II SA/Lu 1093/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi U. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta L. po rozpatrzeniu wniosku P. L. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji elektroenergetycznej 110/15kV "L. B." oraz przebudowie linii napowietrznej 110 kV na działce nr [...], obręb 6, ark. 3 w L. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wspomnianego przedsięwzięcia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 w powiązaniu z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.) wnioskowane przedsięwzięcie zaliczone zostało do obiektów mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dla oceny, czy w tym przypadku taka potrzeba zachodzi, organ zwrócił się o opinie do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L.. Uzyskane opinie wskazały że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższą ocenę podzielił także Prezydent, który w dniu [...] r. wydał postanowienie stwierdzające, że dla przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ wyjaśnił, że chodzi tu o budowę dwukondygnacyjnego podpiwniczonego budynku o wysokości około 11 m w którym ma zostać zlokalizowana stacja elektroenergetyczna 110/15 kV, z transformatorami 110/15 kV, rozdzielniami wnętrzowymi 110 kV i stanowiskami zespołów uziemiajających. Stacja ma zostać wybudowana pod istniejącą linią napowietrzną 110 kV relacji SE L. 400 - SE L. P., która zostanie wprowadzona do stacji dwoma liniami kablowymi 110 kV. Linie kablowe oraz kanalizacja światłowodowa zostaną ułożone we wspólnym rowie kablowym o szerokości 0,8 m na głębokości 1,5 m. Na terenie stacji wykonane będą drogi zapewniające dojazd do rozdzielni 110 kV, komór transformatorów mocy, czy wejść do budynków. Pod drogami i ogrodzeniem przewiduje się przepusty rurowe dla kabli. W ramach inwestycji będzie wykonane przyłącze do istniejącej sieci wodociągowej oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego (szamba). Przewiduje się ułożenie dwóch linii kablowych 110 kV relacji od projektowanej rozdzielni 110 kV do projektowanych dwóch słupów krańcowych kablowo - napowietrznych linii 110 kV o wysokości od 35 do 40 m i szerokości przy podstawie od 1 do 1,5 m. Zdemontowany zostanie przy tym już istniejący na działce przelotowy słup linii napowietrznej 110kV. Stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity - Dz. U. z 2013r. Poz. 1235) organ stwierdził zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - część III (Uchwała nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] r.), według którego działka nr [...] na którym ma być realizowane, leży na terenie aktywności gospodarczej AG. Zapisy planu (§ 35 ust. 3 pkt 4) dopuszczają lokalizację nieprzewidzianych w rysunku planu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników. § 16 tekstu planu - ustala przebieg sieci infrastruktury technicznej na terenach określonych liniami regulacyjnymi istniejących i projektowanych ulic oraz ciągów technicznych infrastruktury (KXL). Równocześnie § 17 dopuszcza w przypadkach koniecznych możliwość prowadzenia sieci poza liniami regulacyjnymi ulic oraz ciągów technicznych infrastruktury, pod warunkiem spełnienia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ zaznaczył, że bezpośrednie otoczenie stacji elektroenergetycznej stanowią grunty rolne. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości około 250 m od ogrodzenia stacji. Działka zajmuje powierzchnię 604 m2, ogrodzony teren stacji 589 m2, sam zaś budynek stacyjny 471 m2. Droga dojazdowa to 180 m2. Powołując się na kartę informacyjną przedsięwzięcia organ wskazał, że stacja i linie energetyczne mogą być potencjalnym źródłem hałasu oraz emisji pola eklektromagnetycznego. Nie będzie jednak powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112) oraz dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883). Na etapie eksploatacji przedsięwzięcie nie będzie stanowiło źródła emisji substancji zanieczyszczających do powietrza. W ocenie Prezydenta biorąc pod uwagę charakter przedsięwzięcia oraz zabezpieczenia, jakie zostaną zastosowane na etapie realizacji i eksploatacji nie przewiduje się możliwości pogorszenia stanu jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych. Planowana inwestycja nie kwalifikuje się także do obiektów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnych awarii.. Znajduje się poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2013 r. poz.627 ze zm.) w tym obszarami Natura 2000. Najbliżej położonymi obszarami sieci Natura 2000 są PLH 060021 "Ś." oraz PLH 060096 B. J.. Przedsięwzięcie nie będzie powodowało pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków dla ochrony których