I SA/Lu 967/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2010 r. oddala skargę. I SA/Lu 967/15 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej – O.p.) Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania P..P..H..U.. A. spółki z o.o. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] zmieniającej rozliczenie z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że powodem jej wydania były ustalenia postępowania kontrolnego, z którego wynika, że spółka A. pomniejszyła podatek należny o podatek naliczony w łącznej kwocie [...]zł, wynikający z faktur VAT wystawionych przez spółkę [...], na których wskazano transakcje niemające miejsca w rzeczywistości. Od powyższej decyzji pełnomocnik spółki A. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie zasady prawdy materialnej (art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p.) i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym (art. 123 O.p.) poprzez pogwałcenie, konkretyzujących te zasady, praw strony dotyczących przeprowadzania dowodów (art. 188 O.p.) za sprawą pominięcia mającego istotne znaczenie dla wyjaśnienia stanu faktycznego wniosku dowodowego, dotyczącego przesłuchania Prezesa Zarządu spółki H. N.; 2. naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zasady zaufania (art. 121 § 1 O.p.), poprzez m.in. nieusunięcie istniejących wątpliwości co do zebranego materiału dowodowego, prowadzące do błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz bezprawne i nagminne stosowanie zasady in dubio pro fisco w miejsce chroniącej prawa podatnika zasady in dubio pro tributario; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej – u.p.t.u.). Pełnomocnik wskazał, że organ rozstrzygnął na niekorzyść strony poprzez oparcie się na dowodach niekorzystnych dla strony, pomijając te, które przemawiały za prawidłowością rozliczeń dokonanych przez spółkę. Uzasadniając to twierdzenie wskazał na szereg przeprowadzonych dowodów, które jego zdaniem powinny być ocenione inaczej, niż uczynił to organ. Odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego, w ocenie pełnomocnika organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej wykładni przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., ponieważ nie uwzględnił norm prawa unijnego. Organ winien wziąć pod uwagę treść art. 167 i art. 178 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE RADY z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 ze zm., dalej – dyrektywa lub dyrektywa VAT). Powołując się zarówno na orzecznictwo TSUE jak i krajowych sądów administracyjnych pełnomocnik strony podkreślił, że w przypadku gdy czynności zostały faktycznie dokonane (a zdaniem pełnomocnika z takim przypadkiem mamy do czynienia, bowiem spółka A. sp. z o.o. nabyła usługi wykazane w kwestionowanych fakturach), to sama wadliwość faktury (np. wystawienie jej przez firmanta) nie odbiera stronie automatycznie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Wielostronicowe opisy uchybień spółki [...] sp. z o.o., na których opiera się cała decyzja, nie mogą stanowić podstawy wydanego rozstrzygnięcia, bowiem nawet jeśli zaistniały, same przez się nie odbierają spółce A. sp. z o.o. prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż działała ona w dobrej wierze i z należytą starannością. Fakt, że spółka [...] sp. z o.o. nie wskazała na podwykonawców, ani nie zadeklarowała pracowników, którymi się posłużyła do wykonanych usług, czy też fakt, iż nie przedstawiła dokumentacji księgowej, nie uzasadnia odmówienia A. sp. z o.o. prawa do odliczenia podatku naliczonego. Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Przypomniał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że spółka A. w kontrolowanym okresie była czynnym podatnikiem podatku VAT i prowadziła działalność gospodarczą w zakresie: wyświetlania banerów na portalach internetowych, udostępniania miejsca pod tablice reklamowe, opracowywania projektów graficznych oraz utrzymania witryn internetowych. W okresie od stycznia do grudnia 2010 r. spółka odliczyła kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur VAT wystawionych przez [...] sp. z o.o. w O., wskazujące na czynności, które nie miały miejsca w rzeczywistości. W toku postępowania kontrolnego: - H. N. w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. złożyła obszerne wyjaśnienia, w których podała, że spółka A. buduje swoje portale internetowe, z których wiodącymi są D. K., L. K. i M.. W latach 2009-2010 zakupiła od firmy [...] materiały do portali i witryn: Portal D. K., Portal L. K. oraz Portal M.. Ponadto [...] sp. z o.o. wykonywała aktualizacje portali towarzyszących i wspomagających generowanie ruchu na witrynach głównych. Materiały były dostarczane przez firmę [...] sp. z o.o. na podstawie zawartej umowy, głównie w formie elektronicznej, przede wszystkim na pendraivie, a następnie wprowadzane na strony internetowe. Niewykorzystane materiały były przegrywane na płyty CD, dla ewentualnego wykorzystania w dalszej rozbudowie witryn. Wszelkie uzgodnienia co do tematyki