II SA/Lu 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - w zakresie wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...] postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty z dnia [...] r., znak: [...]. Starosta , na wniosek Burmistrza Miasta z dnia [...] r., wydał w dniu [...]r. decyzję nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi nr 109262L - ulicy N. w B . Od wyżej wymienionej decyzji odwołanie do organu drugiej instancji wniósł J. M . Decyzją z dnia z dnia [...] r., znak: [...], Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, uchylił w części decyzję organu pierwszej instancji i orzekł w tym zakresie merytorycznie, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy tę decyzję. J. M. w dniu 26 stycznia 2016 r. złożył skargę na opisaną decyzję Wojewody. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, podkreślając, że realizacja inwestycji na obecnym etapie spowoduje nieodwracalne niekorzystne skutki dla skarżącego, a w przypadku uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji wywoła również znaczne koszty dla inwestora, którym jest Gmina. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji (w części pozostającej w obrocie prawnym, to jest utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją) nie jest zasadny. Podkreślenia wymaga, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny jest możliwe wyłącznie w razie wykazania przez nią, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwrócić należy uwagę, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji, których wstrzymania domaga się skarżący, zapadły w postępowaniu o specyficznym charakterze, regulowanym przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.). Niewątpliwie, analiza przepisów tej ustawy wskazuje, że jej unormowania mają charakter specjalny, zaś jej celem jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, co – jak wskazano w uzasadnieniu do projektu tej ustawy – stanowi warunek konieczny do wyraźnego przyspieszenia procesu budowy tych dróg. Opisany cel ustawy realizuje się w szczególności poprzez uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek rozpatrzenia odwołania od decyzji w terminie czternastu dni, a skargi do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego drogowego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 61/09; z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 705/10; z dnia 27 września 2012, sygn. akt II OZ 818/12; z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II OZ 1128/13; a także postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 153/14; z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 312/15; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/10; z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1450/10 – dostępne w CBOSA). Nie budzi przy tym wątpliwości, że instytucja wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonej decyzji nie ma charakteru obligatoryjnego, albowiem sąd może odmówić wstrzymania wykonania w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., jak i wówczas, gdy uwzględnieniu wniosku sprzeciwia się interes społeczny, a udzielenie stronie ochrony tymczasowej spowodowałoby zagrożenie interesu publicznego, o którego realizację chodzi w niniejszej sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 289/11, LEX nr 783718). Należy mieć również na uwadze, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki określone w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wniosek ten nie został bowiem poparty żadnymi szczególnymi okolicznościami, które mogłyby uzasadnić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydanej w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Podkreślenia wymaga, że prowadzenie przez inwestora robót budowlanych stanowi zwykłe następstwo wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Nie budzi przy tym wątpliwości, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wzgląd na konieczność ochrony interesu mieszkańców wspólnoty lokalnej, jaką tworzy Gmina , przemawia przeciwko wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Na podstawie przepisów powołanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, z uwagi na specyficzne okoliczności podjęcia tego aktu oraz cele, jakie ma on realizować, interesowi społecznemu i gospodarczemu przyznano prymat nad słusznym interesem strony z uwagi na konieczność zapewnienia szybkiej i skutecznej budowy dróg publicznych. Regulacje zawarte w tej ustawie istotnie ograniczają bowiem możliwość udzielenia ochrony tymczasowej poprzez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony w takim przypadku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OZ 1356/14 oraz z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13 – dostępne w CBOSA). Podnoszone natomiast przez skarżącego zarzuty co do wadliwości zaskarżonej decyzji nie mogą być przedmiotem oceny na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Zauważyć należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia ani innych aktów wydanych w toku postępowania przed organami administracji. Niedopuszczalne jest więc wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu. Ubocznie wskazać trzeba, że rozstrzygnięcie niniejszym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie wyłącza możliwości udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. Przepis art. 152 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi zaskarżona decyzja, a tym samym i decyzja organu pierwszej instancji, nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.