wyznaczono obszary Natura 2000 oraz nie wpłynie na spójność sieci Natura 2000. Jest natomiast zlokalizowane w zasięgu Głównego Zbiornika Wód podziemnych (GZWP) Nr [...] N. lubelska (L.). Według karty informacyjnej przedsięwzięcia w rejonie planowanego zakładu w promieniu ok. 300 m nie występują ujęcia wód podziemnych. Według ogólnodostępnych map hydrograficznych w tym rejonie przebiega hydroizobata 20 m p. p. t. Rzeka B. przepływa w odległości ok. 4,4 km na północny - zachód od terenu planowanego przedsięwzięcia. W mniejszej odległości przepływa Dopływ spod Ś. (ok 3 1 km w kierunku północnym). Planowane przedsięwzięcie znajduje się w zasięgu jednolitej części wód podziemnych JCWPd nr [...] o kodzie PLGW2300107, której stan chemiczny jest dobry, a stan ilościowy jest zły (w subczęści). W planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza W. (M. P z 2011 r. Nr [...], poz. 549) dla jednolitej części wód określono derogacje czasowe, uzasadniając je znaczącym poborem wody z poziomu Kredowego przez ujęcia aglomeracji lubelskiej. Pozostaje również w zasięgu Zlewni jednolitej części wód powierzchniowych JCWP B. od zbiornika Zemborzyckiego go do ujścia o kodzie PLRW20001524699 (scalona część wód SW052b) Jest to naturalna część wód o złym stanie, zagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowych. Derogacje czasowe określono w planie Gospodarowania wodami dla jednolitej części wód powierzchniowych ze względu na wpływ działalności antropogenicznej, a także ze względu na brak rozwiązań technicznych możliwych do zastosowania w celu poprawy jej stanu. Zdaniem organu planowana inwestycja ze względu na swoją skalę i zasięg oddziaływania nie przyczyni się do pogorszenia standardów jakości na omawianym obszarze. Charakter i skala przedsięwzięcia wykluczają możliwość wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności Przedsięwzięcie nie wywrze istotnego oddziaływania na środowisko zarówno podczas realizacji jak i eksploatacji. Oddziaływania powstałe na etapie realizacji będą krótkotrwałe i lokalne. W okresie eksploatacji przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości powietrza, nie przewiduje się znaczącego negatywnego wpływu na środowisko związanego z emisją odpadów oraz istotnego oddziaływania na klimat akustyczny. Nie występują tu obiekty wpisane do rejestru zabytków województwa lubelskiego oraz obszary o znaczeniu historycznym, kulturowym i archeologicznym. Prezydent stwierdził, że stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu. Pismem z dnia [...] r. strony postępowania zostały zawiadomione, w oparciu o art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, o możliwości zapoznania się całym zebranym materiałem dowodowym w sprawie w terminie siedmiu dni od daty otrzymania zawiadomienia. Po rozpoznaniu odwołania U. G., właścicielki działki położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymało w mocy. Kolegium zwróciło uwagę, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać planowane przedsięwzięcia polegające na budowie stacji elektroenergetycznych lub napowietrznych linii elektroenergetycznych, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Przepis §3 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Powyższe zapisy oznaczają, że w tym przypadku sporządzenie raportu o ich oddziaływaniu na środowisko ma charakter fakultatywny i zależy od przeprowadzonej analizy wstępnej planowanego przedsięwzięcia. Także w opinii Kolegium planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. wprowadzonym Uchwalą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. L. Nr [...], poz. 17). Znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem AG - tereny aktywności gospodarczej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod różnego rodzaju działalność produkcyjno- wytwórczą i składowo-magazynową taką jak: produkcja przemysłowa, średnia wytwórczość, zaplecze techniczne budownictwa, bazy sprzęto i transportu, składy, magazyny, hurtownie, urządzenia obsługi rolnictwa oraz inne formy działalności gospodarczej wraz z zapleczem administracyjnym i socjalnym. §35 ust. 3 pkt 4 planu w obszarze AG dopuszcza lokalizację nieprzewidzianych w rysunku planu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników, oraz innych urządzeń i obiektów związanych z funkcją podstawową. Zdaniem Kolegium w powyższym pojęciu mieści się także budowa stacji elektroenergetycznej i przebudowa energetycznej linii napowietrznej. Wprawdzie bowiem ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia infrastruktury technicznej niemniej jednak, posiłkując się określeniem zawartym w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dot. określenia obiektu