materiałów dokonywane były ustnie. Od 2010 r. materiały na witrynach umieszczał M. R.. Przed podpisaniem umowy otrzymała wyciąg wpisu do KRS firmy [...] oraz sprawdziła w internecie, czy nie ma negatywnych opinii o firmie i prezesie. Stwierdziła, że nie miała żadnej wiedzy ani świadomości, że należy przechowywać inne poza fakturami, dowody wykonania usług, dodatkowo w lipcu 2011 r. miała miejsce awaria domowej sieci wodociągowej i mieszkanie, w którym jest siedziba spółki zostało zalane. Zniszczeniu uległo bardzo wiele nośników elektronicznych i dokumentacji papierowej. Do wyjaśnień dołączyła dowody, które jej zdaniem miały potwierdzać wykonanie usług przez spółkę [...]: płyty CD zawierające materiały do aktualizacji portali oraz opracowania projektów dwóch witryn W. S., oraz M. dokonane przez spółkę [...]. - Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. przekazał materiały z postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki [...] w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2010 r., zakończonego decyzją z dnia [...] określającą spółce podatek do zapłaty na podstawie art. 108 u.p.t.u., a także wobec sp. z o.o. G. D. w L. - kontrahenta spółki A. , a Prokuratura Okręgowa w K. przekazała materiały z akt sprawy o sygn. [...] mające związek z działalnością spółki [...] sp. z o.o. Z ustaleń dokonanych przez Dyrektora UKS w K. wynika, że spółka [...] nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, nie wykonywała czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w ustawie o podatku od towarów i usług, zaś kwoty wykazane w składanych przez nią deklaracjach VAT-7 nie mają żadnego odzwierciedlenia w rzeczywistych operacjach gospodarczych. Spółka nie posiada faktycznej siedziby. W latach 2009-2010 funkcję prezesa zarządu spółki pełnił K. K. – jej właściciel, który po wszczęciu postępowania kontrolnego wobec spółki [...], zbył udziały na rzecz A. B., z którego zeznań wynika, że spółka [...] zajmowała się działalnością handlową i usługową, ale nie zatrudniała żadnych pracowników. Handlowała towarami takimi jak kruszywo i pospółka, chociaż świadek nie potrafił powiedzieć jakie to było kruszywo. Nie pamiętał nic więcej. Z kolei w toku postępowania karnego wyjaśnił, że po wyjściu z Aresztu Śledczego w sierpniu 2010 r. pozostawał bez pracy. Zaproponowano mu wtedy zarobienie większych pieniędzy. Za podpisanie dokumentów o zakupie spółki od K. K. dostał [...] zł. Kwota wskazana na umowie sprzedaży spółki – [...] zł jest kwotą fikcyjną i nigdy jej nie zapłacił. Nie dokonywał też żadnych czynności w spółce i nie wie, czy spółka faktycznie istnieje. Od lutego do sierpnia 2010 r. przebywał w Zakładzie Karnym w K.. Podobnie jak w przypadku A. B., z zeznań R. G., prokurenta spółki [...], wynika, że po wyjściu z aresztu śledczego latem 2011 r. nieznajomy mężczyzna zaproponował mu pracę, polegającą na złożeniu w Sądzie Rejestrowym dokumentów dotyczących ustanowienia dla niego prokury. Po jej ustanowieniu, nikt się już do niego nie odezwał. Natomiast z zeznań K. K. w postępowaniu podatkowym wynika, że wypłaty gotówkowe z rachunków bankowych spółki [...] były przeznaczane na zapłaty wykonawcom, podwykonawcom oraz zapłatę za towar. Nie potrafił jednak wskazać komu przekazywał te pieniądze, gdyż nie pamiętał żadnych nazw firm. Przy sprzedaży spółki przekazał nowemu prezesowi dokumenty spółki takie jak księgi handlowe, rejestry VAT, deklaracje podatkowe, faktury zakupów i faktury sprzedaży. Z tytułu sprzedaży udziałów spółki [...] nie otrzymał zapłaty. Podczas przesłuchania w trakcie śledztwa prowadzonego przez prokuraturę zeznał natomiast, że A. B. przejął zobowiązania spółki wobec spółki I. z C. w kwocie ok. [...] zł i to była cena zakupu spółki. Z kolei M. R., pracownik spółki A. zeznał, że pracując w niej zajmował się wprowadzaniem materiałów na witryny internetowe, współpracą z kontrahentami, pozyskiwaniem kontrahentów, dbał o stan banerów, tablic reklamowych oraz ich konserwację. To za jego pośrednictwem doszło do nawiązania współpracy pomiędzy spółkami [...] i A. , a następnie pomiędzy tymi spółkami a spółką G. D.. Współpraca polegała na tym, że spółka [...] dostarczała spółce A. materiały do aktualizacji witryn, przygotowywała opracowania nowych witryn oraz dostosowywała materiały z dziedziny matematyki dostarczone przez H. N. i przekazywała je w formie umożliwiającej umieszczenie na witrynie. Przekazanie dokumentacji sporządzonej na pendrivie miało miejsce generalnie w biurze A. . Po wykorzystaniu wszystkie materiały były kasowane. Syn H. N. zeznał, że nie ma pojęcia na jakich serwerach, jakiej firmy, pod jakim adresem, znajdowały się strony, witryny i portale spółki A. w latach 2009 i 2010. Podał, że M. R. jest przyjacielem jego matki, ale nie wie jakie czynności wykonywał w spółce. E. S. zeznała, że nie była zatrudniona w spółce A. , ale brała udział w corocznych sprawozdaniach, ponieważ formalnie miała w niej 10 udziałów na kwotę [...]zł. Poza tym nie miała innych obowiązków. Nie wiedziała dokładnie na czym polega