancji. Ze względu na specyfikę postępowania w sprawie nieważności decyzji, przeprowadzenie rozprawy przez SKO było niezasadne. Jednak, jako, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej – p.p.s.a.), nie może być ono powodem uchylenia zaskarżonej decyzji. Końcowo należy stwierdzić, że chybiony jest także zarzut pełnomocnika strony naruszenia przez SKO art. 210 § 4 O.p. poprzez nieodniesienie się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu. W zaskarżonej decyzji SKO szczegółowo podało motywy rozstrzygnięcia. Wskazało stan faktyczny sprawy oraz powołało i wyjaśniło jego podstawę prawną. To, że w uzasadnieniu nie podzieliło stanowiska strony, czy w sposób ją zadowalający nie odniosło się do przedstawionej przez nią argumentacji (oraz dowodów), nie oznacza, że decyzja w swej treści nie jest zgodna z powołanym przepisem. Z powyższych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji wyroku.