budowlanego) należy przyjąć, że infrastruktura techniczna jako definicja ustawowa to szeroko rozumiany zespół urządzeń i instalacji niezbędnych do funkcjonowania obiektu budowlanego, a przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi, oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zatem urządzenia infrastruktury technicznej sensu stricte to m.in. sieć elektryczna, gazowa, wodociągowa, transformator, stacja pomp. Cechą charakterystyczną takich urządzeń jest to, że występują one na danym terenie ze względu na konieczność zapewnienia dostaw mediów. Zwykle nie nadają one terenowi dodatkowych walorów estetycznych, ale ze względu na konieczność występowania i swoisty charakter nie jest ani możliwe, ani konieczne harmonizowanie ich wyglądu z otoczeniem. Z uwagi więc na konieczność zaopatrzenia przedmiotowego obszaru w energię elektryczną zarówno stacja elektroenergetyczna, jak i linia kablowa stanowią elementy infrastruktury technicznej niezbędnej do funkcjonowania istniejącej zabudowy, jak również zmierzające do zapewnienia tej energii dla zabudowy planowanej bez względu na jej rozmiar, znaczenie i funkcję. Kolegium zaznaczyło przy tym, że budowa infrastruktury elektroenergetycznej jest warunkiem rozwoju zabudowy na danym terenie. Energia elektryczna jest bowiem warunkiem funkcjonowania w o wiele większym stopniu niż np. paliwa gazowe. Przy wyposażeniu nieruchomości w dostęp do energii elektrycznej możliwe jest zaopatrzenie w wodę, czy też w ogrzewanie, co przy sytuacji odwrotnej jest wykluczone. Zatem zasadne jest budowanie odpowiedniej infrastruktury energetycznej przed rozwojem zabudowy, nie zaś reagowanie w sytuacji, gdy ta zabudowa już powstanie. W jego ocenie zbyt daleko idącym ograniczeniem byłaby taka wykładnia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która zmierzałaby do przyjęcia, iż jakakolwiek inwestycja, nawet ściśle związana z szeroko rozumianą budową infrastruktury technicznej, jest zgodna z tym planem tylko wówczas, gdy jest ona wskazana w sposób konkretny i indywidualny w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2011 r, sygn. akt II OSK 116/10). Zdaniem Kolegium nie ma tu znaczenia także techniczno-ekonomiczna analiza realizacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie utworzenia nowej jednostki Głównego Punktu Zasilania na terenie miasta L.. Ocena ekonomicznej opłacalności, czy zasadności planowanego przedsięwzięcia jest domeną jedynie wnioskodawcy. Kolegium podzieliło zapatrywanie organu I instancji także co do oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wskazało na rolę karty informacyjnej jako podstawowy element, na podstawie którego można stwierdzić konieczność lub brak potrzeby przeprowadzenia oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W jego mniemaniu dokument ten jest wiarygodny, określa, analizuje oraz ocenia bezpośredni łub pośredni wpływ przedsięwzięcia min. na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Zawarte w nim oceny potwierdzają opinie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Środowisko, zgodnie z którymi dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wprawdzie nie są one wiążące, ale podlegają ocenie, jak każdy dowód w sprawie. Stąd też odstępując od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uwzględniono szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w art. 63 ust. 1 cyt. ustawy i dokonano jego prawidłowej interpretacji. W ocenie Kolegium nie było podstaw, aby dokonywać łącznego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, budowy Centrum handlowego " I." i budowy infrastruktury drogowej. Nie istnieje bowiem między tymi inwestycjami powiązanie technologiczne, o którym mowa w przepisie art. 3 pkt 13 ustawy, zgodnie z którym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy obydwu inwestycji można stwierdzić, że projekty te odmienne są pod względem technologii realizacji i użytkowania przedsięwzięcia oraz z uwagi na zupełnie odmienne oddziaływania każdego z przedsięwzięć. Budowa infrastruktury elektroenergetycznej jest inwestycją liniową, natomiast realizacja centrum handlowego jest inwestycją kubaturową (stanowiącą m.in. źródło hałasu przemysłowego). Dodatkowo z wniosku oraz wyjaśnień inwestora wynika, że planowana stacja realizowana jest m.in. dla podłączenia sześciu istniejących linii SN, a ewentualne zasilenie centrum handlowego jest planowane jako jedno z wielu. Ewentualne korzystanie przez tego odbiorcę z energii dostarczanej przez wnioskodawcę nie jest warunkiem sine qua non realizacji przedsięwzięcia. Jak wynika z dokumentów sprawy planowana do realizacji stacja energetyczna 110/15 kV L.