II SA/Lu 1105/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca na druku PPPr wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadniła tym, że posiada niski fundusz inwestycyjny, gdyż właściciele lokali nie wyrazili zgody na jego podwyższenie, środki finansowe, którymi dysponuje skarżąca są niewystarczające na zapewnienie prawidłowego funkcjonowania zarządu i wykonywanie wszelkich prac konserwatorskich, zarząd wykonuje swoje zadania nieodpłatnie i od roku 2002 nie otrzymuje wynagrodzenia. Wartość środków należących do skarżącej wynosi [...] złotych zaś na jej koncie bankowym znajduje się kwota [...]złotych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy osobie prawnej a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OZ 796/15 i z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OZ 716/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania braku możliwości poniesienia kosztów sądowych. Osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie posiada ich, pomimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 620 czy postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 392/14 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała nie tylko niemożliwości zadysponowania kwotami zgromadzonymi na rachunku bankowym ale także faktu podjęcia wszelkich niezbędnych działań na zdobycie środków finansowych niezbędnych na poniesienie kosztów postępowania. Na rachunku bankowym skarżącej znajduje się kwota [...]złotych, która biorąc pod uwagę to, że koszty sądowe niniejszego postepowania prócz wpisu sądowego od wniesionej skargi wynoszącego 200 złotych, każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych wystarcza w pełni na pokrycie kosztów sądowych niniejszego postępowania. Kwota ta jest też w stanie pokryć minimalne wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego z wyboru dla prowadzenia niniejszej sprawy. Wynosi ono bowiem 480 złotych (§14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). Ponadto należy zauważyć, że skarżąca nie wykazała, aby jej zarząd podjął działania mające na celu pozyskanie środków finansowych chociażby poprzez zwołanie w trybie art. 31 lit. a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1892) zebrania współwłaścicieli, mającego na celu pozyskanie odpowiednich środków finansowych bądź przeznaczenia jakiejkolwiek części ze zgromadzonych środków finansowych na poczet kosztów niniejszego postępowania. W takiej sytuacji przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie nie usprawiedliwia to, że zarząd od 2002 r. wykonuje sowie czynności nieodpłatnie oraz to, iż właściciele lokali tworzących wspólnotę nie wyrażają zgody na podwyższenie funduszy pozostających w dyspozycji zarządu skarżącej. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.