działalność spółki, a jej wiedza co do współpracy spółki A. ze spółką [...] ograniczała się jedynie do faktu, iż wiedziała, że H. N. jeździła do niej po materiały. Ponadto przedstawione przez H. N. płyty CD mające zawierać materiały do aktualizacji portali, zawierają często wielotomowe, zdigitalizowane publikacje, pobrane ze stron internetowych bibliotek publicznych m.in: Biblioteki [...], M. Biblioteki Cyfrowej, Biblioteki Uniwersytetu [...], Biblioteki [...], wraz z informacją kto jest właścicielem oryginału publikacji. Ponadto na płytach znajdują się publikacje niewiadomego pochodzenia oraz pliki zawierające różne treści (np. objaśnienia skróceń, spisy treści, pojedyncze zdania), również bez wskazania na właściciela tych treści. Również dokumentacja podatkowo - księgowa nie wskazuje, że usługi opracowania stron internetowych stanowią przedmiot sprzedaży przez spółkę [...] dla A. w 2010 r. Przedmiotem sprzedaży w 2010 r. według części faktur VAT było natomiast "opracowanie założeń i projektu portalu [...]", ,,opracowanie założeń i projektu witryny [...]", "wykonanie witryny [...]", "opracowanie założeń i projektu sklepu internetowego", ale w tym zakresie spółka nie przedłożyła żadnych opracowań, poza złożeniem wyjaśnień, iż stronę [...] "merytorycznie opracowała H. N.", odnośnie [...] założenia i koncepcję witryny opracowała firma [...], H. N. w późniejszym czasie przebudowała całą witrynę według, własnych koncepcji, zmieniła też szatę graficzną, a jej obecny wygląd nie pochodzi z 2009 czy 2010 r. ". Sklep internetowy natomiast nie powstał. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wyżej wskazany, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza tezę, że transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi w 2010 r. przez [...] spółka z o.o., na rzecz P.P.H.U A. sp. z o.o., w rzeczywistości nie miały miejsca. Wskazują na to: brak siedziby spółki, brak pracowników, majątku, dokumentacji finansowo – księgowej, brak danych dotyczących kontrahentów spółki, brak dowodów na zapłatę należności tym kontrahentom, rzekome świadczenie przez spółkę bez powyższego potencjału usług: informatycznych, graficznych, projektowych, dystrybucyjnych, budowlanych, sprzedaży bogatego asortymentu towarów, np. pospółki, żwiru, cementu, grysu, piasku, kruszywa, elektrografitu, okien, czy prętów żebrowanych, sprzedaż udziałów i udzielenie prokury osobom przypadkowo poznanym, z kryminalną przeszłością i bezrobotnym. Organ odwoławczy stwierdził, że z powyższych ustaleń wynika, że spółka A. miała pełną świadomość i wiedzę co do tego, że przedmiotowe faktury wystawione przez spółkę [...] nie dokumentują faktycznie wykonanej usługi. Odnosząc się do mających w tej sprawie przepisów prawa materialnego, odwołał się do przepisów art. 86 ust. 1 i art. 88 ust 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. oraz orzecznictwa WSA, NSA, TSUE i stwierdził, że prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynika z faktu nabycia towarów lub usług, czyli czynności bezspornej co do miejsca, czasu, sposobu nabycia i stron transakcji. Tylko rzeczywisty przebieg procesów gospodarczych odzwierciedlony w fakturze VAT, daje prawo do odliczenia zawartego w niej podatku naliczonego. Analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie wskazuje natomiast bezspornie, że fakturom tym nie towarzyszyło wykonanie usług. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania ani co do naruszenia przepisów prawa procesowego, ani materialnego. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 O.p. polegające na pominięciu w sentencji decyzji podstawy materialno - prawnej, tj. przepisu z ustawy o podatku od towarów i usług i wskazanie tego przepisu dopiero w uzasadnieniu decyzji, 2. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wyrażonej w art. 127 O.p., poprzez formalne jej zastosowanie, sprowadzające się do bezrefleksyjnego potraktowania przez organ drugiej instancji wybiórczej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, 3. naruszenie art. 191 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność braku dobrej wiary po stronie zarządu A. Sp. z o. o., podczas gdy okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy nie wskazują na istnienie po stronie zarządu skarżącej świadomości co do sposobu i charakteru działania kontrahenta, tj. [...] sp. z o. o. 4. naruszenie art. 191 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność niewykonywania przez [...] sp. z o. o. na rzecz A. sp. z o. o. czynności faktycznych udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, podczas gdy w rzeczywistości usługi te zostały wykonane, a cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przeczy stawianej przez organy podatkowe tezie i jedynie na podstawie wybiórczej i tendencyjnej oceny materiału dowodowego organy podatkowe wywodzą niekorzystne dla skarżącej skutki prawne; 5. naruszenie art. 188 z zw. z art. 199 O.p. poprzez niedopuszczenie dowodu z zeznań H. N., która podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez UKS w