-B. oraz przebudowa linii napowietrznej elektroenergetycznej 110 kV nie jest inwestycją realizowaną wyłącznie z uwagi na planowaną budowę centrum handlowego i będzie służyć wielu innym podmiotom w okolicy, a na etapie postępowania nie stwierdzono możliwości kumulacji oddziaływań stacji oraz powiązań technologicznych z innymi przedsięwzięciami istniejącymi bądź planowanymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U. G. zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego sprzeczność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. tj. Uchwałą Rady Miasta L. z dnia [...] r. Nr [...], dla przedmiotowego terenu oraz wydanie jej przy rozdzieleniu technologicznie powiązanego przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji elektroenergetycznej z budową Centrum Handlowego "I.", któremu docelowo inwestycja ma służyć i z którego realizacji wynika konieczność budowy. Decyzji zarzucono ponadto nieprawidłowe uzasadnienia decyzji w części poświeconej opiniom Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. poprzez ujęcie ich jako uzgodnień i skutkujące przywołaniem orzecznictwa sądowego nie mającego zastosowania w powyższym zakresie, a także powołanie się na nieprawdziwą informacje, iż nie miała statutu strony przy postępowaniach dotyczących budowy ulicy [...]. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podała, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta L., na który powołały się również organy, wskazuje tereny przeznaczone pod główne punkty zasilające, oznaczone symbolem IT-3. Działka przeznaczona pod planowana inwestycje nie jest objęta takim zapisem, a ponadto budowa stacji elektroenergetycznej nie jest wykorzystywana zgodnie z funkcją aktywności gospodarczej. Wynika to stąd, że budowa tego obiektu jest generowana zapotrzebowaniem planowanej w sąsiedztwie budowy Centrum handlowego " I.". Skarżąca wyjaśniła, że Główne Punkty Zasilania są kluczowym elementem w systemie elektroenergetycznym i służą do zasilania w energię elektryczną dużych połaci terenów zurbanizowanych. Poza tym ich połączenie wykonuje się także ze względu na ryzyko wystąpienia ewentualnej awarii, tak by w przypadku jej wystąpienia w jednym z nich nie doszło do przerwy w dostawach energii elektrycznej. W ocenie skarżącej organy powinny rozważyć zasadność budowy stacji i dokonać analizy zapotrzebowania na energię elektryczną na terenie miasta. Tymczasem Kolegium nie uzasadniło swojej opinii dotyczącej niezbędności przedmiotowej stacji i linii kablowej dla funkcjonowania istniejącej zabudowy, jak również zapewnienia tej energii dla zabudowy planowanej bez względu na jej rozmiar, znaczenie i funkcję. Tym bardziej, że w zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta L. stanowiącym załącznik do uchwały Rady Miasta L. z dnia 30 czerwca 2011r. w celu realizacji planowanego zespołu usługowo-handlowego w obszarze którego będą rozmieszczone wielko powierzchniowe obiekty handlowe, nie znalazły się dane potwierdzające konieczność lokalizacji kolejnej stacji elektroenergetycznej i wskazujące na lokalizację stacji GPZ B. w tym rejonie miasta. W dokumencie tym jako tereny wymagające opracowań koncepcyjnych i projektów technicznych oraz jak najszybszych realizacji sieci i urządzeń elektroenergetycznych zgodnie z oczekiwaniami odbiorców wskazano tereny zabudowy jednorodzinnej, mających opracowania planistyczne oraz tereny przewidywane pod zabudowę, lecz nie posiadających szczegółowych opracowań planistycznych, a także tereny na obrzeżach miasta. Wszelkie zmiany winny w tym zakresie wynikać z programu strategicznego dla elektroenergetyki w którym zawarte są elementarne zadania dotyczące punktów zasilania, niezbędnych uzupełnień linii elektroenergetycznych oraz przedsięwzięć ujednolicenia wartości średnich napięć. W grupie działań na rzecz poprawy pewności zasilania miasta L., zwiększenia możliwości przesyłu mocy i energii elektrycznej wskazano m in: realizację nowych Głównych Punktów Zasilających na terenach przewidywanego dużego zapotrzebowania mocy, wynikającego z rozwoju miasta: w tym G. R., G. F., G. H., G. K., GPZ D., przeniesienie, ze względu na brak możliwości rozbudowy, GPZ Ś. (lokalizacja w pobliżu istniejącego) i rozbudowa GPZ Dziesiąta. Nie ma w tym dokumencie mowy o konieczności realizacji kolejnego GPZ B.. Skarżąca zwróciła uwagę, powołując się na pisma P. D. S.A. z dnia 27 sierpnia 2014 r., że GPZ B. ma zostać połączony siecią średniego napięcia (SN) z GPZ Północ oraz GPZ [...]. Łącznie te dwa obiekty dostarczają energię elektryczną do dzielnic: S., [...], Choiny, B., P. , Bazylianówka oraz Rudnik. W momencie wybudowania GPZ B. i połączenia go z ww. Głównymi Punktami Zasilania będzie stanowił on element powiększenia rezerw i zwiększenia dostępności energii elektrycznej dla wszystkich wymienionych dzielnic. Tym samym będzie służył nie tylko terenom aktywizacji gospodarczej, ale również terenom o innym przeznaczeniu planistycznym a także terenom (osiedlom) położonym poza zakresem ujętym w § 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] r. [...]. Według skarżącej nie ma podstaw do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako infrastruktury technicznej, przynajmniej, jeśli chodzi o samą stację, za taką należy bowiem uznać linię napowietrzną planowaną do przebudowy. Stacja jest bowiem obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Na stację elektroenergetyczną, podobnie jak na siłownie wiatrowe, składają się elementy powiązane technicznie i użytkowo stanowiąc całość. Skoro zgodnie z ustawą Prawo budowlane stacje elektroenergetyczną uznaje się za budowlę, do których zalicza się m. in. sieci techniczne, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, sieci uzbrojenia terenu, a także części budowlane urządzeń technicznych, to nie można jej uznać za urządzenie infrastruktury technicznej. Powołując się na wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r. ( II OSK 238/10 ) skarżąca przekonywała, że funkcja uzupełniająca, jaką jest budowa urządzeń elektroenergetycznych musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Nie można dokonać takiej wykładni zapisów wskazywanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którą, każde urządzenie które spełniałoby kryteria urządzenia elektroenergetycznego o jakim mowa w art. 3 ustawy prawo energetyczne mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem, bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową danej jednostki urbanistycznej. Tym samym nie można uznać za prawidłową taką wykładnię przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która dopuszczałaby budowę na terenach objętych planem wszelkich urządzeń elektroenergetycznych bez względu na to, czy służyć one mają wyłącznie obsłudze funkcji podstawowych czy też zapewniać mają kolejne źródło zasilania w energię elektryczną. W ocenie skarżącej bezpodstawnie pominięto powiązanie technologiczne planowanej inwestycji z budową Cetrum Handlowego "I.", mimo, że realizacja stacji elektroenergetycznej 110/15 kV L. B. oraz przebudowa linii napowietrznej 110kV będzie służyć wyłącznie tym celom. Dowodem na ich ścisłe zespolenie technologiczne są zapisy w raporcie o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego wraz z przyległym układem komunikacyjnym i towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy al. [...], ul. [...] i ul. [...] oraz przebudowie i budowie wewnętrznego układu komunikacyjnego przy al. [...] w L. sporządzonym w styczniu 2012r., gdzie na str. 36 wpisano, że "zasilanie Galerii odbywać się będzie z dwóch niezależnych linii kablowych SN 15kV, które wyprowadzone będą z projektowanej rozdzielni średniego napięcia RSN "B.". Dodatkowo do dokumentacji KIP dla stacji elektroenergetycznej "B." dołączono dokumentację rysunkową na której widać fragment sieci wyprowadzonych ze stacji i biegnących wzdłuż planowanego przebiegu ul. [...] w kierunku inwestycji I.. W ocenie skarżącej dokonano celowego rozdzielenia przedsięwzięć także poprzez wyłączenie oceny oddziaływania na środowisko planowanych odcinków dróg - ulicy [...] i ulicy [...]. w sposób niezgodny z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm), według którego przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także, jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Niedopuszczalne jest sztuczne wydzielanie części inwestycji skutkujące nie objęciem postępowaniem w sprawie OOŚ przedsięwzięć powiązanych technologicznie, których wzajemne powiązania powodują nakładanie się oddziaływań i w przypadku których funkcjonowanie jednego warunkuje funkcjonowanie drugiego. W jej ocenie hałas drogowy i hałas przemysłowy stanowią jeden z członów oddziaływania skumulowanego, a tym samym wymagają wspólnego rozpatrywania w ramach jednej analizy akustycznej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rację mają oczywiście zarówno organy, jak i skarżąca wskazując na zagadnienie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako kluczowego dla rozpatrzenia wniosku P. D. S.A o wydanie środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Wynika to wprost z art. 80 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm), według którego właściwy organ wydaje decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych. oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Także w orzecznictwie wielokrotnie wyrażano pogląd, zgodnie z którym zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle powołanego art. 80 ust. 2 kryterium podstawowym oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro zatem plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami i dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko ( tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego II OSK 829/11 z 1 sierpnia 2012 r., opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Wbrew jednak zapatrywaniu skarżącej nie ma powodów, aby w okolicznościach rozpoznawanej sprawy uzasadniony był wniosek o niezgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. zatwierdzonego Uchwalą nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. L. Nr [...], poz. 17). Prawdą jest, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia infrastruktury technicznej. Z tego też powodu w orzecznictwie sądów administracyjnych za właściwe uznano sięgnięcie do językowej definicji infrastruktury technicznej z uzupełniającym odniesieniem do wykładni systemowej opartej na regulacjach zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne ( t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). Art. 3 powołanej ustawy zawiera definicję urządzenia elektroenergetycznego, którym jest urządzenie techniczne stosowane w procesach energetycznych ( pkt 9), natomiast procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii ( pkt 7 ). Z kolei zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi, oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Uzasadnione jest w tej sytuacji przekonanie, że przewody oraz urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej są urządzeniami infrastruktury technicznej. Za takim stanowiskiem przemawia także definicja infrastruktury technicznej zawarta w Encyklopedii Powszechnej, według której są to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty, świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzenno – gospodarczej w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu , teletechniki itp. ( por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 3 marca 2011r. II OSK 2251/10 oraz uzasadnienie wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011r. II OSK 238/10 opubl. w CBOSA). Nie może zatem budzić wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie należy uznać za infrastrukturę techniczną związana z przesyłem energii elektrycznej, której realizacja może nastąpić, mimo nieuwzględnienia w planie, co dopuszcza jego § 19, tym bardziej, że ma być realizowane w pasie ochronnym linii napowietrznej 110kV. Wbrew stanowisku skarżącej odmiennej oceny nie sposób oprzeć na wspomnianym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2011r. ( II OSK 238/10 opubl. w CBOSA), w którym odrzucono możliwość wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którą każde urządzenie, które spełniałoby kryteria urządzenia elektroenergetycznego, mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową przeznaczenia terenu. Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie była bowiem budowa tymczasowej farmy wiatrowej o łącznej mocy przyłączeniowej 4000 kW, składającej się z dwóch siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 144 m wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia, co skutkowało faktyczną zmianę przeznaczenia jednostki urbanistycznej z przeważającej funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową. Bez wątpienia realizacja stacji elektromagnetycznej wraz z przebudową linii energetycznej w sposób opisany w decyzji na terenie o symbolu AG, a takiego położenia działki nr [...] skarżąca nie kwestionuje, przeznaczonym pod działalność gospodarczą, zaplecza techniczne oraz bazy i składy materiałów z wyłączeniem uciążliwych obiektów produkcyjnych, a także wszelkich obiektów kolidujących z sąsiedztwem terenów mieszkalnych nie spowoduje zmiany przeznaczenia tego terenu. Co istotne, plan nie zawiera żadnego zakazu dotyczącego lokalizacji stacji elektromagnetycznych, a tylko takie zastrzeżenie może jednoznacznie wykluczać tego rodzaju inwestycje na tym terenie. Przeciwnie § 36 ust.3 pkt. 5 planu wprost przewiduje na tym obszarze możliwość lokalizacji nieprzewidzianych w rysunku planu sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników oraz innych urządzeń i obiektów związanych z funkcją podstawową. Nieuzasadnione są także pozostałe zarzuty. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Słusznie organy obu instancji trafnie uznały, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ten bowiem sposób budowę stacji elektroenergetycznych lub napowietrznych linii elektroenergetycznych, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV, innych, niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6 zakwalifikowano w § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ). W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt.2 ustawy przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania szczegółowo wymienione pkt.1-3 tego przepisu . W myśl natomiast ust.2 tego przepisu postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w takiej jednak sytuacji postanowienie jest niezaskarżalne, a zasadność zajętego stanowiska podlega ocenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, tych samych zatem, które podlegają uwzględnieniu przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powołane regulacje wskazują zatem jednoznacznie, że ustawa przewiduje możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez wcześniejszego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a decydujące znaczenie ma w tej kwestii wspomniane już postanowienie, o którym stanowi art. 63 ust.1 ustawy. Przed jego wydaniem organ, stosownie do treści art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy zasięga opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wskazane organy, również uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w kończącej postępowanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust.1 ustawy). Nie ma wątpliwości, że Prezydent dysponował opiniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z których wynikało, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podzielając przedstawioną argumentację organ postanowieniem z dnia [...]. opartym na art. 63 ust. 2 ustawy uznał przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko za niepotrzebne. Konsekwencją postanowienia było wydanie, stosownie do art. 84 ust.1 ustawy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wbrew przekonaniu skarżącej nie ma podstaw do kwestionowania trafności tego stanowiska. Treść postanowienia nie pozostawia wątpliwości, że przy jego podejmowaniu organ, zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy uwzględnił uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, obejmujące rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań, wynikających z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, jak i czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. W sposób przejrzysty odniesiono się do każdego uwarunkowania i jasno sformułowano wyniki dokonanej ich analizy, prowadzące do wniosku, że planowana inwestycja nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko. W szczególności podkreślono, że w fazie realizacji przedsięwzięcia stacja i linie energetyczne mogą być potencjalnym źródłem hałasu oraz emisji pola elektromagnetycznego, nie zostaną jednak przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. ( tekst jedn. Dz. U z 2014r. poz. 112) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów ( Dz. U Nr 192, poz. 1883 ) tj. 10 kv/m dla pola elektrycznego i 60 A/m dla pola magnetycznego w miejscach przeznaczonych na pobyt ludzi ( załącznik nr [...] tab.2 lp.3 ). Zaznaczono przy tym, że wnętrzowe stacje elektromagnetyczne 110Kv zgodnie z załącznikiem 2 poz. 34 do wspomnianego rozporządzenia z dnia 30 października 2003r. nie wymagają pomiarów pól elektromagnetycznych. Oddziaływanie hałasu odniesiono do pracujących w stacji dwóch transformatorów 110/14kV o mocy 25MVA podając, że w odległości 1 m od ogrodzenia stacji hałas nie przekroczy poziomu 40dB. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska analizując oddziaływanie akustyczne inwestycji uwzględnił z kolei nie tylko pracę transformatorów, ale również wyładowania atmosferyczne na powierzchni przewodów roboczych oraz elementach izolacyjnych. Przy pogodzie suchej emisję hałasu ustalono na poziomie od 30 do 40db ( A), natomiast przy wysokiej wilgotności do 55 db ( A). Uwzględniono przy tym położenie stacji na terenie przeznaczonym pod działalność gospodarczą, zaplecza techniczne oraz bazy i składy materiałów z wyłączeniem uciążliwych obiektów produkcyjnych, a także wszelkich obiektów kolidujących z sąsiedztwem terenów mieszkalnych oraz usytuowanie najbliższej zabudowy mieszkaniowej w odległości 250m od ogrodzenia inwestycji, w obszarze oznaczonym w planie symbolem AG/M4 – tereny aktywności gospodarczej z dopuszczeniem funkcji mieszkalnej na wydzielonych działkach. Zbadano także oddziaływanie stacji w zakresie zakłóceń radioelektrycznych, także w tym przypadku dowodząc, że nie zostanie przekroczony dopuszczalny poziom zakłóceń, mierzony w odległości 1 m od rzutu poziomego stanowiska transformatorowego i pola rozdzielczego110Kv, przy częstotliwości 500 ± 10kHz wynoszącego 57,5 dB. Stacja zaś tego typu generuje zakłócenia nie przekraczające 41,1dB. Zgodnie z kartą informacyjna nie