L. pełniła funkcję prezesa zarządu A. sp. z o. o., pomimo składania wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu; 6. naruszenie art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o powołanie biegłego z zakresu psychiatrii w przedmiocie oceny stanu zdrowia K. K., byłego prezesa zarządu [...] sp. z o. o. i jego wpływu na czynności procesowe prowadzone z jego udziałem; 7. naruszenie art. 191 w zw. z art. 188 O.p. poprzez uznanie, że okoliczność stanu zdrowia byłego prezesa zarządu [...] sp. z o. o. została udowodniona, pomimo nieuwzględnienia wniosku dowodowego dotyczącego powołania biegłego z zakresu psychiatrii w przedmiocie oceny stanu zdrowia K. K. przy istniejących uzasadnionych wątpliwościach dotyczących stanu jego zdrowia potwierdzonych przez lekarza będącego jednocześnie biegłym sądowym; 8. naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na błędne numery postanowień UKS L. wydanych w dniach: [...]., [...] [...] oraz [...].; 9. naruszenie art. 121 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę i rozstrzyganie wątpliwości na jej niekorzyść, tj. stosowanie zasady in dubio pro fisco zamiast zasady in dubio pro tributario; 10. naruszenie art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy strona postępowania wskazywała na dowody, które służyły wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy; 11. naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. poprzez dokonanie interpretacji tego przepisu bez uwzględnienia norm i dyrektyw postępowania wypływających z prawa unijnego, tj. z naruszeniem Acquis communautaire rozumianego jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej, którym Rzeczpospolita Polska jest związana na mocy podpisanego dnia 16 kwietnia 2003 r. Traktatu o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 236 z 2003 r., Dz.U. 2004 Nr 90, poz. 864). Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że odnosząc się do ogólnego przekazu dotyczącego oceny materiału dowodowego, organy podatkowe budują atmosferę podejrzliwości i "mafijności" kontaktów pomiędzy poszczególnymi osobami. Zarzuciła brak przepisów prawa materialnego w rozstrzygnięciu decyzji, przepisywanie wybranych fragmentów z przesłuchań świadków, nieprzesłuchanie H. N., skupienie się na działalności [...] sp. z o. o., nielegalne dokonywanie czynności przez pracowników UKS w K., nieuprawnione oparcie się na zeznaniach dotyczących kwestii sprzedaży udziałów spółki [...]. Zdaniem strony, organy podatkowe umiejętnie budują klimat mafijnych powiązań, spotkań przy kawie, towarzyskich zażyłości. Organowi trudno zrozumieć, że znaczna część podmiotów gospodarczych w Polsce ma siedziby w prywatnych mieszkaniach lub wirtualnych biurach. Wynika to głównie z chęci obniżenia kosztów działalności, a skutkuje tym, że wiele biznesowych spotkań odbywa się przy przysłowiowej kawie. Organy nie rozumieją tych okoliczności, a może raczej nie chcą ich zrozumieć, a mimo to wielokrotnie powołują się na doświadczenie życiowe dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej określonego typu. Zdaniem strony, organy podatkowe nie rozumieją słowa "świadomość", powołują się na zeznania niezwiązanych ze sprawą osób, niepotrzebne przesłuchanie M. N. – syna H. N., błędnie oceniają zeznania złożone przez świadków. Przy czym, strona wyjaśniła, jak należy te zeznania odczytywać. Strona uważa, że brak daty na jedynych, zachowanych po latach we fragmentach opracowań w formie papierowej projektów stron internetowych "W. S." i " M.", na których znajduje się pieczątka [...] sp. z o. o. i podpis prezesa spółki K. K., nie jest powodem do ich odrzucenia. W złożonych wyjaśnieniach H. N. pisała, że w 2011 r. miała w domu (gdzie była jednocześnie siedziba spółki, o czym organom wiadomo) poważną awarię sieci wodociągowej, w wyniku której wiele dokumentów zostało zniszczonych. Przedstawione dokumenty potwierdzają fakt współpracy pomiędzy spółkami [...] i A. , a data powstania musi dotyczyć 2010 r., co wynika z faktur. Zdaniem strony organy nie miały prawa opierać się na Regulaminach Korzystania z Bibliotek Cyfrowych, próbując w ten sposób wykazać, że materiały dostarczane przez [...] sp. z o.o. były przygotowane z naruszeniem zasad korzystania z bibliotek: Politechniki Ł. , Uniwersytetu M. - C. S. oraz M. Biblioteki Cyfrowej, albowiem to nie regulaminy, a przepisy prawa autorskiego decydują o tym, kiedy zasady ich dotyczące są naruszone. Materiały niepodlegające ochronie są własnością wspólną dostępną dla każdego do wykorzystania w swobodny sposób i w dowolnym celu z poszanowaniem praw autorskich. Korzystając z materiałów niepodlegających ochronie na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych należy podać źródło, z którego dokumenty pochodzą. W tym celu konieczne jest podanie pliku readme.txt, który wskazuje źródło, skąd materiał został pobrany. Powyższą procedurę stosowała [...] sp. z o.o., która zamieszczała pliki read.txt, dokładnie informując o realizacji opisanego obowiązku. Dalej strona dokonała własnej, szczegółowej oceny dowodów