prognozuje się przekroczeń standardów jakości powietrza, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031) i poziomów odniesienia substancji w powietrzu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87). Odnosząc się do planowanej linii energetycznej zwrócono uwagę, że do rozdzielni wprowadzone zostaną linie kablowe, każda składająca się z wiązek trzech kabli jednofazowych, ułożonych we wspólnym rowie o szerokości 80cm i głębokości 1,5m. Ponadto na całej długości nad każdą linią zostaną ułożone płyty chodnikowe. Zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów nie wykonuje się pomiarów składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz w otoczeniu wnętrzowych stacji elektroenergetycznych oraz podziemnych elektroenergetycznych linii kablowych ( załącznik nr.2 pkt.34 ). Stwierdzono również, że inwestycja zlokalizowana jest poza formami ochrony przyrody ustanowionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Będzie realizowana na istniejących nieużytkach i ugorach. Najbliższe tereny objęte ochroną Natura 2000 znajdują się w odległości 5,2km ( specjalny obszar ochrony siedlisk B. J. ). W odległości 3km znajduje się Obszar Chronionego Krajobrazu D. C.i. Stwierdzono, że inwestycja nie pogorszy stanu siedlisk, a także nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których zostały wyznaczone najbliższe obszary sieci ekologicznej Natura 2000. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zwrócił również uwagę, że wszystkie urządzenia elektryczne rozdzielni zlokalizowano w zamkniętym budynku, sama zaś rozdzielnia 110Kv zostanie wykonana jako "okapturzona" w izolacji SF6, nie emitująca praktycznie promieniowania elektromagnetycznego. Efektem postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Także w tym zakresie Prezydent Miasta L. spełnił wymogi określone w art.84 i 85 ustawy, szczegółowo odnosząc się do warunków określonych w art. 63 ust.1. Biorąc pod uwagę uwarunkowania przedstawione w opiniach i karcie informacyjnej, zwłaszcza jego charakter, rozmiar i lokalizację podzielić należy pogląd o braku potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić należy, że skarżąca nie powołała żadnych dowodów, poddających w wątpliwość przedstawione przez inwestora informacje dotyczące warunków funkcjonowania stacji, zwłaszcza w zakresie emisji promieniowania elektromagnetycznego i akustycznego. Nie ma przy tym dostatecznych argumentów dla poparcia poglądu skarżącej według której analiza oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna obejmować łącznie również inwestycję polegającą na budowie Centrum Handlowego "I.". Wniosek powyższy skarżąca opiera na treści art. 3 ust.1 pkt.13 wspomnianej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i ego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeśli są realizowane przez różne podmioty. Celem przytoczonej regulacji ma być przeciwdziałanie dzieleniu przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń, które ze względu na swoje jednostkowe parametry takiej oceny nie wymagają i są realizowane jednocześnie lub etapowo w ramach formalnie odrębnych procesów inwestycyjnych jedynie w tym celu, by uniknąć przeprowadzania oceny całego podzielonego tak przedsięwzięcia ( por także wyrok ETS z dnia 21 września 1999r. w sprawie C- 392/96 Komisja przeciwko Irlandii oraz wyrok z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie C – 2/07 Abraham i inni ). W rozpoznawanej sprawie nie ma to jednak miejsca. Jeśli założyć, że technologia to sposób wytworzenia bądź przetworzenia jakiegoś dobra, to trudno budowę stacji elektromagnetycznej wraz z przebudową linii energetycznej uznać za powiązaną technologicznie z budową Centrum Handlowego. Nie tylko nie są objęte łącznym przedsięwzięciem, ale nie mogą być też rozpatrywane łącznie z uwagi na brak jakiegkolwiek podobieństwa. Powoływana przez skarżącą okoliczność wykorzystania stacji do zasilenia Centrum Handlowego nie daje przekonującego argumentu przemawiającego za ich powiązaniem technologicznym. Pozbawiony podstaw jest również zarzut sprowadzający się do wytknięcia organom barku analizy celowości planowanego przedsięwzięcia. Kwestia ta pozostaje poza ocena oceną organów rozpoznających wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ administracji związany jest natomiast treścią wniosku inwestora co do rodzaju i skali przedsięwzięcia ( wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 988/09 opubl. w CBOSA). Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia władny jest do rozpatrywania sprawy tylko w takim zakresie, jaki określił inwestor i w oparciu o podane przez niego informacje. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.