dotyczących tych kwestii. Podała, że organy powołują się na zasady logiki i doświadczenia życiowego w przedmiocie dla nich nieznanym. Podniosła, że w zasadzie wszystkie zarzuty wobec A. sp. z o.o. opierają się na tezach zawartych w decyzji Dyrektora UKS K. wobec [...] sp. z o.o., zgodnie z którą spółka ta nie prowadziła działalności gospodarczej. Dołączone materiały zebrane przez prokuraturę, nie mają wartości merytorycznej dla wyjaśnienia okoliczności współpracy spółek [...] i A. , a tworzą jedynie klimat aferalnych powiązań i uczestniczenia w całym procederze osób z tzw. "półświatka". Zdaniem skarżącej postępowanie w tej sprawie prowadzone było nierzetelnie, a tylko na podstawie rzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego organy mogą się wypowiedzieć na temat kluczowego zagadnienia w niniejszej sprawie, to jest na temat świadomości członków zarządu A. sp. z o.o., co do uczestniczenia w oszukańczym procederze. Postępowanie kontrolne prowadzone wobec A. sp. z o. o. nie było rzetelne, a zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na oskarżenie H. N. o świadome działanie, a tylko takie skutkowałoby zastosowaniem wskazanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i pozbawieniem prawa od obliczenia VAT z zakwestionowanych faktur. Strona zarzuciła, że organ podatkowy niepotrzebnie włączył do akt postępowania w tej sprawie dowody, które nie mają nic wspólnego ze sporną sprawą. Są to: notatka sporządzona w 2005 r. przez pracowników Urzędu Skarbowego K. - Ś. , protokoły przesłuchań świadków K. K., A. B. i R. G., w tym również przesłuchań przez Prokuraturę Okręgową w K. ze śledztw trwających w latach 2011 - 2012. W stosunku do materiałów pochodzących z postępowań przygotowawczych prowadzonych przez Prokuraturę Okręgową w K., strona podniosła, że nie wiadomo, czy trwają one nadal, w jakich sprawach i przeciwko komu były lub są prowadzone, czy się zakończyły, czy skierowano akty oskarżenia, czy zapadły wyroki, a jeżeli tak to jakie i przeciwko komu. Zdaniem skarżącej, organ dołożył wszelkich starań, by wplątać spółkę A. w klimat niejasnych powiązań i nieuczciwych interesów, a następnie zręcznie manipulując dowodami przedstawionymi przez spółkę oskarżył ówczesną prezes zarządu H. N. o kłamstwa i świadome uczestnictwo w procederze przestępczym. Strona w sposób bardzo obszerny odniosła się do poszczególnych zdań zawartych w zaskarżonej decyzji oraz jej fragmentów, w których organ odwoławczy opisał ustalenia dokonane w sprawie i przedstawił swoją ocenę zebranego materiału dowodowego i przedstawiła własne poglądy na temat sposobu prowadzenia postępowania. Dokonała też własnej oceny zebranego – według niej nierzetelnie – materiału dowodowego wskazując, jak należało ten materiał rozpatrzyć. Według skarżącej, biorąc pod uwagę zebrane dowody (przede wszystkim przekazane przez skarżącą spółkę), nie można stwierdzić, że spółka [...] nie świadczyła usług dla spółki A. . Z zebranych dowodów (ale tylko tych dotyczących tej sprawy i zebranych przez tutejszy organ skarbowy) należy wywieźć, że kwestionowane faktury potwierdzają faktycznie dokonane czynności, a jeżeli organ ma wątpliwości, to powinien rozstrzygnąć je na korzyść strony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. strona stwierdziła, że organ interpretuje tę normę w sposób błędny, albowiem nie uwzględnia norm prawa unijnego. Tu strona opisała, dlaczego należy odwoływać się do norm prawa unijnego, a mianowicie zdaniem skarżącej, organ winien wziąć pod uwagę treść art. 167 i art. 178 lit. a) dyrektywy VAT. Organ ma rację twierdząc, że prawo do odliczenia podatku naliczonego może dotyczyć wyłącznie tych czynności, które faktycznie zostały dokonane i że to nie faktura tworzy prawo do odliczenia VAT na niej wykazanego. Pomija jednak korzystną dla strony konsekwencję powyższego stanu prawa tj. uznany powszechnie fakt, że w przypadku gdy czynności zostały faktycznie dokonane (a z takim przypadkiem mamy do czynienia bowiem spółka A. nabyła usługi wykazane w kwestionowanych fakturach) to sama wadliwość faktury (np. wystawienie jej przez firmanta) nie odbiera stronie automatycznie prawa do odliczenia podatku naliczonego. W tym świetle wielostronicowe opisy uchybień spółki [...], na których to uchybieniach opiera się cała decyzja, nie mogą stanowić podstawy wydanego rozstrzygnięcia bowiem nawet jeśli zaistniały, to przez sam fakt istnienia nie odbierają spółce A. prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż działała ona w dobrej wierze i z należytą starannością. Podobnie w wyroku TSUE z dnia 21 czerwca 2012 r., C-80/11, uzasadniono że art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku naliczonego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury (lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu). W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., ze zm., dalej – P.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy nie naruszył wskazanych w skardze przepisów O.p. ani u.p.t.u. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 O.p. poprzez pominięcie w sentencji decyzji podstawy materialnoprawnej i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na błędne numery postanowień UKS L. wydanych w dniach: [...], [...]., [...] oraz [...] – stwierdzić należy, że takie uchybienia nie mają wpływu na wynik sprawy, zatem nie mogą być podstawą uchylenia decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Nie zasadne są natomiast zarzuty naruszenia art. 127, art. 191, art. 187 § 1, art. 188 z zw. z art. 199, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 127 O.p. dotyczącego dwuinstancyjności postępowania, zarzut ten jest chybiony zwłaszcza z argumentacją dotyczącą oceny przez organ odwoławczy zebranego materiału dowodowego. Dwuinstancyjność postępowania polega właśnie na tym, że organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę ma obowiązek zbadania, czy ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe (czy ewentualnie nie należy uzupełnić postępowania dowodowego), a jeśli są – do przedstawienia własnej oceny zebranego materiału. Twierdzenie, że organ odwoławczy dokonał wybiórczej oceny zebranego materiału – jest jedynie opinią strony, z którą sąd się nie zgadza. W ocenie sądu nie zasadne są także zarzuty naruszenia art. 121 § 1 i art. 122 O.p., albowiem postępowanie podatkowe w tej sprawie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a w jego toku organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Chybione są także zarzuty naruszenia art. 187 § 1 i art. 188 w związku z art. 199 O.p. Z akt sprawy i zaskarżonej decyzji wynika, że materiał dowodowy został zebrany z najwyższą starannością. Nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że jego część – dotycząca spółki [...], nie powinna być uwzględniona, czy że dowody zebrane w innych postępowaniach nie powinny mieć znaczenia dla postępowania dotyczącego skarżącej spółki. Materiał dowodowy, dotyczący spółki [...], w sytuacji gdy badana jest rzetelność wystawienia przez nią kwestionowanych w niniejszej sprawie faktur – jest niezbędny dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego tej sprawy. A fakt uzyskania przez tutejsze organy podatkowe materiału dowodowego z innych postępowań jest jak najbardziej uzasadniony w świetle przepisów art. 181 § 1 O.p., zgodnie z którym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i art. 181 O.p., stosownie do którego, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 O.p., oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Jeśli chodzi o kwestię odmowy przesłuchania w charakterze strony H. N., zgodzić się należy, że skoro udzieliła ona bardzo szczegółowych wyjaśnień dotyczących niniejszej sprawy, to dodatkowe jej przesłuchanie jedynie przedłużyłoby postępowanie. Poza tym, zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., I SA/Po 882/09, że “Za ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać pogląd, że uprawnienie strony wynikające z art. 188 O.p., mające przecież służyć zasadom z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Innymi słowy, samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z brzmienia art. 188 O.p. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody." Zgodzić się też należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że nieuzasadnione było również przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresie psychiatrii w przedmiocie oceny stanu zdrowia K. K.. Jak wskazał organ, z akt postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki [...], której K. K. był prezesem oraz z akt śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K., nie wynika, aby przedkładał on zaświadczenia lekarskie, czy informował, że ma problemy zdrowotne, które skutkują zaburzeniem pamięci i mogą wpływać na treść jego zeznań. Zaświadczenie takie pojawiło się dopiero w październiku 2014 r., czyli kilka lat później niż przeprowadzane były czynności procesowe z jego udziałem, zatem pozostaje bez wpływu na ocenę wcześniejszych zeznań świadka. Zwłaszcza, że wskazuje na stan zdrowia K. K. na dzień [...] października 2014 r. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 191 O.p. Zarzucając organowi odwoławczemu błędną ocenę dowodów, strona w istocie polemizuje z tą oceną, przedstawiając swoją własną, jako jedynie prawidłową. Strona odnosi się do pojedynczych zdań, czy fragmentów decyzji kwestionując racjonalność zawartych w nich twierdzeń i opisowo umieszczając je w stanie faktycznym przez nią wskazanym. Nie bierze pod uwagę, że swobodna ocena dowodów, o której mowa w art. 191 O.p. nie polega na ocenie pojedynczych ustaleń w oderwaniu od całości zebranego materiału dowodowego. W myśl zasady określonej w art. 191 O.p. organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Nakłada ona też na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich związku. W przypadku dowodów przeciwstawnych organy mogą jednym z nich dać wiarę, a innym tej wiarygodności odmówić. Kierować się muszą jednak zasadą racji dostatecznej, wyrażającej się w postulacie, aby za udowodnione uznawać tylko te fakty, które zostały uzasadnione według określonych, rozsądnych dyrektyw poznawczych (tak Z. Ziembiński - Logiczne podstawy prawoznawstwa - Warszawa 1966, s. 174 i nast.). Nie mogą więc z dowodów wyciągać wniosków, które z nich nie wynikają. Muszą też wyjaśnić przyczyny takiej oceny w sposób logiczny, zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 17/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe tak właśnie oceniły zebrany materiał dowodowy, czemu dały wyraz w decyzji uzasadnionej stosownie do art. 210 § 4 O.p. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, gdy organy uznały skompletowany materiał sprawy za zupełny i dokonały jego oceny, w ramach której przyjęły fikcyjność zakwestionowanych dostaw wskazanych w spornych fakturach, podatnik który zasadniczo kwestionuje tak dokonaną ocenę, chcąc ją zwalczyć - powinien przedstawić dowody przemawiające przeciwko przyjętej tezie organów. W takim przypadku nie oznacza to, że organy przerzucają ciężar dowodu w sprawie na podatnika. Nie jest bowiem wystarczająca sama polemika strony ze stanowiskiem organów, z której wynika, że inaczej oceniłaby dowody zebrane w jej sprawie. Jest jeszcze inna ważna kwestia. Z uzasadnienia decyzji organów podatkowych i akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca spółka w ogóle nie przeprowadziła podanych w kwestionowanych fakturach transakcji handlowych. Wszelkie zatem argumenty dotyczące kwestii prawidłowego, czy wystarczającego sprawdzenia kontrahenta, czy braku świadomości spółki co do jego nieuczciwości nie mają znaczenia, skoro rzeczonych dostaw od osoby wskazanej w fakturach jako sprzedawca - w rzeczywistości nie było (dotyczy to zarówno argumentacji organów podatkowych, jak i skarżącej spółki). Odnosząc się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że wynika z niego, że w latach 2009-2010 spółka A. zakupiła od firmy [...] materiały do portali i witryn: Portal D. K., Portal L. K. oraz Portal M.. Ponadto miała wykonywać aktualizacje portali towarzyszących i wspomagających generowanie ruchu na witrynach głównych. Materiały miały być dostarczane przez firmę [...] na podstawie zawartej umowy, głównie w formie elektronicznej, przede wszystkim na pendraivach, a następnie po analizie i korekcie materiały były wprowadzane na strony internetowe, a niewykorzystane materiały były na ogół przegrywane ostatecznie na płytki CD. dla ewentualnego wykorzystania w dalszej rozbudowie witryn. Spółka [...] nie wykonała jednak usług udokumentowanych spornymi fakturami VAT. Świadczy o tym okoliczność, że faktycznie nie posiadała siedziby ani miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała żadnego potencjału gospodarczego, a prezes spółki i jej jedyny udziałowiec w kontrolowanym okresie nie pamiętał jaki majątek trwały posiadała, ani jaki majątek został sprzedany wraz z udziałami spółki, nie okazał też dokumentacji finansowo - księgowej. Dokumentacji nie posiada też obecny prezes spółki. Zeznania obu prezesów: K. K. i A. B. są wzajemnie sprzeczne, zarówno w części dotyczącej przekazania dokumentów spółki, jak i okoliczności związanych ze sprzedażą spółki. Jeśli chodzi o zeznania K. K., pełniącego funkcję prezesa spółki w kontrolowanym okresie, wystawcy faktur, dysponenta rachunków bankowych - nie był on w stanie wymienić żadnego z kontrahentów spółki, ani osób wykonujących usługi z ramienia spółki [...], w szczególności nie wskazał osób, którym zlecił wykonawstwo usług aktualizacji portali dla spółki A. . Nie posiadał również wiedzy na temat towarów, którymi rzekomo handlowała spółka. Jak wynika z historii rachunków bankowych spółka, oprócz płatności za czynsz, nie ponosiła żadnych kosztów opłacanych za pośrednictwem konta bankowego, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a wpływające należności za wystawione faktury były na bieżąco wypłacane w gotówce, nawet kwoty w wysokości [...] zł. K. K. zeznał, co prawda, że wypłacane środki przeznaczał na zapłaty podwykonawcom, jednak nie przedłożył dowodów przekazania gotówki, jak również nie potrafił wymienić nazw, bądź nazwisk osób, które od niego takie środki otrzymały tytułem zapłaty za towar lub wykonane usługi, uniemożliwiając pozyskanie ewentualnych dowodów od kontrahentów. Działalność spółki, nie zatrudniającej żadnych pracowników, nie mającej rzeczywistej siedziby, ani innych miejsc prowadzenia działalności, nie posiadającej żadnego potencjału gospodarczego miała obejmować zarówno sprzedaż towarów, jak i szeroki zakres usług. Różnorodność ta przejawiała się w świadczeniu usług informatycznych, graficznych, projektowych, dystrybucyjnych, budowlanych, jak i oferowaniu sprzedaży bogatego asortymentu towarów, np. pospółka, żwir, cement, grys, piasek, kruszywo, elektrografit, okna, pręty żebrowane. Okoliczności sprzedaży udziałów spółki oraz ustanowienia prokury w spółce (bezrobotnym osobom przypadkowo poznanym i z kryminalną przeszłością) również wskazują, że [...] nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, a jedynie stwarzała pozory takiej działalności, spełniając warunki formalne istnienia spółki, tak by faktury przez nią wystawiane w części formalnej nie budziły wątpliwości. Z kolei po stronie spółki A. , poza fakturami VAT brak jest innych dowodów potwierdzających fakt wykonania usług wykazanych w zakwestionowanych fakturach VAT. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że za takie dowody nie można uznać przedstawionych przez H. N. płyt, które zawierają wielotomowe, zdigitalizowane publikacje, pobrane ze stron internetowych bibliotek publicznych m.in: Biblioteki [...], M. Biblioteki Cyfrowej, Biblioteki [...], Biblioteki [...]. Także dokumentacja podatkowo - księgowa nie wskazuje, że usługi opracowania stron internetowych stanowią przedmiot sprzedaży przez spółkę [...] dla A. w 2010 r. Przedmiotem sprzedaży w 2010 r. według części faktur VAT było "opracowanie założeń i projektu portalu [...]", ,,opracowanie założeń i projektu witryny [...]", "wykonanie witryny [...]", "opracowanie założeń i projektu sklepu internetowego", ale z kolei, w tym zakresie spółka nie przedłożyła żadnych opracowań, poza wyjaśnieniem że stronę "[...]" merytorycznie opracowała H. N., odnośnie [...], że założenia i koncepcje witryny opracowała firma [...], a H. N. w późniejszym czasie ją przebudowała według, własnych koncepcji, zmieniła też jej szatę graficzną (obecny wygląd witryny nie pochodzi z 2009 czy 2010 r.) Mając na uwadze powyższe, nie jest dowolne twierdzenie organów podatkowych, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi w 2010 r. przez [...] spółka z o.o., na rzecz A. z o.o., w rzeczywistości nie miały miejsca. W konsekwencji powyższych ustaleń niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że zgodnie z przepisami zarówno krajowymi jak i prawa wspólnotowego, dla realizacji prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, niezbędny jest faktyczny obrót tj. wystąpienie zdarzenia gospodarczego polegającego na nabyciu towarów lub usług między określonymi na fakturze podmiotami. Ani z przepisów krajowych oraz unijnych, ani z bogatego orzecznictwa WSA, NSA, TSUE nie wynika, aby podatnik miał prawo odliczyć podatek naliczony tylko dlatego, że posiada fakturę zakupu towaru lub usługi, chociaż nie odnosi się ona do rzeczywiście przeprowadzonej transakcji. Wprost przeciwnie, wszystkie w/w źródła uznają jednoznacznie, że prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynika z faktu nabycia towarów lub usług, czyli czynności bezspornej co do miejsca, czasu, sposobu nabycia i stron transakcji. Dopiero zaś rzeczywisty przebieg procesów gospodarczych odzwierciedlony w fakturze VAT daje prawo do odliczenia zawartego w niej podatku naliczonego. Umożliwienie skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności nabycia tych towarów. W sprawie C-342/87 (Genius Holding BV v. Staatsscretaris van Financien) Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wprost stwierdził, że wynikające z przepisów VI Dyrektywy prawo do odliczenia nie znajduje zastosowania do podatku, który jest należny wyłącznie z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Z kolei z treści wyroku z dnia 21.02.2006 r. w sprawie C-255/2002 Halifax i in. (również C-223/03 University of Huddersfield i C-419/ BUPA Hospitals) wynika, że VI Dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których to prawo wynika, stanowią nadużycie. Dla stwierdzenia istnienia nadużycia, zdaniem TSUE, wymagane jest, aby dane transakcje pomimo, iż spełniają formalne przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach VI Dyrektywy i ustawodawstwie krajowym transponującym tę Dyrektywę, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej. Podatnicy nie mogą bowiem powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie. Walka z oszustwem, unikaniem opodatkowania i ewentualnymi nadużyciami jest bowiem celem uznanym i wspieranym przez VI Dyrektywę (wyroki: w sprawie Halifax i in., pkt 71; w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 54; wyroki: zdnia 07.12.2010 r. w sprawie C-285/09 R" Zb.Orz. s. 1-12605, pkt 36; z dnia 27.10.2011 r. w sprawie C-504/10 Tanoarch. dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 50: a także wyrok w sprawach połączonych Mahageben i David. pkt 41). W tym względzie Trybunał orzekł, że podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w celu popełnienia przestępstwa lub nadużycia swoich uprawnień (w szczególności wyroki: w sprawie Fini H, pkt 32; w sprawie Halifax i in. pkt 68; w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 54; a także w sprawach połączonych Mahageben i David. pkt 41). W związku z tym krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem (wyroki: w sprawie Fini H. pkt 34; w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 55; a także w sprawach połączonych Mahageben i David, pkt 42). Mając zatem na uwadze, że w sprawie niniejszej organy nie naruszyły przepisów prawa proceduralnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, ani prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddaliła skargę na zasadzie art. 151 P.p.s.a.